User:Paristacopoulos

Βιογραφικό
Ο Πάρις Τακόπουλος γεννήθηκε το έτος της Οικονομικής Κρίσεως του 1930, τον λεοντικό μήνα του Αυγούστου, από πατέρα Κωνσταντινοπολίτη με καταγωγή από το Βογατσικό, και μητέρα Αραχωβίτισσα, από τις Καρυές Λακεδαίμονος, το γένος Διαμαντούρου. Τελείωσε το Δημοτικό στη Σχολή Τυχοπούλου, παρά την πλατεία Αγάμων (νυν Αμερικής) απ’ όπου μετεπήδησε, με τον μεγαλύτερο αδελφό του, Γιώργο, εις το Λεόντειον Λύκειο Πατησίων, των Φρερ Μαρίστ, αρκετά χρόνια προ Χριστόδουλου. Εκεί χάρις στον Φρερ Προσπέρ κι ιδιαίτερα τον Φρερ Νταμασέν έμαθε ν’ αποστηθίζει Ρασίν, Κορνέιγ αλλά και Μολιέρο. Τη μουσική του εκπαίδευση, προ Φρερ Πασκάλ, είχε αναλάβει περισσότερο ο πατέρας του, ο οποίος ήταν, μικρός, αριστερός ψάλτης στην Αγία Τριάδα της Πόλης, και λιγότερο η σοπράνο μητέρα του, μαθήτρια του Φαραντάτου, που έπαψε να τραγουδάει και να παίζει πιάνο μετά τον γάμο της, με αποτέλεσμα να παραμείνει ο γιος της βαρύτονος και λιγάκι παράφωνος. Από το 1946 ο Πάρις Τακόπουλος εφοίτησε εις τη μεγάλη του αγγλικού γένους σχολή, φιλίας και ποιήσεως, του Eddie Duckworth, στην οποία παρέμεινε επί πενήντα πέντε χρόνια έως την ημέρα του θανάτου του Eddie, που τον εμύησε, όχι μόνο στον Σαίξπηρ και τον T.S. Eliot, αλλά και στη σύγχρονη τζαζ και ζωγραφική. Το 1948 μετέβη για ένα χρόνο στην Αγγλία, όπου μετά από φροντιστηριακές σπουδές πέτυχε στις εισαγωγικές εξετάσεις που έδωσε στο London University, στο οποίο όμως δεν φοίτησε ποτέ, γιατί προτίμησε να γυρίσει στην Ελλάδα, όχι τόσο για να σπουδάσει εκεί, όσο για να συνεχίσει τη συγγραφική του δουλειά. Από το Λονδίνο έστελνε καλλιτεχνικές ανταποκρίσεις με το ψευδώνυμο Π.Ο.Τ. στην Ελληνική Δημιουργία (ίδε τόμος Γ' σελ. 650-654 και 843-846 και τόμος Ε' σελ. 394-396). Το 1950 μπήκε στην Πάντειο και μετά από τριετείς επιτυχείς σπουδές την τέλειωσε χωρίς να πάρει δίπλωμα, πρώτον γιατί η στρατιωτική του αναβολή λόγω σπουδών δεν ανανεώθηκε, και δεύτερον γιατί προείχε γι’αυτόν η συγγραφή του πρώτου μυθιστορήματος του Κλεινόν Άστυ, πράγμα που επλήγωσε τους γονείς του περισσότερο απ’ όσο η Ελλάδα τον Σεφέρη. Από το 1953 έως το 1956 υπηρέτησε στο Ναυτικό, ως σημαιοφόρος στη θέση διερμηνέως-αλληλογράφου του Παναγιώτη Κανελλόπουλου, στον οποίο προσέφερε έκτοτε τη βοήθειά του, παραμείνας συνεργάτης και φίλος του, ιδιαίτερα τα χρόνια της Επταετίας, μέχρι και την παραμονή της μέρας του θανάτου του, όταν ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος υπέγραψε στο γραφείο του την τελευταία ξένη επιστολή του. Από το 1950 και μετά εργάστηκε ως αντιπρόσωπος και ασφαλιστικός πράκτωρ, μέχρι το 1963, οπότε του ανετέθη η διεύθυνσις μιας επιχειρήσεως, θέση στην οποία παρέμεινε (σχεδόν ανελλιπώς) έως το 1995. Το 1965 αντιμετώπισε μια δική του κρίση, με μουσική του συντροφιά τον Ulysses του Τζόυς, την Alice in Wonderland του Λούις Κάρολλ, και μερικές φίλες φιάλες. Χάρις στη συγγραφή του «Μόνικιν» και στη μετάβασή του επί ένα τρίμηνο στην Αφρική (όπου τον είχαν καλέσει οι αδελφικοί του φίλοι, Billie, αδελφή του Eddie Duckworth, κι ο άντρας της Captain Newton), κατόρθωσε να ξεπεράσει κι αυτή την κρίση. Διετέλεσε επί ένα έτος, από το 1966 έως τον Απρίλιο του 1967, εργαζόμενος καθημερινώς επί δεκαοκταώρου βάσεως, γενικός γραμματεύς των Νέων Ελληνικών, των Ηρακλή και Ρένου Αποστολίδη, όπου κρατούσε και την κριτική στήλη θεάτρου. Το 1974, μετά την επανέκδοση της Καθημερινής, του ανετέθη η διεύθυνσις των καλλιτεχνικών σελίδων της. Στη θέση αυτή έμεινε για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, κατά το οποίο εκτός από τη συντονιστική εργασία, και καθημερινή συνεργασία, που είχε με το επιτελείο, το οποίο είχε διαλέξει ο ίδιος (Στάθης Δρομάζος, Αλέξης Διαμαντόπουλος, Γιάννης Μπακογιαννόπουλος, Σούλα Αλεξανδροπούλου, Μάρκος Δραγούμης, Καίτη Ρωμανού, Βεατρίκη Σπηλιάδη, Μαρία Πρωτογύρου, Έλλη Σολομωνίδη-Μπαλάνου, Σοφία Ζαραμπούκα και Γιώργος Γκίκας), έγραφε και την καλλιτεχνική αρθρογραφία. Από την καλλιτεχνική διεύθυνση της Καθημερινής απεχώρησε, ο ίδιος, διά να μπορέσει ως Πάρις να παραμείνει – όπως και παρέμεινε – φίλος της Ελένης και του εαυτού του. Κατά την περίοδο εκείνη και μέχρι σήμερα, συνεργάστηκε με τον Κάρολο Κουν και το Θέατρο Τέχνης, στο Διοικητικό Συμβούλιο του οποίου είναι και σήμερα μέλος, χωρίς να γνωρίζει εάν θα είναι αύριο. Το 1974 γνωρίστηκε με τον Graham Greene και τον αδελφό του Sir Hugh, του οποίου υπήρξε μοναδικός μάρτυς στα Αγγλικά και best man στα Ελληνικά, στον τελευταίο του γάμο. Έκτοτε έγινε επίτιμο μέλος και φίλος όλης της οικογένειας των Greenes. Από το 1974 έως σήμερα κρατάει, όποτε μπορεί, τη θέση του κριτικού θεάτρου στα Πολιτικά Θέματα του Κώστα Κύρκου. Εκεί έγραψε, τα πρώτα έτη, και τα «Αντιακαδημαϊκά» του, με την υπογραφή «Λέων». Το 1992 ίδρυσε, μαζί με τον Βασίλη Παπαβασιλείου, τον Μέντη Μποσταντζόγλου, τον Γιώργο Διαλεγμένο, τον Δημήτρη Μυταρά και τον Ιάκωβο Καμπανέλλη, το Νέο Θέατρο, με Πρόεδρο τον τελευταίο, και Διευθύνοντα Σύμβουλο τον εαυτό του. Σκοπός αυτού του Θεάτρου ήταν η προώθησις του ελληνικού λόγου και καθετί νέου στο θέατρο απ’ όλη την Ελλάδα, και ιδιαίτερα, όπως είχε παρατηρήσει ο Eddie Duckworth (ίδε Το Νεοελληνικό Θέατρο και Πώς να το Αποκτήσετε): η προώθησις του δικού του έργου. Η δουλειά του Νέου Θεάτρου και των συνεργατών του παρουσιάστηκε επί δύο χρόνια στο Θέατρο Κολλεγίου, στο Αμερικανικό Κολλέγιο απ’ όπου ξεκίνησε την προσπάθεια και τους αγώνες του ο Κάρολος Κουν. Το Νέο Θέατρο δεν θα ήταν δυνατόν να υπάρξει χωρίς την παραχώρηση του θεάτρου του από τον Διευθυντή του Κολλεγίου Walter Mc Cann και την ποιήτρια γυναίκα του, Alba, και τη συμπαράσταση του Νικηφόρου Διαμαντούρου, ο οποίος τότε είχε την πρώτη του επιτυχία, ως συνήγορος του Θεάτρου. Το 2000 γνωρίζεται με τον Χάρολντ Πίντερ, με τον οποίο τον ενώνει όχι μόνο το κοινό έτος γεννήσεως και των δύο, και το θέατρο, αλλά και μια κοινή διαμαρτυρία κατά ενός διάφορου θέατρου του παράλογου, των Bush και Blaire, τζούνιορ και σούπερ τζούνιορ. Το 2002, ένα άλλο έτος κρίσεως, τον βρίσκει όρθιο, προ μιας νέας αρχής του, ή καθιστόν, προ του γραφείου του, γράφοντα τον τρίτο απόκρυφο τόμο της Κενής Διαθήκης του, κι απέ κι άλλο θέατρο. Τα Θεατρικά του έργα έχουν δημοσιευτεί σε δύο ογκώδεις τόμους το 2002, και το 2018 σε επανέκδοσή τους, από τα Ελληνικά Γράμματα, στη σειρά «Τα Θεατρικά» του Δημήτρη Τσατσούλη. Έκτοτε έχει ξαναγράψει την «Εννάτη», μια κλωνοποιημένη θεατροποίηση της δικής του «Ενάτης Εντολής» η οποία παρουσιάστηκε από την Μάγια Λυμπεροπούλου στην Πειραματική Σκηνή του Στάθη Λιβαθινού στο Εθνικό Θέατρο. Και «πρωτογράψει» χωρίς να έχει παρουσιαστεί ακόμα το «Θού Κύριε Φυλακήν» μια τρίπρακτος θεατρική πρόκλησις, με 16 γυναίκες και 4 άντρες τον Φρανσουά Βιγιόν, τον Καραβάτζιο, τον Μαρκί νε Σαντ και τον Ζαν Ζενέ, που έχουν περάσει όλες και όλοι, μέρος από την ζωή τους στη φυλακή. (Το «Θού Κύριε Φυλακήν» είναι γραμμένο σε στίχο). Δουλεύει και τελειώνει τώρα τους «Αυτοεξόριστους», εν ανυπολόγιστον άπρακτον εις πολλάς πράξεις στο οποίο πρωταγωνιστούν ένα Κομπιούτερας, ένας Μέγας Υπολογιστής, μια Θηλυκή Πλαγγών, ένας Διασωληνομένος και ένας Νεονόβιος. Μόλις τελείωσε επίσης «Το Γαμοπίλαφο» ή «Περιμένοντας την Βήτα», ένα ψηφιακό μεταπλατωνικό θεατρικό συμπόσιο εις δύο πράξεις με τέσσερα πρόσωπα, τον Άλφα, τον Γάμα, την Βήτα και την Δημητρούλα, έναν «δορυφόρο» τιμής, του Πάρι Τακόπουλου, στον Σάμιουελ Μπέκετ. Στη συνέχεια αποφασίζει να γράψει ένα βιβλίο βοήθημα προς τους αναγνώστες της Κενής του Διαθήκης, «Η Κενή Μου Διαθήκη δι’Αναρχαρίους», στο οποίο εξηγεί όπως ο ίδιος γράφει στο οπισθόφυλλο του βιβλίου : «Τι εστί και προς τι, και προς τίνας καταπευθύνεται «ούτιος» ο ανακατανόητος οδύσσειος παραλογισμός μου;», καθώς επίσης και το πώς κατενόησαν το κείμενο της Κενής Διαθήκης  εκείνοι που «δεν» το διάβασαν. Το 2017 εκδίδεται το βιβλίο «Παναγιώτης Κανελλόπουλος, ο φίλος μου και ο πολιτικός, αυτός ο άγνωστός σας» από τις εκδόσεις Καλλιγράφος, ένα έργο το οποίο το δούλευε χρόνια και περιγράφει τα όσα έζησε ο Πάρις Τακόπουλος δίπλα στον Παναγιώτη Κανελλόπουλο ως διερμηνεύς του από το 1953, που ξεκίνησε την θητεία του, και έληξε, ως φίλος πλέον, στις 11 Σεπτεμβρίου 1986, ημέρα που απεβίωσε ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος. Τα υπόλοιπα είναι ο χωρίς σιωπή τρίτος και όχι τελευταίος τόμος της Κενής Διαθήκης του.

Ο Πάρις Τακόπουλος, αν και ζήσας σχεδόν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην πλατεία Αγάμων, ζει τώρα το υπόλοιπόν της, έγγαμος και ανανεωμένος στο Νέο Ψυχικό με τη Μαρίνα Προυσιάνου, η οποία του χάρισε και μια τρίτη ολόκληρη οικογένεια.

Το σύνολο των έργων

 * Ποιήματα (1950), Εκδ. Ίκαρος - Ποιήματα
 * Πολυτέκνου Θεάς (1952), Εκδ. Ίκαρος - Ποιήματα
 * Φοίβος Σαφής (1953), Εκδ. Ίκαρος - Ποιήματα
 * Φιλολογικά Μνημόσυνα (1956), Εκδ. Ίκαρος - Ποιήματα
 * Κλεινόν Άστυ (1957), Εκδ. Ίκαρος - Μυθιστόρημα
 * Επιφαινόμενα (1959), Εκδ. Ίκαρος - Ποιήματα
 * Αποστάται (1960), Εκδ. Ίκαρος - Μυθιστόρημα - Εξώφυλλο Μποστ
 * Τις ο Λαλών (1962), Εκδ. Ίκαρος - Διηγήματα - Σχέδια Σοφίας Ζαραμπούκα
 * Βίοι Ακατάλληλοι (1966), Εκδ. Ίκαρος - Διηγήματα - Σχέδια Σοφίας Ζαραμπούκα
 * Ο Προτελευταίος των Μόνικιν (1966), Εκδ. Δαίδαλος - Θέατρο - Σχέδια Σοφίας Ζαραμπούκα
 * Κενή Διαθήκη (1973), Εκδ. Δαίδαλος - Μυθιστόρημα - Εικονογράφηση Νερίνας Λυμπεροπούλου
 * Οκτώ Εγκεφαλικά Επεισόδια (1976), Εκδ. Δαίδαλος - Θέατρο - Σχέδια Σοφίας Ζαραμπούκα. (Ο Θαυμαστός Κόσμος του Ω, Το Καθαρτήριον, Ο Γύψος, Αρπαστόν, Η Γέφυρα, Ο Μέγας Τίκτων, Ένα Αίσιον Συνοικέσιον, Προ των Θερμοπυλών)
 * Άλλα Οκτώ Εγκεφαλικά Επεισόδια (1976), Εκδ. Δαίδαλος - Θέατρο - Σχέδια Σοφίας Ζαραμπούκα
 * (Βαλς Εζιτασιόν, Λόγοι Τιμής, Η Προβοσκίδα του Ελέφαντα, Οι Εξετάσεις, Τόνοι και Πνεύμα ενός Ελληνικού Τανγκό, Μωσαϊκά Διδάγματα δι’ Αριστεράν Σιαγώνα, Μια Φάτνη Χωρίς Άλογα, Η Τελευταία Έκτρωσις)
 * Η Ψαρόσουπα και Άλλα Πέντε Μονόπρακτα (1979) - Εκδ. Δαίδαλος - Θέατρο - Σχέδια Σοφίας Ζαραμπούκα
 * (Η Τρίτη Γύρις, Αγάπη μου Παπούα, Ιρανοκύπρις και Νεομάχειλος, Ο Γύρος του Κόσμου σε Οκτώ Λεπτά, Η Έξοδος)
 * Η Δευτέρα Απουσία ή Η Επιστροφή του Μαρξ και του Ένγκελς (1979), Εκδ. Δαίδαλος - Θέατρο - Σχέδια Σοφίας Ζαραμπούκα
 * Η Πανσιόν (1979), Εκδ. Δαίδαλος - Θέατρο - Σχέδια Σοφίας Ζαραμπούκα
 * Η Αντικλιμακτήριος και Άλλα Πέντε Μονόπρακτα (1979) - Εκδ. Δαίδαλος - Θέατρο - Σχέδια Σοφίας Ζαραμπούκα
 * (Παρτούζα ή Πρόσκληση σε Τσάι, Τειρεσίας Δεσμώτης, Πάρτυ Μαγιού, Ρετρό, Ο Μικρός Κλώνος)
 * Διπλή Διαδρομή και Εάν Ζούσε ο Ιπποκράτης (1981) - Εκδ. Δαίδαλος - Θέατρο - Εικονογράφηση Ευάγγελου Κουζούνη
 * Ντίσκο (1981) - Εκδ. Δαίδαλος - Θέατρο - Εικονογράφηση και σχέδια Ευάγγελου Κουζούνη
 * Λαχματζονν (1983) - «Θεώρηση» Γιώργου Χατζηδάκη - Θέατρο Επιθαλάμια (1985) - Εκδ. Ίκαρος - Ποιήματα - Εικονογράφηση Νώντα Παπαδόπουλου
 * Το Νεοελληνικό Θέατρο και Πώς να το Αποκτήσετε (1991) - Δαίδαλος - Κριτικά κείμενα
 * Παραλυπόμενα (1991) - Εκδ. Γιαλλελή - Ποιήματα - Εικονογράφηση Άλκη Γκίνη
 * May Party, Fish Soup, Lachmatzoon (1995) - translated by Philip Ramp with an introduction by Chara Baconicola and drawings by Sofia Zarabouka - Politika Themata Publications - Plays
 * Απορία προς τα Έθνη, Β' Τόμος Κενής Διαθήκης (1998) - Εκδ. Πολιτικά Θέματα - Μυθιστόρημα - Εικονογράφηση Νερίνα Λυμπεροπουλου
 * The Apostates (2002) - A novel translated by Philip Ramp with an introduction by George Katiforis - Shoestring Press Publications - Novel
 * Τα Κριτικά (Θέατρο 1966-1990) (2002) - Εκδ. Ποταμός - Με είκοσι επτά σχέδια της Έλλης Σολομωνίδη-Μπαλάνου - Κριτική θεάτρου
 * Τα Αντικριτικά (Θεατρικές κριτικές 1990-1998) (2005), Εκδ. Ποταμός, Α’ Τόμος με Σχέδια της Έλλης Σολομωνίδη-Μπαλάνου.
 * Τα Αντικριτικά (Θεατρικές κριτικές 1999-2004) (2005), Εκδ. Ποταμός Β’Τόμος με Σχέδια της Έλλης Σολομωνίδη-Μπαλάνου
 * Η Ενάτη (2006), Θεατρικό έργο
 * ΘΟΥ ΚΥΡΙΕ ΦΥΛΑΚΗΝ ή η νέα θηλυκή Καμπάλα, (2009) Θεατρικό έργο. Εκδ.Ποταμός
 * Το γαμοπίλαφο ή περιμένοντας την Βήτα, ψηφιακό μεταπλατωνικό θεατρικό συμπόσιο εις πράξεις δύο δορυφόρος τιμής στον Σάμιουελ Μπέκετ.(2009) Θεατρικό έργο. Εκδ. Ποταμός.
 * Τα Ποιητικά (2010-1950) (2010) Εκδ.Ποταμός. Βιβλίο χωρισμένο σε οκτώ ενότητες: στα «Προλεγόμενα» (2010), «Τα Επιθαλάμια» (Εκδ.Ικαρος, 1985), τα «Παραλυπόμενα» (Εκδ.Γιαλλελή, 1991), τα «Παραλειπόμενα των Παραλυπομένων» (2010) και οι πέντε εκδόσεις από τον Ίκαρο : «Επιφαινόμενα» (1958), «Φιλολογικά Μνημόσυνα» (1956), «Φοίβος Σαφής» (1953), «Πολυτέκνου Θεάς» (1952) και «Ποιήματα» (1950) καθώς και τα «Επιλεγόμενα» (2010).
 * Επανέκδοση των σατιρικών πεζών : «Κλεινόν Άστυ», οι «Αποστάται», «Τις ο Λαλών» και οι «Βίοι Ακατάλληλοι» (2012) Εκδ. Καλλιγράφος
 * Τα Αντικριτικά (Θέατρο 2005-2012) (2012) –Εκδ.Καλλιγράφος – Με τριάντα επτά σχέδια της Έλλης Σολομωνίδη-Μπαλάνου - Κριτική θεάτρου
 * Τις πτύει αυτόν τον τόπο επιτέλους;, (2012) Εκδ.Καλλιγράφος. Δέκα ημικεκλεισμέναι επιστολαί προς Κώσταν Καραμανλήν, Πρωθυπουργόν και Υπουργόν Πολιτισμού 2005-2006. – Με σκίτσα και σχέδια του Μπόστ από τις εκδόσεις του «Αλλου Κόσμου».
 * Κενή Διαθήκη και Απορία προς τα Έθνη, δύο τόμοι σε ένα βιβλίο (2013), Εκδ. Καλλιγράφος
 * Η Κενή μου Διαθήκη δι’αναρχαρίους (2016) Επεξήγηση του έργου της Κενής Διαθήκης, Εκδ.Καλλιγράφος
 * Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, ο φίλος μου και πολιτικός, αυτός ο άγνωστός σας (2017) Ιστορικό, Εκδ.Καλλιγράφος
 * ΤΑ ΘΕΑΤΡΙΚΑ (2017), δύο τόμοι με όλα τα θεατρικά έργα από το «Ο Προτελευταίος των Μόνικιν» (1966) μέχρι «Το γαμοπίλαφο ή περιμένοντας την Βήτα, ψηφιακό μεταπλατωνικό θεατρικό συμπόσιο εις πράξεις δύο δορυφόρος τιμής στον Σάμιουελ Μπέκετ.»(2009). Εκδ. Ελληνικά γράμματα.

Αγγλικά
Απ’ τα ανωτέρω έργα είναι μεταφρασμένα στα Αγγλικά από τον Philip Ramp:
 * Η Τρίτη Γύρις	{Pollen Times Three)
 * Λόγοι Τιμής	(Questions of Honour)
 * Η Προβοσκίδα τον Ελέφαντα	(The Elephant Trunk)
 * Η Γέφυρα	(Bridge)
 * Η Ψαρόσουπα	(Fish Soup)
 * Ο Μέγας Τίκτων	(The Great Mason)
 * Προ των Θερμοπυλών	(Before Thermopylae)
 * Το Καθαρτήριον	(Purgatory)
 * Ο Γύψος	(The Plaster Cast)
 * Μια Φάτνη Χωρίς Άλογα	(A Manger without Horses)
 * Η Αντικλιμακτήριος	(The Anticlemacteric)
 * Μωσαϊκά Διδάγματα δι’ Αριστεράν	(Mosaic Teachings for the Left Jaw)
 * Σιαγώνα
 * Η Τελευταία Έκτρωσις	(The Last Abortion)
 * Ντίσκο	(Disco)
 * Η Πανσιόν	(The Pansion)
 * Πάρτυ Μαγιού	(May Party)
 * Λαχματζούν	(Lachmatzoon)
 * Ο Γύρος του Κόσμου σε Οκτώ Λεπτά	(Around the World in Eight Minutes)

Επίσης, o Philip Ramp έχει μεταφράσει τους Αποστάτες (The Apostates),και το Κλεινόν Άστυ (Illustrious City). «Το γαμοπίλαφο ή περιμένοντας την Βήτα, ψηφιακό μεταπλατωνικό θεατρικό συμπόσιο εις πράξεις δύο δορυφόρος τιμής στον Σάμιουελ Μπέκετ», «Τα Ποιητικά» και «Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, ο φίλος μου και πολιτικός αυτός ο άγνωστός σας», είναι οι τελευταίες μεταφράσεις που έχει ολοκληρώσει o Philip Ramp και είναι έτοιμες προς έκδοσιν.

Γαλλικά
Στα Γαλλικά έχουν μεταφραστεί από τον Gerard Pierrat τα εξής έργα:
 * Τόνοι και Πνεύμα ενός Ελληνικού 	(Tango)
 * Τανγκό
 * Το Καθαρτήριον	(Le Purgatoire)
 * Ο Θαυμαστός Κόσμος του Ω	(Le Monde Etonant d’O)
 * Ο Γύψος	(Le Platre)
 * Ένα Αίσιον Συνοικέσιον	(Une Union Propice)
 * Η Τελευταία Έκτρωσις	(Le Dernier Avortement)
 * Η Προβοσκίδα του Ελέφαντα	(La Trompe de l’Elephant)
 * Οι Εξετάσεις	(Les Examens)
 * Βαλς Εζιτασιόν	(Valse Hesitation)
 * Αρπαστόν	(L Empoigne)
 * Λόγοι Τιμής 	(Paroles d’Honneur)
 * Μωσαϊκά Διδάγματα δι’Αριστερόν	(Loi Mosaique pour Joue Gauche)
 * Σιαγώνα
 * Μια Φάτνη Χωρίς Άλογα	(Une Creche sans Anes)
 * Ντίσκο	(Disco)

Ιταλικά
Στα Ιταλικά έχουν μεταφραστεί από την Τζίνα Καρβουνάκη τα εξής έργα:
 * Ο Προτελευταίος των Μόνικιν 	(Il penultimo dei Monikin)
 * Πάρτυ Μαγιού	(Festa Primaverile)
 * Η Ψαρόσουπα	(Zuppa di pesce)
 * Είναι σε εξέλιξη η μετάφραση των εξής έργων :
 * Λαχματζούν
 * Ο Γύρος του Κόσμου σε Οκτώ Λεπτά
 * Το γαμοπίλαφο ή περιμένοντας την Βήτα, ψηφιακό μεταπλατωνικό θεατρικό συμπόσιο εις πράξεις δύο, δορυφόρος τιμής στον Σάμιουελ Μπέκετ.

Προς έκδοση
Ο Πάρις Τακόπουλος έχει έτοιμα προς έκδοσιν
 * «Ο φίλος μου ο Graham Greene και ο αδελφός του, Hugh», ένα είδος «αυτοβιογραφίας» και των δύο, στα Ελληνικά και στα Αγγλικά σε μετάφραση Eddie Duckworth.
 * «Αντιακαδημαϊκά».
 * Τη «Δευτέρα απορία», τον Γ' απόκρυφο τόμο της Κενής Διαθήκης.
 * «Τ’ απόκρυφα» ανέκδοτα ποιήματα από τα χίλια και ένα Επιθαλάμια ποιήματα που έγραψε σε ογδόντα ημέρες.
 * Τα προτελευταία θεατρικά, μονόπρακτα, δίπρακτα, τρίπρακτα και μερικά άπρακτα, τα οποία δεν έχει συλλάβει ακόμα, με τον γενικό τίτλο «Αμέ!».

Σημειώσεις: Ανανεωμένες πληροφορίες για τη ζωή και το έργο του δημιουργού, μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα του →