User:Parm Brar89

ਹਜ਼ਾਰਾ ਸਿੰਘ ਰਮਤਾ ਬੰਦਾ ਨਹੀਂ ਪੂਰਾ ਪੰਜਾਬ ਸੀ । ਥਾਂ ਥਾਂ ਵੰਡਿਆਂ ਪਿਆ ਸੀ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਹੱਸਦਾ ਖੇਡਦਾ । ਲੋਕ ਉਹਨੂੰ ਜਿੰਦਾਦਿਲੀ ਕਰਕੇ ਯਾਦ ਕਰਨਗੇ । ਉਹ ਸਾਹੀਵਾਲ ਦੇ ਗਿੱਲਾਂ ਦਾ ਮੁੰਡਾ ਸੀ । ਪੰਜ ਪਿੰਡ ਕੱਠੇ ਸਨ ਸਿੱਖ ਤੇ ਮੁਸਲਮਾਨ ਗਿੱਲਾਂ ਦੇ । ਰਮਤੇ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਬੰਨੇ ਤੇ ਬੈਠਾ ਜੱਟ ਲਗਦਾ ਸੀ ਪਰ ਅਲੀਗੜ੍ਹ ਮੁਸਲਮਾਨ ਯੂਨੀਵਰਸਟੀ ਦਾ ਐਮਐਸੀਸੀ ਪਾਸ ਸੀ ਤੇ ਬਨਾਰਸ ਹਿੰਦੂ ਯੂਨੀਵਰਸਟੀ ਤੋਂ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਐਮ ਏ । ਰਮਤਾ ਦੱਸਦਾ ਕਿ ਪਿੰਡ ਕਿਸੇ ਦੇ ਜੰਮੇ ਜਾਂ ਵਿਆਹ ਤੇ ਲਹੌਰੋਂ ਕੋਠੇ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਆਉਂਦੀਆਂ । ਉਹ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਤੇ ਇਹ ਵੀ ਰੀਸ ‘ਚ ਗਾਉਂਦਾ । ਪਿਉਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਤੁੰ ਕੰਜਰ ਬਣੇਗਾ,  ਕੰਜਰਾਂ ਦੀ ਰੀਸ ਕਰਦਾ । ਉਹਨੇ ਮਰਦਾਨੇਕਿਆਂ ਦੀ ਚੱਲੀ ਆਉਂਦੀ ਕੁਲ ਦੇ ਗਵੱਈਏ ਕੋਲੋਂ ਕੀਰਤਨ ਸਿੱਖਣ ਲਾ ਦਿੱਤਾ । ਪੱਕੇ ਰਾਗਾਂ ‘ਚ ਬਾਣੀ ਦਾ ਕੀਰਤਨ ਸਿੱਖਿਆ । ਰਮਤੇ ਦਾ ਟੱਬਰ ਵੰਡ ਤੋਂ ਪਿਛੋਂ ਜਮਾਲਪੁਰ ਲੁਧਿਆਣੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ । ਰਮਤੇ ਨੇ ਬੜੇ ਜਫ਼ਰ ਜਾਲ੍ਹੇ । ਦਿੱਲੀ ਨੌਕਰੀ ਕੀਤੀ । ਫਿਰ ਗਾਉਂਣ ਰਿਕਾਰਡ ਹੋਇਆ । ਰਮਤਾ ਰਮਤਾ ਹੋ ਗਈ । ਰਮਤੇ ਦਾ ਗੀਤ ਕਹਾਣੀ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਕਵਿਤਾ ਵੀ ਤੇ ਹਾਸਾ ਠੱਠਾ ਵੀ। 70 ਵਿਆਂ ਦਾ ਕਨੇਡਾ ਗਿਆ ਰਮਤਾ ਪੰਜਾਬ ਨਾ ਮੁੜਿਆ । ਉਧਰ ਜੰਮੀ ਔਲਾਦ ਰਮਤੇ ਨੂੰ ਉਹ ਸੁੱਖ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੀ ਸੀ ਜੋ ਸਾਹੀਵਾਲ ਦੇ ਜੰਮੇ ਨੇ ਦੇਣਾ ਸੀ । ਪਰ ਰਮਤਾ ਟਿੱਚਰਾਂ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ।  ਬਾਹਰੋਂ ਭਾਵੇਂ ਸਫਾ ਚੱਟ ਸੀ ਪਰ ਉਹਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਸਿੱਖ ਸੀ । 1984 ‘ਚ ਘੱਲੂਘਾਰੇ ਪਿਛੋਂ ਇੰਦਰਾ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਕੈਸਟ ਕੱਡੀ ਜਿਹੜੀ ਜਬਤ ਹੋ ਗਈ । ਕਈ ਸਾਲ ਪੰਜਾਬ ਨਾ ਮੁੜਿਆ । ਚਾਰ ਪੰਜ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵੀ ਲਿਖੀਆਂ । ਕਈ ਜੁਬਾਨਾਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਨੂੰ ਘਰੇ ਬੈਠਿਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਸੈਰ ਗੀਤਾਂ ਰਾਹੀ ਕਰਵਾਈ ।  ਗੋਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕਿੱਸੇ ਦੱਸੇ ।  ਸ. ਚਰਨ ਸਿੰਘ ਸ਼ਹੀਦ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ‘ਚ ਪਰੁਤੀ ਮਜਾਹੀਆ ਕਵਿਤਾ ਲਿਖਣ ਵਾਲੀ ਵਿਧਾ ਦਾ ਆਖਰੀ ਕਵੀ ਤੁਰ ਗਿਆ.......(ਜਿਵੇਂ ਦਾ ਸੁਣਿਆ, ਪੜ੍ਹਿਆ )

ਚਰਨਜੀਤ