User:Raj sarmah/sandbox


 * Pandamic of ©ovid19*

সাম্প্ৰতিক কালত এনেবোৰ চিন্তাধাৰাই মানুহৰ মনস্তাত্ত্বিক দিশটোৰ ব্যাপক সালসলনি ঘটাইছে-

১/মোৰো কভিড হ'লে..?

২/মোৰ মৃত্যু হ'লে..? মৃত্যু এটা চিৰসত্য হ'লেও কিন্তু কাৰোৰে এই কভিড নামৰ নাজায়জ বেমাৰটোত মৰিব মন নাই,মৃত্যুত কষ্ট থাকেই তথাপিও কভিড বুলি ক'লে মানুহৰ মনত এক প্ৰকাৰৰ বিভিষিকাৰ সৃষ্টি হয় যিটো মানুহে নিজেই Control কৰাটো একদমেই অসম্ভৱ হৈ পৰে,তেনে সময়ত আটাইতকৈ উত্তম উপাইটো হ'ল নিজকে সময় নিদিয়া,কথাষাৰ আচহুৱা কিন্তু সময়োপজোগী।। আমাৰ সমাজত আটাইতকৈ বেয়া কথা এটা হ'ল যে ইয়াত Positive কথা কোনেও নকয়,মিডিয়াৰ পৰা আৰম্ভ কৰি টিভিৰ ওচৰ নচপা জনেও তাকে কয় যে কভিডৰ দ্বিতীয় ঢৌ' টো মাৰাত্মক বেছি।কভিডত কেইজনক Dischargeদিয়া হ'ল সেইটো কথা নকৈ আক্ৰান্ত কেইজন হ'ল সেইটো কয়,ইয়াৰোপৰি আমি এনে এখন সমাজত থাকো য'ত কভিড হৈ সুস্থ হোৱা এজনৰ অভিজ্ঞতা আমাক শুনোৱা নহয় শুনোৱা হয় হাস্পতালত পৰি থকা এজন কভিড ৰোগীৰ কান্দোন অথবা চৰকাৰৰ বিৰুদ্ধে কৰা প্ৰতিবাদৰ কথা......

এনে পৰিবেশে আমাৰ মনত কেনে প্ৰতিক্ৰিয়া কৰিব সেইয়া আৰু জানিবলৈ বাকী ৰোৱা নাই,কোনোবাই যদি এই মানসিক অস্থিৰতাৰ চেইন ডাল নাভাঙে তেনেহলে কভিড নাইকীয়া হৈ যোৱাৰ পাছতো আমি নিজকে মানসিক ভাৱে সম্পূৰ্ণ সুস্থ ৰূপত পাব নোৱাৰিম, সামগ্ৰিক সময়ত আমি সচেতন হোৱাৰ সময় হে নিজৰ চিন্তাধাৰক ক'ৰবাত দলিয়াই সমাজৰ দিশতেই মোৰ তল কৰাৰ সময় এইটো নহয়।।