User:Rakshachandra.R.C.S

ಅಮ್ಮ!!!!

ಅಮ್ಮ ಎರಡಕ್ಷರದ ಪದ, ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಶಕ್ತಿ. ಸೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಮೂಲ ಧಾತು. ಹುಟ್ಟಿದ ಮೊದಲು ಮತ್ತು ಅನಂತರ ಈ ಎರಡೂ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ತನ್ನೊಡಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡವಳು ಅಮ್ಮ. ಹೀಗೆ ಸೋಲು-ಗೆಲುವು, ಸುಖ-ದುಃಖ, ಲಾಭ-ನಷ್ಟದಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗುವವಳು ಅಮ್ಮ. ಅವಳದ್ದೇ ಆದ ಆ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಅಳತೆಗೆ ಸಿಗದ ಪ್ರೀತಿ ನೀಡುವವಳು ಅಮ್ಮ. ನಾವು ಈ ಭೂಮಿ ಮೇಲೆ ಜೀವನ ನಡೆಸ್ತಿದ್ದೀವಿ ಅಂದ್ರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಅಮ್ಮ!!!!

ಅಮ್ಮ ಅನ್ನೋ ಪದದ ಅರ್ಥ ತಿಳಿಯಲಾಗದು. ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಅಷ್ಟೊಂದು ಆಳ. ದುಃಖವನ್ನು ದೂರವಿರಿಸಿ ಸಂತೋಷ ಸೆಳೆಯುವವಳು ಅಮ್ಮ. ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಕಟ್ಟಿದವಳು ಅಮ್ಮ. ಮೊದಲ ಆಸರೆ ಅಮ್ಮ. ಮೊದಲ ಅಪ್ಪುಗೆ ಅಮ್ಮ. ಮಮತೆಯ ಮಂದಿರ ನಿರ್ಮಿಸಿದವಳು ಅಮ್ಮ. ನಮ್ಮನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಡೆಸಿದಳು ಅಮ್ಮ. ನಾವು ಮೊದಲು ಅತ್ತಾಗ ನಮಗಾಗಿ ಅತ್ತಿದ್ದು ಅಮ್ಮ. ನಮಗೆ ಮೊದಲ ಕೈ ತುತ್ತು ಕೊಡುವವಳು ಅಮ್ಮ. ನಾವು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕೋಕೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಾಗ ಮೊದಮೊದಲಾಗಿ ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಡೆಸಿದವಳು ಅಮ್ಮ.ನೆಲದಲ್ಲಿ ನಡೆದಾಡುವ ದೈವಾತ್ಮಳು, ಬದುಕನ್ನು ಬರೆವಂತ ಜೀವಾತ್ಮಳು ಅಮ್ಮ.

ಅಮ್ಮ-ಮಕ್ಕಳ ಪಯಣ ಎಲ್ಲಿಂದ ಶುರುವಾಗುತ್ತೆ ಗೊತ್ತಾ? ಹಸಿಮುದ್ದೆಯಂತಿದ್ದ ನಾವು ಅವಳ ರಕ್ಷೆಗೂಡಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದಾಗ!!!!

ತನ್ನೊಳಗೆ ತನ್ನದೆಂಬ ಜೀವವ ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ನವಮಾಸಗಳ ಕಾಲ ತನ್ನೊಡಲಲ್ಲಿ ಬಚ್ಚಿಡುತ್ತಾಳೆ. ಆಸರೆಗೆಂದು ಅವಳ ಒಡಲಿನಲ್ಲಿ ಬೆಚ್ಚಗೆ ಮಲಗುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ  ಮೊದಲ ಅಳುವಿಗೆ ಆಕೆಯ ಹೆರಿಗೆ ನೋವು ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ದೇಹದಲ್ಲಿ ನೋವಿದ್ದರೂ ಸಹ ಕಂದನ ಮೊದಲ ಅಳುವಿನ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿ ಆ ನೋವನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತಾಳೆ. ಆ ಮಗುವಿನ  ನಗುವಲ್ಲಿ ಇಡೀ ಪ್ರಪಂಚಾನೇ ಗೆದ್ದಷ್ಟು ಖುಷಿ ಪಡುತ್ತಾಳೆ. ಖಾಲಿಯಾಗಿ ಬಂದ ಆಕೆಯ ಕರುಳ ಜೀವಕ್ಕೆ ಮಮತೆಯ ಕಿರಣ ಬೀರಿ, ಪ್ರೀತಿ ಹರಡಿ, ಅಮೃತದ ಸುಧೆ ಹರಿಸಿ, ಆ ಮಗುವಿನಲ್ಲಿ ಚೈತನ್ಯ ತುಂಬಿಸುತ್ತಾಳೆ.

ಅಮ್ಮ ಅನ್ನೋದು ಒಂದು ತಪಸ್ಸು ತಂದ ತನ್ನ ದರದಲ್ಲಿ ಮೆರೆಯುವುದನ್ನು ಅರಿತ ಆಕೆ ಕ್ಷಣಿಕ ಆಸೆಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಾಳೆ. ತನ್ನನ್ನೇ ತಾನು ಮರೆತು ಬರುವ ಕಂದನ ಕುರಿತೇ ಸದಾ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಆ ಮಗುವಿಗಾಗಿಯೇ ಅವಳ ಹರಕೆ. ತನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಮಿಸುಕಾಡುವ ಮಗುವಿನ ಚಲನೆ ಆಕೆಗೆ ಪುಳಕ. ಸ್ವಾರ್ಥವನ್ನು ಮರೆತ, ಫಲವತ್ತತೆಯ ಭಾವಕ್ಕೆ ಅಮ್ಮ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಪ್ರಕೃತಿಯ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಆಹಾರವಾದ ಎದೆಹಾಲನ್ನು ಮಗುವಿಗೆ ನೀಡಿ, ಮಕ್ಕಳ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಒಳಪಡುತ್ತಾಳೆ. ಒಬ್ಬ ವಿಜ್ಞಾನಿ ಯಾವ ರೀತಿ ತನ್ನ ಸಂಶೋಧನೆಯತ್ತ ಗಮನ ಹರಿಸುತ್ತಾನೊ, ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ತಾಯಿ ಮಗುವಿನ ಕಡೆ ಗಮನ ಹರಿಸುತ್ತಾಳೆ.

ಬಾ ಎಂಬ ಪದದಿ ತೆವಳುವಂತೆ ಮಾಡಿ ಅಂಬೆಗಾಲನಿಡಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಗೋಡೆ ಹಿಡಿದು ನಡೆಯುವುದನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಕೈ ಹಿಡಿದು ಮುನ್ನಡೆಸುತ್ತಾಳೆ. ಮಾತನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಕಂದನ ಬಾಯಿಂದ ಹೊಮ್ಮಿದ ಅಮ್ಮ ಎಂಬ ಮೊದಲ ನುಡಿಯಿಂದ ಸಂತಸ ಪಡುತ್ತಾಳೆ.

ಮಗಳೆoಬ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪಾತ್ರ ಮುಗಿಸಿ ಮಡದಿಯಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾ ಅಮ್ಮ ಎಂಬ ಪದವಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾಳೆ. ಮಗುವಿಗೆ ಪ್ರಥಮ ಗುರುವಾಗಿ ಕಲಿವ ಎಲ್ಲ ಪಾಠಗಳಿಗೆ ದಾರಿ  ದೀಪವಾಗುತ್ತಾಳೆ.

ಬೆಳಗ್ಗೆ  ರಂಗೋಲಿ ಹಾಕುವ ಕೆಲಸದಿಂದ  ಹಿಡಿದು ಮನೆಯವರಿಗೆಲ್ಲ ಕಾಫಿ,ಟೀ, ತಿಂಡಿಗಳನ್ನು ನೀಡಿ, ಮನೆಯನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಿ, ಬಟ್ಟೆ ತೊಳೆದು,ಪಾತ್ರೆ ತೊಳೆದು, ರಾತ್ರಿ ಮಗುವಿಗೆ, "ನೋಡು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಅಂತ ಹೇಳಿ ಅದರ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವನ್ನು ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ತೋರಿಸಿ, ಆ ಮಗುವಿಗೆ ಕೈ ತುತ್ತು ತಿನ್ನಿಸಿ ಮಲಗಿಸುವವರೆಗೂ ಇರುತ್ತದೆ.

ಮಕ್ಕಳ ಪಾಲಿಗೆ ತಾಯಿಯೇ ಜೀವಂತ ದೇವತೆ. ಭವಿಷ್ಯ ನಿರ್ಮಿಸುವಂತಹ ಶಿಲ್ಪಿ. ಓಡೋಡಿ ಬರುವಾಗ ಬಿದ್ದು ಅಮ್ಮ......ಎಂದು ಕೂಗಿದ ಕರೆಗೆ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಶಿಶುವಿನತ್ತ ಬಂದು, ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿ, ಕಂಬನಿಯನ್ನು ಒರೆಸುವ ಆ ಕೈಗಳು ನೋವನ್ನು ಮರೆಸುತ್ತದೆ. ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಆಡುವಾಗ ಕೋಲಿನಿಂದ ಹೊಡೆದ ಹೊಡೆತಗಳು ಜೀವನಕ್ಕೆ ಪಾಠ ಕಲಿಸುತ್ತವೆ. ಅಳುವ ಕಂದನಿಗೆ ಆಕೆ ಕೊಟ್ಟಂತಹ ಆಟಿಕೆಗಳು ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗುವನ್ನು ತರಿಸುತ್ತದೆ. ಕೇಳುವಂತಹ, ಉತ್ತರವಿಲ್ಲದ ತರಲೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ನಗು-ನಗುತ್ತಲೇ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾಳೆ.

ಗುಮ್ಮ ಬರುವುದೆಂದು ಹೇಳಿ, ಹೆದುರಿಸಿ, ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿ, ಲಾಲಿ ಹಾಡಿ, ತೊಟ್ಟಿಲಿನಲ್ಲಿ ತೂಗಿ ಮಲಗಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಮಲಗೆದ್ದ ನಂತರ ಅಳುವಂತಹ ಮಗುವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಅವಳು ಎರಡು ತೋಳಿನಲ್ಲಿ ತೂಗುತ್ತಿದ್ದರೆ ಆಗುವಂತಹ ಖುಷಿಯೇ ಬೇರೆ. ಆ ಪುಟ್ಟ ಬೆರಳುಗಳಿಂದ ಅಮ್ಮನ ಹೆಬ್ಬೆರಳನ್ನು ಹಿಡಿದಾಗ ಸಿಗುವಂತಹ ಧೈರ್ಯ ಭೀಮನ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಮೀರಿಸುವಂತಹದು.

ಮೂಡಣದಲ್ಲಿ ನೇಸರ ಉದಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ, ಅಮ್ಮ ಮಗಳೇ/ಮಗನೇ ಬೆಳಾಗಯಿತು ಏಳು ಎಂದು ಎಬ್ಬಿಸಲ್ಲಿಕ್ಕೆ ಪ್ರಾರಂಭ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೆ ನಾವು ಅಮ್ಮ ಐದು ನಿಮಿಷ ಏಳ್ತೀನಿ,  ಅಮ್ಮ.. ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಏಳ್ತೀನಿ, ಅಮ್ಮ.......ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷ ಏಳ್ತೀನಿ ಅಂತ ಹೇಳಿ ಕಡೆಗೆ ಎಂಟು ಗಂಟೆಗೆ ಏಳ್ತೀವಿ.ಎದ್ದ ಕೂಡಲೇ ಅವಸರದಲ್ಲಿ ಕಾಫಿ ಕುಡಿದು ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗ್ತೀವಿ. ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ಅಮ್ಮ... ಟವಲ್ ಕೊಡೆ ಅಂತ ಪ್ರಾಣ ತಿಂತೀವಿ. ಪಾಪ ಅಮ್ಮ ಟವಲ್ ಕೊಟ್ಟು ಸ್ನಾನವಾದ ಬಳಿಕ ರೆಡಿ ಮಾಡಿ, ತಲೆ ಬಾಚಿ, ಡಬ್ಬಿ ತುಂಬಿಸಿ, ತಿಂಡಿಯನ್ನು ತಿನ್ನಿಸಿ,ಶೂ ಕೂಡ ಅವಳೇ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟು ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ನಿಂತು ನಮ್ಮನ್ನು ಶಾಲೆಗೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಾಳೆ.

ಸಂಜೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಮತ್ತೆ ಗಂಡ ಮಕ್ಕಳ ಹಾದಿ ಕಾಯುತ್ತಿರುತ್ತಾಳೆ. ಶಾಲೆಯಿಂದ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಅದೇ ಕಥೆ. ಅಮ್ಮ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಸೇವಕಿ ತರ. ಯಾವುದೇ ಆಸೆ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳಿಲ್ಲದೆ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ. ನಮ್ಮನ್ನು ಸುಧಾರಿಸಿ, ರಾತ್ರಿ ಆಕೆ ಮಲಗುವ ಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ಸುಸ್ತಾಗಿರುತ್ತದೆ ಏನೋ?.... ಮಗುವನ್ನು ಶಾಲೆಗೆ ಕಳುಹಿಸಿ, ಹೋಂ ವರ್ಕ್ ಮಾಡಿಸಿ, ಯೂನಿಫಾರ್ಮ್ ಇಸ್ತ್ರಿ ಮಾಡಿ, ಗಂಡನ ಸೇವೆ  ಮಾಡೋದಂದ್ರೆ ದೊಡ್ಡ ತಲೆ ಬಿಸಿ ವಿಷಯಾನೇ. ಆದ್ರೆ ಅಮ್ಮ ಹಾಗಲ್ಲ, ಎಷ್ಟೇ ಕಷ್ಟ ಆದರೂ ಸಹ ಇಷ್ಟಪಟ್ಟು ಮಾಡ್ತಾಳೆ.

ಗಂಡ-ಮಕ್ಕಳು ಎಂಬ ಪುಟ್ಟ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಕನಸನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ದೊಡ್ಡವಳಾದರೂ ಸಹ ಸಣ್ಣ ಮಗುವಿನಂತೆ ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಾಳೆ. ತನ್ನ ಜೀವವನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ಮಗುವಿಗೆ ಜನ್ಮ ನೀಡುತ್ತಾಳೆ. ತಾಯಿಯಾದ ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಆಸೆ-ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾಳೆ. ಮಗು ಗರ್ಭದಲ್ಲಿರುವಾಗಲೇ ಆ ಮಗುವಿನ ಆಗಮನಕ್ಕಾಗಿ ಆಕೆಯ ಮನ ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ತನ್ನ ದೇಹವೆಂಬ ಗರ್ಭಗುಡಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಮಗುವನ್ನು ದೇವರಂತೆ ಕಾಪಾಡುತ್ತಾಳೆ.ಮಕ್ಕಳ ಗೆಲುವಿನಲ್ಲಿ ಆಕೆಯ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಪೋಣಿಸುತ್ತಾಳೆ.

ಅಮ್ಮ ಅನ್ನೋ ಪದನ ವರ್ಣಿಸಲು ಪದ ಭಂಡಾರವೇ ಸಾಲದು. ಆಕೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಸಾಗರ, ಕರುಣೆಯ ಆಗರ. ತನ್ನ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ವಿದ್ಯೆಯಂತೆ ಬೋಧಿಸುತ್ತಾಳೆ.ಆಕೆಯ ಕೈ ಬಳೆಯ ಸದ್ದು, ಕಾಲಿನ ಗೆಜ್ಜೆ, ಅಗಲವಾದ ಚಂದ್ರಾಕಾರದ ಬೊಟ್ಟು, ಜರಿ ಸೀರೆ, ಉದ್ದ ಜಡೆ, ಕಣ್ಣಿಗೆ ಇಟ್ಟ ಕಾಡಿಗೆ, ತುಟಿಯ ಮೇಲಿನ ನಗು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ದೇವರನ್ನು ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಂಡ ಹಾಗೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.

ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಮೊದಲ ಸ್ನೇಹಿತೆ ಅಮ್ಮ. ಮೊದಲ ಅಪ್ಪುಗೆ ಅಮ್ಮ. ಈ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟಲಿಕ್ಕೆ ಆಗದೇ ಇರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅಮ್ಮ. ಆ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಕೊನೆಯೇ ಇಲ್ಲ.ಸೋಲುಗೆಲುವಲ್ಲಿ ಮಗುವಿಗೆ ಸ್ಪಂದನವಾಗಿ, ಸಾಕಿ ಸಲಹಿ, ಪ್ರತಿಫಲ ಬಯಸದೆ ತಿದ್ದಿ ತೀಡಿ ಅಕ್ಷರ ಕಲಿಸಿ, ಉಪಚರಿಸಿ, ಹೆಜ್ಜೆಯ ಮೇಲೆ ಹೆಜ್ಜೆಯನಿಡಿಸಿ, ಪಾಠ ಕಲಿಸಿ, ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಪ್ರಜೆಯಾಗಿಸಿ ಶುಭವಾಗಲೆಂದು ಹಾರೈಸುವವಳು ಅಮ್ಮ.

ನಾವು ಬೆಳೆದಂತೆ ಅಮ್ಮನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತೇವೆ. ಬೇರೆಯವರಲ್ಲಿ ಆಕೆಯ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಕಾಣಲು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ.ಅಮ್ಮನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಹೋಗುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಆ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ನಮಗೆ ಸಿಗುವುದು ಬರೀ ನೋವು-ದುಃಖ. ನಗುವನ್ನು ಮರೆತ ಮುಖ, ಮೌನವಾದ ಮನಸ್ಸು. ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಪ್ರೀತಿ ಎಂಬ ಪದಕ್ಕೆ ಅರ್ಥ ಇರುವುದಾದರೆ ಅದು ಅಮ್ಮನ ಪ್ರೀತಿ ಮಾತ್ರ. ಯಾವುದೇ ಆಸೆ, ಆಕಾಂಕ್ಷೆ, ಅಪೇಕ್ಷೆ ಗಳಿಲ್ಲದ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಪ್ರೀತಿ ಆಕೆಯದು.

ಅಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳ ಸರಮಾಲೆ. ಮಗು ಗರ್ಭದಲ್ಲಿರುವಾಗಲೇ ಆ ಮಗುವಿನ ಮೇಲೆ ಕನಸು ಕಟ್ಟುತ್ತಾಳೆ.ರಾತ್ರಿ ಮಗು ಅತ್ತಾಗ ಆಕೆಯ ನಿದ್ರೆಯನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ಮಗುವನ್ನು ಆಡಿಸುತ್ತಾಳೆ. ವಿಶಾಲ ಮನಸ್ಸಿನ, ಪುಟ್ಟ ಕಿರುನಗೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ತಾಯಿಯದು.

ಅಂತಹ ತಾಯಿ ಇಂದು ಅನಾಥಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಕಾಣದ ದಾರಿ, ಸಾಗುತ್ತಿರುವ ಜೀವನ, ಬದುಕಬೇಕೆಂಬ ಹಠ, ಹಾಸಿಗೆಯಿಂದ ಮೇಲೇಳಲಾಗದ ಸ್ಥಿತಿ,ನಡುಗುವ ಕೈಗಳು, ಊರಲಾಗದಂತಹ ಪಾದಗಳು, ಅಲುಗಾಡುತ್ತಿರುವ ಹಲ್ಲುಗಳು, ಮಂಜು ಮಂಜಾಗಿ ಕಾಣುವ ನೋಟ, ಸುಕ್ಕುಗಟ್ಟಿದ ಚರ್ಮ, ನೆರವಿಗೆ ಊರುಗೋಲು, ಇದೆ ಆಕೆಯ ಬದುಕು.

ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದ ಆಕೆಯ ಮನದಾಳದ ನೋವುಗಳು, ಹೊರಹೊಮ್ಮಿಸಿದ ಭಾವgನೆಗಳು, ಮರೆಯಲಾಗದ ಸವಿನೆನಪುಗಳು, ಮಕ್ಕಳ ಬರುವಿಕೆಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುವ ಹೃದಯ, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕಾಡುವ ನೆನಪುಗಳು, ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸದ ಮಕ್ಕಳು.ಇದೇ ಅವಳ ಪ್ರಪಂಚವಾಗಿದೆ.

ದುಃಖ ಆದಾಗ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಅಪ್ಪಿದಂತಹ ಗಳಿಗೆ, ಆಕೆಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಕೊಂಡು ಅತ್ತಂತ ದಿನ, ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕೂತು ಊಟ ಮಾಡಿದ ದಿನ,ಒಟ್ಟಿಗೆ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದ ದಿನ. ಹೀಗೇ ಆಕೆಯ ಜೊತೆ ಕಳೆದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನಿಮಿಷವನ್ನು ನೆನೆದು ಅಳುವಂತಹ ದಿನ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಪ್ರೀತಿ ವಂಚಕ ಮಗ/ಮಗಳಿಗೆ ಬಂದೇ ಬರುತ್ತದೆ. ಕಾಲದ ಚಕ್ರ ಉರುಳಬೇಕು.ಯೌವ್ವನ ಕಳೆದು ವೃದ್ಧಾಪ್ಯ ಬರಲೇಬೇಕು. ಹಿರಿಯಕ್ಕನ ಚಾಳಿ ಮನೆ ಮಂದಿಗೆಲ್ಲ ಎಂಬ ಗಾದೆ ನೆನಪಾಗಲೇಬೇಕು.

ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಬಾಳಿನ ಮೊದಲ ದೇವತೆ, ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯದ ಶಿಲ್ಪಿ, ದುಃಖ ದೂರವಿರಿಸಿ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಸೆಳೆಯುವ, ನಮ್ಮ ಕಲಿಕೆಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ಷಣ ಜೀವ ತುಂಬುವ, ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲೇ ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟಲಾಗದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅಮ್ಮ. ಅಮ್ಮ ಎಂಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗಿಂತ ಬೇರೊಂದು ಧ್ರುವ ತಾರೆ ಜಗದ ಲಿಲ್ಲ.

ಮಗು ಗರ್ಭದಿಂದ ಹೊರಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಆಕೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಅಮ್ಮನಾದವಳು ಕರುಣೆಯುಳ್ಳವಳೂ, ಸಂತೋಷ ಚಿತ್ತಳು ಆಗುತ್ತಾಳೆ.ಮಗುವಿನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಾಳೆ. ತಾಳ್ಮೆಯನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಆರೋಗ್ಯಪೂರ್ಣ ಸಮಾಜದ ರಚನೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಕಲ್ಲಿನಂತಿರುವ ತನ್ನ ಮಗುವಿಗೆ ಶಿಲ್ಪದ ರೂಪವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾಳೆ.

ಆದರೆ ಆಧುನಿಕ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಹೊರದೂಡುವ ಘಟನೆಗಳು ನಮ್ಮ ದೇಶದಾದ್ಯಂತ ಪ್ರಪಂಚದಾದ್ಯಂತ ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಮನುಷ್ಯ ಆಧುನಿಕವಾಗಿ ಎಷ್ಟೇ ಮುಂದುವರೆದರೂ ಸಹ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಧಾತುವಾದ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಮರೆಯದೆ, ಆಕೆಗೆ ಪ್ರೀತಿ, ಗೌರವಗಳನ್ನು ನೀಡುವುದು ಆದ್ಯ ಕರ್ತವ್ಯವಾಗಿದೆ.

ಧನ್ಯವಾದಗಳು

ರಕ್ಷಚಂದ್ರ

D /o ಚಂದ್ರಪ್ಪ.ಡಿ,

ಶ್ರೀರಾಮ ನಿವಾಸ,

ಅಮ್ಮಾ ಕಾಲೊನಿ,

ಲಯನ್ಸ್ ನಗರ,

ಶಿರಸಿ. 581402

Email - rakshachandra2000@gmail.com