User:Rigerta Muca/sandbox

Ese: Ndikimi i televizionit tek audiencat, në rastin e ngjarjeve të quajtura madhështore. (audienca televizive dhe audienca pjesëmarrëse drejtpërdrejtë, publiku)

Metodologjia Metoda e kërkimit: Analizë rasteve të përgjithshme Analiza e rasteve të marra në studim shqyrton mënyrat në të cilat janë raportuar ngjarjet shoqërore  të përfaqësuara nga njerëz me interesa të ndryshme. Studimi kërkon grumbullimin e të dhënave duke përdorur metoda audio-vizive, burime tekstuale të tilla si dokumente zyrtare, deklaratat politike, dhe artikuj nga media, në rastin konkret, nga televizioni. Këto të dhëna i nënshtrohen analizave të hollësishme dhe më pas vjen interpretimi. Kjo është metoda kërkimore e zgjedhur për të studiuar mënyrat me të cilat flasin politikanët dhe si ata ndikojnë te njerëzit, audiencat, dhe sesi e gjitha kjo bëhet lehtësisht e realizueshme nëpërmjet televizionit. Në analizën që i bëhet ndikimit të televizionit, prezencës së kamerave tek individët përmes ngjarjeve të “mëdha”, të quajtura ndryshe raste festive, ka disa diskutime në lidhje me transformimin e këtyre ngjarjeve, a është më i prekur nga mesazhi publiku pjesëmarrës apo ai televiziv, audienca dhe pse.Në trajtimin e cështjes, përveç vëzhgimit empirik të dy audiencave, asaj televizive dhe audiencës apo më saktë publikut pjësëmarrës drejtpërdrejt në ngjarje, duhet bërë një analizë e fuqisë së televizionit si transmetues i ngjarjeve festive për të parë sesi e gjitha kjo ndikon tek dy publikët, pse ndodh ky ndikim.

Pyetjet kërkimore të shtruara gjatë punimit: 1-	Pse njerëzit preferojnë ta ndjekin një ngjarje duke qenë vetë pjesëmarrës aty?! 2-	A është eksperienca e tyre identike? Pse? 3-	A mundet TV të bëjë më shumë sesa spektakolarizimin e një ngjarje, performancën e një performance?!

Kalimi nga audiencë prezente në ngjarje në audiencë televizive është përshkruar nga antropologu John Mac Aloon, si kalim nga ritual festiv në spektakël të pastër. Gjatë vetë-prezantimit, shoqëria i shfaq normat e veta si universale dhe veten e shfaq duke personifikuar këto norma. Ato përdoren nga sistemet politike si instrumente të propagandës ose të joshjes. Ato janë mbulim me lavdi të shteteve apo kombeve, të para në zbatim për vite e vite me rradhë nga aktorë të ndryshëm poltik të cilët i ndajnë me shoqëritë e tjera. Karakteristika kryesore e mbulimit televiziv duket të jetë imponimi në ngjarjet e lajmeve duke pajisur me vlera simbolike,trillimi. TV i jep ngjarjet me narracion, me skenografi dhe me skenar.Mesazhet ose shenjat që shikohen në TV janë të koduara dhe të pozicionuara brenda një fushe ose grup elementësh objektivë dhe subjektivë që u japin formë mesazheve. Festimet televizive ftojnë fantazinë dhe ëndërrat dhe tregojnë banalitetin e jetës sepse ato “mishërojnë imazhin e një roli të mundshëm” dhe specializuar në të jetuarin e ngjashëm. Identifikimi me këto role të mundshme në botë të mundshme lidh audiencën me plotësinë në dukje të festimit. Tv punon vizualisht. Fuqia e tij bazohet në imagjinatë dhe në imazhet e tij, jo në fjalë, diskurs, narracion, traditë etj. Nga studimet, nuk ka asnjë dyshim që audienca televizive nga të tilla ngjarje preket dukshëm emocionalisht dhe konjiktivisht. -Efektet emocionale: sensi i rastësisë, sensi i të qenurit pjesëmarrës në një moment historik. Ky sens shoqërohet edhe nga sensi i integrimit. Njerëzit janë të tronditur nga ajo ç`ka shohin: I shikojnë këto ngjarje së bashku, ftojnë të tjerët për t`ju bashkuar atyre. Katz dhe Dayan mendojnë se njerëzit për të parë TV në të tilla ngjarje, vishen ndryshe, ftojnë familjarët apo shokët, shërbejnë pije dhe kështu pra, bëhen pjesëmarrës, i gëzohen dhe i bashkohen sipas rastit, muzikës dhe brohoritjeve. -Efektet konjitive: (të brendshme që lidhen me të jashtmen.)Pas “përjetimit” të ngjarjes mediatike, njerëzit mund të ndryshojnë mendimin rreth diçkaje. Ngjarjet mediatike i japin transmetuesit sigurinë e të qenit “brenda”, jo “jashtë” krijimit. Katz dhe Dayan krahasojnë shpesh eksperiencën e të qenit aty me eksperiencën e të parit nga TV. Natyrisht që ky është një krahasim çorientues sepse pak persona mund të jenë të pranishëm në një ngjarje që është në një farë distance. Nëse njerëzit shkojnë në një ngjarje, atëherë ata shkojnë që të bëjnë diferencën dhe të shikojnë atë cfarë duan ata vetë, jo atë që u imponohet nga televizioni. Duke qenë se televizioni funksionon me fragmente, atëherë audienca televizive është gjithkund në të njëjtën kohë. Duke sjellë informacion të bollshëm per audiencën qe shpesh bëhet monoton dhe “bezdisës” dhe që e bën publikun pasiv dhe jokritik.Kjo vetëm për lajme të njëjta që bombardojnë në cdo orë. Prandaj publikut televiziv nuk i ben më përshtypje asgjë,por gjithsesi nuk do të kaloj te kjo pjesë.

Nëse prania e kamerave ekzagjeron sjelljet, atëherë impakti i mediumit TV nuk ndikon vetëm tek audience televizive, por dhe tek ajo pjesëmarrëse live në ngjarje, audienca nxitet, zhytet aq thellë saqë bëhet pjesëmarrës aktiv duke reaguar dhe festuar përballë televizorit. Nëse ngjarja merr vlerat e të qenit historike, audienca televizive dhe jo vetëm, përfshihet si protagonist dhe krijon iluzionin e të qenit ata të cilët kanë fatin ta përjetojnë, duke rritur kështu atmosferën dhe në mënyrë të pavetëdijshme duke qenë ndërtues të saj.

Nëse audienca, publiku pjesëmarrës drejtpërdejt në ngjarje mungon, atëherë ngjarja dështon, nuk tërheq audiencë televizive. Nëse u jepet një status i lartë personave dhe cështjeve, atëherë tërhiqet vëmendja e audiencësdhe arrihet një audiencë më e gjerë. Sa më i lartë të jetë ndikimi i televizionit dhe tërheqja e audiencave aktive, aq më lehtë e ka ngjarja që të hyjë në memorjen kolektive si ngjarje e madhe dhe të mbetet në histori. Sa më shumë që të dramatizohet ngjarja, aq më tepër ndikon tek audience televizive si një ngjarje historike që do të mbahet mend nga të gjithë.

Gjatë studimeve të bëra shohim se njerëzit kanë indikatorë të ndryshëm që i cojnë ata në pjesëmarrje të drejtëpërdrejtë. -Disa shkojnë prej aspektit festiv dhe prej kontakteve fizike me turmën, për pasurinë e ngjyrave, zërave,erërave. -Të tjerë shkojnë, sepse duan të shikojnë atë ç`ka duan vetë ata, më shumë sesa atë ç`ka drejtori i TV pëlqen. -Disa shkojnë sepse duan të duken apo ta thonë që kanë qenë në një ngjarje të cilën dikush tjetër e ka parë nga TV dhe kështu do të flasin rreth asaj ngjarjeje. Ende nuk është krejt e qartë që njerëzit, të cilët në fakt shkojnë atje, kalojnë më mirë se ata që e ndjekin nga TV ngjarjen. Në të vërtetë, studimet nga vëllezërit Lang, në krahasimin mes rrugës dhe TV, tregonin që ata të cilët ishin fizikisht prezent në një ngjarje në krahasim me audiencën në shtëpi nuk e shikonin të gjithë ngjarjen hap pas hapi. Langët panë që televizioni i jep jetë një ngjarje amorfe, nuk e përmend kontekstin, prodhon dramë dhe e shtrembëron ngjarjen e vërtetë nëpërmjet seleksionimit dhe komentit të ngjarjes. Audienca e TV mund të jetë shumë e prekshme nga mesazhi jokritik i TV. TV mund të kombinojë elemente të ndryshme të ceremonisë, duke dhënë një panoramë të përgjithshme në prezantimin televiziv. Audienca njihet me informacione të mëtejshme.Audiencës në TV i krijohet lehtësisht panorama e plotë duke bashkuar sekuencat e ngjarjes.

Ideja e të qenit pjesëmarrës dhe nën praninë e kamerave i bën këta të fundit të ekzagjerojnë sjelljet dhe komunikimin. Fuqia e këtij mediumi qëndron në impaktin që krijon te këto dy audienca duke duke i komanduar ato. Aktorët, nën ndjenjën e të qenit pjesë e historisë, e ngjarjes, i binden mediumit qoftë në mënyrë të pavetëdijshme apo të vetëdijshme. Rolet rivendosen nga vetë aktorët në funksion të idesë sesi duhet të prezantohemi para botës. Goffman pohon se ndikimi i tjetrit transformon sjelljen tonë. Duke u nisur nga kjo, mund të them se nëse një person i vetëm ka fuqi të ndikojë në sjelljen dhe reagimet tona, të imagjinojmë ndikimin që ka te ne kamera. TV përdor audiencën fizikisht pjesëmarrëse në ngjarje për të sinjalizuar audiencën televizive, duke e ftuar atë. Pa audiencën e drejtpërdrejtë ngjarjet dështojnë.

Televizioni vetë, flet nëpërmjet historianëve duke propozuar versionin e tij të asaj se çfarë duhet të hyjë në memorjen kolektive. Ky model është futur në ushtrimin e quajtur çndërmjetësim, term i huazuar nga fusha e financës. Mundësia e komunikimit direkt me publikun, pa ndërmjetës. Dhënë në mënyrë skematike, përbëhet nga parësorja (A) që flet me publikun (B) përmes mediumit të televizionit. Pra,aktori, përmes televizionit, komunikon me publikun, pa qenë nevoja e një ndërmjetësi që të flasi në emër të tij.

A                -               B

Figura 1. Skema e çndërmjetësimit A= parësor, B= publiku,

Fillimisht e bën këtë nëpërmjet lajmërimeve apo njoftimeve, më pas nëpërmjet përsëritjes, duke na bërë ne njohës të asaj çka supozohet të ndodhë. Kur vjen momenti i madh, TV na shkëput nga rutina e lajmeve të përditshme dhe na fut në lavdinë e ngjarjes, eventit duke na mbyllur aty për orë ose ditë për sa kohë që jeta normale dhe programet janë ndërprerë. Sinjalet(shenjat) e ngjarjes e bëjnë “atë” historinë kryesore të lajmeve ndërkohë që lajmet e tjera trajtohen sipërfaqësisht, duke anashkaluar përmbajtjet e edicioneve të zakonshme informative me lajmet e tjera rutinore, madje duke ja theksuar audiencës veçantinë dhe rëndësinë e ngjarjes me mbulimin vetëm të kësaj ngjarjeje dhe ndërprerjen e transmetimeve të tjera përditshme.

Televizioni e prodhon ngjarjen. I jep asaj një gjendje të vazhdueshme tensioni që e lë audiencën të mbërthyer pas ekranit. Selektiviteti i kamerave shton dramaticitetin dhe nuk e lë ngjarjen të bëhet monotone.