User:Robert Magos/sandbox

Ang Ulilang Sundalo Robert P. Magos, Myka Jane B.    Delima,Daniela Sharinel Jaquias,Jonabelle Ababan Ang mga hayop ay tunay na katuwang nating mga tao sa pagkakaroon ng maayos na pamumuhay, sila din ay kasama sa araw-araw na pakikibaka sa buhay, silang mga nangangarap na makakuha ng pagkain at makakain. Gaya ng tao na may damdamin at kayang mag mahal, ang mga ito'y may kaniya-kaniya ding mga pangarap. At lubos ding nagsusumikap na ito'y kanilang masungkit. Ilan sa kanila ay naghahanap ng paglingap, lingap ng tunay na pagmamahal at pag aalaga. Ngunit tila ba suntok sa buwan ang kanilang mga pangarap, tila ba ito'y hanggang tanaw na lamang ang mga bagay na kanila'y nais matamasa.

Sila ay nakakatulong sa paggawa at pagtatrabaho ng mga tao sa ibat ibang larangan, mapa-magaan o mabigat man sila'y parating nariyan. Ilan sa kanila ay tunay na susi upang makaalpas sa tinatamasang kalungkutan. Silang tunay na kaibigan na dadamay sa iyong kaligayahan at kasawian. Silang mga hayop na handang magpakitil sa kanilang buhay kahit lubos na masakit sa kanila para lamang may maihain ang tao sa lamesa. Tunay na kalunos lunos ang kanilang sinasapit sa kamay ng mapang aping taong ganid na nilalang. Sila'y walang magawa kundi ang tumangis sa mundong puno ng hinagpis. Ilan sa kanila'y tila ba gwardiya na nagbabantay sa mag-damag na kadiliman, habang ang kanilang mga tinuturing na kaibigan ay nahihimbing na sa pagtulog. Ngunit sa kabila nito patuloy parin silang sinasaktan. Kanilang panaghoy ay walang nakaririnig, kanilang paghingi ay walang nagbibigay, kanilang pagtangis ay walang nakaalam, isang sundalong handang mamaalam para sa kaniyang among minamahal. Siguro'y minsan sila ay napapatanong bakit tila kaylupit ng kapalaran na sa kanila'y mayroon. Masarap na pagkain sa kanila'y hindi man lamang malunok. Gandang taglay ng ilang ibon ay tila patuloy na ang pagkupas, pagkuha, pagkatay, at ilegel na pagbebenta ang kanila ay maglalaon. Eto nga ba ang kapalaran na mayroon sila, ang mabuhay at mamatay sa kamay ng mga taong walang hinangad kundi pera at puro pagpapayaman. Ang ilang mga matitikas at magagarang hayop ay tuluyan nang naglaho sa mundong ibabaw at ang ilan na itinuturing nang kritikal ang lahi ay patuloy na nanganganib pa ang pagkaubos. Kanilang mga balat ay ginagawang damit at panakip sa malamig na klima, ilan naman ay ginagawang palamuti sa kanilang tahanan, habang ang ilan ay hinuhuli at ikinukulong sa matitibay na kulungan at dinadala sa isang lugar kung saan sila ay ginagawang aliwan, habang ang ilan ay ginagawang  panawid gutom. Upang mahinto ang mga ito ilan sa mga nagmamalasakit na nakaupo sa pamahalaan ay gumawa ng hakbang, sila'y sumulat at nag tala ng mga batas na tutulong sa pagprotekta at pagbigay kapanatagan sa kanila. Mga batas na huhuli sa mga taong magtatangkang sila'y hulihin at pagmalupitan hindi lamang dito kundi pati na sa buong mundo ay kay daming batas na ang kanila ay ginawa. Kung ating hihimay- himayin tunay ngang nakakatuwang isipin na sa wakas magkakaroon na ng kapanatagan sa kanila. Ngunit, bakit tila hindi parin ito natitigil? bakit tila patuloy parin ang pagkaubos ng kanilang lahi? Bakit tila patuloy lang pagmamalupit sa mga hayop? Bakit wala parin yatang magawa ang mga batas na nilikha? Minsan napapaisip ako bakit hindi sila binigyan ng pagkakataon na makapagsalita at maipahayag ang kanilang nararamdaman? Bakit tila tikom silang naiyak at hindi maibulalas ang kanilang saloobin sa tao? At kung bibigyan kaya ng pagkakataon na sila'y makapasalita ano kaya ang una nilang sasabihin sa mga taong nanakit sa kanila? Hanggang ngayon patuloy parin ang paghahanap ko ng kasagutan.

Ngunit mga kababayan hindi pa huli ang lahat, batid ko na sa kabila ng lahat ay mayroon paring mga taong patuloy na nagmamahal at nag aalala sa mga hayop na patuloy na inaabuso ng iba. Pagsuporta sa mga hakbang na makatutulong sa kanilang pag-unlad. Pagmamahal, aruga at tunay na kalinga ang sa kanila'y nais na ipadama, sapagkat sila'y tunay na biyaya ni bathala na mayroon ding karapatan gaya ng pagkakaroon ng karapatan ng mga tao. Kaya't marapat lamang na ito ay ating ibigay upang sila ay hindi mabansagang muli na mga ulilang sundalo na patuloy na nakikibaka sa bawat hamon ng buhay bagkus sila ay kasama nating mga tao na lumalaban sa hamon ng buhay. Ituring natin silang katuwang sa araw- araw nating pamumuhay.