User:SHANKAR HARI KHALING (RAI)/sandbox

सारांशः जब म एक प्राथमिक विद्यालयको विद्यार्थी थिएँ, मैले आफ्नो वरपर देख्ने र रेडियो सुन्ने बाहेक आफैले चाहेको विषयमा ज्ञान र जानकारी लिने कुनै माध्येम थिएन । माध्यमिक विद्यालय अलि टाडा थियो । त्यहाँ भने धेरै किसिमका प्रत्रपत्रिकाहरु र पुस्तकहरु प्रसस्त पढ्न पाइन्थ्यो । त्यसपछि मैले आफूलाई रुची लागेको विषयहरु तिनै पुस्तक र पत्रिकाहरुमा अध्यायन गर्न थाले । मेरो ज्ञान आर्जनको श्रोत रेडियोबाट पत्रपत्रिका सम्म पुग्यो । जब म माध्यमिक तहको पढाइ पुरा गरेर उच्च शिक्षा पढ्नको लागि टाढाको सहरमा गएँ, त्यहाँ भने मैले सानैदेखि सुनेको रेडियोको स्टेशन थियो । त्यहा साप्ताहिक रुपमा सहभागिता जनाउन पाउने कार्यक्रमहरुमा म सहभागि हुन थाले । माध्यमिक तहमा पढ्न थालेपछि देखेको र पढिको पत्रपत्रिकाहरु र पुस्तकहरु प्रसस्तै छापिने, बनिने र विक्रि गर्ने ठाउँहरुमा गएर हेर्न र बुझ्न सक्ने अवस्था थियो । मैले मेरो रुचीको कारण विद्यार्थी जीवनदेखि नै पत्रिकाको लागि समाचार लगायत कन्टेन्टहरु लख्न डिजाइन गर्न र थाले । पार्ट टायम काम गर्दै मैले धेरै कुराहरु सिक्ने अबसर पाएँ । त्यसैबेला देखि मैले नियमित पत्रिका सम्पादन र प्रकाशन तथा मार्केटिङ्ग गरेको नजिकबाट हेर्दै सिक्दै गरेको हो । त्यसबीचमा मैले मेरो रुचिका कारण पत्रकारिताको विभिन्न औपचारिक तथा अनौपचारिक तालिमहरुमा सहभागि भएँ । पत्रिका र पुस्तकहरुको आकर्षक डिजाइनका लागि कम्प्यूटर तालिमहरु लिए । यसै बीचमा मैले स्थानीय सामुदायिक रेडियोमा कार्यक्रम उत्पादन तथा सञ्चालनका तालिम लिएर केही समय काम गर्ने अबसर प्राप्त गरे । जसले मलाई ब्राण्डीङ्ग र मार्केटिङ्गको विषयमा थप ज्ञान र सीप सिक्न मद्दत गरेको थियो । यस बीचमा मैले कन्टेन्ट राईटिङ्ग र अडियो विज्ञापन उत्पादन गर्न सक्षम भएको थिए । यस बीचमा मलाई आर्थिक अभाव भयो । र म जागिर गर्नको लागि दुर्गम गाउँमा गए । तर त्यहाँ मेरो रुचिको कामहरु गर्दै नयाँ नयाँ कुराहरुको सिक्ने अबसर थिएन । त्यसैले म त्यो भन्दा धेरै ज्ञान र सीप सिक्ने उद्देश्य सहित नेपालको राजधानी सहर काठमाण्डौ पहिलो पटक पुगे । काठमाण्डौ पुगेपछि थाहा भयो कि यहाँ भन्दा जापान जान सक्ने हो भने त्यहाँ आफै काम गर्दै आफूले चाहेको विषय छानेर पढ्न पाईने कुरा थाहा भयो । त्यस पछि म २०१५ मा जापान आए र काम गर्दै आफूले चाहेको विषय अध्यायन योजना बनाए । जापान आफूले चाहेको विषय सोझै नपढेर शुरुमा अनिवार्य जापानिज भाषा स्कुल २ वर्ष अध्यायन गर्नु पर्ने रहेछ । त्यस पछि मात्र आफूले चाहेको विषय र स्कुलमा भर्ना लिने रहेछ । मेरो जापानिज भाषाको स्कुल चलिरहेको थियो । ग्रजुएशन हुनेबेलामा मेरो घरमा बाबा साह्रै विरामी हुनु भयो । म नेपाल फर्कनु पर्ने भयो । र नेपाल फर्के । जापानिज भाषा स्कुलको ग्रेजुएशनको समयमा जसोतसो जापान आई पुगेर ग्रेजुएशन भएँ । तर मैले चाहेको स्कुलमा भर्ना हुने समय वितिसकेको थियो । साथै नेपाल जादा र आउदा, बाबालाई अस्पताल लैजादा ममा आर्थिक संकट आई लाग्यो । भाषा विद्यालयका शिक्षकहरुको सहयोगले जसो तसो भोकेशलन कलेज भर्ना भएँ । तर मलाई पढ्न मन भएको विषय अध्यायन गर्न सकिन । साथै मलाई आर्थिक संकट पनि भएकोले अहिले आफूसँग भएको ज्ञान, सीप र प्रमाणपत्रले विद्यार्थी भिषाबाट वोकिङ्ग भिषामा परिवर्तन गरे । कम्पनीमा भाषा अनुबादकको काम राम्रो गरि चलिरहेको थियो । त्यस बीचमा कोरोना भाइरसले विश्वलाई नै तहसनहस बनायो । यहाँ मेरो काम पनि घट्दै गयो । २०२१ को मध्येतिर काम नै समाप्त भयो । काम समाप्त भए पछि केही समयको लागि म फेरी नेपाल गएर परिवारसँग केही समय विताएँ । जापान फर्केर आएपछि पनि भनेजस्तो काम पाउने सम्भावना कम थियो । यसै बीचमा काम खोज्दा सारा ग्रुप जापान भन्ने कम्पनीमा जापानिज र अन्य विदेशी ग्राहकहरुलाई कम्पनीको उत्पादनको बारेमा जापानिज र अंग्रेजी भाषामा जानकारी गराउदै, कम्पनीको उत्पादन र सेवाहरुलाई ग्राहकहरुसमक्ष मार्केटिङ्ग मेनेजरको रुपमा काम गरिरहेको छु । र बाँकी रहेको खालि समयमा सामाजिक सञ्जालमार्फत डिजिटल मार्केटिङ्गमा योगदान गरिरहेको छु ।