User:SRINIVASASR

ಭಾರತೀಯ ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರ :-

ಭಾರತೀಯ ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಕೇವಲ ಭಾರತೀಯ ಭಾಷೆಗಳ ಮೂಲಕವೇ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಬೇಕಿದ್ದು, ಅನೇಕರು ಆಂಗ್ಲ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಭಾರತವು ವೇದಿಕ ಕಾಲದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಉಪನಿಷತ್ತುಗಳ ರಚನೆಯಷ್ಟು ಹಿಂದಿನದಾದ ಸಮೃದ್ಧ ಮತ್ತು ಭಿನ್ನವಾದ ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ರಾಧಾಕೃಷ್ಣನ್‍ರ ಪ್ರಕಾರ, ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಹಳೆಯದು "...ವಿಶ್ವದ ಅತ್ಯಂತ ಮುಂಚಿನ ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ರಚನೆಗಳಾಗಿವೆ." ಮಧ್ಯಯುಗದ ಕೊನೆಯ ವರ್ಷಗಳಿಂದ (ಕ್ರಿ.ಶ. ೧೦೦೦-೧೫೦೦) ಭಾರತೀಯ ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರದ ವಿವಿಧ ಪರಂಪರೆಗಳು (ದರ್ಶನಗಳು) ಅವು ವೇದವನ್ನು ಜ್ಞಾನದ ದೋಷಾತೀತ ಮೂಲವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತವೆಯೋ ಎಂಬುದನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ (ಆಸ್ತಿಕ) ಅಥವಾ ಅಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ (ನಾಸ್ತಿಕ) ಎಂದು ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ.

ಭಾರತೀಯ ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರವು ಭಾರತ ಭೂಖಂಡದ ಪುರಾತನದ ತಾತ್ವಿಕ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ. ಭಾರತೀಯ ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರದ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಅಥವ ಅಶಾಸ್ತ್ರೀಯ - ಆಸ್ತಿಕ ಮತ್ತು ನಾಸ್ತಿಕ ದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದು ಮೂರು ಪರ್ಯಾಯದ ಮಾನದಂಡದ ಮೇಲೆ ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅವು ಬಹುಶಃ ವೇದವೇ ಜ್ಞಾನದ ಸೂಕ್ತ ಮೂಲ ಎಂದು; ಅಥವಾ ಶಾಲೆಯ ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ಆತ್ಮನ್ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆಯೇ ಎಂದು; ಮತ್ತು ಶಾಲಾ ಮರಣಾನಂತರದ ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳ ನಂಬಿಕೆ ಎಂಬುದನ್ನು.

ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಶಾಲೆಯ ೬ ಪ್ರಮುಖ ಹಿಂದು ತತ್ವಗಳಾದ - ನ್ಯಾಯ, ವೈಶೇಷಿಕ, ಸಾಂಖ್ಯ, ಯೋಗ, ಮೀಮಾಂಸ ಹಾಗೂ ವೇದಾಂತವನ್ನು ಮತ್ತು ಅಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಶಾಲೆಯ ನಾಲ್ಕು ಪ್ರಮುಖ ಜೈನ್, ಬೌದ್ಧ, ಅಜೀವಿಕ ಮತ್ತು ಚಾರ್ವಾಕ ಎಂಬ ತತ್ವಗಳು ಇವೆ.

ಸಾವಿನಿಂದ ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರ: ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರ ಎಂಬುದು ಹಲವು ವಿಷಯಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು, ಕೆಲವು ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರ ಎಂಬುದು ಈ ಪ್ರಪಂಚದ ಸೃಷ್ಠಿಯಿಂದ ವಿಜಾnನದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ರೂಪಿತವಾಗಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ತತ್ವ ಶಾಸ್ತ್ರವು ವಿಜಾnನದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಮೂಲವಾಗಿದ್ದು, ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರ ಎಂಬುದು ಸಾವಿನ ವಿಷಯದ ಮೂಲಕವೇ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದು, ಇದಕ್ಕೆ ಕಠೊಪನಿಷತ್‌ ಹಾಗೂ ಬುದ್ಧನ ವಿಚಾರಗಳು ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿದೆ.

ತಾವು ಸಹ ಸಾವು ಎಂದರೇನು? ಎಂಬುದನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದಲೇ ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರ ಅಧ್ಯಯನದತ್ತ ಆಸಕ್ತಿ ತೋರಿದ್ದು, ತಮ್ಮ ಕಾದಂಬರಿಗಳಲ್ಲೂ ಸಹ ಸಾವಿನ ಕುರಿತ ಚಿತ್ರಣಗಳು ಕೂಡಿವೆ. ಅಲ್ಲದೆ ಭಾರತದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ಮೂಲ ಸಾರವೇ ವೇದವಾಗಿದ್ದು, ವೇದ ಎಂಬುದು ಉಪನಿಷತ್ತುಗಳಿಂದ ಕೂಡಿವೆ. ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಬುದ್ಧನನ್ನು ಉಪನಿಷತ್‌ ಕಾಲದ ಉತ್ಪನ್ನವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ ಎಂದರು.

ಜನರಿಗೆ ತಲುಪಲಿಲ್ಲ: ನಮ್ಮ ನಾಗರಿಕತೆಗೆ ವೇದಗಳೇ ಮೂಲ ಆಧಾರವಾಗಿದ್ದು, ಬಾದರಾಯಣ ಎಂಬ ಋಷಿಯು ಬ್ರಹ್ಮಸೂತ್ರ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಉಪನಿಷತ್ತುಗಳ ಕುರಿತು ಸಾರಾಂಶವನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ, ಇದನ್ನು ಟೀಕಿಸಿದ ಅನೇಕ ಆಚಾರ್ಯರುಗಳು ತಮ್ಮದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸೂತ್ರಗಳನ್ನು ಬರೆದರೂ, ವೇದದ ಸಾರವೇನೆಂಬುದು ಸಾಮಾನ್ಯಜನರಿಗೆ ತಲುಪಲಿಲ್ಲ.

ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ವಾಲ್ಮೀಕಿ ಹಾಗೂ ವ್ಯಾಸ ಅವರುಗಳು ತಮ್ಮ ಕಲ್ಪನೆಯ ಮೂಲಕ ವೇದದ ಸಾರವನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಲುಪಿಸಿದರು. ಇದೇ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಇಂದು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದ್ದು, ಸಾಹಿತ್ಯ ಎಂಬುದು ಇಂತಹ ಮೌಲ್ಯಗಳ ಆಳವಾದ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ.