User:Saalaimaraan/sandbox

மெய்வழி தவக்குடி அனந்தர் சரிதம்

எனது இந்தத் தேகம் பிறந்தது 01.03.1928 இல். எனது ஜீவன் பல கோடி ஆண்டுகளாக இருந்து வருகிறது. எல்லாப் பெருமை சிறுமைகளையும் எல்லாச் செல்வம் செல்வாக்குகளையும் அனுபவித்தும் மனம் அமைதியடையவில்லை. 1956இல் சேத்தியாத்தோப்பில் உயர்நிலைப்பள்ளியையும், அதைச்சார்ந்த மாணவர் இல்லங்களையும் நிறுவினேன். 1964இல் மன அமைதியை நாடி எங்காவது யாத்திரை செல்ல விரும்பினேன். எனது அலுவலக உதவியாளர் தில்லைவனத்தை யோசனை கேட்டேன். சபரிமலை செல்ல விவரங்கள் கோரினேன். பலமுறை அங்குச் சென்று வந்த ஒருவரைக் குருசாமியாக ஏற்று மாலையணிந்து நோன்பு துவங்கவேணுமென்றார். இன்னொருவரைக் குருவாக ஏற்க என் மனம் இடந்தரவில்லை.

உருத்திராட்ச மாலை வாங்கிவரச் செய்து அருட்பா பாடி யானே அணிந்துகொண்டு நோன்பு துவங்கினேன். மனைவியைப் பார்க்கவும் கூடாதென்றார். சரியெனச் சம்மதித்து புதிதாகக் கட்டிய வீட்டில் தனியாகத் தங்கினேன். தை மாத முதல் நாள் சபரிமலையில் இருக்கவேண்டும். அதற்கு ஒரு மாதம் முன்னதாகப் புறப்பட்டு இன்னின்ன ஊர்களுக்குச் செல்வதெனத் திட்டம் வகுத்துக் கொண்டோம்.

யாத்திரை செல்வது பற்றி செகந்நாதம் பிள்ளையிடம் கூறிய போது, வழியிலிருக்கும் மெய்வழிச்சாலையையும் பார்த்துப்போங்கள் என்றார். எனக்கு மிகவும் வேண்டியவரான விருத்தாசலம் தொகுதி சட்டமன்ற உறுப்பினரும், பிரபல வழக்கறிஞருமான மெய்வழி நாராயணசாமி பிள்ளை ஏற்கெனவே மெய்வழிச்சாலையில் சேர்ந்திருந்தார். பெரியண்ணன் என்னும் சார்பதிவாளரான எனது பழைய நண்பரும் மெய்வழிச்சாலையில் இருந்தார்.

முதலில் தில்லைவனத்துடன் திருப்பராய்த்துறையில் நடந்த அந்தர்யோகத்தில் கலந்து கொண்டேன். அது மூன்று நாள் நிகழ்ச்சி. முடிந்ததும், தலைமைச் சாமியார் எனக்கு விருந்தளித்தார். யான் பள்ளி, மாணவரில்ல குருகுலம் நடத்தி வருவதற்காகப் பாராட்டினார். அடுத்ததாக மெய்வழிச்சாலை செல்ல வேண்டுமென்பதை அவரிடம் கூறினேன். அதற்கவர் ‘ஐயோ, மெய்வழிச்சாலையா போகிறீர்கள்?’ என அதிர்ச்சியாகப் பயந்து கூறினார். காரணம் என்னவென்று கேட்டேன். ‘தீமைகளைப் பற்றி பேசாதிருப்பதே நல்லது’ என்றார். அருகிலிருந்த இன்னொரு சாமியார் ‘அங்குச் செல்பவர்களின் மனம் மயக்கப்படுகிறது. தலைப்பாகை அணியச்செய்து இஸ்லாத்தில் சேர்த்து விடுவார்கள். நமது சொத்துக்களைக் கொஞ்சங் கொஞ்சமாக அபகரித்துக் கொள்வார்கள்’ என்றார். யான் அதை நம்பி சிந்திக்கத் தொடங்கினேன். கண்டிப்பாக அங்குச் செல்ல வேண்டும். சாமியார் சொன்னது உண்மையாக இருந்தால் அதை ஒழித்துக்கட்ட வேண்டும். போலீஸ் மந்திரி கக்கன் நமக்கு வேண்டியவர் - மற்றும் நமக்குள்ள செல்வாக்கைப் பயன் படுத்திக்கொள்ள வேண்டும் - என்று எண்ணிக்கொண்டு அங்கிருந்து விடைபெற்றேன்.

அக்காலத்திலிருந்த எனது தோற்றத்தைப்பற்றிக் குறிப்பிடவேண்டும். கரியநிறம் - கொழுத்தஉடல் - அடர்த்தியான கருப்புத் தாடி மீசை - கிராப்பு வெட்டிய முடி - தூக்கிக் கட்டிய கதர் வேட்டி - முதுகையும் மார்பையும் மறைக்கும் அங்கவஸ்திரம் - விபூதி பூசிய அகன்ற நெற்றி - (ஒன்பது ஆண்டுகளாகச் சட்டை அணிவதில்லை) சபரிமலை நோன்பிற்காகக் கழுத்தில் உருத்திராட்சமாலை அணிந்திருந்தேன். தில்லைவனம் மெய்வழிச்சாலை வர பயந்துகொண்டு என்னோடு வரவில்லை. யான் மாத்திரம் அன்னவாசல் சென்றேன். சார்பதிவாளராக இருந்த பெரியண்ணனை அவர் வீட்டில் சந்தித்தேன். மெய்வழிச்சாலையைப் பற்றி மிக உயர்வாகப் புகழ்ந்து பேசினார். மதியம் அவர் வீட்டில் உணவருந்தி ஓய்வெடுத்தேன். மாலையில் ஜீவேச அனந்தர் என்பவருடைய சைக்கிளில் சென்றேன். இடையில் அடர்ந்த காட்டினைக் கடந்து சென்றோம். வரிசையாகக் குடிசைகளுக்கு நடுவில் ஆலயம் இருந்தது. அதன் கூரையும் கிடுகால் வேயப்பெற்றது.

ஆலயமுகப்பில் சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்திருந்த ஆண்டவர்களின் பாதத்தில் பழமும் மலரும் வைத்து தரிசித்தேன். மலர்ந்த முகம், வெண்தாடி, கூர்ந்த பார்வை, சரிகைத் தலைப்பாகை, கருப்புச் சட்டை, சிவப்புப் பட்டில் பஞ்சகச்சம், பளபளக்கும் இடைக்கச்சு, கையில் வெள்ளிவாள் ஆகியவைகளுடன் தோன்றினார்கள். என்னைப் பார்த்து இளநகைப்பூத்து பழத்தில் ஒன்றை எடுத்துத் தந்தார்கள். விலகிச்சென்று உண்டபின் அருகில் வந்து வலபாகத்தில் அமர்ந்திருந்தவர்களுடன் யானும் அமர்ந்தேன்.

ஆண்டவர்கள் என்னோடு உரையாடத் தொடங்கினார்கள்.

ஆண்டவர்கள்	:	எந்த ஊர்?

யான்	:	திருமுட்டம்

ஆண்டவர்கள்	:	பெயர் என்ன?

யான்	:	இராமமூர்த்தி

ஆண்டவர்கள்	:	சாதிப்பட்டம் என்ன?

யான்	:	படையாட்சி.

ஆண்டவர்கள்	:	உயர்ந்த க்ஷத்திரியகுலத்தைச் சொல்ல மறைப்பதேன்?

யான்	:	சொல்வது பழக்கமில்லை.

ஆண்டவர்கள்	:	என்ன செய்கிறீர்?

யான்	:	பள்ளிக்கூடமும் மாணவர்விடுதிகளும் நடத்துகிறேன்.

ஆண்டவர்கள்	:	எதற்காக?

யான்	:	சிறுவர்களுக்குப் பிழைக்கும் வழியைக் கற்பிக்க படிக்க வைக்கிறோம்.

ஆண்டவர்கள்	:	படிக்காதவர்கள் பிழைக்க முடியாதா?

யான்	:	படித்தால் உத்தியோகம்பெற்று நிறைய சம்பாதித்துச் சிறப்பாக வாழமுடியும்.

ஆண்டவர்கள்	:	படிக்காத சிலர்தொழிலதிபர்களாக இருக்கிறார்கள். ஈரோட்டு நாயக்கர் படிக்காமலேயே நிறையசம்பாதித்திருக்கிறார். அதிகம் படிக்காத வடலூரார் தெய்வமாக மதிக்கப்படுகிறார்.

(அதற்கு என்னால் பதில்சொல்ல முடியவில்லை.)

சாகாத கல்வியே கல்வி’ என்பதாக ஔவைப் பிராட்டியும் இராமலிங்கரும் சொல்லியுள்ளார்களே, அந்தக் கல்வியைநீங்கள் பயின்றிருக்கிறீர்களா? ‘இல்லை’ என்றேன். மேலும் ஆண்டவர்கள் தொடர்ந்து பேசினார்கள்.

திருப்பராய்த்துறை சாமியார் சொன்னதைமறக்காமல், ஆராய்வதில் கவனமாக இருந்தேன். துப்பாக்கிகள் இருந்தன. தெய்விக ஆசிரமத்தில் கொலைக்கருவிகள் எதற்கென எண்ணினேன். மாணாக்கர்கள் ஆண்டவர்களின் பாதத்தில் காணிக்கைகள் சமர்ப்பித்தார்கள்; அவற்றை ஒருவர் எடுத்துக் கொடுக்க, ஆண்டவர்கள் பெற்றுக் கொண்டார்கள். ஆண்டவர்களை அங்கிருந்த அனந்தர்கள் தெய்வம் என்பதாகக் குறிப்பிடுகிறார்கள். பணத்தில் பற்றுள்ளவர்கள் துறவியாக இருக்க முடியாதென்று எண்ணினேன். அனந்தர்கள் அனைவரும் காவித்தலைப்பாகைவும் காஷாய பஞ்சகச்சமும், பூணூலும், இடைக்கச்சும் அணிந்திருந்தார்கள். சிலர் கையில் தடி வைத்திருந்தார்கள். உலகம் அழியப்போவதாகக் கூறுகிறவர்கள், தென்னங்கன்றுகள் வைத்து வளர்ப்பதேன்? சந்தேகக்கண் கொண்டு பார்ப்பதால் எல்லாம் தவறாகத் தோன்றின. எதற்கும் அஞ்சாமல், தயங்காமல் ஆண்டவர்களிடம் கேள்வி கேட்டுகொண்டேயிருந்தேன். அவர்களும் பொறுமையாகப் பதில் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் கூறிய பதில் மனம் சம்மதிக்கும்படி இருந்ததால் நம்பிக்கை உண்டாயிற்று.

ஒவ்வொருவரின் வாழ்க்கையையும் விசாரித்துப் பார்த்ததில் அதிகம் படித்தவர்களாகவும், பெரிய உத்தியோகத்தில் இருந்தவர்களாகவும், வல்லபமும் செல்வாக்கும் உடையவர்களாகவும் இருந்தார்கள். இப்படிப்பட்டவர்கள், இங்கு ஏமாந்திருக்கமுடியாதென்று முடிவுக்கு வந்தேன். ஒருசமயம் ஆண்டவர்கள் ஆலயம் வந்து அமர்ந்தபோது, யான் தனித் துத்தூரத்தில் அமர்ந்திருந்தேன். கத்தியைக் காட்டி அழைத்ததால் அருகில் சென்று அமர்ந்தேன். தெய்வம்அவர்கள் ’நீ வேறு நான் வேறாக இருக்கும்வரை சந்தேகங்கள் தீராது... உன்னை யான் விழுங்க வேண்டும், அல்லது என்னை நீ விழுங்க வேண்டும். பிறகுதான் சந்தேகங்கள்தீரும். நீ எனக்கு இணக்கமாக இருந்தால்தான் யான் உன்னை விழுங்கமுடியும்’ என்றார்கள். விழுங்கவேண்டுமென்று அவர்கள் சொன்னதை அப்போது என்னால் புரிந்து கொள்ளமுடியாமல் திகைத்தேன். விழுங்குவதென்றால் உடலையல்ல; அன்பால் ஈருயிரும் ஓருயிராய் வேண்டும் என்பதே பொருளெனக் காலப்போக்கில் புரிந்துகொண்டேன். அவர்களுக்கு இணக்கமாக இருந்தால் அந்தச்செயல் நிகழும்.

உவந்துறைவர்உள்ளத்துள்என்றும்இகந்துறைவர் ஏதிலர்என்னுமிவ்வூர்(1130)

“எம்காதலர் என் இதயத்துள் என்றும் பிரியாது நிலைத்திருப்பதை அறியாத ஊர் மக்கள் அவர் என்னைப் பிரிந்திருப்பதாக இகழ்ந்துரைப்பார்கள்” என்பதே இதன் பொருள். தலைவன் இதயத்தில் தலைவியின் உயிரும், தலைவியின் இதயத்துள் தலைவனின் உயிரும் இடம் மாறிக்கொள்வதே காதல். இந்தப் பரிவர்த்தனையால் உடல்கள் இரண்டாக இருந்தாலும் உயிர் ஒன்றாக இணைந்து விடுகிறது. இதையே தெய்வம், ஒருவரை ஒருவர் விழுங்குவதாகக் கூறியருளினார்கள். விழுங்குவது உடலையல்ல. அன்பால் உயிரை விழுங்குவதாகும். இதனையே ‘அன்னியமின்மையின் அரன் கழல் செலுமே’ என்றது சைவ சித்தாந்தம். உயிர் இரண்டறக் கலத்தலே நிசமான அன்பு. நிசமான தெய்விகம். விக்கிரகத்தை வழிபடுவதால் இந்தச்செயல் வராது. இருவருமே மனித தேகத்திலிருந்துகொண்டு ஒருவரையொருவர் காதலிக்கவேண்டும்.குருபிரான் பரமாத்மாவாகவும், மாணாக்கர் ஜீவாத்மாகவும் இருக்கிறார்கள். ஜீவாத்மா பரமாத்மாவுடன் இரண்டறக் கலப்பதே முத்தி.

உண்டதுமலமோ?

எனது சந்தேகங்களைத் தீர்க்க பலவற்றைப் பேசினார்கள். என் கழுத்திலிருந்த உருத்திராட்ச மாலையைக் காட்டி - அது என்ன? என ஆண்டவர்கள் கேட்டார்கள். சபரிமலை செல்ல மாலை யணிந்து நோன்பிருந்து வருவதாகக் கூறினேன்.

ஆண்டவர்கள்	:	அங்கு யாரைப்பார்க்கப் போகிறாய்?’ யான்	:	ஐயப்ப சாமிகள் இருந்த இடம் என்பதால் செல்கிறேன்.

ஆண்டவர்கள்: ஐயப்பசாமி, சுப்பிரமணியசாமி, இராமசாமி, இராமலிங்கசாமி, தாயுமானசாமி ஆகிய சாமிகள் முன்பிருந்தார்கள். இப்போது இங்கில்லை. ஏற்கெனவே இருந்த சாமிகளின் இடத்தை, ஆலயத்தைத்தான்பார்க்கமுடியும். இப்போது உன்காலத்தில் இருக்கும் சாமி எது? தேடிப் பார்த்தாயா? சாமிநாதன் என்று ஒரு கலெக்டர் இருந்தார். அவர் ரிட்டயராகி சென்று விட்டார். பீட்டர் என்னும் கலெக்டர் இப்போதிருக்கிறார். கலெக்டர் ஆபிஸில் கலெக்டர் சாமிநாதனுடைய படம் இருக்கும் இடத்தில் ஒரு விண்ணப்பத்தை வைத்துக் கேட்டால் உத்தரவு கிடைக்குமா? கிடைக்காது. இப்போதிருக்கும் கலெக்டரை சந்தித்து மனு கொடுத்தால்தான், உத்தரவுகிடைக்கும். அதைப்போல முன்பு இருந்த சாமிகள் இருந்த இடத்துக்கு இப்போது போவதால் பலனுண்டோ? இப்போதுள்ள சாமி எங்கே இருக்கிறார்? அப்படிப்பட்ட சாமி யாரும் உன்காலத்தில் இருக்கமாட்டார்களா? - எனக் கேட்டார்கள். அப்போது ஐயப்பசாமி இருந்தார். இப்போது இங்கே மெய்யப்பசாமி இருக்கிறார்கள் என்பதை உணர்ந்தேன். கழுத்திலிருந்து மாலையைக் கழற்றி ஆண்டவர்களின் திருவடியில் வைத்தேன். தனக்குள் சிரித்துக்கொண்டே மேலும் பேசினார்கள். மூன்று நாள்களாகியும் என் மனம் அவர்களை ஏற்கவில்லை. யானும் மெய்வழி சங்கமுனி அனந்தரும் பேசிக்கொண்டே கழுகுப்பாறையின் பக்கம் சென்றோம். ‘சர்வேசுவரனே மனிதராக அவதரித்து இங்கு வந்து இருக்கிறார்கள். அவர்களை நீர் மதிக்காமல் கேள்வி மேல் கேள்வி கேட்டுக்கொண்டே இருக்கிறீர்களே?’ - என சங்கமுனி அனந்தர் கேட்டார். அதற்கு யான், ‘இங்குள்ள ஆண்டவர்களின் தயவு எனக்குத் தேவையில்லை. வடலூர் வள்ளலாரின் சன்மார்க்கத்தில் யான் வழிபட்டு வருவதால் அதில் மீட்படைய முடியும் என்றேன். இப்படிப் பேசிக்கொண்டே திரும்பி ஆலயம்சென்றோம். ஆண்டவர்கள் ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்தார்கள். யான் சொன்னவற்றை ஆண்டவர்களிடம் சங்கமுனி அனந்தர் கூறினார். அதைக்கேட்ட ஆண்டவர்கள் என்னை நோக்கி,வடலூர் பக்தரே! வடலூராரின் திருவருட்பாவில் ஒன்றைப் பாடுங்கள்’என்றார்கள். யான், கண்டதெலாம் அனித்தியமே கேட்டதெலாம் பழுதே கற்றதெலாம் பொய்யே நீர் களித்ததெலாம் வீணே உண்டதெலாம் மலமே யுட்கொண்டதெலாங் குறையே உலகியலீர் இதுவரையும் உண்மை யறிந்திலிரே விண்டதனால் என் இனி நீர் சமரச சன்மார்க்க மெய்ந்நெறியைக் கடைப்பிடித்து மெய்ப்பொருள் நன்குணர்ந்தே எண்டகு சிற்றம்பலத்தே எந்தையருள் அடைமின் இறவாதவரம் பெறலாம் இன்பமுறலாமே எனப்பாடினேன்.

ஆண்டவர்கள்	:	மெய்ந்நெறியைக் கடைப்பிடித்து மெய்ப்பொருள் நன்கு உணராத வரையில், உண்டதெலாம் மலமே என்பதாக அதில் கூறப்பட்டுள்ளதே - மெய்ப்பொருள் தெரியுமா? யான்	:	‘தெரியாது’ - என்றேன். ஆண்டவர்கள்	:	அப்படியானால் இதுவரை உண்ட தெலாம் என்ன?

“நீபிறந்தது முதல் இதுவரை உண்ட அரிசி எத்தனை மூட்டையிருக்கும்? காய்கறி, மளிகை சாமான்கள் எத்தனை மூட்டைகளிருக்கும்? பால், தயிர், எண்ணெய் எவ்வளவிருக்கும்? அவ்வளவையும் கணக்கிட்டுப் பார்த்தால் ஒரு சிறு மலையளவு இருக்குமல்லவா? அவைகளின் சத்திலிருந்துதானே இந்த உடல் வளர்ந்து வந்தது. செத்து உயிர் பிரிந்தால், சத்தான உடல் மலமாக நாறுமே? சாகாதிருக்கவேணுமென்றுதானே வடலூரார் இதைப்பாடினார்? இறைவன் படைத்துக் கொடுத்தவைகளை உண்டு வளர்ந்து வீணாக்கியதற்காக தண்டனை வராதா! மெய்ந்நெறியை கடைப்பிடிக்க அப்போது அவர் கூவி அழைத்தார். யாரும் அண்டவில்லை. கடை விரித்தோம் கொள்வாரில்லை என சலித்துச் சென்றுவிட்டார்கள். இப்போது மெய்ப்பொருள் எங்கே அடையலாம்?” இப்படி அவர்கள் கூறியது என் மனத்தில் ஆணியாக ஊணிப் பதிந்தது. விடுதிக்குச் சென்றேன். மெய்வழி வித்வானந்தர் இலை போட்டு உணவு பரிமாறினார். உட்கார்ந்து சாதத்தைப் பிசைந்தெடுத்து உண்ணப்போகும் போது ‘உண்டதெலாம்மலமே’ என்பதற்கு ஆண்டவர்கள் அளித்த விளக்கம் தோன்றியது. அருவெறுப்புடன்எழுந்துகையலம்பினேன். ஏன்எனவித்வானந்தர்கேட்டதற்கு, வருகிறேன்எனக்கூறிவிட்டுஆலயத்தைநோக்கிச்சென்றேன். ஆண்டவர்கள்ஆசனத்தில்அமர்ந்திருந்தார்கள். எனதுஆணவமனம்இடிந்துபொடிப்பொடியாகியது. இனிஆண்டவர்களேகதியெனஎண்ணி, அவர்கள்பாதத்தில்சாஷ்ட்டாங்கமாகவிழுந்துவணங்கியவண்ணம்தரையில்கிடந்தேன். ஆண்டவர்கள்முறுவல்பூத்தமுகத்துடன்‘எழுந்திரு’ என்றார்கள். எழுந்துவணங்கிகைட்டிப்பணிவுடன்‘என்னைதங்கள்சபையில்சேர்த்துக்கொள்ளவேணுமென்று’ மனம்உருகிவேண்டினேன்.

ஆண்டவர்கள்	:	‘நீ உன் மனைவியையன்றி இன்னொரு பெண்ணுடன் பழகிக் கொண்டிருப்பதாகத்தெரிகிறதே?’ என்றார்கள். ஆம்! என ஒப்புக் கொள்வதற்காக நான் நாணத்துடன் தலைகுனிந்தேன். ஆண்டவர்கள்	:	‘இது சத்தியமான சபை. யான்	:	‘என் கதி என்ன ஆவது!தயவு செய்ய வேணும்’ என்று கெஞ்சினேன். ஆண்டவர்கள்	:	‘ஊருக்குப் போய் இருவரையும் அழைத்து வா. பிராயச் சித்தம் செய்யவேண்டும். இரண்டாவது மனைவிக்கு சடங்கு செய்து தாலி கட்டிய பின் இருவரையும் சேர்க்கலாம் என்றார்கள். யான்	:	போய் அழைத்து வர ஒரு வாரம் ஆகுமே’ என்றேன். ஆண்டவர்கள்	:	எவ்வளவு நாள் ஆனால் என்ன? பொறுமையாகவே செய்யலாம். யான்	:	அதுவரை சாப்பிட முடியாதே என்றேன். ஆண்டவர்கள்	:	ஏன் சாப்பிட முடியாதென்று கேட்டார்கள். யான்	:	சாப்பாட்டைப் பார்த்தால் ‘உண்டதெலாம் மலமே, என்ற அருட்பா ஞாபகத்திற்கு வந்து ஒமுட்டுகிறது’என்றேன்.

இதைக்கேட்டஆண்டவர்கள்திடுக்குற்றுநிமிர்ந்துஉட்கார்ந்து, இருகைகளையும்இடுப்பில்வைத்துகம்பீரமாகஎன்னைக்கூர்ந்துபார்த்தார்கள். சற்றுநேரம்பொறுத்துசபையிலுள்ளவர்களைப்பார்த்து, வலக்கரத்தைத்தூக்கி‘இவன்தான்நிசமானக்ஷத்திரியன்’என்றுகூறிசபையில்சேர்க்கவிண்ணப்பபாரம்கொடுக்கும்படிஉத்திரவிட்டருளினார்கள். கண்ணாடிக்குள்கண்டஅதிசயம் ஐயப்பன்ஆலயஞ்செல்லமாலையணிந்துபுறப்பட்டயான்மெய்யப்பனைத்தரிசித்துமெய்வழியில்சேர்ந்துகொண்டேன். வெறுந்தலையனாய்புறப்பட்டுஇப்போதுசெவ்வியல்அலங்காரத்தலைப்பாகைஅணிந்திருக்கிறேன். இப்படியேவீட்டுக்குப்போனால்உறவினர்கள்அதிர்ச்சியடைவார்கள். உடன்வந்ததில்லைவனம்’நீங்கள்வடலூர்செல்லுங்கள், நான் போய் உறவினர்களிடம்விபரம் தெரிவித்து,சமாதானம் செய்து அழைத்து வருகிறேன்என்றார். அதன்படியான்வடலூர்சென்றுவாசுதேவப்பிள்ளைசத்திரத்தில்தங்கினேன். ஆண்டவர்களின்நினைவுஆழமாகப்பதிந்திருந்தது. வேறுஎதையும்நினைக்கமுடியவில்லை. அதேஏக்கமாகஇருந்ததால்அன்றிரவுவெகுநேரம்தூக்கம்வரவில்லை. காலையில்எழுந்துசுத்தம்செய்துகொண்டுதலைப்பாகைஅணிந்துகொண்டு, அங்கிருந்தபெரியநிலைக்கண்ணாடியின்முன்நின்றுபார்த்தேன். என்முகம்தெரியவில்லை. ஆண்டவர்களின்முகமேதெரிந்தது. கண்களைக்கசக்கிக்கொண்டுமீண்டும்மீண்டும்பார்க்கஅவர்கள்முகமேதெளிவாகத்தெரிந்தது. அதையேபார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். இந்தஅதிசயக்காட்சியை, அற்புதநிகழ்ச்சியைஎன்னவென்றுசொல்வது? ஆண்டவர்கள்அருளியஇடப்பாகஆசாரக்கண்ணியில்‘கண்ணாடிக்குள்ளிருந்தகாரணத்தையான்மறவேன்’என்றஅடியைமந்திரமாகசெபித்துக்கொண்டிருந்தேன். கண்ணுள்ளின்போகார்இமைப்பின்பருவரார் நுண்ணியாராம்காதலவர்’             (1126) என்றதிருக்குறள்நினைவுக்குவந்தது. கண்ணுள்புகுந்தான்நினைவில்நிலைத்ததால்கண்டதுயாவும்அவன். மணப்பேயைவிரட்ட போலிச்சாமியார்களையும்ஊழல்புரியும்அரசியல்வாதிகளையும்சபையில்விமர்சனம்செய்வதுஉண்டு.அவர்களைக் குறிக்கஒவ்வொருவருக்கும்ஒவ்வொருஏளன வார்த்தைஉண்டு.செய்தித்தாளில்வரும்நிகழ்ச்சிகளைசிலஅவர்கள்எடுத்துவிளக்கிவிமர்சனம்செய்வார்கள்.இங்ஙனம்மற்றவர்களைமட்டமாகஇழிவுபடுத்திபேசுவதுஎனக்குபிடிக்கவில்லை.ஆகவேஅவைகளில்கலந்துகொள்ளாதுமௌனமாகஇருந்துவிடுவேன்.ஞானத்தைபேசவேண்டியசபையில்பிரரின்ஈனத்தைப்பேசுவதேன்? எனஎண்ணுவேன்.என்மனநிலையைபுரிந்துகொண்டஆண்டவர்கள்அருளியதாவது “ஒருவனைசாகாதசாயுச்சியநிலைக்குஏற்றவே,அவனைஎன்அங்கமாகஆக்கிக்கொண்டது.அதற்காகஅவன்இதயத்தில்குடியேறவேண்டும்.அதற்குமுன்அவன்மனம்எதையெல்லாம்பற்றிக்கொண்டுஇருக்கிறதோஅதைஎல்லாம்சிக்கறுத்துவெளியேற்றஅப்படிபேசவேண்டியிருக்கிறது.ஒருவனிடம்கிழக்கைக்காட்டிஅதுமேற்குஎன்றுசொன்னால்‘ஆம்’என்றுசொல்லும்படிஇணக்கமாகஆக்கவேண்டியதுஎன்பொறுப்பு.மேலும்ஒருவனிடம்ஏதாவதுஒருஒழுக்கக்குறைபாடுஇருந்தால்,அதைநேர்முகத்தில்சுட்டிக்காட்டினால்அவன்நாணம்அடைவான்.ஆகையால்அதேகுறைபாடுள்ளஒருதலைவரைஅந்தக்குறையைகூறி,அவரைதிட்டும்போது,தன்னிடம்அக்குறைபாடுள்ளவர்கள்அதைஉணர்ந்துதிருந்துவார்கள்.இப்படிச்செய்வதுஒருவிதஉளவாகும்.உற்றனைகண்டிப்பதற்காகமற்றவரைதிட்டிப்பேசுவோம்.பணவெறி,காமவெறி,மதிப்புவெறிஉள்ளஒருதலைவரையோஅல்லதுஒருநிகழ்ச்சியையோ கூறி,அதனால்வரும்தீமைகளைவிளக்கும்போது அவையாரிடம்இருக்குமோ,அவர்அதைஉணர்ந்துதிருந்தவேண்டும்என்பதற்காகவேஉற்றவரைகண்டிப்பதற்காகமற்றவரைதிட்டிபேசுவதாகும்.” எனவிளக்கம்அளித்தார்கள். இடிப்பாரைஇல்லாதஏமராமன்னன் கெடுப்பாரிலானுங்கெடும் கலிசங்காரம் 1965 மார்ச்மாதம்பங்குனித்திருவிழாவிற்குகுடும்பத்துடன்சாலையம்பதி வந்துதெய்வத்தைதரிசித்தேன்.ஆண்டவர்களைப்பற்றிநம்பிக்கைவராமல்ஆராய்ச்சிசெய்யும்நினைவிலேயேஇருந்தேன்.மாணாக்கர்காணிக்கைஅதிகம்வருகிறது.அதற்குதங்கம்வாங்குகிறார்கள்.தங்கத்தைப்பஸ்பமாக்கிஉண்பதால்தான்ஆண்டவர்கள்திருமேனிதங்கம்போல்பிரகாசிக்கிறதுஎன்பதாகஎண்ணிக்கொண்டு,சன்னிதானத்தில்உட்கார்ந்துஇருந்தேன்.நான்அப்படிநினைப்பதைஆண்டவர்கள்தெரிந்துகொண்டு,அதற்குபதில்அளிப்பதுபோல்பேசினார்கள். “தங்கபஸ்பம்சாப்பிடுவதால்தங்கச்சத்தைபெறமுடியாது.ஆவாரம்பூ,பொற்றிலைஆகியவைகளில்தான்தங்கச்சத்துஇருக்கிறது.மெய்வழிச்சாலையைஆராய்ச்சிசெய்பவன்கதிஎன்னவாகும்என்றுஅவனுக்குதெரியாது.” என்றுபேசியதால்சந்தேகிப்பதுதெரிந்துவிட்டது.என்னால்ஆபத்துவரும்எனஎண்ணி,என்னைநினைவிலேயேகொன்றுவிடுவார்கள்என்றபயம்வந்தது.அன்றுஇரவுவிடுதியில்சென்றுபடுத்தபோதுகாய்ச்சல்அதிகமாகஇருந்தது.மெய்வழிநச்சேத்திர அனந்தர்வந்து,நெற்றிகைகளைத்தொட்டுப்பார்த்தபின்மாத்திரைகளைஎன்மனைவியிடம்கொடுத்தபோது,ஆண்டவர்களின்ஏவலின்படி அவர்வந்துமாத்திரைகொடுத்துள்ளார்.அதைசாப்பிட்டால்நிச்சயமாகசெத்துவிடுவேன்எனஎண்ணிஅதைஅருந்தமறுத்துவிட்டேன்.மெய்வழிநாராயணசாமிபிள்ளையும்மெய்வழிசங்கமுனிஅனந்தரும் என்னைப்பார்க்கவந்தார்கள்.அவர்களிடம்யான்,“அண்ணா யான்சந்தேகிப்பதுநினைப்பதுஎல்லாம்ஆண்டவர்களுக்குத் தெரிந்துவிட்டது.இன்றுஇரவேநான்செத்துவிடுவேன்.நாளைநீங்கள்என்னைபார்க்கமுடியாது”எனக்கூறிஅழுதேன்.அதற்குஅவர்,“தம்பிநீகாய்ச்சல்காரணமாகமனம்பேதலித்துபிதற்றுகிறாய்.இங்குஎல்லோரும்நல்லவர்கள்.ஆண்டவர்களோதனிப்பெரும்கருணைஉடையவர்கள்.எப்படிப்பட்டவர்களையும்மன்னிப்பார்களே அன்றிதண்டிக்கமாட்டார்கள்.உனக்குசாகாதவரம்அருளவல்லவர்கள்சாகும்படிசெய்யமாட்டார்கள்.நிம்மதியாகதூங்கினால்காலையில்குணமாகும்.எதற்கும்அஞ்சவேண்டாம்.எனஆறுதலாகபேசினார்கள்என்றாலும்என்மனம்இருபக்கமும்மாறிமாறிஅலைகழிந்த பின்துணிவுற்றுஆண்டவர்களைநம்புவதென்றமுடிவுக்குவந்தேன்.தெளிவுற்றேன்.வியர்த்தபின்காய்ச்சல்நீங்கிகுணமானேன்.பொழுதுவிடிந்தது.முகம்கைகால்சுத்திசெய்து,ஆலயம்சென்றுஆண்டவர்களைதரிசித்தேன்.எல்லாம்தெரிந்தவர்கள்போல்புன்னகைபூத்தார்கள்.அமர்ந்தேன்.மெய்வழிநச்சேத்திர அனந்தரை அழைத்துமான்மியத்தில் உள்ள, ‘கலிசங்காரம்’பகுதியைவாசிக்கும்படி பணித்தார்கள்.அவர்படித்ததை யான்கூர்ந்துகவனித்தேன்.எனதுஎண்ணத்தில்இருந்தவஞ்சகக் கலியனைஆண்டவர்கள்சங்காரம்செய்துவிட்டார்கள்என்பதைஉணர்ந்தேன்.அதன்பின்எக்காலத்தும்ஆண்டவர்களைப்பற்றியசந்தேகம்எதுவும்எழாமல்பூரணமாகநம்பினேன். தேரான்தெளிவும்தெளிந்தான்கண்ஐயுறவும் தீராஇடும்பைதரும் தெளிவற்றகுழப்பமுடைய மாந்தரை நம்புவதால்கெடுதிவரும்.அதேபோல்,தெளிந்தஅறிவுடையமெய்ஞானிகளைசந்தேகப்படுவதாலும் கெடுதல்உண்டாகும்,என்பதேஇதன்பொருள். ஜீவப்பிரகாசம் யான்சபையில்சேர்ந்துஉபதேசம்பெறஆவலாகஇருந்தேன். அடுத்துநடந்தஇரண்டுதிருவிழாக்களில்உபதேசத்திற்குஉத்தரவுகேட்டும்கிடைக்கவில்லை. வைகாசிபௌர்ணமியில்நடக்கும்திருவிழாவிற்குபத்துநாள்கள்முன்னதாகவேஇருமனைவிகளுடன்சாலைசென்றுதங்கினேன். மற்றவர்களைத்தொடர்ந்துயானும்கேட்கஉத்தரவாயிற்று. அமுதவல்லிகேட்டபோதுஎதற்குஉபதேசம்? - எனக்கேட்க, முத்திக்குஎன்றுசொன்னதால்உத்தரவாகவில்லை. ரெங்கம்மாவுக்கும்அதேநிகழ்ந்தது. இருவரும்அழுதுகொண்டிருந்தார்கள். அதைக்கவனித்தமெய்வழிபிரகாசக்குடிஅனந்தர், ஆண்டவர்களிடம்நிலைமையைச்சொல்லிபரிந்துரைந்தார். மீண்டும்கேட்கச்செய்துசரியானபதில்சொன்னதும்உபதேசத்திற்கு உத்தரவாயிற்று. மெய்வழிபிரகாசக்குடிஅனந்தர், என்னுடன்மிகஅன்பாகநெருங்கிப்பழகினார். தனக்குத்திருமணம்ஆகப்போவதாகஅடிக்கடிகூறுவார். எண்பதுவயதாகும்இவருக்குஇப்போதுதிருமணமா? விளையாட்டாககூறுவதாகஎண்ணினேன். மிகஉயர்ந்தகம்பீரமானதோற்றம். அவருடையமருமகன்தான்மெய்வழிஜனகஜனாஅனந்தர். அவர்சபையில்சேர்ந்தவிவரங்களைக்கூறுவார். அதையெல்லாம்கேட்க, தெய்வத்தின்மீதுஎனக்குஅதிகபக்தியும்மதிப்பும்உண்டாயிற்று. தனக்குத்திருமணம்நடக்கப்போவதாகதான்சந்திப்பவர்அனைவரிடம்கூறிக்கொண்டிருந்தார். அன்றுஇரவுவிடுதிக்குசென்றுபடுத்தவர்திடீரெனஜீவப்பிரயாணஅடக்கமாகிவிட்டார். ஜீவப்பிரயாணம்என்பதுமெய்யானமெய்ம்மணம். இதுதனக்குநிகழப்போவதைமுன்கூட்டியேஅறிந்தோஅறியாமலோதனக்குத்திருமணமாகப்போவதாகக்கூறிக்கொண்டிருந்தார்என்பதைஅப்போதுதான்தெரிந்துகொண்டேன். தூத்துக்குடியில்டாக்டராகஇருக்கும்பேரன்பேத்திவரமூன்றுநாளாயிற்று. அதுவரைபிம்பத்தைமண்மறைவுசெய்யாமல்வைத்திருந்தார்கள். யான்சென்றுபார்த்தபோதுமுகத்தில்முத்துமுத்தாகவியர்த்துக்கொண்டிருந்தது. மெய்வழிதீபாலங்காரஅனந்தர்அருகிலமர்ந்துஅதைமெல்லியதுணியால்துடைத்துக்கொண்டிருந்தார். பாதத்தைத்தொட்டபோதுசூடிருந்தது. முகம், மகிழ்ச்சியாககம்பீரமாகஇருந்தது. கைகால்கள்துவண்டுஇருந்தன.இதுவேயான்கண்டமுதல்ஜீவப்பிரயாணம்; முதல்தரமானஜீவப்பிரயாணஅதிசயம் - அதிசயத்திலும்அதிசயம். இதுவேஆண்டவர்களின்மகிமை. இதுநடந்தது11.5.1965-இல். கருமஞ்சிதையாமல்கண்ணோடவல்லார்க்(கு) உரிமைஉடைத்திவ்வுலகு (578) மறுபிறப்பருளிய தெய்வம் உபதேசம் என்றால் ஜீவலோகத்தை உயிரை, கடவுளைக காண்பது என்பதாக கூறப்பட்டது.அது எப்படியிருக்குமென்று என் யூகத்தில் கற்பனைசெய்து கொண்டேன். மேலும், முச்சந்தி தனிலே வைத்தார் முமூச்சுமார் வந்து கூடும் நிச்சயச் சபைக் கூட்டத்தில் நடுவினில் கிடத்தி நெஞ்சில் பிச்சுவாக் கொண்டு கீறிப் பிளந்து பித்தெடுத்து வாயைத் தைத்துமே வடுவுங்காணாச் சாதகம் செய்திட்டாரே - என்ற பாடலின்படி கத்தியால் கீறி ஆபரேஷன் செய்வார்கள் என்பதாக தவறான அர்த்தம் செய்து கொண்டேன். 1964 டிசம்பரில் சேர்ந்த எனக்கும் எனது மனைவிகளுக்கும், 1965 செப்டம்பரில் தான் உபதேசத்திற்கு உத்திரவாயிற்று. அன்று நாள் முழுதும் நோன்பிருந்து வேதம் படித்துக்கொண்டிருந்தோம். சுமார் 50 பேருக்கு உபதேசம் உத்திரவாயிருந்தது. இரவு 10 மணிக்கு எல்லோரும் புத்தாடை அணிந்து கொண்டு சந்தனம் பூசிக்கொண்டு தாம்பாளத்தில் பழம், பூ, காணிக்கை வைத்து எடுத்துக்கொண்டு சபைக்கரசருடன் திருமாளிகை சென்றோம். ஜகஜ்ஜோதியாகஆணடவர்கள் அலங்காரத்துடள் தோன்றினார்கள். 'விண்டன் மாதவ' என்ற பாடலை பாடிக் கொண்டு, துந்துபி எக்காளம் முழங்கஆலயத்துக்கு அழைத்து வந்தோம். மல்லிகை மலரில் அலங்கரிக்கப்பெற்ற அஸ்மான கிரி சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்தார்கள். ஓவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியே மண்டியிட்டு முன்அமர முக்கூரு கத்தியை தலையில் வைத்து சத்திய பிரமாணம் வாங்கப் பெற்றது. முகூர்த்த நேரம் நெருங்கியதும் உபதேசம் தொடங்கி இரவு முழுவதும் நடந்தது. எல்லோரும் கண்ணீர் மல்க ஆனந்தத்தால் தேம்பித் தேம்பி அழுதார்கள். என் மனைவிகளும் அப்படியே, எனக்கு மட்டில் கண்ணீர் வரவில்லை. யான் யூகம் செய்து வைத்திருந்தபடி எதுவும் நிகழவில்லை என் பாவக் கண்களுக்கு அது புலப்பட வில்லையோ என எண்ணிக் கொண்டேன். உபதேசம் முடிந்து விடுதிக்குச் சென்றோம் என் மனைவியர்களைப் பார்த்து நீங்கள் அதிசயத்தைக் கண்டு அழுதீர்கள். என் கண்களுக்குத் தோன்றவில்லையே எனக் கேட்டேன். மெய்வழி நாராயணசாமி அனந்தரும் மெய்வழி சங்கமுனி அனந்தரும் அங்கு வந்தார்கள்.‘நமக்குள் இறைவன் எங்கே எப்படி இருக்கிறார்என்பதைத் தெரிந்து கொண்டது பெரும்பாக்கியமல்லவா? அதை எண்ணி மனங்கசியாமல் மக்காக இருக்கிறீர்கள்’ எனஇடித்துரைத்தார்கள். அங்கு வந்த இருவரும் 'இனி வேதங்களைப் படித்துப்பார் மெய்பொருள் அவைகளில் மறைந்திருப்பது தெரியவரும். அவசரப்படாமல் தொடர்ந்து கவனித்து வரவும் அதைரியப்படாதே' என்று கூறினார்கள். அந்த அளவில் திருப்தி யடைந்தேன். இரண்டு நாட்களுக்குப் பின் உத்திரவு பெற்று ஊருக்குச்சென்று, திருவருட்பா. திருக்குறள் ஆகியவைகளை படித்து ஆச்சரியமடைந்தேன். பிறப்பென்னும் பேதமை நீங்கச் சிறப்பென்னும் செம்பொருள் காண்ப தறிவு (358) பேச வைத்த தெய்வம் உபதேசம் பெற்றவர்கள் ஊருக்குச் சென்றால் ஒரு மாதத்திற்குள் சாலையம்பதி வந்து தெய்வத்தை தரிசிக்கவேண்டும் - என்று மந்திரிமார்கள் உத்திரவிட்டார்கள். இரண்டுவாரங்களுக்குப் பிறகு யான் மட்டில் சாலை வந்து தெய்வத்தைதரிசித்ததும், விலகிச் சென்று தூரத்தில் மற்றவர்களுக்கு பின்புறம் உட்கார்ந்தேன். தெய்வம்என்னை அழைத்து அருகில் அமரச் செய்தார்கள் ''எப்போது புறப்பட்டாய்?' 'எப்படி வந்தாய்?' என் தெய்வம் கேட்ட ஒவ்வொரு கேள்விகளுக்கும் ஓவ்வொரு வார்த்தையில் பதில் சொல்லிக் கொண்டு வந்தேன். தன்னையும் தலைவனையும் தனக்குள் அறிந்து வேதம் விளங்கும்படி மறுபிறப்பு பெற்றுச் சென்ற யான் அதைப் பற்றி சபையில் எடுத்துப் பேசுவேன் எள தெய்வம் எதிர்பார்த்திருக்க வேண்டும். என்னைப் பேசும்படிச் செய்யவே அப்படி அருகிருத்திகேள்விகள் கேட்டார்கள் யான் மனந்திறந்து எதார்த்தமாககலகலப்பாக பேசாததைக் கண்டு ஆத்திரம் கொண்டார்கள். என்னை எழுந்திரிக்கும்படி பணித்ததும் எழுந்து கைகட்டி பணிவுடன் நின்றேன். 'மனம் விட்டுப் பேசாத நீ என் சபையில் இருக்க லாயக்கில்லை எழுந்து 'வெளியே போ' என்றார்கள். 'பேசுவதில் தவறு வந்து விடுமோ என அச்சமாக இருக்கிறது தெய்வமே' என்றேன். 'தவறு இருந்தால் நான் திருத்துகிறேன். மதிப்படைவதற்காகவா இங்கு வந்தாய்? பேசினால் தானே உன் நினைவையான் புரிந்து கொண்டு திருத்த முடியும்' என்றார்கள். 'இனி பேச முயற்சி செய்கிறேன்' என்றதும் ’பார்த்தாயா? எவ்வளவு ஜாக்கிரதையாகப் பேசுகிறான். இன்னும் எதார்த்தம் வரவில்லையே!' என்று என்னை கடிந்துகொண்டு அருகில் அழைத்து. எனது இரு கன்னங்களையும் பிடித்துக் கிள்ளி வாயில் வலிக்கும்படி இடித்தார்கள்' 'தெய்வமே' இப்போது பேசுகிறேன் தெய்வமே!' எனஉரத்துக் கூவியதும் அமரச் செய்தார்கள். தயங்காமல் நினைப்பதையெல்லாம் பேசத் துவங்கிவிட்டேன்.'இவர் வாயை இன்று ஆண்டவர்கள் திறந்தருளினார்கள்' என்று மெய்வழி னச்சேத்திர அனந்தர் கூறினார். அது ஒரு அகமிய ஆவியின் செயல் என்பது அப்போது எனக்குப் புரியாது. வெகு நாட்களுக்குப் பின் தெரியவந்தது அவர்கள் என் வாயில் இடித்தபோது தேவஆவியால் ஞானம் பேசும் வரத்தைத் தந்தருளினார்கள். என்னிடமிருந்த வஞ்சகமாகிய பாவ இருளை விலக்கிவிட்டார்கள். தேவபிரானின் அகமிய அற்புத செயலைப்புரிந்துகொள்ள அவர்களுடன் பழகித் தேர்ந்த அறிவு வேண்டும். கற்றார்முன் கற்ற செலச் சொல்லித் தாங்கற்ற மிக்காருள் மிக்க கொளல்(724) ஊட்டிய அமுதில் காட்டிய கருணை தெய்வ தரிசனைக்குப் போகும் போது. ஒரு சீப்பு மலைப்பழம், இரு எலுமிச்சம் பழம், மல்லிகைப் பூ ஆகியவைகளை தாம்பாளத்தில் எடுத்துச் சென்று பாதத்தின்கீழ் வைத்து வணங்குவது வழக்கம். ஒரு சமயம் திருமாளிகைக்கு பயன்படுமென எண்ணி, முதல் தரமான முழு முந்திரிப்பருப்பு ஓரு கிலோ வாங்கி தாம்பாளத்தில் வைத்து வணங்கினேன். அருகிலிருந்தவர் தாம்பாளத்தைத் தூக்கி தெய்வத்திடம் நீட்ட. தம் விரல்களைஅகட்டி அழுத்தி முந்திரி பருப்பின் பெரும் பகுதியை அள்ளிளார்கள். அதை வாங்க என் இரு கரங்களையும் கட்டினேன். கொடுக்காமல் அமரும்படி பணித்தார்கள். மண்டியிட்டு அமர்ந்தேன் வாயைத் திறக்கும்படி கூற வாயைத் திறந்தேன். அள்ளிய பருப்பு அவ்வளவையும் வாயில் வைத்து திணித்து விட்டார்கள். திறந்த வாயை மூடமுடியவில்லை. கொடி மரத்தருகில் சென்று, வாயிலிருந்த பருப்புகளை இரு கைகளிலும் ஏந்தி எடுத்து, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சுவைத்துண்ண வெகுநேரம் ஆகிவிட்டது. தெய்வந்தந்த அந்த அமுதில் அவர்களின் தனிப்பெருங்கருணை கலந்திருந்ததால் உலகத்தின் இனிமை அவ்வளவையும் உண்டது போன்ற புளகாங்கித உணர்வின் மகிழ்ச்சியால் கண்ணீர் உகுந்தது. அங்ஙனம் ஊட்டிய அமுதில் காட்டிய கருணையை எண்ண எண்ண இனிக்கிறது. பன்மாயக் கள்வன் பணிமொழி அன்றோநாம் பெண்மை உடைக்கும் படை (1258) தோப்பு இளநீர் ஜெயிப்பாயிற்று மெய்வழி ஆண்டவர்கள் திருமுட்டம் வந்து தங்கியதன் காரணம், பரமரகசிய பாரமாத்திகமானதாகவே இருக்கவேண்டும். கோடைக்கானல் தவிர்க்கவென்று பலரும் தவறாக எண்ணிக்கொண்டோம். அதற்காகவே ஒவ்வொரு ஆண்டும் அழைக்கலாம் என ஆவல் கொண்டேன். அப்படி வந்தால் பொதுப்பணித்துறை மாளிகை வேண்டாம். நமக்கென்று சொந்தமாக குளிர்ச்சியாக தென்னம்தோப்பு வாங்க விரும்பினேன். மிக முயற்சியெடுத்து ஆலய சுவர்க்க வாசலுக்கு எதிரிலுள்ள தென்னந்தோப்பை மூவரிடமிருந்து கிரயத்துக்கு வாங்கினேன். முதற்பலனான இளநியை முறைப்படி கர்த்தருக்கு சமர்ப்பணம் செய்ய விரும்பினேன். அடுத்து வந்த திருவிழாவில் காரின் டிக்கியில் 40 இளநீர் எடுத்துக் கொண்டு, குடும்பத்துடன் சாலையம்பதி சென்றோம். ஆலயத்தில் அமர்ந்திருந்த எம்பெருமான் காணும்படி சன்னிதானத்தில் வைத்து வணங்கினேன். என்ன? - என்று மீண்டும் கேட்டார்கள்.'நம் தோப்பு இளநீர்' என்றேன். 'எடு, எடு, இங்கு அது இருக்க வேண்டாம்' என்றார்கள். காரணத்தைப் புரிந்து கொள்ள முடியாமல் கலங்கிநின்றேன். 'இது என்ன இளநீர்' என்று மீண்டும் கேட்டார்கள். முன் போலவே 'நம் தோப்பு இளநீர்' என்றேன். ’ஜெயிப்பு இளநீர்தான் இங்கு வர வேண்டும்' என்றார்கள். தெய்வம் வார்த்தையில் விளையாடுகிறார்கள் என்பதை அதன் பிறகுதான் தெரிந்து கொண்டேன். கவலைமாறி உற்சாகமானேன். அதை எப்படிச் சொல்வது என்றுயோசித்துக் கொண்டிருக்கும்போது, 'தோட்டம் என்று சொல்ல வேண்டும். தோப்பு எனக் கூறக்கூடாது' என்றார்கள், என் மகிழ்ச்சிக்கு அளவேயில்லை இவ்வாறே பலசமயங்களில் வழக்குச் சொல்லிலுள்ள தவறுகளை எடுத்துக்காட்டி திருத்துவார்கள். தட்டு - எனச் சொல்வதை தாம்பாளம் என்றுதான் கூறவேண்டும். சாப்பாடு - என்பது சாகும் பாடு. நாம் அதை பசிப்பாடு - அல்லது பசியாருதல் – என்றே கூற வேண்டும். அவ்வாறே குழம்பு, வறுவல், பொறியல், வத்தல் என்னும் சொற்களிலுள்ள சுபமற்ற தொனியை அபிநயத்துடன்உச்சரித்து எச்சரிப்பார்கள். அவையறிந்து ஆராய்ந்து சொல்லுக சொல்லின் தொகையறிந்து தூய்மை யவர் (711) எங்கே சுவர்க்கம் கோடை வெப்பம் அதிகமாயிருந்தது. தெய்வமவர்களை ஊட்டி அல்லது கொடைக்கானலில் வசதியான ஓரு மாளிகையில் தங்கவைக்க வேணுமென்று மாணாக்கர்கள்ஆர்வங் கொண்டோம். இதற்கு தெய்வமவர்களிடம் யார் கேட்பது? பூனைக்கு யார் மணிகட்டுவது போன்று நிலையாகும். நிர்வாகஸ்த்தர் அனைவரும் ஒன்று சேர்ந்து கேட்பதென தீர்மானித்துக் கூட்டமாகத் திருமாளிகைக்குச் சென்றோம். என்ன காரியம்?' என்று ஆண்டவர்கள் மகிழ்ச்சியாகக் கேட்டார்கள். 'ஒரு விண்ணப்பம் அதைத் தெய்வம் அவசியம் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும்' என்றார் ஒருவர். ’எனக்கே உத்திரவுபோட வந்திருக்கிறீர்களா? சொல்லுங்கள் பார்ப்போம்' எனக் கேட்டார்கள். ‘வெய்யிலின் வெப்பம் அதிகமாக இருப்பதால் தெய்வமவர்கள் தங்க, மலைவாசத்தில் ஏற்பாடு செய்ய விரும்புகிறோம்' - என்றோம். இதைக்கேட்டதும் தேவபிரான் முருவல்பூத்தமுகத்துடன்’இந்த வெய்யிலுக்கே பயப்படுகிற நீங்கள்எமனிடம் என்ன செய்வீர்கள்? இந்தக் கோழைத்தனத்துக்கு நானும் சம்மதிக்க வேண்டுமா? தண்ணீரில்லாக் காட்டுக்கு வந்து குடிசைகட்டி வாழ்கிற நமக்கு வசதியான மலைவாசமாவேண்டும்? பேஷ்! நல்லாயிருக்கு. அற்பநாள் வசதி நமக்குத் தேவையா? நிலையான பேரானந்தப் பெருவாழ்வை குறிவைத்துச் செல்பவர்களுக்கு இந்த அற்பமான ஆசை இருக்கவே கூடாது. இப்போது வசதியாக இருப்பவர்களை நரகத்தில் தள்ளப்படும் போது என்ன செய்வார்கள்?' அவியாத நெருப்பில் சாகாத புழுவாக துடித்துக் கொண்டே இருக்கவேண்டுமே! சுகமும் துக்கமும் எண்ணத்திலல்லவா இருக்கு. சுற்றுப்புறம் எப்படி இருந்தாலென்ன? பக்குவமில்லாதவனை சுவர்க்கத்தில் வைத்தாலும் நரகத்தையே அனுபவிப்பான். பண்பட்டவனை நரகத்தில் தள்ளினாலும் சுகமாகவே இருப்பான். இப்படித் தெய்வம் பேச நாங்கள் வெட்கி ஏமாற்றத்துடன் திரும்பினோம். அடுத்து ஆண்டவர்கள் ஆலயம் வந்து அமர்ந்து அருளியதாவது. 'நாம் ஒரு பெரும் விருந்துக்குச் சென்றிருந்தோம். வாழைஇலைகளில் மிகவும் ருசியான பல பதார்த்தங்கள் பரிமாறியிருந்தது. பச்சடி, கூட்டு, வருவல், பொறியல், வடை, பாயசம் மற்றும் இனிப்பு வகைகள் இருந்தன. அத்துடன் பிரண்டையை உப்பு புளி இல்லாமல் அரைத்து வைக்கப்பட்டிருந்தது. எல்லோரும் பிரண்டை தவிர மற்றதை சுவைத்து உண்டார்கள். நானோ மற்றதைத் தொடாமல் பிரண்டைத் துகையலை மாத்திரம் அருந்தினோம். அதன் எரிச்சலை பொருட்படுத்தவில்லை. அதுபோல வாழ்வில் கஷ்டத்தை மாத்திரம் ஏற்று சுகத்தைத் தவிர்த்து வாழ்ந்து வருகிறேன். மனநலத்தின் ஆகும் மறுமை மற்றஃகும் இனநலத்தின் ஏமாப் புடைத்து     (459) ஆண்டு சென்றும் மீண்டகடிகாரம் சாலையம்பதி செல்ல யானும் மனைவி அமுதவல்லியும் திருவாரூரில் விரைவு பஸ் ஏறினோம். என் இடது கையில் கைக்குழந்தை கனகாவை வைத்திருந்தேன். கைக்கடிகாரம் உறுத்தியதால் அதைக் கழற்றி இருக்கையின் முன் இருந்த பையில் வைத்தேன். புதுக்கோட்டையில் இறங்கும்போது கடிகாரத்தை எடுக்க மறந்துவிட்டேன். பஸ் சென்ற பிறகு நினைவுக்கு வந்தது. அது நாகர்கோவில் செல்லும் பஸ் திருப்பத்தூர் போலீஸ் நிலையத்திற்கு போன் செய்து விவரம் கூறினேன். சென்னை விரைவு பஸ் நிர்வாக இயக்குனருக்கு ஓரு கடிதம் எழுதினேன். பதில் இல்லை. ஓராண்டிற்குப் பிறகு, சென்னைப் பேருந்து மக்கள் தொடர்பு அலுவலரிடமிருந்து ஓரு கடிதம் வந்தது. யான் மறந்து வைத்த கெடிகாரத்தை வந்து பெற்றுச் கொள்ளும்படி பதில் வந்தது. சென்னை தினமணியில் துணை ஆசிரியராக பணியாற்றும் மெய்வழி சிவச்சுடர் அனந்தரிடம் கொடுக்கும்படி அலுவலருக்கு ஒரு கடிதமும், அதை பெற்று வரும்படி சிவச்சுடர் அளந்தருக்கு ஒரு கடிதமும் அனுப்பினேன். அதன்படி சிவச்சுடர் அனந்தர் கடிகாரத்தின்அடையாளங்கூறி பெற்று வந்து சாலையில் கொடுத்தார். அந்தக் கைக்கடிகாரம் ஓராண்டிற்குப் பிறகு அப்படியே வந்து சேர்ந்தது எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. அதை சபையில் விவரமாகக் கூறி தெய்வத்திற்கு காணிக்கையாகச் சமர்ப்பித்தேன். 'எனக்கு மணி பார்த்து சொல்பவன் னச்சேத்திரன்தான்' எனக் கூறி அதை அவரிடம் தெய்வம் கொடுத்தார்கள். “தொலைந்து போன கடிகாரம் மீண்டும் கிடைத்ததற்காக இப்படி மகிழ்ச்சி அடைகிறாயே! மாண்டவர் மீண்டு வந்தால் எப்படி இருக்கும். அது நடக்கத் தான் போகிறது. நீங்கள்பார்க்கத்தான் போகிறீர்கள். அது எப்படி எப்போது என்பது உங்கள் யாருக்கும் தெரியாது. அந்தச் செயல் சந்தேகமின்றிஉறுதியாக எம் கையில் இருக்கிறது” என்று ஆண்டவர்கள்அருளிச் செய்தார்கள். பரியினும் ஆகாவாம் பாலல்ல உய்த்துச் சொரியினும் போகா தம (376) தனக்கு உரிமையாகாத பொருளை எவ்வளவு பாதுகாப்பாக வைத்திருந்தாலும் அது தங்காது நீங்கிவிடும். நமக்குச் சேரவேண்டிய பொருளை அது வேண்டாமெனஒதுக்கினாலும் அல்லது தவறிப் போனாலும் அது நீங்காது என்றேனும் நம்மிடம் நிச்சயமாக வந்து சேரும் - என்பதே இதன் பொருள். எங்கள் தங்கம் எங்கே போகும் நண்பர் டி.என்.கோவிந்தசாமி நெடு நாட்களுக்குப் பின் என்னைத் தேடி திருமுட்டம் வந்தார். காரைக்காலில் மாவட்ட விவசாய அலுவலராக இருந்தவரை பாண்டிச்சேரிக்கு மாற்றி விட்டதால் பொறுப்பை ஓப்படைக்க உடனே ரூபாய் மூவாயிரம் தேவைப்படுவதாகக் கூறினார். அவர் பரிதாப நிலையை அறிந்து இல்லையென்று சொல்ல மனமில்லை. பத்து பவுன் எடையுள்ள தங்கக் காப்பை கொடுத்து - அடகு வைத்து வாங்கிக் கொள்ளவும் - பிறகு மீட்டுத் தரும்படியும் கூறினேன். அவ்வாறே செய்து கொண்டார். யான் கூறியபடி சாலையம்பதி வந்து மெய்வழியில் சேர்ந்து, காஷாய தீட்சையும் பெற்றுக் கொண்டார். இரண்டு ஆண்டுகள் ஆனபின் அவரிடமிருந்து ஒரு கடிதம் வந்தது. அதில் நாகப்பட்டினம் சாமிநாத பத்தர் மூலமாக அடகு வைத்திருப்பதாகவும், அவருக்கு மீட்க பணம் அனுப்பி விட்டதாகவும், அந்தக் கடிதத்தை அவரிடம் சென்று கொடுத்தால் தங்கக் காப்பை தருவார் என்றும் எழுதியிருந்தார். அவ்வாறே சென்றேன். என்னிடம் இரசீது பெற்றுக் கொண்டு கங்கணத்தைக் கொடுத்தார். உடுத்தியிருந்த பஞ்சகச்ச வேட்டியில் காகிதத்தில் மடித்தபடி இடுப்பில் நன்கு உருட்டி சொருகிக் கொண்டேன். அணைக்கரை வரை பேருந்தில் வந்தேன். மாலை ஐந்து மீணியிருக்கும், அவசரமாக வெளிக்குப் போக வேண்டியிருந்தது. ஆற்றங்கரையில் இறங்கி வடக்குக் கரையோரமாக கிழக்கு நோக்கி சென்று, கடன் முடித்து கால் கழுவி கரையேறியதும் பேருந்து இருந்தது ஏறிக் கெரண்டேன். சேத்தியாத்தோப்பு வந்து இறங்கியதும் ஆசிரியர்அமிர்தலிங்கத்தைப் பார்த்தேன். அப்போது இடுப்பைத் தடவிப் பார்த்தபோது கங்கணம் இல்லை. அமிர்தலிங்கத்தை அழைத்துக் கொண்டு மீண்டும் அணைக்கரை வந்தபோது நன்றாக இருட்டி விட்டது. ஒரு கடையில் டார்ச் லைட் வாங்கிக் கொண்டு, ஆற்றங்கரையில்வந்த வழியே சென்று தேடிய போது கிடைக்கவில்லை. மீண்டும் மீண்டும் தேடியும் பலனில்லை. இனி கிடைக்காது என்ற முடிவுக்கு வந்த பின் திரும்பி வந்து கொண்டிருந்தோம். 'பொய்ப்பொருளில் எனக்கு பற்றுதல் இருப்பதால் எனக்கு இந்த தண்டனை கிடைத்தது. கங்கணத்தை ஆண்டவர்களுக்கு காணிக்கையாக சமர்ப்பணம் செய்திருந்தால் மிக மகிழ்ச்சியாக இநந்திருக்கும்' என்று பலதையும் எண்ணிக் கொண்டு வரும்போது வழியில் மடித்திருந்த காகிதம் தென்பட்டது. அதே காகிதம்தான் ஆனால் அதில் கங்கணமில்லை. அதே இடத்தில் சுற்றிச் சுற்றி துருவிப் பார்த்தபோது புற்களுக்கிடையில் கங்கணம் பளபளத்தது, மகிழ்ந்தேன். ஆண்டவர்களை வேண்டிய பிறகுதானே அது கிடைத்தது. கிடைக்காமலிருந்தால் போனதுதானே. அதே எண்ணத்தில் சாலையம்பதி சென்று அதை ஆண்டவர்கட்கு காணிக்கையாக சமர்ப்பணம் செய்தேன். எல்லா வாழ்வும் வளமும் அவர்கள் கொடுத்தது. நம்மால் தவம் செய்ய முடியாது. அவர்கள் நமக்காக அரும்பாடுபட்டு தவமிருந்து பெறும் அழியா நிதியாகிய அருளமுத தேவ ஆவியை நமக்களித்து எமபடரை மாற்றி சிவனிலைக்கேற்றும் தனிப்பெருங்கருணையை எண்ணிப் பார்த்தால் எது கொடுத்தாலும் ஈடாகாது. இதே எண்ணத்தில் ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பத்திலும் ஒவ்வொரு ஆபரணம காணிக்கையாக சமர்ப்பணம் செய்தேன்.அடுத்து நிகழ்ந்த அஜபா தீட்சையின் போது பத்து பவுன் எடையுள்ள இன்னொரு கங்கணத்தை காணிக்கையாக்கினேன். ஒரு சிவனடியார் தன் கண்களையே பிடுங்கி சமர்ப்பணம் செய்தார்.இன்னொருவர் தன் மகனை அறுத்து சமைத்துபடைத்தார்.இன்னொருவர் தன் மனைவியை காணிக்கையாக்கினார்.அவைகளையெல்லாம் எண்ணிப் பார்த்தால் நாம் எம்மாத்திரம் ~ என எண்ணி வருந்தினேன். தங்கப்பூநூல்,இடமார்புமுப்பதக்கம் வெள்ளிப் பராங்குசம். கனகாபிஷேகம், முத்துமாலை, வைரப் பதக்கம், பவழ மோதிரம் - இப்படி ஒவ்வொரு சமயத்திலும் ஓவ்வொரு ஆபரணம் சமர்ப்பணம் செய்வதற்கு தனித் தனி வரலாறு உண்டு. அதையெல்லாம் எழுதினால் அகந்தையால்எழுதியதாகத் தோன்றுமென எழுத விரும்பவில்லை. சென்னை செல்லும் போதெல்லாம் பல கடைகளிலும் தேடிப்பார்த்து பளபளப்பாக உயர்ந்த இரகப் பட்டில் இடைக்கச்சைக்காக வாங்கி வந்து ஆண்டவர்களுக்கு சமர்ப்பணம் செய்வேன். அவைகளை அவர்கள் அணிந்து வருவது தவிர வேறு இடைக்கச்சி அணிந்து நான் பார்த்ததில்லை. பல வகையாலும் அவர்கள் இதயத்தில் அன்பில் அவர்கள் எனக்களித்த இடம் மிக மகத்துவம் பொருந்தியது. அதையெல்லாம் எண்ணிப் பார்ப்பதைவிடப் பெரும் மகிழ்ச்சி - பெரும் பாக்கியம் வேறு எதுவும் இல்லவேஇல்லை. என்னைவிட அதிர்ஷ்டசாலி வேறு யாருமில்லை. என இறுமாப்புடன் எண்ணுவது - தவறுதான் என்றாலும் உண்மை. தாளாற்றித் தந்த பொருளெல்லாம் தக்கார்க்கு வேளாண்மை செய்தல் பொருட்டு   (212) தாளாற்றி தந்த பொருள் என்றால் உழைத்து சம்பாதித்த பொருட்செல்வம் என்பது ஒரு பொருள். நற்றாளாகிய திருப்பாதத்தில் நினைவை நிறுத்தி தவம் செய்வதால் பெறும் ஆன்மலாப அழியா நிதியாகிய அருட்செல்வம் என்பது இன்னொரு பொருள். தாளாகிய ஏழ்னிலையில் தவமிருந்து ஈட்டிய அருட் செல்வத்தை ஆண்டவர்கள் தகுதியுள்ள அடியார்களுக்கு அருளுகின்றார்கள். உழைத்துச் சம்பாதித்த பொருட்செல்வத்தை தக்காராகிய தெய்வத்திற்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும் என்பது ஓரு பொருள். ஆண்டவர்கள் இரக்கத்தால் அருட்செல்வத்தை அடியார்கட்கு அருளுவதால் அடியார் பக்தியினால் தெய்வத்துக்கு தன்னாலியன்ற பொருட்செல்வத்தை சமர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்.இது ஒரு மாண்பான தெய்வீக பரிவர்த்தனை 'தந்தது எந்தனை கொண்டது உந்தனை, சங்கரா! 'யார்கொலோசதுரர்' என்பதாக மாணிக்க வாசகர் சிவபெருமானைக் கேட்கிறார். கொக்காணி காட்டியது யான் என் குடும்பத்தாருடன் புனர்ஜன்மம் கொண்டாடஏற்பாடாகியிருந்த்து. யான் தெய்வ சன்னிதானத்தில்அனந்தர்களைப் பார்த்துப் பேசிக் கொண்டிருந்தேன். 'புழுத்தலைப் புலையர்களாயிருந்த எங்களை அழியாத புனித நிலைக்கு ஏற்றி மாற்றி வைத்த தெய்வத்துக்கு நாம் எந்தக் கைமாறும் செய்ய முடியாது. அந்தக் காலத்தில் குருபிரானுக்கு சொர்ண புட்ப அர்ச்சனை செய்வதுண்டு. ஆவலாயிருக்கு. ஆனால் யான் செய்ய முடியாதே' என்றேன். இதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த தெய்வம் திருமாளிகைக்குச் சென்று ஒரு குவளை எடுத்து வந்தார்கள். அது நிரம்ப தங்கத்தாலும் வெள்ளியாலும் செய்த மலர்கள்இருந்தன. அதை எடுத்து அர்ச்சனை செய்யசொன்ளார்கள். அதன்படி புனர்ஜன்ம ஆகமம் நிகழ்ந்தது. மெய்வழி னச்சேத்திர அனந்தர் திருமாளிகை அமுதுசொன்னார். பெரிய அண்டாவில் பட்டாணி சுண்டல்அமுதாக இருந்தது. வழக்கப்படி மெய்வழி தபோவன அனந்தர் வழங்குவதற்காக எடுத்தார், தெய்வம் குவளையை தம் அருகில் கொண்டு வரச்செய்து அதிவிருந்து ஒரு பிடி அள்ளினார்கள். இன்று அவர்கள் கையாலேயே எங்கட்கு அமுதுஅளிப்பார்கள் என எண்ணி அருகிற் சென்று மண்டியிட்டு இரு கைகளையும் ஏந்தினேன். என் கையில் கொடுப்பது போல் நீட்டிக் காட்டி சட்டென தம் வாயினில் போட்டுக் கொண்டு தன் ஆட்காட்டி விரலை வளைத்து வளைத்து கொக்காணி காட்டினார்கள். சபையிலிருந்த அனைவரும் சிரித்து ஆர்பரித்ததும் பெரும் அமளியாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருந்தது. ஏமாற்றமடைந்த யானும் மகிழ்ச்சியால் சிரித்துக் கொண்டிருந்தேன். தெய்வம் மீண்டும் தன் கையால் எடுத்து அமுதளிக்கப் பெற்று பேருவகை அடைந்தேன். யான் உண்டது சுண்டலல்ல அதனால் உண்டான புளகாங்கித உணர்வைவர்ணிக்க வார்த்தைகள் இல்லை. இதை எண்ணும் போதெல்லாம் உள்ளம் துள்ளி வையாளிபோடும் இதற்குமுன் நடந்தறியா திருவிளையாடலாகும். கூசாநாவினன் செய்யாறு பிறவியர்கள் சாலையம்பதி வந்து ஆண்டவர்களை வணங்கி ’அடுத்துவரும் ஞாயிற்றுக் கிழமை செய்யாறில் மெய்வழி வழிபாட்டுச் சபை ஏற்பாடு செய்திருப்பதாகவும். அதில் பேசக்கூடிய ஒருவரை சாலையிலிருந்து அனுப்பி வைக்க வேணுமென்றுவேண்டினார்கள். தெய்வம் அதற்கு 'என்னிடம் ஒரு கூசா நாவினன்இருக்கிறான். அவனை அனுப்புகிறேன். அவன் அறைவது போல் அடித்துப் பேசுவான்' என்றார்கள். யாரை அப்படிக் குறிப்பிடுகிறார்கள் எனத் தெரியாமல் ஓருவரை ஓருவர்பார்த்துக் கொண்டோம். ஆண்டவர்கள் முருவல் முகத்துடன் என்னைச்சுட்டிக்காட்டி 'இவன்தான் அது' என்றார்கள். ஆட்டுவித்தால்ஆடுகின்றேன் அன்று மாலை மணி மூன்றிருக்கும். ஆண்டவர்கள் ஆலய ஆசனத்தில் வீற்றிருந்தார்கள். இருமருங்கும் அனந்தர்கள் அமர்ந்திருந்தனர். எனக்குத் தூக்கம் பலமாக வந்தது. எழுந்து விடுதி போய் படுத்தேன். தூக்கம் வரவில்லை. மீண்டும் ஆலயம் செல்லவேணுமென்ற எண்ணம் துடிப்பாக இருந்தது. சென்றேன். என்னைப் பார்த்ததும் அனந்தர்கள் மெல்ல நகைத்தார்கள். தெய்வமும் இளநகை பூத்தார்கள், அமர்ந்தேன். என்னைப் பற்றி ஏதோ பேச்சு நிகழ்ந்திருப்பதால் தான் சிரிக்கிறார்கள் எனப் புரிந்து கொண்டேன். அருகிலிருந்த ஓருவர் மெல்ல சொல்லக் கேட்டறிந்தேன். 'நீங்கள் விடுதிக்குச் சென்றதும் தவக்குடி எங்கே என தெய்வம் கேட்க’ அவர் திண்டுக்கல் (தூங்குவதற்கு) போய்விட்டதாகக் கூறினோம். 'இப்போது வருவான்' எனஅவர்கள் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்போதே நீங்கள் வந்து விட்டீர்கள்' என்றுரைத்தார். உண்மை என்னவென்றால் தெய்வம் என்னை எண்ணி இழுத்ததால் யான் தூங்க முடியாமல் திரும்பி வந்தேன். நாங்கள் அனைவரும் அவர்கள் எண்ணப்படி செயற்படுகிறோமேயன்றி, எங்கள் இஷ்டப்படி செயற்பட முடிவதில்லை என்னும் உண்மையை பல நிகழ்ச்சிகளைக் கூர்ந்து கவனித்துத் தெரிந்து கொண்டேன். பேசவைத்தால்பேசுவேன் ஒருநாள் மாலை தேவபிரான் சபையில் உள்ளவர்களைப் பார்த்து, ’நீங்கள் பெற்ற மெய்ப் பொருளைப் பற்றி உபதேச ரகசியம் பெற்றவர் மாத்திரமே புரிந்து கொள்ளும்படி எழுந்து நின்று அருகில் வந்து பேசுங்கள்' என்பதாக உத்திரவாயிற்று. யான் நன்கு பேசமுடியும் என்பதாக எனக்கு ஆணவம் உண்டு. எனவே முந்திக் கொண்டு எழுந்து போய் தெய்வத்தின் அருகில் நின்று சபையைப் பார்த்து பேசத் துவங்கினேன். முதல் வார்த்தைக்கு மேல் எதுவும் பேச முடியவில்லை. நினைவு இயங்காமல் சுழித்து நின்றது. சில நிமிடம் தம்பித்து நின்று அவமானப்பட்டு எழுந்த இடத்திற்கே திரும்பி வந்து உட்கார்ந்தேன். எல்லோரும் நகைத்தார்கள் தெய்வம் இளநகைபூத்தார்கள். என் ஆணவத்தைத் தகர்த்தெறிவதற்க்காகவேதெய்வம் அப்படிச் செய்தார்கள். அவர்கள் பேச வைத்தால் தான் நாம் பேச முடியும். சேராத சிலர் ஆண்டவர்களை கேள்வி கேட்க வேணுமென்று திட்டம் பண்ணி குறித்து வைத்துக் கொண்டு வந்துஉட்காருவார்கள். எதுவுமே கேட்க முடியாமல் எழுந்து போய்விடுவார்கள். கலைஞானம் அறுபத்தி நான்கில் ஓன்று வாக்குத்தம்பம். அதன்படி ஒருவரை பேசமுடியாதபடி ஆக்க முடியும். ஆயுள்நீண்டஅதிசயம் (11.1.67) திருமுட்டத்தில் இராமநாதம்பிள்ளை வீட்டிற்குச்சென்றேன். அங்கு வாரியங்காவல் ஜோசியர் சுந்தர முதலியார் இருந்தார்.அவர் மெய்வழிச் சாலையைப் பற்றி ஆர்வமாக விசாரித்தார். யானும் ஆர்வமாக விளக்கினேன். தனக்கு அடுத்த மாதம் ஆயுள் முடியப் போவதாகக் கூறினார். அதெப்படி அவ்வளவு திட்டமாக?' எனக்கேட்டேன்.'சோதிடக் கணிதப்படி அஷ்டவர்க்கம் கணித்துமற்ற திறமையான சோதிடர்களையும் கலந்து ஆலோசித்து அந்த முடிவுக்கு வந்துள்ளேன் என் உடல்நிலையும் அவ்வாறுதான் உள்ளது நரம்புத்தளர்ச்சி, இதயக்கோளாறுஎன பல நோய்கள் உள்ளன. மருத்துவர்கள் கணிப்பும் அப்படித்தான் இருக்கிறது. ஒரு நாளைக்கு இருபத்தைந்து ரூபாய் அளவு மாத்திரைகள் சாப்பிட்டு வருகிறேன்என்றார். 'ஆயுள் முடியுமுன் ஒரு தெய்வத்தை - பெரியோரை சந்திப்பது நல்லதுதானே? எங்கள் தெய்வம் விதியையும் மாற்றவல்ல மதிமேதை' என்றேன். 'அப்படியானால் நாளைக்கு சாலைக்குப் போகலாம். எங்கள் சோதிடமா? உங்கள் தெய்வமா? எது சக்தி வாய்ந்தது எனப் பார்ப்போம்' - என சவால் விட்டார். மறுநாளே சாலை சென்றோம் உடனே உத்திரவு கேட்டு சேர்ந்து கொண்டார். ஒரு விடுதியில் தங்க ஏற்பாடு செய்திருந்தேன். அன்றிரவு நடுநிசியில் நோய் பாதிப்பால் மாத்திரை சாப்பிட தண்ணீர் வேண்டியிருந்தது. இந்த நேரத்தில் யாரை எழுப்பிக் கேட்க முடியும் - என்று தனக்குள்யோசித்துக் கொண்டே வெளியே வீதியில் போய்க் கொண்டிருந்தார். தவமாளிகையின் அருகில் வரும்போது தவத்திலிருந்த தெய்வம் வெளியே வந்து அவரை அழைத்து தண்ணீர்கொடுத்தார்கள். தவத்திலிருந்த தெய்வம் அவர் நிலையை எப்படித் தெரிந்து வெளியே வந்து உதவினார்கள் என்பதை எண்ணி ஆச்சரியப்பட்டார். அப்பொழுதே அவர் நோய் குணமாயிற்று அன்றையிலிருந்து இன்றுவரை அவர் மருந்து மாத்திரை சாப்பிடுவதில்லை. இது நடந்து 1967-ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் இன்று 27.09.1999 வரை நலமாக இருக்கிறார். அன்று அவர்பொருளாதாரத்தில் நெருக்கடியான நிலையில் இருந்தார்.இன்றுசென்னையில் வளமாக வசதியாக வாழ்கிறார். தெய்வம் தந்த வாழ்நாளையும் செல்வத்தையும் தெய்வத்திற்கே அர்ப்பணிக்க வேண்டும். தொடர்ந்து இருந்த கூர்ந்து கவனித்தால்தான் தெய்வத்தின் மகிமை முழுமையாகத் தெரியும். சந்திரனை இங்கிருந்து பார்க்கும்போது ஒரு சிறிய பந்தைப் போல் தோன்றுகிறது. ஆனால் அது உண்மையில்ஒரு உலகமாக இருப்பதை அறிவால் காணவேண்டும். ஊழையும் உப்பக்கம் காண்பர் உலைவின்றித் தாழாது உஞற்று பவர் (620) சோர்வின்றி மெய்வழியில் தொடர்ந்து முயல்பவர்விதியை வெல்லமுடியும். விதியை வென்றவரை அடைக்கலமாகக் கொண்டவர்களை கோள்கள் பீடிக்காது. நீ - தீ வந்து விளையாடியது (04.06.1967) 'நீ-தீ வந்து விளையாடுங்காலம் அதி சமீபமாக இருக்கிறது' என்று கொட்டை எழுத்துக்களில் எழுதிய அட்டைகள், சாலை பொன்னரங்க தேவாலயத்தில் தொங்கவிடப்பட்டிருந்தது. அதன் விளக்கங் கேட்டால் ஆண்டவர்களுக்குத்தான் தெரியும் - என்றார்கள். நாமக்கல் பகுதியிலிருந்த அனந்தாதி தேவர்கள்அங்கு ஓரு பெரிய திருவிழா (மாநாடு) ஏற்பாடு செய்து ஆண்டவர்களை அழைத்திருந்தார்கள். அதைக்காண யானும் துணைத்தலைவர் மெய்வழி நாராயணசாமி அனந்தரும் காரில் விருத்தாசலத்திலிருந்துநாமக்கல் சென்றிருந்தோம். மிக முக்கியமான வேலையாக அண்ணா அன்றே திரும்ப வேண்டியிருந்ததால் யானும் அவருடன் வந்து விட்டேன். இரண்டு நாட்கள் கழித்து ஒருவர் தினமணியில் வந்திருந்த செய்தியை என்னிடம் காட்டினார். அதில் மெய்வழிச்சாலையிலுள்ள குடில்கள் தீப்பற்றி எரிந்துவிட்டதாக இருந்தது. மனம் அதிர்ச்சியடைந்து குப்பென்று லியர்த்தது. உடனேபுறப்படத் துடித்தேன். மெய்வழி சுந்தர முதலியாரும், வித்துவான் முத்துவேங்கடேசம் பிள்ளையும் என்னுடன் வந்தார்கள். காலை ஏழு மணியளவில் சாலையைச் சேர்ந்தோம். கூரைகள் எல்லாம் எரிந்து சம்பலாகி சுவர்கள் மாத்திரம் அவலமாக இருந்ததைக் காண ஆத்திரம் குமுறிக் கொண்டு வநது திருமாளிகையில் தெய்வம் தங்குமிடம் மாத்திரம் எரியாமல் பத்திரமாக இருந்தது. ஆச்சரியமாக இருந்தது. இந்த கோர அமளியிலும் ஒரு சிறு பந்தல் போட்டு முன்பே திட்டமிட்ட மெய்வழி தீபாலங்கார அனந்தரின்மகனுடைய திருமணத்தை நடத்தி வைத்த தெய்வத் திருவிளையாடலைக் கேள்வியுற்றேன். தோரணங்கள் கட்டிய பந்தலில் ஆசனத்தில் தேவபிரான் அமர்ந்திருந்தார்கள். திருவடியில் விழுந்து புரண்டு கதறி அழுதேன். தெய்வம் சிறிதுநேரம் பொறுமையாக இருந்தபின்அதட்டிய குரலில் 'டேய்! பேடிப் பயலே! பொய்ப்பொருள் பொசுங்கிப் போனதற்காக ஏண்டா இப்படி' அழுகிறாய்?’ எனக் கேட்டதும் துக்கத்தை தூர எறிந்து விட்டு எழுந்து நின்று 'எது போனாலும் போகட்டும் வாக்கியமும் மான்மியமும் எழுதி வைத்திருந்த யாவும் எரிந்ததற்காகத்தான் கவலைப்படுகிறேன் தெய்வமே!' என்றேன். 'அவை எங்கிருந்து வந்ததோ அந்த 'நா' இங்கிருக்க நீ ஏன் புலம்புகிறாய்' என்று தன் நாவைச் சுட்டிக் காட்டி அருளிய ஆண்டவர்களின் மலையன்ன -மனோ திடத்தைவியந்து மகிழ்ந்தேன். சாலையிலிருப்பவர்களுக்கு தினமும் காலை ஆகாரம் என் செலவில் நடந்து வர ஏற்பாடு செய்தேன். ஒரு மாதத்திற்குப் பின் அதை நிறுத்தும்படி தெய்வம் உத்திரவிட்டார்கள். சாலையிலிருந்தவர்கள் தங்கள் உடமைகளையும் உடைகளையும் இழந்திருந்தபடியால் வெளியிலிருந்த அனந்தர்கள் தாராளமாக வாரி வழங்கினார்கள். இது 04.06.1967ல் நிகழ்ந்தது. கோயில்காளை (03.03.1969) மெய்வழிச்சாலையிலிருந்து தெற்கே 5 கல் தொலைவில் உள்ள மாங்குடி என்னும் ஊரில் மாட்டு வேடிக்கை மிகவும் விமரிசையாக ஏற்பாடாயிற்று. அப்போது நம் கோயில்காளை கொழுத்து செழிப்பாக இருந்தது. மெய்வுழி அல்லமான் அனந்தர் மாத்திரமே அதை நெருங்கிப் பழகி பிடிக்க முடியும். நம் கோயில் காளை தங்களுர் மாட்டு வேடிக்கையில் கலந்து கொள்ள வேணுமென்று மாங்குடியார் அழைப்பு அனுப்பியிருந்தார்கள். அங்கு காளையை அழைத்துச் செல்ல தெய்வத்தை உத்திரவு கேட்டோம். ஆசீர்வதித்து அனுப்பி வைத்தார்கள். அல்லமான்அனந்தருடன் சில அனந்தர்களும் சென்றோம். கோயில்காளை வருகிறதென்ற செய்தி பல ஊர்களுக்கும் பரவி பெருங்கூட்டம் திரண்டது. புதுக்கோட்டை இராஜாவும் பார்க்க வந்திருந்தார். களத்தில் மக்களும் மாடுகளும் பெருங்கூட்டமாகத் திரண்டிருந்தது. மற்றைய காளைகள் விரட்டப்பட்டு பிடிபட்டன. கடைசியாக சாலைகாளை களத்திற்கு கொண்டு வரப்பட்டது. பிடிக்கும் வீரர்கள் வரிந்து கட்டிக் கொண்டு தயாரானார்கள். கயிற்றை அவிழ்த்து மேளங்கள் முழங்கியதும் சாலைகாளை பாய்ந்து ஓடியது பிடிப்பவர்கள் இருபுறமும் சென்றுபிடித்தார்கள். காளை பிடிபடுவதாகத் தோன்றியது சூழ்ந்து பிடித்த அவ்வளவு பேரையும் உலுக்கி, உதறிக் கீழே தள்ளியது. கம்பீரமாகத் தப்பி வெகுவேகமாக ஓடி சாலையம்பதி வந்து சேர்ந்தது. அனந்தர்கள் மகிழ்ச்சியால் கைதட்டிஆரவாரம் செய்தார்கள். சாதாரண மாட்டு விஷயத்தில் கூட தெய்வம் அக்கறை காட்டினார்கள் என்பதற்கு இது ஒரு சான்றாகும். கஜராஜ் (18.07.1969) ஈரோட்டிலிருந்து கிருஷ்ணசாமி நாயகரின் இளைய மகன், அதாவது ஈ.வி.கே சம்பத்தின் தம்பி கஜராஜ் என்பவர்தெய்வ தரிசனைக்காக வந்திருந்தார். போதைப் பொருள்களை அதிகமாக அருந்தியதால் ஈரல் கெட்டு உடல்நலமிழந்து நடமாட முடியாத நிலையில் கொண்டு வந்திருந்தார்கள். அவரின் உடனிருந்த அவர் மனைவி அவருக்காக அழுது கொண்டிருந்தார். தெய்வம்அவருக்கிரங்கி தரிசனம் தந்து, அமுதளித்து ஆசிர்பதித்தருளினார்கள். முன்பொரு காலத்தில் வெங்கடப்ப நாயக்கருடன் நட்பாயிருந்ததையும் அவருடன் நெல் வியாபாரம் செய்ததையும் தெய்வம் விளக்கினார்கள். புறப்படும்போது அவர் புத்துயிர் பெற்று கம்பீரமாக நடந்து சென்றார். அவரைப்போல் இருந்த அவர் நண்பர் சிவமாலை அனந்தர் மெய்வழியில் சேர்ந்து திருந்தி நலமாக இருப்பதைக் கேள்விப்பட்டு கஜராஜ் வந்திருந்தார். குற்றம் சாட்ட (20.01.1972) மெய்வழிச்சாலையில்வாசமாயிருப்பவர்கள்ரேடியோவைத்திருக்கக்கூடாது. சிலர் வைத்திருப்பதைப் பார்த்து யானும் ஊரிலிருந்து ஒரு ரேடியோ கொண்டுவந்து வைத்திருந்தேன். ஒருநாள் (20.01.1972) மெய்வழி தவச்சீல அனந்தர்சபையில் தெய்வத்திடம், சாலையில் ரேடியோ, சத்தம் அதிகமாகிக் கொண்டிருக்கிறது. அது மற்றவர்களுக்கு தொந்திரவாக இருக்கிறது எனப் புகார் கூறினார். ஆண்டவர்கள் அப்படி யார் வைத்திருப்பது? எனக் கேட்க யான் எழுந்து கை கட்டி நின்றேன். 'இங்கு ரேடியோஉபயோகிக்கக் கூடாதெனத் தெரிந்தும் ஏன் வைத்திருக்கிறாய்? எனக் கேட்டார்கள். 'குழந்தைகளின் விளையாட்டுப் பொழுது போக்குக்காக வைத்திருப்பதாகக்' கூறினேன். 'ரேடியோ சத்தம் இல்லாமல் குழந்தைகள் வளராதா?' எனக் கேட்டார்கள். 'தேவாரம் திருவாசகம் முதலிய பாடல்களையும் அதில் கேட்கலாமென்றேன். 'அமுதத்தை அழுக்குக் கரண்டியால் எடுத்து உண்ணலாமா? எம் உத்திரவை சரியா தவறா என்று உரசிப் பார்க்காமல் அப்படியே கைக்கொள்ள வேண்டும்” எனஉத்திரவாயிற்று. சபை கலைந்து எல்லோரும் சென்ற பின் மெய்வழி அல்லமான் அனந்தர் என்னிடம்; 'அந்த ரேடியோவைசன்னிதானத்தில் கொண்டுவந்து வைத்துவிடச் சொன்னார்.அதன்படியே செய்தேன். இரண்டு நாட்கள் பொறுத்து மெய்வழி னச்சேத்திரஅனந்தர் 'ஏன் ரேடியோவை இங்கு வைத்தீர்கள்?' எனக் கேட்டதற்கு அல்லமான் அனந்தர் கூறியதைச் கூறினேன்.’தெய்வ உத்திரவு உம்மனம் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லைஎன்பதைக் காட்டுவதால் அதை எடுத்துப் போங்கள் எனக் கூறியதால் அவ்வாறே செய்தேன். என் மனம் அவமானத்தால் புண்பட்டதால் புகார்கூறியவரை கடிந்து கொண்டேன். அவர் அதையும் அப்படியே தெய்வத்திடம் கூறிவிட்டார். அப்போது தெய்வம் அருளியதாவது 'பிறர் செய்யும் தவறு தனக்கு இடையூறாக இருந்தால்தான் அதை சபையில் கூற வேண்டும், மற்றபடி தவறு செய்பவரிடம் தனித்து அன்பாக எடுத்துரைத்து திருத்த வேண்டும், அது எவ்வாறு தவறு என்பதை அவர் மனம் சம்மதிக்க எடுத்துக் கூற வேண்டும். அப்படிச் செய்யாமல் அவமானப்படும்படி குறைகூறிக் கொண்டிருக்க கூடாது. அப்படி இருந்தால் தான் இந்த தெய்வ குடும்பத்தில் ஒருமைப்பாடு நிலவும். இவ்வகையில் எல்லோரும் எச்சரிக்கையாக இருக்க வேணுமென்று உத்திரவிட்டு அருளினார்கள். என் மனம் அவமானத்தால் புண்பட்டிருப்பதை அறிந்து அதைத் தீர்க்க தீர்த்தகண்டியை கொண்டு வரச் செய்து என்னை அழைக்க, யான் மண்டியிட்டேன். முகத்தில் தீர்த்தம் தெளித்ததும் யான் ஆறுதலடைந்தேன். வெள்ளி விமானம் சாலையில் பிச்சையாண்டவர் திருவிழா எப்படி நடக்கும்? ஆலயத்தின் முன் உள்ள மைதானத்தில் வரிசைவரிசையாக அனந்தாதி தேவர்கள் தன் தன் குடும்பத்தாருடன் நிற்பர். படைப்பதற்கு தங்கள் முன் ஒரு பெரிய வாழை இலையைப் போட்டு அதில் அரிசி பருப்பு காய்கனிதேங்காய் முதலிய சமையலுக்கு வேண்டிய பொருள்கள்யாவும் வரிசையாக அழகாக வைத்திருப்பர். ஆண்டவர்கள் அரசரைப்போல் அலங்காரத் தோற்றத்திலிருப்பார்கள். முழுக்கால் சட்டை, பளபளக்கும் சட்டை, மார்பில் ஆபரணங்கள், தலையில் கிரீடம் ஆகியவை அணிந்திருப்பார்கள். பாடுவோர் பிச்சைக்கு வாராரே என்னும் பாடல் பாடிக்கொண்டு ஆண்டவர்களைத் தொடர்ந்து வருவார்கள். முதன் முறையாக யான் இந்த விழாவில் கலந்து கொண்டபோது - வெள்ளிக் கிண்ணத்திலிருந்து விபூதி எடுத்துக் கொடுக்க அதை கை நீட்டிப் பெற்றதும் என்னசெய்வதென்று தெரியாமல் திகைத்தேன். தெய்வம் குறிப்பாக சாடை காட்டியதும் வாயில் போட்டுக் கொண்டேன். இலையில் இருந்த பொருள்களை அதற்கெனநியமிக்கப்பட்டவர்கள் கூட்டமாக வந்து தனித்தனியே எடுத்துச் செல்வார்கள். 1972-ம் வருடம் செப்டம்பர் மாதம் நடைபெறவேண்டிய பிச்சையாண்டவர் திருவிழாவிற்கு தேவபிரான் நடந்து செல்ல வேண்டாமென்றும் வெள்ளியால் விமானம் செய்து அதில் ஆண்டவர்களைக்கொண்டு செல்ல திட்டமிட்டோம். திருவிழாவிற்கு முதல்நாள் திரளாக கூடியிருந்த மக்களிடையே யான் முத்திப் பேருரை ஆற்றினேன். அதற்கு காணிக்கையாக சில பெண்கள் தங்கள் நகைகளை கழற்றித் தந்தார்கள். சிலர் தங்களிடமிருந்த வெள்ளிப் பாத்திரங்களை கொண்டு வந்து அளித்தார்கள். சிலர் காணிக்கையாக ஏதாவது கொடுத்தார்கள். எதிர்பார்த்ததைவிட அதிக நிதியும் குவிந்தது. அதைக்கொண்டு வைரத்தால் உடுக்கை சன்னதம் செய்ய முடிவெடுத்தோம். வைரம் வாங்குவது பற்றி மெய்வழி வாலவாருதி அனந்தரைக் கலந்து பேசி அவருடன் யானும் மெய்வழி வரதராச அனந்தரும் இராயவரம் சென்று ஒரு செட்டியாரிடமுள்ள வைரத்தை வாங்கி வந்தோம். உடுக்கை செய்யும் பொறுப்பை மெய்வழி பாண்டிய அனந்தரிடம் ஒப்படைத்தோம். யான் அதை உடனிருந்து கண்காணிக்க வேண்டுமென தெய்வம் உத்திரவிட்டார்கள். அடுத்து வந்த கார்த்திகை திருவிழாவின் போது 19.11.1972ல் வைர உடுக்கை ஆபரணத்தை தேவபிரானுக்கு சமர்ப்பணம் செய்தோம். இதில் எனது பெருமைக்குரிய உண்மைகளைக் கூறினால் அகந்தையாகுமென விவரிக்க விரும்பவில்லை. ஜீவப்பிரயாண உபதேசம் என் தூலத் தந்தையாகிய துரைசாமி படையாட்சி யான் மெய்வழியில் சேர்ந்ததை ஆட்சேபித்து அதிருப்தியாகவேபேசிக் கொண்டிருந்தார். மெய்வழி ஆண்டவர்கள் திருமூட்டம் வந்து தங்கிய போது அவர்களை தரிசிக்க வந்து வணங்கிய போது அவரை தெய்வத்திடம் அறிமுகம் செய்து வைத்தேன். அவர் தெய்வத்திடம், 'நான் தெய்வ பக்தியோடு இருக்கிறேன். ஆனால் எனக்கு முத்தி கிடைக்காது' என என் மகன் கூறுகிறான்' என்றார்கள். யான் அப்போது 'நிச்சயமாக இல்லை' எனக் கூறியதும் தெய்வம் என்னை வன்மையாகக் கண்டித்து, நீ யார்அதைக் கூற? என்று கூறியபின் அவரைப் பார்தது 'நீங்கள் எப்படி நினைக்கிறீர்கள்?' எனக் கேட்டார்கள் ’எனக்குச் சிவபதம் கிடைக்குமென உறுதியாக நம்புகிறேன்' எனக் கூறினார்கள். அதற்கு தெய்வம் “நல்லது அவ்வாறே கிடைக்கும்” என்று' திருவாய் மலர்ந்தருளினார்கள். இதனால் அவருக்கு தெய்வத்தைப் பற்றி நம்பிக்கைஉண்டாயிற்று. அடுத்துவந்த பங்குனித் திருவிழாவைக் காண மெய்வழி செகனாதம் பிள்ளையுடன் சாலையம்பதி வந்தார்கள். அங்கிருந்த செயல்களைக்கண்டு ஆண்டவர்களை வேண்டி சபையில் சேர்ந்து காஷயம் பெற்றுக் கொண்டார்கள். திருமுட்டம் சென்றவர் நெடுநாள் சாலைக்கு வரவில்லை. ஒருநாள் அவரிடமிருந்து ஆண்டவர்களுக்கெனஒரு கடிதம் வந்தது. அதை மெய்வழி னச்சேத்திர அனந்தர்தெய்வத்திடம் படித்துக் காட்டினார். ஆண்டவர்களைவணங்கி விண்ணப்பத்திருந்ததாவது ‘நோய்வாய்ப்பட்டு கஷ்டப்படுகிறேன். இறுதிக்காலம் நெருங்கி விட்டதாகத் தோன்றுகிறது. என் ஒரே மகன் தங்களிடமிருப்பதால் அவனுக்கு புத்தி சொல்லி இங்கு அனுப்பி வைக்கும்படி பாதம் பணிந்து வேண்டிக் கொள்கிறேன்' - என்று எழுதியிருந்தார். இதைப்படிக்கக் கேட்ட ஆண்டவர்கள் என்னைஅழைத்து 'நீ போய் அவரை இங்கு அழைத்து வா' - எனஉத்திரவிட்டார்கள். அவர் முரட்டுக் குணமுடையவர் இங்கு வரமாட்டார்தெய்வமே!' - என்றேன். 'நான் அழைத்துவரச்சொன்னதாகக்' கூறவும்என்றார்கள். இரண்டு நாளில் கொடிவிழா இருப்பதால் அது முடிந்தபின் செல்வதாகக் கூறினேன். 'இப்போதே புறப்பட வேண்டும்'என உத்திரவாயிற்று. திருமுட்டம் வந்து மெய்வழி துரைசாமி படையாட்சியிடம் ஆண்டவர்கள் அழைத்துவரச் சொன்னதாகக் கூறினேன். சிறிதும் தயக்கமின்றி சாலைக்குவர சம்மதித்தார்கள் எனக்கு எதிர்பாராத மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. காரில் சாலை அழைத்து வந்தேன். மிக மோசமான உடல்நிலையில் இருந்தவர்கள் உடல்நலம் பெற்று மேலும் வாழ்ந்தார்கள். அடுத்த வந்த பிச்சையாண்டவர் திருவிழாவின் போது காட்சிகளையெல்லாம் காணும்படி போஸ்ட் ஆபீசுக்கு எதிரில் அவரை அமர்த்தி அமர்த்தியிருந்தேன். அதிலிருந்து தெய்வந் தவிர வேறு நினைவின்றி இருந்தார்கள். ஒருநாள் அடக்கமாகக் கூடிய நிலையில் இருந்தார். தெய்வத்திடம் தெரிவித்தேன். குவளையில் தண்ணீர் எடுத்து அதை புனித அமுத தீர்த்தமாக்கி என்னிடம் கொடுத்துகொடுக்கச் சொன்னார்கள். அதை அருந்தக் கொடுத்தபோது உபதேசம் ஆகாதவர் - உபதேசம் நிகழ்ச்சிகளைப் பேசியது பெரிய அதிசயமாகஇருந்தது. அடக்கமானார். குடி செய்வல் என்னும் ஒருவர்க்குத் தெய்வம் மடிதற்றுத் தான் முந்துறும் (1023) தன்னைச் சேர்ந்தவர்களையும் ஈடேற்ற வேணுமென்று முயல்பவருக்கு தெய்வம் வரிந்து கட்டிக் கொண்டு பரிந்து வந்து உதவி செய்வார்கள் என்பதே இதன் பொருள். பெண் பார்க்கும் படலம் (02.08.1973) தெய்வ குமாரர்கள் இருவருக்கும் திருமணம் செய்வதென முடிவாயிற்று. நிர்வாக சபை கூடி யார் யாரைப் பெண் கேட்பதெனபட்டியல் தயார் செய்தோம். தெய்வ சித்தப்படி, பெண்பார்க்கும் பொறுப்பை யான் ஏற்றுக் கொண்டேன். எனக்குத் துணையாக மெய்வழி நாராயணசாமி அனந்தரை ஆக்கிச் கொண்டோம். சென்னை. ஆற்காடு. வேலூர், கோயம்புத்தூர். ஈரோடு, சேலம் ஆகிய நகரங்களுக்குச் சென்றோம். இதன் முழு விவரங்களை இங்கே எழுத முடியாது. மூத்தவர் சாலையுகவானுக்குப் பார்த்த பெண்களைப் பற்றிதெய்வத்திடம் தனியாக திருமாளிகையில் விளக்கிக் கூறினேன். அவர்கள் மனம் சலித்து சற்று யோசித்த பின் அருளியதாவது,'நீ சொல்வது எனக்கு திருப்தியில்லைதிருமண வயதில் இப்போது உனக்கு ஒரு மகள் இருந்தால் அதைத்தான் ஏற்பேன். இல்லையென்பதால் மேலும் பொறுத்துப் பார்க்கவும்' என உத்திரவாயிற்று. மெய்வழி புலந்திர அனந்தரின் மகள் சாலை கல்யாணிகரூரில் ஆசிரியையாக பணியாற்றி வந்தது. அதை புதுக்கோட்டைக்கு மாற்ற மெய்வழி முனுசாமி அனந்தரைக் கேட்டுக் கொண்டேன். உத்திரவாயிற்று. கல்யாணி புதுக்கோட்டையில் வேலையேற்க தெய்வஆசீர்பாதம் பெற திருமாளிகைக்குச் சென்றது. பெரிய நாச்சியார் அதை உற்றுக் கவனித்துக் கொண்டார்கள். தெய்வத்திடம் 'புலந்திர அனந்தரின் மகளையே நாம் யுகவானுக்கு முடிக்கலாமென்று' பரிந்துரைத்தார்கள். கல்யாணியை உள்ளே அழைத்துக் கவனித்துப் பார்த்தபின் ஆசீர்பதித்து அனுப்பிய பிறகு, அதன் தாயார் மெய்வழி கமலானந்தகியை அழைத்து வரச் செய்து குடும்பவிவரங்களை விசாரித்து அறிந்து கொண்டார்கள். அன்று மாலை திருச்சியிலிருந்து திரும்பிய மெய்வழி புலந்திர அனந்தர் திருமாளிகைக்கு அழைக்கப்பட்டார்.தெய்வம் அவரிடம் உன்மகள் கல்யாணியை என் மகன் யுகவானுக்கு வேணுமென்றார்கள் 'தெய்வமே! அவளை முன்பே உங்களுக்கு காணிக்கையாக சமர்ப்பித்து விட்டேன்.' என்பதை விவரமாகக் கூறி 'தெய்வசித்தம்எதுவாக இருந்தாலும் ஏற்றுக் கொள்வதாக’ பணிந்துரைத்தார். அவ்வாறே தெய்வம் முடிவு செய்தார்கள். நிர்வாகஸ்த்தர்கள் கூடிப்பேசி, மெய்வழி ஜனகஜனாஅனந்தர் மகள் சாலை சித்திராவை மெய்வழி சாலை வர்க்கவானுக்கென பரிந்துரைத்து தெய்வ உத்திரவு பெற்றோம். இது 1973ம் ஆண்டு செப்டம்பர் மாதம் நிகழ்ந்தது. 02.08.73 நிச்சய முகூர்த்த விழாசிறப்பாக நிறைவேறியது. கல்யாணிக்குக் கல்யாணம் நிர்வாகஸ்த்தர்கள் கூடி திருமணத் திட்டம் வகுத்தோம். எங்கள் ஆடம்பர ஆர்பாட்ட திட்டங்களை தெய்வம் ஏற்கவில்லை. 03.09.73ல் திருமண திருமுகம் அச்சாகி அனைவருக்கும் அனுப்பினோம். மெய்வழி அரசாட்சி அனந்தரையும் என்னையும் அழைத்து புத்தாடைகள் வாங்கி வர பணம் கொடுத்தார்கள். பெரிய நாச்சியாரையும் திருக்குமாரர்களையும் திருச்சி அழைத்துச் சென்று தேவையானவைகளை வாங்கி வந்தோம். அவைகளை பெரியம்மா தெய்வத்திடம் எடுத்துக் காட்டினார்கள். திருமணப் பட்டுச்சேலை இரண்டையும் விலையென்னவென்று விசாரித்தார்கள். ஒவ்வொன்றும் ஆயிரம் ரூபாய் என்றதைக் கேட்டதும் தெய்வம் கோபமடைந்து அம்மாவைத் திட்டியதையெல்லாம் இதில் எழுதமுடியாது. அரசாட்சி அனந்தரும் திட்டு வாங்கினார். யான் தப்பித்தேன். தெய்வ குமாரர்களின் திருமணத்தோடு வேறுபதினெட்டு தம்பதிகளின் திருமணங்களும் சேர்ந்து கொண்டன. அனந்தாதி தேவர்களும் ஏனைய முக்கியமானவர்கள் பலரும் திரண்டு வந்திருந்தனர். தேவபிரான் திருமணத்தை நடத்திவைத்து புது மணத் தம்பதிகட்கும் மற்றும் எல்லோருக்கும் நோன்பு எடுத்து வைத்தார்கள். கல்யாணம் செய்து சன்யாசியாக்கி வைத்த அவர்களின் திருவுளத்தைப் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. திருமண வைபவத்தினை விரிவாக எழுதினால் ஒரு பெரும் நூலாகும். கழுத்தில் பாம்பு தெய்வ குமாரர்கள் இருவருக்கும் திருமணம்முடிந்தமூன்றாம்நாள்இளையநாச்சியார்ஆண்டவர்களைமுன்சென்றுவணங்கினார்கள். தெய்வம்அவர்களைப்பார்த்து 'உன்கழுத்தில்பாம்புபாம்பு! என்றதும்நாச்சியார்பதறிப்போய்கழுத்திலிருந்ததைஎடுத்தெறிந்துசேலையைஉதறினார்கள். தெய்வம் சிரித்துக் கொண்டே 'உன் கழுத்திலிருந்ததங்கச் சரட்டைத்தான் அப்படிச் சொன்னேன். நீ அதை நகையென்று எண்ணி ஆசையாய் அணிகிறாய். ஆனால் எனக்கோ பாம்பைப் பார்ப்பது போல் இருக்கிறது' என்றார்கள். தம்பதிகளுக்கு பொன்னும், பொருளும், தங்க ஆபரணங்களும் அனந்தாதி தேவர்கள் நிறைய சமர்ப்பித்தார்கள். அவைகளை யானும் மெய்வழி வரதராச அனந்தரும் கணக்கிட்டு எழுதி தெய்வத்திடம் ஒப்படைத்தோம். அதில் எதையும் மணமக்களுக்கு தெய்வம் தராமல் வாங்கி வைத்துக் கொண்டார்கள். அதில் ஓரு தங்கச் சரட்டை இளைய நாச்சியார் எடுத்து அணிந்திருந்தார்கள். அதைத்தான் பாம்பென்று சொல்லி பயமுறுத்தி வாங்கி வைத்துக் கொண்டார்கள். அதுபற்றி தெய்வம் மேலும் அருளிச் செய்ததாவது; அனந்தாதி தேவர்களுக்கு யான் அளித்த அழியா நிதியாகிய அருளமுதை உத்தேசித்தே நன்றிக் கடனாக இவைகளை வழங்கினார்கள். எம் தந்தை தனிகைமணிப்பிரான் எமக்களித்த ஞானத்தை மூலதனமாக வைத்தே இந்த சபையை வளர்த்தோம், யாம் அவர்களின் கருவியாக இருந்தேனேயன்றி காரணம் அல்ல. ஆகையால் இந்த செல்வம் அனைத்தும் அவர்களுக்கே சொந்தம் எனக்கோ குடும்பத்தாருக்கோ எந்தவித உரிமையுமில்லை' என விளக்கமாகக் கூறினார்கள். அப்போது எனக்குத் தோன்றியதை அவர்களிடம் கேட்க அச்சமாக இருந்தது. 16.9.1973ல் பிரம்மோபதேச தீட்சாசபை நடந்தது. அதில் மெய்வழி முருகமலை அனந்தர் மெய்வழி பாலாமணி அனந்தகி. மெய்வழி கல்யாணி, மெய்வழி சித்ரா,மெய்வழி சாலைச் செங்கோல் ஆகியவர்கட்கென்றே சிறப்பாக நடந்தேறியது. இதுகாறும் நள்ளிரவில்தான் உபதேச சபை வழக்கமாக நடந்துவந்தது. இம்முறை காலை வேளையில் திருமாளிகையில் நடந்தது. அறனறிந்து வெஃகா அறிவுடையார் சேரும் திறனறிந் தாங்கே திரு (179) அறனெறியை விரும்பி அழிநிதியை விரும்பாத அறிவுடையோரை எல்லா செல்வமும் தேடி வந்தடையும். தேடிவரும் செல்வம் திருவருளாம் செரல்வன்மை நாடிவரும் வெஃகாதவர்க்கு. மலைமாலை மெய்வழி முருகமலை அனந்தர் சாலையம்பதி வரும் போதெல்லாம் விதவிதமான சிறப்பான மாலை கொண்டு வந்து தெய்வத்திற்கு அணிவித்து வணங்குவார். ஓரு சமயம் ரூபா மூவாயிரத்திற்கு நவரத்தின மாலை வாங்கி வந்தார். காரியதரிசி அதைப் பரிசோதித்துப்பார்த்தபின் இதற்கு பதிலாக காணிக்கையே சமர்ப்பணம் செய்யுங்கள் எனக் கூறினார். அதற்கு தெய்வம் 'அவன் ஆர்வமாக வாங்கி வந்தது எதுவாக இருந்தாலும்ஏற்றுக் கொள்ளத்தான் வேண்டும்' எனக் கூறி ஏற்றுக் கொண்டார்கள். ஜவ்வாது மாலை, சம்பங்கி மாலை, சந்தன மாலை, செண்பகப் பூ மாலை, நார்மாலை, பட்டுப் பூ மாலை, நெற்கதிர் மாலை இப்படி வித வித மாலை ஓவ்வொரு சமயமும் நீண்டு கொண்டே சென்றது. 26.2.1974 அன்று தெய்வம் மாலையைப் பார்த்து இந்த மாலைப் படையலை இத்தோடு நிறுத்து என உத்திரவிட்டார்கள். இரவார் இலுபார்க்கொன்றீவார் கரவாது கை செய்தூண் மாலையவர் (1035) இணக்கமே முக்கியம் யானும் சில பிறவியர்களும் சென்னையிலிருந்த மெய்வழி முருகமலை அனந்தர் வீட்டிற்குச் சென்றோம்.அன்று 04.02.1974. சாலையில் பொங்கல் விழாவை படமெடுத்த செய்திப் படம் ஸ்டார் டாக்கீசில் காட்டப்படுவதாக கேள்வியுற்று அதைப் பார்க்கச் சென்றோம். செய்திப்படம் மாத்திரம் பார்க்கவேணுமென்று கூறியதற்கு டிக்கட் எடுக்கத் தேவையில்லையென தியேட்டர் மானேஜர் கூறினார். இனாமாக பார்க்க மாட்டோமென மலை கூறினார். அப்படியானால் கதைக் காட்சியை கொஞ்சமாவதுபார்க்க வேணுமென்று மானேஜர் கூறினார்.சரியெனசம்மதித்து மலை டிக்கட் எடுத்தார். இது விஷயமாக எனக்கும் மலைக்கும் வாக்குவாதம் நடந்தது. சாலை வந்தபிறகு இதுபற்றி ஓரு அனந்தர் நடந்ததை தெய்வத்திடம் கூறினார். தெய்வம் கோபமாக என்னைப் பார்த்து 'எழுந்திரு' என உத்திரவிட எழுந்து நின்றேன். அப்போது அவர்கள் உத்திரவிட்டருளியதாவது; 'நேசத்தையும் இணக்கத்தையும் உண்டாக்கவேவணக்கம். வழிபாடு முதலிய சட்டங்களை ஏற்படுத்தி அதில் பழக்கி வருகிறோம்.ஒரு பிறவியருடன் செல்லும் போது அவருடன் இணங்கிப் போகவேண்டுமேயன்றி சட்டத்தையும் நியாயத்தையும் கூறி சச்சரவு செய்யக் கூடாது. பழகினவர்கள்புதியவருடன் அநுசரித்து நடந்து கொள்ளவேண்டும்' என உத்திரவிட்டார்கள். தக்கா ரினத்தனாய்த் தானொழுக வல்லானைச் செற்றார் செயக்கிடந்த தில் (446) யானைத் தந்தம் 1974-ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் 4 ஆம் தேதி மெய்வழிச் சாலையில் பிறவானாட் பிறப்புத் திருவிழா நடைபெற்றது. மெய்வழி முருகமலை அனந்தர் தெய்வத்திற்கு யானைத் தந்தத்தில் சித்திரங்கள் செதுக்கிய செங்கோல் கொண்டு வந்து சமர்ப்பணம் செய்தார். அப்போது தெய்வம் அருளியதாவது: வைரம், தங்கம், தந்தம் இவைகளுள் எது மேன்மையானது? தந்தத்தை விட தங்கமே விலை உயர்ந்ததுஎன்பதால் அதுவே மேன்மையானதென்று எல்லோரும் சொல்வார்கள். ஆனால் யாம் தந்தமே மேலானது என்கிறோம். தங்கம் உயிரற்ற மண்ணில் விளைந்தது. ஆனால் தந்தம் உயிருள்ள யானையின் தலையிலிருந்து முளைத்து வந்தது. உயிருள்ளதிலிருந்து விளைந்த தந்தம் உயிரற்று இருந்ததால் தான் அதில் அழகான உருவம் கொடுக்க முடிந்தது. இப்படிச் செதுக்கி அழகாக்கியபின் அதன் கிரயம் கூடிவிட்டது. அதைப் போல் நீங்களும் எம்மிடத்தில் அறிவற்றவர்கள் போல் இணக்கமாக இருந்தால்தான் மனித அறிவைமாற்றி தெய்வமேன்மை கொடுக்க முடியும். அதாவது நீங்கள் தன்னறிவில் சாயாமல் எமதுஅறிவில் இணைந்து இணக்கமாக இருந்தால் தான் தெய்வீக எழிலைப் பெறுவீர்கள். சிதைவிடத் தொல்கார் உரவோர் புதையம்பில் பட்டுப்பா டூன்றுங் களிறு (597) உடல் முழுவதும் அம்புகளால் துளைக்கப்பட்ட யானைதளராது மேலே செல்வது போல எத்தகைய இடையூறுகள் வந்தாலும் அதற்காக சோர்வடையாமல் இந்த தெய்வீக மெய்வழியில் எமக்கு இணக்கமாக இருப்பவர்தான் உயர்ந்த சாயுச்ய பதம் பெற முடியும். தாராளமாய்ச் செலவழிக்க அந்தக் காலத்தில் ஆண்டவர்களின் அன்புக்கு யான் நெருக்கமானவனாக இருந்தேன். பெரும்பாலானபணம் செலவு செய்யும் பொறுப்புகள் எனக்களித்து வந்தார்கள.அப்போது சபையோரிடம் அவர்கள் உரைத்ததாவது : 'இறுக்கி சிக்கனமாக சுருக்கிச் செலவழித்து செய்ய வேண்டிய காரியமாக இருந்தால் அதை கலை மகாஅனந்தனிடம் விட வேண்டும். தாராளமாகச் செலவு செய்து எவ்வளவானாலும் பரவாயில்லை என்பதான முக்கியமான காரியத்தை சிறப்பாகவும் உறுதியாகவும் செய்து முடிக்க வேண்டிய பொறுப்பை தவக்குடியிடம் ஓப்படைக்க வேண்டும்' என்றுரைத்தார்கள். 21.5.1974 இல் நிகழ்ந்தது.அப்போது எனக்கு நினைவுக்கு வந்த திருக்குறளாவது : இதனைஇதனால்இவன்முடிக்கும்என்றாய்ந் ததனைஅவன்கண்விடல் சச்சிதானந்த அனுபோகம் எனையாண்ட மாதவத்துக் குருகொண்டல் ஒரு நாள்மாலை இரண்டு மணியளவில் ஆலயத்து ஆசனத்தமர்ந்திருந்தார்கள். யானும் மெய்வழி மார்க்கசகாய அனந்தரும் மாத்திரமே தெய்வத்தருகிலிருந்தோம். முக்காலியிலிருந்த ஜீவமந்திர ஏட்டினைப் பிரித்து ஒரு பகுதியைக் காட்டி என்னைப்படிக்கும்படி பணித்தார்கள். எப்படி சத்தத்துடன் படிப்பதென தெய்வமே படித்துக் காட்டினார்கள். அதன்படி வாசித்தேன். அண்ணல் அதைக் கண்மூடி கேட்டுக்கொண்டேஇருந்தார்கள் கண் பார்க்க வாய் பாடியது - என்னை அறியாமலேயே நிகழ்ந்தது. புலன்களின் உணர்வு அறவேஅற்றுப் போயிற்று சுவாசமும் அறவேயில்லை. என் உயிர்ஒரு முத்தின் அளவில் என் உடலை விட்டுப் பிரிந்தது. அதேபோல் தேவனிடமிருந்து வந்த ஒன்றுடன்இணைந்து எங்கேயோ பறந்து செல்வதாக உணர்ந்தேன். முதலில் பூமியினுள் மூழ்கிச் செல்வது போன்றும் பிறகு ஆகாயத்தில் செல்வது போன்றும் உணர்ந்தேன். அந்த மகிழ்ச்சியின் அதிசயத்தை ஆனந்த எக்களிப்பை இன்னதெனக் கூறமுடியாது. அந்த பேரின்ப உணர்வு மேலும் மேலும் அதிகமாகிக் கொண்டேயிருந்தது. இப்படி யுகங்கோடி காலம் ஓடியதாகத் தோன்றியது. இரவு பகலற்ற எல்லை திசையற்ற அணுபோகம். தெய்வம் 'படிப்பதை நிறுத்து' என்றார்கள். அந்த உணர்விலிருந்து விடுபட எனக்கு விருப்பமில்லாவிட்டாலும் பிரிய வேண்டியதாயிற்று. ஆகாயத்திலிருந்து தலைகீழே வந்து தரையில் விழுந்தது போல் இருந்தது. உடலில் உயிர் இருந்ததை உணர்ந்தேன். தேவபிரான் எழுந்து திருமாளிகைக்குச் சென்றார்கள். யானும் மார்க்க சகாய அனந்தரும் பேசிக் கொண்டோம். எனக்கேற்பட்ட அற்புத உணர்வை அவரிடம் கூறினேன். அவரும் தான் அநுபவித்ததை என்னிடம் கூறி ஆச்சரியப் படடார். அந்த அதிசய அற்புத அதிமகோன்னத பேரானந்த எக்களிப்பை எடுத்துரைக்க வாசகமில்லை 'என் பேரின்பஉலகை எட்டிப்பார்!' என்று ஆண்டவர்கள் எங்களுக்குக் காட்டியது போல் இருந்தது. சில நொடி நேர அநுபவமே இப்படி இருக்குமானால், அதில் நிரந்தரமாக நிலைக்கும் போது எப்படி இருக்குமோ? அந்த அனுபோகம் மீண்டும் இன்று வருமோ அல்லது நாளைக்கே வருமோ மற்று என்று வருமோ அறியேன் எம்கோவே - துன்றுமல வெம்மாயை அற்று வெளிக்குள் வெளிகடந்தால் சும்மா இருக்கும் சுகம்(திருவருட்பா)

இருள்நீங்கி இன்பம் பயக்கும் மருள்நீங்கி மாசறு காட்சி யவர்க்கு (352) சுத்தானந்த பாரதியார் திருச்சி கண் டாக்டர் அரங்கநாதனுடன் 22.8.74இல் யோகி சுத்தானந்த பாரதி சாலை வந்து ஆண்டவர்களை தரிசனம் பண்ணி பேசிக் கொண்டிருந்தார். அவர் தெய்வத்தை பெரிதும் பாராட்டி புகழ்ந்துரைத்துதான் சாலையிலேயே தங்க அனுமதி வேண்டினார். உத்திரவாகவில்லை.அவர் எழுதியிருந்த கடிதமாவது: சுத்தானந்த பாரதி C/0. டி.வி அரங்கநாதன் தில்லை நகர். திருச்சிராப்பள்ளி. தேதி:8.8.74 மெய்வழி ஆண்டவர்களின் திருவடியைப் போற்றி வணங்கி எழுதுவதாவது: என் கண் சிகிச்சை இங்கு நன்கு நடைபெற்றது. தங்கள் உருவும் திருவும் உலகை அளித்தன.தங்கள் சாலை சாலவும் அமைதியளித்தது.பல சமயத்தவரை ஓன்றாக்கி ஒரே அருட்குலமாகவாழச் செய்திருக்கும் தங்கள் தெய்வீக வல்லபத்தைக் கண்டு வியந்து போற்றுகிறேன். உய்வழி காட்டியிந்த உலகெலாம் சேர்ந்துவாழ தெய்வத்தைக் காட்டித் தூய சிந்தனைநீட்டி அன்பால் மெய்வழிச் சாலை நாட்டி வீடு பெற்றோங்கச் செய்த ஜய நீ தொண்டு செய்யும் ஆண்டவனை அன்றியாரோ! புசியென வந்தவர்க்குப் பக்குவமறிந்து நாளும் புசியென அமுதந் தந்தாய் புகலடை புனிதர் தம்மை அசிபதாங் கடந்த சாந்த அருளிலே கூட்டிவைத்தாய் திசைதிசை நாட்டிலெல்லாம் திருப்புகழ் இசைப்பன் யானே மீண்டும் வருவேன். தத்துவமசி (S.d) சுத்தானந்த பாரதி தீ வினை மெய்வழி பகீரத அனந்தர், சாலைக்கு வந்து சன்னிதானத்தில் 'தெய்வமே! தங்களுக்கு விரோதமாக யான் சத்தியமாக நடக்க மாட்டேன் - என்று உறுதியாக் கூறி தன் மீது புகார் கூறியவர்களை திட்டினார். அதை நம்புவதாக ஆண்டவர்களும் கூற அவர்விடை பெற்று கொண்டு கீழக்குறிச்சி போய் பேருந்துக்காக காத்துக் கொண்டிருக்கும்போது சுங்க இலாகாவின் படை சாலைக்குள்நுழைந்தது. மெய்வழி இராமகிருஷ்ண அனந்தர், துழாய் அனந்தருக்கு வருடப் பூர்த்தி செய்தபின் ஆலய முகப்பில் அவருடன் யான் பேசிக் கொண்டிருந்தேன். ஒன்பது வேன்களில் சுங்கப் படையினர் வந்து சாலையைச் சூழ்ந்து கொண்டனர். காந்திமதி நாதன், தேவதாஸ், ஹிரேஷ் ஆகியோர் முக்கியமான அதிகாரிகள், வெளியில் யாரும் செல்ல முடியாதபடி சிப்பாய்கள் நிறுத்தப்பட்டனர். ஆண்டவர்களை காந்திமதிநாதன் விசாரித்துக் கொண்டிருந்தார். 'மெய்வழி தவக்குடி அனந்தர் யார்?' என அதிகாரிகள் கேட்டு அவர்தான் முக்கியமானவர் என்று கூறி என்னை விசாரிக்கத் தேவதாஸ் நியமிக்கப்பட்டார். அவர் என்னை மாத்திரம் தனியே வயல் வெளிப் பக்கம் அழைத்துச் சென்றார். தன்னிடமிருந்து ரிவால்வரை நீட்டியபடி என்னை நெடுநேரம் விசாரித்தார். யான் அஞ்சாமலும் தயங்காமலும் பதில் சொல்லிக் கொண்டு வந்தேன். என்னிடம் பேசியதில் ஏமாற்றமடைந்தபின் திருமாளிகைக்கு அழைத்து வந்தார். தெய்வத்திடம் காந்திமதிநாதன் பேசிக் கொண்டிருந்ததாவது: 'ஆலயம் உங்களுடையது. ஆலயத்துக்காக எவ்வளவு தங்கம் வேண்டுமானாலும் வைத்துக் கொள்ளலாம். அதன் கணக்கு விவரத்தை எங்களுக்குக் கொடுக்க வேண்டும். நாங்களாக சோதனைக்கு வரவில்லை. உங்களில் ஓருவர் புகார் கொடுத்திருக்கிறார். அவர் கொடுத்திருக்கும் தங்க ஆபரணங்களின் பட்டியல் இதோ இருக்கிறதுபாருஙகள். இந்த விவரங்கள் எங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்? இங்கு வந்து பெரியோராகிய உங்களுக்கு தொந்திரவுகொடுத்தமைக்காக எங்களை மன்னிக்க வேண்டும். கடமையைச்செய்ய வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறோம். நாங்கள் சட்டத்தை நிறைவேற்ற வேண்டிய கருவிகள் தான்' - என்று கூறித் தெய்வத்தை வணங்கி விடைபெற்றுச்சென்றனர். 18.09.1974இல் நடந்தது. கோபமாக வந்தவர்கள் தெய்வத்தை சந்தித்துப் பேசியதும் சாந்தமாக மாறிவிட்டார்கள். 'இது நடந்த மறுநாள்' யான் திருமாளிகைக்குத் தனியே சென்று தெய்வத்தை சந்தித்து வணங்கி பாதத்தடியில் மண்டியிட்டு அமர்ந்து, அழுகையும் ஆத்திரமும் பொங்க,“தெய்வமே! நமக்குள் இருக்கும் துரோகிகளாகிய பகைவர்களை ஓழித்துக் கட்டுவதில் என்னை அர்ப்பணித்துக் கொள்கிறேன். உத்திரவு கொடுக்க வேண்டுமென்று” - கெஞ்சினேன். அதற்குத் தெய்வம் இளநகை பூத்து, “ஆத்திரப் படாதே -தீமை செய்தவனுக்கு தீமையளிக்க நீதியை நியமித்திருக்கிறோம்! அது ஓர் அணுவும் பிசகாது தீயவனுக்கு தீங்கு செய்து அவன் பாவத்தை நீ பங்கு போட்டுக் கொள்ளக் கூடாது. நாம் நல்ல எண்ணத்துடன் அவனுக்கு நன்மையே செய்வோம். நமக்கு நடப்பதெல்லாம் நன்மையாகவேஇருக்கும். பொறுமையாக இருந்து நடப்பதை யெல்லாம் கவனித்துப் பார். அவனவன் தான் விரித்த வலையில் தானே மாட்டிக் கொள்வான் என்பதை உன் கண்கொண்டு நீயே பார்ப்பாய்” - என்று தெய்வம் திருவாய் மலர்ந்தருளினார்கள். 1974-இல் கூறியது 1976-இல் நடந்த சுங்க சோதனையில் - தீங்கு செய்தவர்கள் தீங்கில் மாட்டிக் கொண்டதை - தவித்ததைக் கண்கூடாக கண்டோம். தீர்க்க தரிசனம்: சங்கீதம் 37:1-5- எரிச்சலடையாதே - அநியாயம் செய்பவர்கள் மீது ஆத்திரப்படாதே! அவர்கள் புல்லைப் போல் சீக்கிரம் பொசுங்கிப் போவார்கள். விஷப் பூண்டில் பசுமை வாடிப் போகும். கர்த்தரையே நம்பி நன்மையே செய்வாயாக. மெய்ப்பலனை மேய்ந்து கொள்வதற்காகவேஅவருடைய தேசத்தில் குடியிருக்கிறாய். கர்த்தரிடத்தில் மனமகிழ்ச்சியாய் இருக்கவும், அவர் உன் வேண்டுதலின் நியாயமானவைகளை நிறைவேற்றி வைப்பார். நீ செயலாற்ற வேண்டிய வழியை அவரிடம் ஓப்படைத்து விடு. நியாயத்தை நடத்த வேண்டியது அவரே என்று நம்பிக்கையோடு இருக்கவும்.

இன்னா செய்தார்க்கும் இனியவே செய்யாக்கால் என்ன பயத்ததோ சால்பு	(998)

கருத்தின்னா செய்தவக் கண்ணும் மறுத்தின்னா செய்யாமை மாசற்றார் கோள் (312)

எரியாற் சுடப்படினும் உய்வுண்டாம் உய்யார் பெரியார் பிழைத்தொழுகு வார்(896)

எனைப்பகை யுற்றாரும் உய்வர் வினைப்பகை வீயாது பின்சென் றடும்		(207)

திருமுட்டத்தில்தெய்வம் கோடைவெப்பம்அதிகமாகஇருந்தது. 1966 ஆம்ஆண்டுசித்திரைமாதம்விலாமிச்சைவேர், வெட்டிவேர், தட்டிகளைதெய்வத்தின்ஆசனத்தைச்சுற்றிக்கட்டிதண்ணீர்தெளித்துக்கொண்டிருந்தோம். ஒருநாள்மாலைஆலயமுகப்பில்அமர்ந்துகோடைவெப்பம்பற்றிமாணாக்கர்கள்பேசிக்கொண்டிருந்தோம். ஒருவர்எழுந்துதெய்வம்தங்கஉதகமண்டலத்தில்மாளிகைஏற்பாடுசெய்வதாகக்கூறினார். இன்னொருவர்கொடைக்கானலைச்சொன்னார். இன்னொருவர், வால்பாறையைச்சொன்னார். தெய்வம்எதற்கும்பதில்சொல்லவில்லை. யான்எழுந்தேன். ‘தெய்வமே! திருமுட்டம்மலைமேலுள்ளஊரில்லாதுஇருந்தாலும்குளிர்ச்சியாகத்தங்கஏற்பாடுசெய்யமுடியும்’என்றேன். யான்கேட்டஆர்வத்தைக்கவனித்ததெய்வம்‘சரி, இன்றிலிருந்துமூன்றாவதுநாள்காலைஅங்குவருகிறேன். சென்றுஏற்பாடுசெய்’எனக்கூறிசம்மதித்தார்கள். யான்பெற்றமகிழ்ச்சிக்குஓர்அளவில்லை. திருமுட்டம்வந்தேன். கடலூருக்குஆள்அனுப்பிபங்களாவின்இரண்டுஅறைகளையும்பதிவுசெய்தேன். அப்போதுதான்மைசூர்மகாராஜாசென்னைமாகாணகவர்னராகநியமிக்கப்பட்டிருந்தார். திருமுட்டம்வராகப்பெருமாள்அவரின்குலதெய்வம். அதைவந்துதரிசனம்செய்தபின்பதவியேற்பதாகதிட்டம். கவர்னர்வந்துதங்குவதற்காகதிருமுட்டம்தங்கும்மாளிகையில்எல்லாவசதிகளும்செய்யப்பட்டன. மேல்நிலைநீர்த்தொட்டி, பளபளப்பானதரை, புதியபோம்படுக்கைஆகியவசதிகளும்அலங்காரங்களும்செய்யப்பட்டிருந்தது- மைசூர்மகாராஜாநேராகஆலயம்வந்துபோய்விட்டார். மாளிகையில்தங்கவில்லை. அங்குபுதியஅலங்காரத்தில்தெய்வம்வந்துதங்கவாய்த்தது. பக்கத்திலிருந்ததாமரைக்குளத்திலிருந்தபசுமையானகம்பந்தட்டைகளைவெட்டிமாளிகையைச்சுற்றிபோட்டுஅதன்மேல்தண்ணீரைத்தேங்கும்படிபாய்ச்சினேன். அதுகுற்றாலம்குளிர்ச்சியைத்தந்தது. வேப்பமரங்களும்மாமற்றும்தென்னைமரங்களும்அடர்த்தியானநிழல்தந்தது. தெய்வத்தைவரவேற்கமேளத்துடன்ஊர்முக்கியஸ்தர்கள்காத்திருந்தனர். தெய்வம்குறித்தநேரத்திற்குமுன்பேவந்துசேர்ந்தார்கள். அவர்கள்கிழக்குஅறையில்தங்க, இளையநாச்சியார், தேவகுமாரர்கள்யுகவான், வர்க்கவான்ஆகியோர்மேற்குஅறையில்தங்கினார்கள். நாச்சியார்க்குத்துணையாகமெய்வழிஅருந்ததிஅனந்தகிவந்திருந்தார். மெய்வழிமார்க்கசகாயஅனந்தரும்மெய்வழிகமலானந்தரும்துவாரகபாலகர்களாகநியமிக்கப்பெற்றார்கள். வெளித்தாழ்வாரத்தில்தெய்வம்அமரஅழகியசிம்மாசனம்ஏற்பாடுசெய்திருந்தேன். மெய்வழிநாராயணசாமிஅனந்தர்புதியஇரண்டுமெத்தைகள், நான்குதலையணைகள்வாங்கியனுப்பியிருந்தார். தரிசனைக்குவருபவர்கள்மாலைஐந்துமணிக்குமேல்அனுமதிக்கப்பட்டார்கள். விருத்தாசலத்திலிருந்துவக்கீல்களும்செல்வந்தர்களும்கூட்டம்கூட்டமாகவந்துதரிசனைசெய்தார்கள். ஸ்ரீபூவராகப்பெருமான்ஆலயத்தில்அப்போதுசித்திரைத்திருவிழாவாகையால்ஆண்டவர்கள்வருகைசுற்றிலுமுள்ளகிராமமக்களுக்குத்தெரிந்துகூட்டம்கூட்டமாகவந்துதரிசித்தார்கள். சிலர்கேள்விகள்கேட்பார்கள். அதற்குதெய்வம்அவர்கள்கேட்பவர்உள்ளம்சம்மதிக்கும்படிபதில்சொல்லுவார்கள். ‘ஞானிகள்துறவுபூண்டுஎளிமையாகஇருப்பார்கள். ஆனால்நீங்களோஆபரணங்கள்அணிந்துஆடம்பரமாகத்தோன்றுகிறீர்களே’என்றுஒருவர்கேட்டார். ‘இறைவன்படைத்தவைகள்இறைவனின்வாரிசாகியஞானிகள்தான்அநுபவிக்கவேண்டும். இறைவனுக்குமாற்றமாகியபாவிகள்அநுபவிக்கக்கூடாது’என்றுசுருக்கமாகபதிலளித்துவாயடைத்தார்கள். இப்படிஅநேகம். தெய்வம்திருமுட்டத்தில்இருப்பதைஅறிந்துஎல்லாஊர்களிலிருந்தும்பிறவியர்கள்கூட்டம்கூட்டமாகவந்தார்கள். அவர்கள்எல்லோருக்கும்யான்விருந்துஉபசாரம்செய்வதைஅறிந்ததெய்வம்‘வருபவர்கள்ஹோட்டலில்சாப்பிடட்டும். நீஏன்சிரமப்படுகிறாய்?’ எனக்கண்டித்தார்கள். அனந்தாதிதேவர்களைஉபசரிப்பதுஎன்கடமையாகக்கருதிமகிழ்ச்சியாகசெய்துவந்தேன். ஒவ்வொருவேளையும்ஆண்டவர்களுக்குஅமுதவல்லிஅனந்தகிதான்பரிமாறவேண்டும்; போதுமென்றுசொல்வதில்லை. நிறையவாங்கிபிசைந்துநாலுபிடிஅருந்தியபின்ஆண்டவர்கள்வெளியேஅதற்காககாத்திருப்பவர்களுக்குஅமுதாகவழங்கும்படிக்கூறுவார்கள். அதற்கென்றேதுணைவேந்தர்மெய்வழிநாராயணசாமிப்பிள்ளைவந்துகாத்திருப்பார். ஒருவேளைஅமுதுதான்படைப்பதாகஅவர்வேண்டிக்கொண்டார். தெய்வம்சம்மதிக்கவில்லை. யான்இரவுமுழுவதும்காவல்காத்திருப்பேன். மெய்வழிகமலானந்தர்இதைஒருவாய்ப்பாகக்கருதிபெரிதும்மகிழ்ந்தார். இப்படிபத்துநாள்கள்தெய்வம்திருமுட்டத்தில்தங்கினார்கள். வித்துமிடல்வேண்டுங்கொல்லோவிருந்தோம்பி மிச்சின்மிசைவான்புலம் (85) வித்திடல்என்றால்தேவவித்தினைஇதயத்தில்பதித்தலாகியஞானோபதேசம். மெய்ஞ்ஞானிக்குவிருந்துபசரித்துஅவர்உண்டஉணவின்மிச்சமாகியசேஷத்தைஉண்பவன்வித்திடலாகியஉபதேசம்பெறவேண்டியதில்லை. உபதேசம்பெறாமலேயேஅருள்வித்தினைதன்இதயத்தில்பெறுகிறான்என்பதேஇதன்பொருள். நகர்வலம் சென்னைப்பிறவியர்கள்ஆண்டவர்களைஅழைத்திருந்தார்கள். திருவல்லிக்கேணியில்முத்திப்பேருரைநிகழ்த்துவதாகஏற்பாடு. திரும்பும்போதுதிருமுட்டம்வரவேணுமென்றுவேண்டிக்கொண்டேன். சம்மதித்தார்கள். ஆண்டவர்கள்வந்துதங்குவதற்கெனவாங்கியதென்னந்தோப்பில்பர்ணகசாலைஅமைத்துஅதனுள்அஸ்மானகிரிபொருத்திஅரும்பால்அலங்காரம்செய்துவைத்தேன். சுந்தரலிங்கம்செட்டியார்டிராக்டரில்கப்பல்கட்டிநடுவேவிமானம்அமைத்துமுழுவதும்மலரால்அலங்கரிக்கப்பட்டது. தெய்வம்இரவுஎட்டுமணிக்குஆடைஆபரணஅலங்காரத்துடன்வந்துசேர்ந்தார்கள். ஆஞ்சநேயர்ஆலயத்திலிருந்துஊர்வலம்துவங்கியது. ஆண்டவர்கள்உயரத்தில்நடுவில்அமர, தேவகுமாரர்கள்இருவரும்இருபக்கமும்அமர்ந்தார்கள். அதற்கும்கீழேமெய்வழிநச்சேத்திரஅனந்தர்உட்கார்ந்தார். ஐயங்கார்கள்பூர்ணகும்பமரியாதையுடன்வேதாகமம்சொல்லிவரவேற்றார்கள். இஸ்லாமியர்கள்கூட்டமாகவந்துஊர்வலத்தில்கலந்துகொண்டார்கள். சன்மார்க்கசங்கத்தார்அருட்பாபாடிக்கொண்டுமுன்சென்றனர். அத்துடன்தேவாரகோஷ்டியும்கலந்துகொண்டது. பெரியமேளம், சின்னமேளம், உருமிமேளம்தனித்தனியேமுழங்கிமுன்னேசென்றது. அலங்கரிக்கப்பட்டயானையும்குதிரையும்முன்னேசென்றன. ஐந்துஆலயங்களிலிருந்துகொடிகளும்விருதுகளும்வந்துமுன்னேசென்றன (அவைகளைஅழைக்கும்வார்த்தைகள்நினைவில்லை). சுற்றிலுமுள்ளகிராமத்துமக்கள்பலஆயிரக்கணக்கில்வந்துகலந்துகொண்டார்கள். ஊர்வலம்துவங்கும்போதுஐம்பத்தோருஅதிர்வெடிகள்முழங்கின. தொடர்ந்துவாணங்கள்வானத்தில்பாய்ந்துசென்றுவெடித்துக்கொண்டேஇருந்தது. மத்தாப்புகள்கொளுத்தப்பட்டுவண்ணவண்ணவெளிச்சத்தைக்கொடுத்தன. பத்தடிக்குஒருதோரணமும்வரவேற்புவளைவுகளும்கம்பீரமாகக்காட்சியளித்தன. அந்தந்தவீட்டுக்குநேரேதண்ணீர்தெளித்துகோலமிடப்பட்டிருந்தது. மெய்வழிசெகனாதப்பிள்ளைவீட்டுக்குநேரேவரும்போதுதாம்பாளத்தில்பழம்சக்கரைவைத்துபடைத்தார். இராமநாதம்பிள்ளைதாம்பாளத்தில்தேங்காய்பழம்வெற்றிலைப்பாக்குகற்பூரம்ஆகியவைவைத்துஏத்தினார். மெய்வழிநச்சேத்திரஅனந்தர்என்னசெய்வதென்றுதெரியாமல், தெய்வத்தைப்பார்த்தார். தேங்காயைஉடைத்துகற்பூரத்தைக்கொளுத்திப்படைக்கும்படிதெய்வம்சாடையாகஉத்தரவிட்டார்கள். அவ்வாறேஅவர்செய்தார். அதைப்பார்த்தஅடுத்தஅடுத்தவீட்டுக்காரர்களும்அவ்வாறேதாம்பாளத்தில்வைத்துப்படைத்தார்கள். ஊர்வலம்தவக்குடிஅனந்தர்வீட்டுவழியாகச்சென்றது. மெய்வழிபூமாலைப்படையாட்சிகப்பலைஓட்டிவந்தார். அனந்தாதிதேவர்களும்சுமார்ஐநூறுபேர்கலந்துகொண்டார்கள். ஊர்வலம்கடைவீதி, வடக்குவீதிவழியாகசுவர்க்கவாசல்வரும்போதுஇரவுபன்னிரெண்டுமணியாகிவிட்டது. கூட்டம்மேலும்மேலும்அதிகரித்துக்கொண்டேவந்தது. ஆண்டவர்கள்பர்ணசாலையினுள்சென்றுஅஸ்மானகிரியில்அமர்ந்தார்கள். அந்தஇடம்பாதுகாப்பானதல்லஎன்றுமெய்வழிஉறங்காப்புலிஅனந்தர்கூச்சலிட்டார். யான்தெய்வத்திடம்சென்று‘தெய்வமேயான்அரசுமாளிகையிலும்ஏற்பாடுசெய்துள்ளேன்’என்றுகூற, அப்படியானால்அங்கேசெல்வோம்என்றார்கள். அவ்வாறேஅரசுமாளிகையில்வந்துதங்கினார்கள். யான்அனந்தாதிதேவர்களுக்குஉணவுஉபசரிக்கச்சென்றுவிட்டேன். அந்தசமயம்ஆண்டவர்கள்மெய்வழிஉறங்காப்புலிஅனந்தரைஅழைத்துஎன்னைக்குறைகூறியதற்காககண்டித்தார்கள்எனத்தெரிந்துகொண்டேன். அன்றிரவுதெய்வம்சயனிக்கமெத்தைகள்விரிக்காமல்சலவைசெய்தபோர்வைகளைக்கட்டிலில்விரித்தேன். சுத்தமானமெத்தைசிடைக்கவில்லை. இன்னமும்அதுஎன்மனத்தில்உறுத்திக்கொண்டிருக்கிறது. மக்கள்விக்கிரகதெய்வத்துக்குத்தான்கற்பூரதீபஆராதனைசெய்துவந்தார்கள். நிஜமானதெய்வத்துக்குதிருமுட்டத்தில்மாத்திரமேஅந்தச்சிறப்புநிகழ்ந்தது. மெய்வழிச்சாலைசென்றதும்‘சாதிசாதிகள்தோறும்ஆராதனைகாட்டுவார்கள்’என்றதீர்க்கதரிசனத்தைமெய்வழிகலைமகாஅனந்தர்எடுத்துக்காட்டினார். இன்சொலால்ஈந்தளிக்கவல்லார்க்குத்தன்சொலால் தான்கண்டனைத்திவ்வுலகு. (387) இக்குறள்மிகவும்ஆழமானபொருளுடையது. மெய்ஞ்ஞானஅனுபவமுடையவர்களேதெளிவாகக்காணமுடியும். ஒருகொடையாளிபலருக்கும்தன்பொருளைவழங்குகிறார். அந்தப்பொருள்செலவழிந்துவிடும். ஒருமெய்ஞ்ஞானியின்அருளைப்பெறுவதுஎப்படி? அவரைக்காண்பதாலும், அவரின்அருளுரையைக்கேட்பதாலும், அருளமுததேவஆவியாகியஅழியாநிதியைப்பெறமுடியும். அப்படிப்பெற்றவர்களேமக்கள். அவர்களேநித்தியலோகவித்தாகமுடியும். அவர்களேஉலகம். தன்இனியசொல்லால்அருட்செல்வத்தைஈந்தளிக்கவல்லமெய்ஞ்ஞானிகள்தன்சொல்லால்ஏற்றுக்கொண்டவர்களேஉலகம் - என்பதேஇதன்பொருள். இக்குறளின்படிமெய்வழிஆண்டவர்கள்திருமுட்டத்தில்ஊர்வலம்வரும்போதுஅந்தஇனியஅரியகாட்சியைக்கண்டுமறுநாள்அவர்களின்முத்திப்பேருரையைக்கேட்டவர்கள்அனைவரும்நித்தியவித்தானார்கள்.

மெய்வழி தவக்குடி அனந்தர் – நிழற்படங்கள்