User:Sagarleo10

अन्तिम यात्रा

धेरै यात्रा गरियो जिन्दगी मा। कहिले कहाँ कहिले कहाँ। मेरो हरेक यात्रामा म मानसिक रुपम कम्जोर हुने गर्छु। सोच्छु आज यो गाडि दुर्घटना भयो भने मेरो के होला। भाग्यबस आज सम्म तेस्तो केही भएन। यो लेख लेख्दै छु अहिले पनि मन मा तेहि कुरा चली रहेको छ। झापा दमक देखि को यो यात्रामा बिचको ठाँउ के छ्न मलाइ थाहा छैन। मेरो यात्रा पहिलेको जस्तो हुने वाला थियेन। तर मन उहीँ अघिल्ला यात्रा जस्तै असान्त थियो। गाडीमा हिड्ने समय म आफ्नो सिट पार्टनर सङ बोल्दिन या चिन्जान गर्दिन। येहि मेरो कम्जोरी आज बद्लिने वाला थियो। रात आफ्नो चरम सिमामा थियो। खाना खाइसके पछि गाडि आफ्नो तालमा हिडिरहेको थियो या भनम चालक आफ्नो ताल म गाडी कुदाइ रहेको थियो। गाडीमा यात्रा गर्दा सुत्ने बानी छैन मेरो, कानमा येअर- फोन ठुसेर गीत सुन्ने अनि बाहिरको अन्धकार निहाल्ने। कस्तो अचम्म्को बानी आफै चकित पर्ने गर्छु। अचानक गाडीले झट्का दियो र सबै सुतेका मान्छे बिउँझेको दृश्य हेरि राखे तर मेरो मनमा पनि डर नभाको होइन। कल्पना गरेको त्यो दुर्घटना सत्य हुँदै थियो, तेत्तिकैमा आवज आयो " गाडीको ब्रेक फेल भयो"। अरु यात्रुले के सोचे थाहा भएन तर मेरो मुटु निस्कने गरि धड्केको थियो। केही सोच्न नपाउदै गाडि त्यो आन्धकार रातमा कता खस्यो थाहा भयेन। म जिन्दगीमा एउटा सानो दुर्घटनामा पनि नपरेको मन्छेले एउटा ठुलो दुर्घटना अबलोकन गरि रहेको थियो त्यो पनि आफू चढेको बसको। म अचेत भयेको रहेछु कति समयको लागि थाहा छैन। मेरा सामान कता थिये त्यो पनि थाहा थियेन, म आफ्नो खुट्टामा उठ्न नसक्ने थिये अनि गोजिमा भयेको मोबाइल निकलेको थिये। मोबाइल नमजाले फुटेको थियो तेइपनी चलेको थियो। अब सुरु भयो मेरो आन्तिम यात्रा। आखाबाथट आँसु छुट्न लग्यो र मैले केबल पाँच मन्छेलाइ सम्जिये। लग्यो मेरो अब धेरै सास छैन तर मेरो मेरा पृय पाँच बेक्तिलाइ मैले गरेको माया देखाउछु। मेरा ती पृय पाँच जना मेरो बुबा, मम्मी, बहिनी, ठुलो बुबाको कन्छो छोरा मेरो दाइ अनि मेरो सबै भन्दा प्रिय साथि। मेरा कापिरहेका हात चल्न थले र सबै ५ जनालाइ एउटै मेसेज लेख्न थले," पृय मेरा बाबा मम्मी, नानू, दाइ अनि साथी सोचेको थिये हजुर हरु सङ जिबनको हरेक परिसथितिमा साथ रहने। मेरा जीवनका दुख सुख हजुर हरुको दुख सुख सङ साट्ने। बाबा मेरो लागि काडेको त्यो ऋण तिरेर हजुरकोलागि एउटा राम्रो घर बनाउने सपना आज फुटेर जाँदै छ। मम्मी हजुर ले देखेको अलग सागर उहि रहयो, मलाइ भगवानले माफ दिदैनन होला तर ह्जुर सङ माफि मग्छु, नानू तलाइ पैसा कमायेर धेरै पढाउने चाहना त येसै मरि जाने भयो त। सायद तैले खोजेको तेरो दाइ बन्न सकिन। येस्को लागि म सर्मिन्दा छु। दाइ हजुरले ममा गरेको परिसर्मको कदर गर्दछु। सधै मेरो अगुवा भयेकोमा धन्न्यबाद। सर्त थियो नि लाखको जोसले छिटो बिहे गर्छ तेले दिन पर्ने, दुख लग्यो त्यो लाख न मैले पाउने भए न हजुरले त्यो पनि मैले गर्दा सरि।प्रिय साफल मरि सकेपछी पनि कुनै सन्सार रहेछ भने त सङ्गका हरेक यादहरु सममझिरहने छु। धेरै सपना आपुरा रहयो, त्यो सोचेका ठाउँ घुम्न जाने र रमाइलो गर्ने अनि तइले लेखेका गित गुन्गुनाउने तर ...............।" बिस्तारै आँखा अगाडि आन्धकार छाउदै गयो अनि मेरो आख बन्द भयो। मेरो अँखा खुल्यो म अस्पतालमा थिय, मेरा अघि मेरा ती पाँच उभिएका थिय। हुन त अरु पनि आयेका थिय मलाई भेट्न तर म तिनै पाँच जनाको आगमनमा हर्सित थिय। आँखा मा हर्सका आँसु थिये मेरो अनि सबैकोमा। सोचे भग्यले बाबाको लागि नया घर बनाउन, मम्मिको लागि आसल छोरा बन्न, ननुको लागि जिम्मेवार दाइ बन्न, दाइको लागि सर्त पूरा गर्न आनि उस्को लागि सपना सजाउन दोस्रो मौका दियेको थियो। मेरो त्यो यात्रा मेरो आन्तिम यात्रा रहेन।

सबै कल्पना हो कुनै सत्य घटना होइन। जिन्दगीको पहिलो पर्यास हो आसा छ नमिलेको भये सुझाव पाउछु भनेर।