User:Saleem Magsi/sandbox

هڪڙو گهوريئڙو روزانو گڏھ تي لوڻ کاڻ تان لوڻ جو ٻورو ڀري، ٻنين وچان رستي سان لنگهي اچي شهر ۾ کپائي ٻچن جي قوت قراريندو هو. ٻنين وچان رستي پاڻي جون ڪسيون به اينديون هيون جيڪي گهوريئڙو توڙي گڏھ ڪاميابي سان ٽپي ويندا هئا. هڪ ڀيري ڪسيءَ ٽپندي گڏھ جو پير ٿڙي ويو ۽ لوڻ ڀريل ٻوري سوڌو وڃي پاڻي ۾ ڪريو. مالڪ جي مدد سان ٿڙي تپڙي اٿيو ته هن جي پٽن تي بار هلڪو ٿي چڪو هو. کوڙ سارو لوڻ ڳري ۽ وهي ويو. گڏھ سک جو ساھ کنيو. هاڻ هو روزانو ان ڪسي تي ”ڄاڻي واڻي“ ٿاٻڙجي ڪري پوندو هو ۽ بار هلڪو ڪري مالڪ سان شهر پوءِ گهر تائين ويندو هو. گهوريئرو پريشان ٿي ويو. هن ڪمائي گهٽجي ويني. هڪ ڏينهن هن پنهنجي هڪ دوست سان حقيقت حال ڪيو. دوست هن کي صلاح ڏني ته ”سڀاڻي گڏھ تي ڪپھ ڍوئجان“. هن ڪم به اهو ئي ڪيو. گڏھ خوش خوس ڪسي تائين آيو ۽ ٿاٻڙجي ڪسي ۾ ڪري پيو. مالڪ به مدد لاءِ واهرو نه پئي ٿيو، بيٺي گڏھ جو تماشو ڏٺو. گڏھ اٿي ته اٿي نه سگهي. گڏھ ته يقينن وري ”ڄاڻي واڻي“ ٿاٻڙجڻ کان توبنھ ڪئي هوندي، پر......