User:Shankar pavhane/sandbox

नमस्कार मित्रानो मी MHE चा एक नियमित वाचक आहे आपण सर्वांना हा माझा अनुभव सादर करतोय हि एक सत्य घटना आहे साधारण ८ वर्षापूर्वीची मी माझा मित्र आणि सर्व कट्ट्यावरची पोर मिळून कुठेतरी विकेंड ला फिरायला जायचो खान पिना हूल मजा असैची त्यातच एक मित्र होता त्याच गाव गोवा, आम्ही गोव्याला गेलो होतो तेव्हा त्याच्या कडे वस्तीला … फुल हक्काने … मग एकदा माझा एक कामावरच मित्र त्याच तिकडे काम निघाल म्हटल चल आपल्या दोस्ताच घर आहे काम पण करू मस्त फिरून पण येऊ  मग काय काढली सुमो …। अजून दोन चार उपट सुम्भे घेतले ज्यांना काही काम नसतात म्हटले चल गोव्याला ते काय एका पायावर तयार '' आमची निघालो गोव्याला त्यातले मी गोव्यात दोन जाउन आलेलो आणि मी पण कोकणाचा त्यामुळे या सर्वां समोर माझी शानपत्ती '' आम्ही गोव्यात पोचलो सकाळी सकाळी त्या दिवशी त्या गावात काही तरी सण होता देवाचा  काठ्या वेगेरे अजून काही काही होत आणि तशा ढोल वेगेरे चालू होता  काकांना विचारले  त्यांनी जास्त नाही सांगितले फक्त बोलले देवांची फेरी नेवेद वेगेरे असा असते आज  आम्हाला जास्त काही वाटले नाही आम्ही दुपारी थोडे बीच वर वेगेरे फिरलो संध्याकाळी घरी आलो येताना दारू मटन घेऊन आलो रात्री त्यांच्या वाडीत खाट घालून मस्त मोक्ल्याः हवेत आमची महिफील बसली, भरपूर थंडी होती १ खंबा कसा संपला ते कळल पण नाही , भालेकर काकांनी आम्हाला मटन आणि कोलंबी आणून दिली आणि बजावले कि सगळ आटोपलं का घरात या वाडीत फिरू नका कुठे ।( भालेकर काका म्हणजे मित्राचे काका जो आमच्या चाळीतला होता) दुसरा खंब्यात मस्त दारू चढली होती आणि त्यात हे थंडीचे दिवस …अनि रात्रीचे १.३० वाज्त्ताच्या सुमारास एक कुठे तरी वाजत असल्याचा आवाज आला घोन्ध्लात वाजवतात तश्या प्रकारचा आम्हाला झाली होती ,, लागलो त्याच आवाजात नाचायला ,, वाडीच्या पलीकडे थोडा प्रकाश दिसत होता तिकडे रस्ता होता म्हटल आमच्यातला बोलला ते बघ काय तरी वाजत चाल बघुया आमच्यातले १ भरपूर चढली होती तो घरात जाऊन झोपला आम्ही तीघ गेलो वाड्याच्या जवळ जात होतो तसा दोन मशाल घेतलेली माणसं दिसत होती आम्ही जवळ जाताना चाचैच्या हावभाव करीत जात जस काय ते वरातीत नाचायला आलोय  तेव्हा हा पण विचार केला नाही रात्रीच एवढा कोण कश्यासाठी वाजत गाजत मिरवतो  जवळ जात त्यात तीन नवंवारी साडी घातलेल्या बाय विचित्र नाचत होता दोघ फेटा घातलेले पुरुष होता त्यांच्या कडे काठ्या होता ते वर उंच उंच फेकत होता आम्ही काठी कडे बघितले त्या काठ्या खूप उंच जात होत्त्या कोण जाणे तेव्हा खूप विचित्र भास झाला अगदी आता हि अंगावर शहारे येतात शब्दात सांगणे कठीण आहे ,, आम्ही काठ्या बघण्यातच एक रूप झालो आणि कधी त्यांच्या त्या मिरवणुकीत पोचलो ,,, त्यावेळी समोर काही जे होत ते आयुष्यात पाहिलेलं सर्वात भयंक होता ,,,एक मोठा माणूस घोड्यावर होता त्याने धोतर आणि गळ्यात हार घातलेला होता हात मोठी तलवार होती काळा कुट्ट आणि कपाळावर विचित्र काहीतरी लावलेलं होता त्याचा घोडा पंधरा शुभ्र होता आणि ते सर्व बायका पुरुष त्याच्या समोर डुलत डुलत नाचत होते हे सर्व बघून आमच्यात ला एक जोराने ओरडला ,,,,आम्ही तिघेही ओरडलो खूप …. पाया पण पडलो अक्षरक्ष लहान मुला प्रमाणे तिघे रडलो पळू लागलो त्यात एका माणसाने खूप ओरडत आमच्या अंगावर आला एवढा जोराने का मी डोळे बंद केले आणि बघतो तर आम्ही त्यांच्या पासून थोडे दूर येउन पडलो होतो पण आम्ही पडलो कसे आणि कुठून तेच कळत नव्हते खाद्बडत उठलो आणि तिघेही पळू लागलो ….भर्पुर पळालो धापा लागल्या साला हि वाडी आणि भालेकर काकांचे घर येताना ५ मिन्ताच्या अंतरावर दिसत होते ह कुठ आलो पळत..... हरवलो तर नाही ना पळत मधेच पडलो ,,, त्यांचा वाजण्याचा आवाज येतच होता आम्ही पुन्हा पळू लागलो परत पडलो मग आमच्या लक्षात आले कि आपण सर्व मागास पासून एकाच जागी येउन पडत आहोत आणि आपल्याला सेम ठिकाणी लागते आहे  आरे हे काय होतंय यार  तिघांची पुरती उडाली ,,, आमच्यातला एक जय हनुमान जय हनुमान करू लागला '' आणि झाडावरून कोणी तरी हसण्याचा आवाज आला आम्ही परत तिकडून पळालो ,आणि आता अंगात काहिक त्राण उरले नव्हते आम्ही तिघे हि बोलू सुधा शकत नव्हतो धापा एवढ्या लागत होता बास आता …खलिच बसलो सगळ अंग सोडून दिल ,,,अंगात अजिबात ताकद राहिली नाही बाकीचे दोन कसे बसे उठले मला उठू बघत होते ,,, मी तसा देव धर्म कमी करणारा घरचे बोलले तर नाहीतर मला देव कधी आठवला पण नाही आमच्या घरात सर्व स्वामी समर्थांचे भक्त त्यांची एक मोठी तसबीर आमच्या घरात आहे त्या खाली लिहलेल वाक्य कोण जाणे कस आठवलं भिऊ नकोस मी तुझ्या पाठीशी आहे  बास एकदा ती तसबीर डोळ्यासमोर आली मनोमन म्हटले मला आता तुम्हीच वाचवा महाराज बस त्यांचे नाव घेऊ लागलो तेवढ्यात एक मोठा प्रकाश पडला आणि कानठळ्या फोडणारा एक आवाज झाला त्या प्रक्षाने सगळ क्लियर दिसू लागल आम्ही मेन रोडच्या जवळच होतो पण कोणत्या धुंदीत होतो कोण जाणे आम्हाला एवढ्या जवळचा रस्ता दिसत नव्हता तो प्रकाश होता एका ट्रक चा आणि तो आवाज होता त्या होर्न चा … एवढा जोराचा होर्न दिला का त्या वाद्यांचा आवाज घुंगुर हे सर्व फिक पडल ,,, त्याने ट्रक हळूच केला  आत मध्ये एक मुसलमान माणूस होता  आमची अवस्था बघून त्याने विचारले क्या हुवा बच्चा'' आम्ही चाचा मेहरबानी करो हमे बचाव याह पे भूत हे '' त्याने आम्हाला ट्रक मध्ये बसवले त्याच्या कडच्या पाण्याच्या बाटली ने पाणी दिले त्याने ट्रक मध्ये धूप लावला होता त्याचा वास जसा आला तास अएक धीर आला …आम्ही त्यांना विचारल कि आमचे गाव कुठे आहे हे कुठे आलोय आम्ही ' त्यांनी आम्हाला विचारले कि तुम्हे कहा जाना हे ? म्हटले आम्हाला अमुक गावात जायचे आहे ( गावाचे नाव आठवत नाही पिरणा / तरणा अस काहीतरी होत ) हा आगे गाव हे '' में छोडता हु फिक्र मत करो । त्याने आम्हाला गावाच्या इकडे सोडले भालेकर काकांचे घर गावाच्या सुरवातीलाच दिसत होते अगदी वेसीवरचे घर होते आम्हाला ते लांबून दिसले त्याने म्हटले कि वो देखो वाह पे हे आपका गाव याह से पैदल जाना '' आम्ही त्यांचे खूप आभार मानले  त्यावर ते हसले म्हणाले  बच्चा मेरा तो यही काम हे, मी उसका बंद वो जो बोले मी करता हु '' आप के उपर गुरु महाराज बडे मेहेरबान हे. त्यांनी मुसलमान अलः हाफिज बोलतात तस काही बोलला आणि ते एक म्हातारे मुसलमान होते पण कोण जाणे खूप आपुलकी वाटली आणि धीर आला घड्याळ बघितल सकाळचे सव्वा चार वाजले होते आम्ही घरी पोचलो आणि अजून धक्क्का दायक प्रकार समजला  रात्री आम्हाला ओरडा ऐकून काका आणि आजू बाजूचे लोक जागे होऊन आले आमचा चौथा मित्र जो घरी होता तो हि आला होता त्यांच्या सांगण्या नुसार ते आमच्या मागे भरपूर हाक मारत होते पण आम्ही आमच्याच धुंदीत कुंपणे कट्या कुट्या पळत चाललोय त्यांनी आमचा भरपूर पाठलाग केला आम्ही झाडा झुडपातून त्याना म्हणे चकवत होतो '' तिकडे त्या दिवशी वेताळाची मिरवणूक असते त्याच्या नुसार त्या दिवशी सर्व प्रेत आत्मे मुक्त होतात त्यातल्याच आम्ही त्यांच्या चकव्यात सापडलो  आणि आमच्या नुसार आमच्या सोबत वेगळेच काहीतरी घडत होते ( एखादे स्वप्न बघतोय अस ) दुसर्याच दिवशी मुंबई ला आलो आणि फणफणून ताप थंडी चार दिवस झाले झोप नाही डोळे बंद करू नजरा डोळा लागला तर घोड्यांचा आवाज घुंगुर काठीचा ते वाद्य काना ऐकायला येत त्यांचे भयंक चेहरे  घरातली अंगारा वेगेरे लावली थोड बरे वाटायचे मी हनुमान चालीसा रामरक्षा वाचायला सुरवात काही दिवसाने सर्व बंद झाले हि पूर्ण सत्य घटना आहे आज या मुले माझ्या जीवनावर सर्वात मोठा पडलेला परिणाम कि आम्ही तिघांनी हा अनुभव घेतला आहे, आज आठ वर्षे झाली पण हि घटना अजूनही ताजी आठवते अस काही आयुष्यात बघायला मिळेल अस कधी विचार केला नव्हता आभार

SECOND STORY HORROR FROM SHANAKR PAVHAEN नमस्कार मित्रहो .. मी कनिश्क हिवरेकर ... तुम्हा सर्वाकरिता हि माझी विलक्षण कथा घेऊन आलो आहे मला आशा आहे .. कि आपणास जरूर आवडेल आणि हि कथा येथे पूर्णपणे पोस्ट नाही करता येत म्हणून हि तीन भागात होईल पोस्ट ..तर सादर आहे ..."""तथाकथीत""" एक विलक्षण सत्य नायक : अनिकेत, श्रीनिवास /नायिका : अमृता. इतर :: राधा मावशी , तो आपल्या हवेलीत एकटाच होता ... बाहेरून येणारी घुबडांचे व्हुऊ व्हुऊ .. आवाज त्याच्या कानावर पडताच तो खिडकीतून बाहेर पाहू लागला ... चंद्र दिसत होता .. सर्वत्र लक्ख प्रकाश पडला होता ... ढग जणू ... एक चित्र विचित्र आकारात त्याच्या हवेलीवर फिरताना त्याला दिसत होते.. त्याच्या तोंडून एक उद्गार निघाले ... आली ती हो आलीय वेळ हीच वेळ आहे मला लवकर कामास लागाव लागेल " त्याने आपल्या टेबलावर ठेवलेले एक विचित्र दिसणारे पुस्तक उचलले आणि दुसर्या हाताने या पुस्तकात पाहून काहीतरी कागदावर मंत्र लिहित होता. कसली तरी चिन्ह एकत्र करून पाहत होता .. एक न एक चिन्ह एका एका कागदावर काढून त्यावर सगळे मंत्र उच्चारून पाहत होता. हाताचा अंगठा चिरून त्या चिन्हावर टाकून पाहत होता. .. तो प्रयत्न करीत होता पण त्याला यश नाही कसलेच नाही आले होते . तो एक अनैसर्गिक प्रयोग करण्यासाठी उत्सुक होता .. तो सतत तो बडबडत होता ...जगात ते आहेत. .. मी जाणवू शकतो त्यांना ते कल्पना नाहीत ... ते आहेत हो ते आहेत... मी सगळ्याना दाखवून देईन ... कि ते आहेत ,,,... आत्मा असतो जगात प्रेत पिशाच असतात ... मी सिद्ध करेन मी त्यांच्याशी संपर्क करेन ... असे बडबडत त्याने ... अंगठ्या ऐवोजी आपला पूर्ण हात कापून त्या चिन्हावर ठेवला ... आणि ते पुस्तक पाहू मंत्र म्हणू लागला .... कि त्याला जाणवू लागले .. कि तेथील वातावरणात बदल .. एक अद्भुत ... भास त्याला तेथील वातावरणात जाणवू लागला.... त्याला जणू डोळ्यावर भुरळ येतेय असे वाटू लागले .... त्याला वेगवेगळे आवाज ऐकू येऊ लागले ... त्याच्या डोळ्यासमोर अंधुक अंधुकस दिसू लागले कि कोणी तरी त्याच्या आजूबाजूने उभे होते ,,,,, त्याच्या समोर काहीतरी चमकत चमकत होत .... त्याच्या समोर ठेवलेली ती मंत्रपुस्तके फडफड करीत उघडली जात होती.. पण अचानक त्याला त्रास होऊ लागला त्याच्या डोक्यात मुंग्या येऊ लागल्या त्याल त्रास होऊ लागला आणि त्याने त्याच क्षणी तो जोरजोरात ओरडू लागला .... य्याहाह..आःह्ह माझे डोके .." त्याने आपला रक्ताने माखलेला हात त्याने आपला हात त्या चिन्हावरून उचलताच ... त्याच्या डोक्यात होणारा तो त्रास थांबला ... त्याला चक्कर आल्या सारखे होऊ लागले ... त्याला गरगरत होत त्याने आपले डोके धरून स्वतः ला खुर्चीत कसेबसे बसवले .. तो आपल्या टेबलावरील चष्मा घालत ... हिरमुसल्या आणि वैतागलेल्या ... चेहऱ्याने .. खाली जमिनीवर पडलेल्या त्या कागदावरील चिन्हास पाहत म्हणू लागला ... "..का असे होतय .... पुन्हा पुन्हा तेच अपयश ... आत्म्यानो तुम्ही आहात तुम्ही आहात या जगात तुमचे वास्तव्य आहे .. मला माहित आहे ,,, डोळ्यात आलेले अश्रू पुसत तो बोलत होता. कि बाहेरून त्याच्या खोलीचे कोणीतरी दार उघडले... आणि कोणीतरी त्याच्या जवळ आले ... आणि त्या व्यक्तीने त्याच्या खांद्यावर हात टाकला ... त्या स्पर्शाने तो थोडा भानावर आला .. आणि सावरला ... त्याला एक आवाज ... आला "साहेब किती हे खूळ घेऊन बसलाय सा ... द्या ये समद सोडून ... साहेब हे काही चेष्टा नाही ,,.. ते प्रेत आत्म ... मेल्या शिवाय भेटत नायत सा ते ,,, ते मृत्यूलोकात आहेत ,, त्यांच्याशी खेळ करण जीवावर बेतल सायेब ... "... त्या राधामावशी होत्या दुर्गधरांची दायी ... त्यांच्या घरातील सर्व काम त्या पहायच्या ... आणि दुर्गधरांची काळजी पण घ्यायच्या दुर्गधर हे एक paranormal गोष्टींवर अत्यंत वेडेपणाने रिसर्च करीत होते ... त्यांना आता पर्यंत फक्त नकारात्मक उर्जाच भूत प्रेताच्या नाव खाली मिळाली होती ... पण स्वतः त्यांचे हे वेडेपण इतरांना त्यांच्या सदस्यांना ठीक वाटेना ... ते दुर्गधरांची चेष्टा करायचे कि प्रेतआत्मे .. पिशाच नाही आहेत ... आणि हा वेडा म्हणतो त्याचं अस्तित्व आहे ...हाहाहा "आणि त्याचक्षणी दुर्गधरांनी ठरवले कि ... आपण प्रेतआत्म्यांना या जगात बोलवून सिद्ध करायचं कि ते आहेत ... म्हणून ते अत्यंत वेडेपणाने या गोष्टीच्या मागे लागले ... होते .. ते राधामावशी ला म्हणाले ..."नाही मावशी मी हे सिद्ध करून राहणारच .. त्या शिवाय मी सुखान जगणार नाही... " असे बोलत ... दुर्गधर ताडकन उठले आणि चलत चलत खोलीच्या बाहेर पडले... आणि पुन्हा बाहेर येऊन ... ते थेट देवघरात घुसले ... त्यांनी घरातील देवांची एक न एक ... मूर्ती उचलली ... आणि फोटो .. सर्व देवाच्या गोष्टी आपल्या एका मोठ्या पोत्यात टाकल्या ... आणि त्यांना गच्च बांधले ... राधा मावशी ते पाहून तर घाबरून जाऊ लागली होती ... कि कोण माणूस असे कधी करेल का ... दुर्गधारांचा हा वेडेपणा तत्यांना किती महागात पाडणारा होता त्यांना स्वतःला माहित नव्हते ... ते सर्व पोते घेऊन बाहेर ये लागले .... राधामावशी पुढे आली आणि ..."साहेब मी तुमास्नी अस करू देणार न्हाय ... सायेब हे चुकीच आहे ... दैत्यकूळी साठी तुम्ही दैव नाही बाहेर काढू शकणार घरातून म्या तुमास्नी अस करून देणार न्हाय .. " राधामावशी समोर आलेली ते पाहून दुर्गधर अजूनच चिडले ... आणि ते राधामावशीच्या अंगावर धावून आले .... राधे बाजूला हो ..असे म्हणत त्यांनी हातातील एका मूर्तीने राधामावशीच्या डोक्यात वार केला ... आणि राधामावशी त्या वाराने थेट ...दूर जाऊन बेशुद्ध पडली ... दुर्गधरांचा अवतार भयानक रुपात परावर्तीत झाला होता ...त्यांचे ते डोळे लाल बुंद झाले होते रागाने ... त्यांनी ते सर्व देव आपल्या घरामागे आणले ..व फावड्याने मागील जमीन खोदू लागले ... त्यांनी खोदून खोदून ..एक पूर्ण खोल असा खड्डा खणला .. आणि त्यात सर्व देव टाकून दिले .. जणू त्या त्यांच्या घोर अपराधीवृत्ती ने .. जणू हाहाकारच माजेल असे वाटत होत ... त्या भयंकर सुटलेल्या वादळात .. त्या चमकणाऱ्या विजांचा थयथयाट खुद साक्षी होता ... दुर्गधरच्या त्या नास्तिक कृत्याचा .. दुर्गधरला मनातून एक विलक्षण ,, किचकट आनंद जाणवत होता ,,, त्यास वाटत होत आपण एक मोठी कामगिरीच जणू पार पाडली .. दुर्गधर आत मध्ये येऊ लागला त्याच्या हातून वाहणारो रक्ताची धार ती जखम सुद्धा त्याला त्याच्या वेडेपणा पुढे दिसत नव्हती. दुर्गधर आत मध्ये आला ...रक्ताने भरलेल्या हातानेच त्याने आपला चष्मा ठीक केला ,,, त्याच्या चश्म्यास त्याच्या हाताचे रक्त लागले होते ... अंगातील शर्ट रक्ताने बरबटलेले होते ... त्याने आत येताना राधामावशी कडे लक्षच दिले नाही .. राधामावशी आपल्या डोक्यातील जखमेने बेशुद्ध होत आली होती ... कि त्याच क्षणी दुर्गधर ने आपले ... सर्व क्रिया क्रमाचे साहित्य ...हवेलीच्या मध्यभागीच आणले ..राधामावशीच्या डोळ्यातून अश्रूच्या धारा वाह्त होत्या ... दुर्गधर आता पूर्ण पणे वेडा झाला होता ... दुर्गधर ... पुन्हा तीच कृती करू लागला.... त्याने आपल्या जखमेच्या वारावारच आजू एक चाकूने वार केला .. आणि तिथूनच एक रक्ताची ... चीलंगी उडून. ..खाली ठेवलेल्या त्या चिन्हावर पडली ... आणि दुर्गधर मंत्र म्हणू लागला .."रक्ष ...रख्स ..ताधीम्त ..ताधीम्त ... ..नराधत्म्ते ..नमः ,," दुर्गधर राक्षस मंत्र म्हणत होता ...त्याच्या मंत्राचा उच्चार वाढत चालला होता ... तो अत्यंत क्रूररित्या सर्व म्हणत होता ... कि अचानक त्याच क्षणी एक .. एक भयानक झटका त्याला बसला त्याचा चेहरा जणू समोरील झटक्याने ओढला गेला एक वाऱ्याचा अत्यंत भयंकर झुळका त्याला बसला.. आणि मग त्यातच त्याचा चष्मा देखील तडतडून फुटला .. त्याने आपला चष्मा बाजूला काढला कि .... त्याच्या पुढ्यात त्याला त्याच्याकडे येणार कोणी तरी दिसू लागल .. एक काळी कुट्ट सावूली होती ... ती जमिनीवर पहुडली होती .. आणि सरपटत सरपटत त्याच्या दिशेने येत होती .. त्या साउलीच्या अंगातून फक्त असंख्य रक्तांच्या धारा वाहताना त्याला दिसत होत्या .... गोष्टीने .. हळू हळू पुढे चाल केली .. कि त्याच क्षणी ... त्या सरपटणाऱ्या गोष्टीने जणू एक हिंसक वृत्ती धारण केली असे वाट्त होते ...दुर्गधराच्या चेऱ्हर्या वरील आनदाची एक छटा उमटली होती कि आपण त्यांचा शोध अखेरीस लावला. .. पण ते प्रेत .. साजन्य नव्हते ...ते एक राक्षसी वृत्तीचे होते ... त्याच्या हिंसक वृत्तीने दुर्गधर थोडा घाबरू ;लागला .... दाराजवळ पडलेल्या दुर्गा मावशी आपले तोंड दाबून सर्व पाहू लागल्या होत्या ... त्यांच्या तोंडून एक शब्द देखील निघेनासा झाला होता ...कि अचानक त्या प्रेताने ... दुर्गधरावर धावा बोलला आणि हल्ला केला .... ते दृष्य अत्यंत भयंकर होत .... राधामावशी ते पाहून ... बेशुद्ध झाल्या आणि असेच त्या हवेलीच दार आपोआपच बंद होत आले ........ ..१० वर्षांनंतर " .. भाऊ ... पुस्तके जरा सांभाळून उतरवा अनिकेत ने आपले सर्व बिर्हाड घेऊन .. हवेलीत आला होता. अनिकेत .. दुर्गधराचा एकुलता एक मुलगा ...... अनिकेत शहरात एका कॉर्पोरेट मध्ये कामास होता ...दहा वर्षा आधी अनिकेत शहरात शिकण्यासाठी गेला होता .. आणि त्याला तेथेच काम हि मिळाल होत ... पण त्याने आपल्या वडिलांचा शोध घेणे सोडले नव्हते ... एखादी मिश्कील आशा म्हणून ... तो हवेलीत आला होता ... जर तेथून राहूनच तेथील कोणाची मदत मिळेल का ते पाहूनच त्याने हा निर्णय घेतला होता .. हवेली .. आता १० वर्षांनंतर उघडली जात होती. अनिकेत ने आपले आणलेले सर्व सामान व बिर्हाड आणले होते .. अनिकेत गाडीतून समान उतरवतच होता ,,कि ... त्याला त्याच्या मागे कोणी तरी उभे असलेले भासले ... आणि केत पुढ पुढ गाडी पासून सामान घेऊन बंगल्याच्या दिशेने जातच होता ,,कि मागून अचानक कोणी तरी त्याचा शर्ट ओढला ... आणि झटकन त्याला आपल्या कडे वळवले ..अनिकेत मागे वळला आणि मागे पाहून त्याच्या ह्रदयात एक धडकीच भरली . मागे एक वृद्ध अशी खुचट म्हातारी त्याला दिसली ... जिच्या डोक्यावरील एका बाजूचे केस कसल्यातरी जखमेच्या वृणाने निघून गेले होते ... तिझे पूर्ण पणे पांढरे केस, तो सुरकुतलेला चेहरा तिच्याच केसांनी झाकला होता ,, ते पाहून अनिकेत खरच घाबरला आणि थोड मागे सरकला ... ती म्हातारी पुढ पुढ हळू हळू आली ,,, आणि ती हळू हळू तोंडातल्या तोंडात बोलू लागली... "कशाला आलास इथ माघारी जा ,,,,,... जा निघून ,,," ती पुढ पुढ येत होती " सायेब मेलाय ... सायेब नाही आता हवेलीत... तो हाय आता इथ त्यो तुला पण मारल ...सायेबाला पण मारला त्याने घेऊन गेला त्याला " अनिकेत तिला पाहतच राहिला .. होता .. कि लगेच सामान उतरवणारा गाडी वाला तेथे आला आणि म्हणाला ... साहेब साहेब घाबरू नका .. हि आमच्या गावतली येडी आहे ... उगाच लोकांना भेडवते ... आणि तो माणूस त्या म्हातारी कड आला आणि म्हणाला "एय राधे म्हात्रे चल गुमान हिथन .. कशाला लोकांना भेडवत फिरती काय माईत .. चल निघ .. असे म्हणत त्या माणसाने त्या म्हातारीस हाकलले .." ती हि जाऊ लागली .. आणि जाता जाता मागे वळून पाहू लागली आत येताच ..अनिकेतने संपूर्ण घर डोळे भरून पाहिले. हॉल मध्ये एक फोटो त्याला दिसला तो फोटो पाहून अनिकेतचा चेहरा जरासा सुखावला अनिकेत .. आपल्य हातील सामान खाली ठेऊन त्या फोटो जवळ गेला आणि त्याने पूर्ण फोटो स्वच्छ केला ...त्याच्या वडिलांचा आणि त्याचा लहानपणीचा होता तो. अनिकेत ते पाहतच होता कि अचानक फोटोत त्यास .. दिसले कि त्याच्या मागे कोणीतरी होते .... त्याने नीट निरखून पाहिले तर त्याला दिसले कि ते तर दुर्गधर होते त्याचे वडील ... आणि झटक्यातच अनिकेत मागे वळला .. कि ... क्रमश:

हि गोष्ट माझ्या बाबांन सोबत घडलेली खरी घटना आहे. तेव्हा माझे बाबा 20-25 वर्षाचे असतील. तेव्हा बाबाचे लग्न झाले नव्हते. बाबा गावी राहत होते. आणि आंघोळ करण्यासाठी नदीवर गेले होते. बाबा आंघोळ करुन येत असताना बाबांना हसण्याचा आवाज आला. बाबांनी थोडे पुढे जाऊन पाहिले. तरा एका झाडावर एक बाई बसली होती. बाबा बोले ती हडळ असावी. ती दिसायला खुप सुंदर होती आणि तिचे केस खाली खोडा पर्यंत लांब होतै. बाबांन कडे बघुन ती हसत होती. बाबा थोडे घाबरले पण बाबा पहिल्या पासुन धीरट. बाबांनी तिकडे लक्ष न देता पुढे चालत निघाले. पण त्या हडळीने पाठला सोडला नाही. ती बाबांन सोबत अदृश्य रुपात घरी आली होती. आणि बाबांना सोडून माझ्या आजोबाला (आता ते या जगात नाही) पकडले. आणि माझे आजोबा जे पहिली-दुसरी पर्यंत शिकले नव्हते ते इग्रजी आणि इतर भाषा बोलु लागले. माझ्या बाबांना समझले कि काही तरी झाले. म्हणुऩ त्यानी मांत्रिक ला बोलवले आणि मांत्रिकने माझ्या आजोबांना कसला तरी टिळा लावला आणि आजोबा सुटले. त्या नंतर बाबांनी आजोबांनच त्या नदीवरच्या घटने बद्दल सांगितले. तेव्हा आजोबा बोलले ती हडळ असेल. त्या रस्त्याने परत ये-जा करु नको. आणि त्या नंतर बाबांनचे नदीवर जाणे कमी झाले. माझ्या बाबांन सोबत अश्या अनेक घटना घडल्या होत्या. मी सुद्धा गावी 13 वर्ष राहीलो. आणि सुट्टीत जातो कधी कधी. आम्ही नदीवर सुद्धा जातो पण आता आमच्या सोबत नाही घडत अश्या घटना कथा2 :- एक गमतीदार किस्सा पोस्ट करतोय हा किस्सा घडलाय जयंत माळी यांचे बाबतीत दोन वर्षापुर्वीची गोष्ट आहे आमची साखर कारखान्याची काँलनी आहे. आम्ही सगळे तिथेच राहतो पण रात्री 10 नंतर कोणी बाहेर पडत नाही. आमची 10-12 मित्रांची गँग काँलनीत उचापत्या करायला प्रसिध्द होती आणि अजुनही आहे. त्या दिवशी आमचा एक मित्र गणेश ( गण्या ) रात्री 2 वाजता लघुशंकेसाठी उठला घरातुन बाहेर आला तर त्याला 2 पांढर्या आकृती दिसल्या हा आपला गपचुप घरात आला आणि त्याने फोन करुन आमच्या सगळ्या गँगला बाहेर असणार्या त्या आकृत्यांबद्दल सांगितले 15 मिनीटांत आम्ही सगळे चाळीच्या मागच्या बाजुला जमलो सगळ्यांना पटले होते की ते भुत आहे पण आमची उचापती करायची सवय यावेळी जागी झाली आमच्यातल्या परेश ( पश्या ) ने पटापट दांडकी आणि राँड काढले आणि त्या दोन आकृत्यांना मारायचे असे आमचे ठरले. आम्ही सगळे हनुमान चालीसा म्हणत म्हणत त्या आकृत्यांच्या पाठी मागे पोचले पश्याने इशारा करताच आम्ही त्या दोन आकृत्यांना मार द्यायला सुरुवात केली पण ईतक्या आमच्यतला अक्षय ( आकक्ष्या ) ओरडला अरे ही भुत नाहीयेत. मी बोलले ये आकक्ष्या कशावरुन ही भुत नाहीयेत. आकक्ष्या बोलला अरे यार भुताच्या आरपार काठी जाते यांच्याबाबतीत असे काहीच घडत नाहीये तोपर्यंत इकडे आमच्या काँलनीतले लोक आमच्या दंग्याने जागे झाले. आम्ही सगळे शांत झालो ती दोन पोर मात्र जाम रडत होती त्यांना पटकन हाँस्पिटल मध्ये नेले इकडे घरच्यांचा जाम ओरडा खावा लागला दुसर्यादिवशी समजले की ती दोन पोर त्यांची DUTY करुन घरी चालली होती पण थंडीचे दिवस आहेत म्हणुन कट्टयावर सिगारेट पित बसली होती. समाप्त
 * भुताला जोरदार मारामारी ||