User:Shreya Kaundinya/sandbox

முன்னுரை:

தமிழ் தெற்காசியாவின் தமிழ் மக்களால் பேசப்படும் ஒரு திராவிட மொழியாகும். இது உலகின் பழமையான மொழியாக அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது, கிட்டத்தட்ட 5,000 ஆண்டுகளுக்கு முந்தையது. இது சமஸ்கிருதம் மற்றும் சமஸ்க்ருதம் தழுவிய மொழிகளிலிருந்து உருவானது. தமிழ் இலக்கியத்தின் வரலாறு 2,000 ஆண்டுகளுக்கும் மேலானது மற்றும் நீண்ட மற்றும் வளமான இலக்கிய பாரம்பரியம் கொண்டது. தமிழ் தேசத்தின் சமூக, கலாச்சார மற்றும் அரசியல் வரலாறு தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.

தமிழ் இலக்கியம்:

தமிழ் இலக்கியத்தை நாட்டுப்புற இலக்கியம், செவ்வியல் இலக்கியம் என இரண்டாகப் பிரிக்கலாம். நாட்டுப்புற இலக்கியம் கதைகள், பழமொழிகள், கவிதைகள் மற்றும் பலவற்றைக் உள்ளடக்கியது. இவை நீண்ட காலமாக வாய்வழி மற்றும் செவிவழி வடிவங்களில் நிலவினாலும், பின்னர் அவை எழுத்து வடிவத்தின் மூலம் பாதுகாக்கப்பட்டன. நாட்டுப்புற இலக்கியங்களை உருவாக்கியவர்கள் அடையாளம் காணப்படவில்லை. சங்க காலம் தொட்டே கற்றறிந்தவர்களின் ஆக்கப்பூர்வமான எழுத்துக்கள் செவ்வியல் இலக்கியம் என்று குறிப்பிடப்படுகின்றன. இந்த எழுத்துக்கள் கல்வெட்டுகளில் பாதுகாக்கப்பட்டு, பதப்படுத்தப்பட்ட பனை ஓலைகளில் எழுத்தப்பட்டன.

சங்க இலக்கியம்:

தமிழ் இலக்கியம் சங்க காலம் தொட்டு இருந்து வருகிறது. இது மதுரையை தளமாகக் கொண்ட கவிஞர்களின் சபை அல்லது "சங்கம்" என்ற பெயரால் அழைக்கப்படுகிறது. வரலாற்றின் படி மூன்று சங்கங்கள் இருந்ததாக அறியப்படுகிறது. ஆனால் முதல் இரண்டின் படைப்புகல் கானாமால் பொய்விட்டன. சங்கதின் படைப்புக்கள் பண்டைய தமிழ் மக்களின் மேம்பட்ட மற்றும் பண்பட்ட வாழ்க்கை முன்வைக்கப்படுகிறது.

முதல் சங்கம் மதுரைக்கு தெற்கே உள்ள ஒரு நகரத்தில் கூடியது, பின்காலத்தில் அண்ணகரை கடல் கொண்டது. அகஸ்திய முனிவரின் தலைமையில் சங்கம் சுமர் 4,400 ஆண்டுகள் நீடித்தது. அவர் எழுதிய அகத்தியம் முதல் சங்கத்தின் மிக முக்கியமான நூலாகும். பெரும்பாலான படைப்புகல் இழக்கப்பட்டுள்ளன. இடைக்காலத்தில் சில வர்ணனைகளில் மேற்கோள் காட்டப்பட்ட சில வாரிகல் மட்டுமே எஞ்சியுள்ளன.

இரண்டாவது சங்கம் கிழக்குக் கடற்கரையில் உள்ள கபடபுரத்தில் கூடியது. கபடபுரம் வெள்ளத்தால் அழிக்கப்படுவதற்கு முன் சுமார் 3,700 ஆண்டுகள் நீடித்தது. அகஸ்திய முனிவரின் சீடராகக் கருதப்படும் தொல்காப்பியரின் தொல்காப்பியம் இச்சங்கத்தில் இயற்றப்பட்டது. இந்த இரண்டு சங்கங்களின் மற்ற எல்லா உரைகளும் தொலைந்துவிட்டதாகக் கூறப்படுகிறது.

மூன்றாம் சங்கம் ஒன்று மற்றும் இரண்டாம் நூற்றாண்டுகளில் மதுரையில் கூடியது இது சுமார் 1,850 ஆண்டுகள் நீடித்தது. இக்காலகட்டத்தில் உருவான இலக்கியங்களில் எட்டுத்தொகை மற்றும் பத்துப்பாட்டும் அடங்கும். எட்டுத்தொகை எட்டுத் தொகுப்புகளையும், பத்துப்பாட்டு பத்து நீண்ட கவிதைகளையும், கொண்டது. இப் படைப்புகள் அனைத்தும் தொல்காப்பியத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டதாகக் கூறப்படுகிறது. சங்க காலத்திற்குப் பிறகு இரண்டு காவியங்கள் எழுதப்பட்டன. அவை இளங்கோ அடிகள் இயற்றிய சிலப்பதிகாரம் மற்றும் சாத்தனார் எழுதிய மணிமேகலை.

சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை, தொல்காப்பியம் போன்ற சங்கப் படைப்புகளில் மதத்ததை பற்றிய குறிப்புகள் காணப்படுகிறன. சமய நம்பிக்கைகளும் அதனுடன் தொடர்புடைய செயல்பாடுகளும் தமிழகத்தில் முக்கியத்துவம் பெற்றன. இந்த பக்தி இயக்கத்தின் விளைவாக பக்தி இலக்கியம் பிறந்தது. ஆறு முதல் பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டு வரை, தமிழ் பக்தி பாக்கலை எழுதிய ஆழ்வார்கள் (வைஷ்ணவ முனிவர்கள்) மற்றும் நாயன்மார்கள் (ஷைவ முனிவர்கள்) பெரும் பக்தி இயக்கத்தைத் தொடங்கினர். பெரிய புராணம், கம்பராமாயணம் மற்றும் பிற தமிழ் இலக்கியச் செவ்வியல் நூல்களும் இக்காலத்திலேயே எழுதப்பட்டன. காவியங்கள் கடவுள்கள், மன்னர்கள் மற்றும் அசாதாரண சக்திகளின் நாயகர்களை புகழ்ந்தன. இவ்வரிசையில் முதல் முதலாக அமைந்தது திருத்தக்க தேவர் பாடிய சீவகசிந்தாமணியே.

தமிழ் இலக்கியத்தின் நவீன காலம்:

தமிழ் இலக்கியத்தின் நவீன சகாப்தம் 18 மற்றும் 19 ஆம் நூற்றாண்டுகளில் தொடங்கியது. மேற்கத்திய கலாச்சாரமும் சிந்தனையும் தமிழ் சமூகத்தை ஆழமாக பாதித்தது. ஐரோப்பிய காலனித்துவவாதிகளும் அவர்களின் ஆதரவாளர்களும் தமிழர் நிலத்தின் பாரம்பரிய ஆட்சியாளர்களை முறியடித்தனர். கல்வி, ஜனநாயக சிந்தனைகள், அச்சகத்தின் வளர்ச்சி, தகவல் தொடர்பு ஊடகங்களின் வளர்ச்சி மற்றும் பல, இந்த மாற்றங்களுக்கு வழிவகுத்தன. புதிதாக அச்சிடப்பட்ட பழங்கால ஓலை நூல்கள் நவீன இலக்கியத்துக்கு வழி வகுர்த்தது. மாயூரம் வேதநாயகம்பிள்ளை, ப. ராஜம் ஐயர், அ. மாதவையா, மகாகவி சுப்பிரமணிய பாரதியார் போன்ட்ரோரின் படைப்புகல் நவீன இலக்கியத்தில் ஒரு சான்று.

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் ஆங்கிலத்தின் ஆழமான தாக்கத்திற்கு உட்பட்ட சில எழுத்தாளர்களின் மூலம் தமிழ் இலக்கியத்தின் நவீன சகாப்தத்தில் ஒரு சமகால போக்கு தொடங்கியது. இவர்களின் ஒருவரான வேதநாயகம் பிள்ளை முதன் முதலில் புதுமையான கதைகளையும் நாடகங்களையும் படைத்தார். உரைநடையின் வளர்ச்சி மெதுவாக இருந்தபோதிலும், சீனிவாச ஐயங்காரின் வரலாற்றுக் காதல்கள், பத்மாவதி போன்ற சமூக நாவல்கள், ஏ.எஸ். மாதவய்யாவின்யின் விஜய மார்த்தாண்டம் மற்றும் ராஜம் ஐயரின் கமலாம்பாள் ஆகியவை நவீன கால தமிழ் இலக்கியத்தில் முக்கியமானவை. சிறுகதை வி.வி.எஸ்.ஐயரால் சிறுகதை பிரபலப்படுத்தப்பட்டது. ராஜாஜி மற்றும் சம்பந்த முதலியார் ஆகியோரின் ஷேக்ஸ்பியர் நாடகங்களின் உன்னதமான தழுவல்கள், தமிழ் நாடகத்திற்கு பெரிதும் உதவியது.

மேற்கத்திய பாணியில் சிறுகதை மற்றும் நாவல்கள் எழுதுவது நவீன இலக்கியத்தில் இரண்டாம் கட்ட வளர்ச்சி ஆகும். 1970 களுக்கு பின் தமிழ் இலக்கியத்தில் நவீனத்துவப்போக்கு காணப்பட்டது. இந்த காலகட்டத்தைச் சேர்ந்த சில சிறந்த அறிஞர்கள் மீனாட்சி சுந்தரம் பிள்ளை, உ.வி. சுவாமிநாத ஐயர், கோபாலகிருஷ்ண பாரதி உள்ளிட்டோர்.

இறுபதாம் நூற்றாண்டில் தமிழ் இலக்கியம்:

இருபதாம் நூற்றாண்டில் தமிழ் இலக்கியம் மறுமலர்ச்சி பெற்றது. வெளிநாட்டவர்களுடனான தொடர்பு, ஆங்கிலக் கல்வி, அறிவியலின் வளர்ச்சி மற்றும் தொழில்துறையில் புரட்சி ஆகியவற்றால் எழுத்தாளர்களின் மனதில் மாற்றம் ஏற்பட்டது. இறுபதாம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் சுதந்திர இயக்கம், தனித்தமிழ் இயக்கம், தமிழிசை இயக்கம், காந்தியம், சோசலிசம், குழந்தை இலக்கியம் மற்றும் பல இயக்கங்கள் தோன்றின. கட்டுரைகள், சிறுகதைகள், நாவல்கள், மொழிபெயர்ப்புகள், விமர்சனப் படைப்புகள் மற்றும் வர்ணனைகள் ஏராளமாக வெளிவந்தன.

இறுபதாம் நூற்றாண்டில் மேடை நாடகங்கள் தயாரிப்பில் ஏற்றம் கண்டது. ஆரம்பத்தில், நாடகங்கள் பிற மொழி படைப்புகளின் தழுவல்களாக இருந்தன. பிரபலமாக இருந்தாலும் நடிகர்கள் மக்களால் இழிவாக பார்க்கப்பட்டனர். சங்கரதாஸ் சுவாமிகள், மேடை நடிகர்கள் "கலைஞர்கள்" மற்றும் அவர்கள் மதிக்கப்படுவதற்கும் மரியாதை செய்வதற்கும் தகுதியானவர்கள் என்ற கருத்தை கேள்விக்குள்ளாக்கினார். இதைத் தொடர்ந்து பம்மல் சம்பந்த முதலியார். அவர் ஒரு அமெச்சூர் நாடகக் குழுவை நிறுவினார், இது நடிப்பு மற்றும் மேடை நாடகங்களின் வளர்ச்சிக்கு உதவியது.

கோபாலகிருஷ்ண பாரதி:

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் புகழ்பெற்ற எழுத்தாளரான கோபாலகிருஷ்ண பாரதி, கர்நாடக இசைக்கு இசைவாக பல பாடல் வரிகள் மற்றும் கவிதைகளை எழுதியுள்ளார். நந்தனாரின் வாழ்க்கையை அடிப்படையாகக் கொண்ட “நந்தனார் சரிதம்” அவரது மிகவும் பிரபலமான இலக்கியப் படைப்புகளில் ஒன்றாகும். இது அந்தக் காலத்தின் புதுமையான மற்றும் புரட்சிகரமான சமூக வர்ணனையாகும். பெரியபுராணத்திலும் இதைப் பற்றி விரிவாகக் கூறியுள்ளார். ராமலிங்க அடிகள் “திருவருட்பாவை” இயற்றினார். இது ஒரு அழகான மற்றும் எளிமையான பக்தி படைப்பு.

சுப்ரமணிய பாரதி:

சுப்ரமணிய பாரதி மற்றும் மறைமலை அடிகள் ஆகியோர் அந்தக் காலத்தின் மற்ற புகழ்பெற்ற கவிஞர்கள். சுப்ரமண்ய பாரதியின் புதுக்கவிதை புதிய எழுத்தாளர்களுக்கும் கவிஞர்களுக்கும் புதிய விதிகளையும் வழிகளையும் நிறுவி சிறந்த படைப்புகளை உருவாக்கும் சுதந்திரத்தை வழங்கியது. சிறுகதைகள், நாவல்கள், தலையங்கங்கள் மற்றும் வர்ணனைகள் போன்ற வடிவங்களில் தமிழ் உரைநடையையும் உருவாக்கினர். அனைவருக்கும் புரியும் வகையில் அழியாத வசனங்களை இயற்றி எளிய தமிழ் பிரபலப்படுத்தப்பட்டது. சுப்ரமண்ய பாரதி தனது பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் முன்னோடிகளின் சிக்கலான சொற்களஞ்சியம் மற்றும் விரிவான வாக்கிய அமைப்பைக் கைவிட்டு தமிழ்க் கவிதையை நவீனப்படுத்தி புத்துயிர் அளித்தார். தமிழ்நாட்டின் சாதாரண மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையிலிருந்து பெறப்பட்ட எளிய சொற்களையும் நடையும் அவர் விரும்பினார். அவரது கனல்மிகு சுதந்திர பாடல்கள், "சர்வ தேச கீதங்கள்" என்ற தலைப்பில் சேகரிக்கபட்டு வெளியிடப்பட்டது. அவர் தனது கவிதைகள் மூலம் சக தமிழர்களின் இதயங்களில் தேசபக்தி மற்றும் தேசியவாதத்தின் கனல்களை எழுப்பினார்.

பாரதிதாசன்:

பாரதிதாசன் (பாரதியின் சீடர்) என்று தன்னை அழைத்துக் கொண்டவர், கனகசபை சுப்புரத்தினம். தமிழ்ச் சமூகத்தில் தாம் கண்ட தீமைகளான பிளவுபடுத்தும் சாதி அமைப்பு, கடின உழைப்பாளிகள் இரக்கமற்ற முறையில் சுரண்டல் போன்றவற்றை எதிர்த்து கவிதைகள் எழுதினார். அதே நேரத்தில் அவர் பல்வேறு இலக்கிய வடிவங்கள் மற்றும் பாடங்களில் பரிசோதனை முயற்சி செய்தார். பாரதிதாசன் போன்ற பல அறிஞர்கள் மற்றும் எழுத்தாளர்கள், இலக்கியம் மற்றும் தங்களை மேம்படுத்த கவிதைகளை ஆராய்ந்தனர். உ.வே. சுவாமிநாத ஐயர் தமிழ்நாட்டில் சங்க இலக்கியத்தின் மீதான ஆர்வத்தை மீட்டெடுக்க ஒரு இயக்கத்தைத் தொடங்கினார். அவர் என் சரிதம் என்ற சுயசரிதை மற்றும் தொன்னூருக்கும் மேற்பட்ட புத்தகங்களை வெளியிட்டார்.

கல்கி கிருஷ்ணமூர்த்தி:

கல்கி கிருஷ்ணமூர்த்யின் சிறுகதைகள் மற்றும் நாவல்கள் ஆனந்த விகடனில் வெளிவந்தன. இறுதியில் கல்கி என்ற வார இதழைத் தொடங்கினார். கல்கி க்ரிஷ்ணமுர்த்தியின் சிறுகதை மற்றும் பத்திரிக்கை உத்தியினால் நவீன கால தமிழ் இலக்கியம் புகழ்பெற்றது. பார்த்திபன் கனவு, சிவக்மியின் சபதம் மற்றும் பெரிதும் போற்றப்பட்ட பொன்னியின் செல்வன் போன்ற மறக்க முடியாத பல நாவல்களை எழுதியுள்ளார்.

முடிவுரை: ஆயினும்கூட, புதிய கவிதையிலன் இரண்டு நிலைகளில் ஒரு திட்டவட்டமான வேறுபாடு உள்ளது. செவ்வியல் யுகத்தின் சந்தக்கவிதைகள் தொடங்கி பாரதியின் பாடல் வரிகள் வரை இசையும் இலக்கியமும் பின்னி பிணைந்தவை. தமிழ் கவிதைகள் பெரும்பாலும் நிறைய உணர்ச்சிகளுடனும் பக்தியுடனும் (கடவுளின் அன்பு) பாடப்பட்டுள்ளன. பாரதி, புதுமைப்பித்தன் முதலானோரின் எழுத்துக்களில் காணப்படும் உறுதியும் நேர்மையும் இன்றைய எழுத்துக்களில் அரிதாகவே காணப்படுகின்றன. வணிக வெளியீடுகள் மற்றும் புகழ்ச்சிகள் எழுத்துக்கள் அதிக முக்கியத்துவம் பெற்றுள்ளன. புதிய கவிஞர்கள் அனைத்து பாரம்பரிய அளவீட்டு சந்தங்களையும் உடைத்து, சரளமான வசன நடைகளை பரிசோதித்து மூன்றரை தசாப்தங்கள் கடந்துவிட்டன. தங்களின் படைப்புகளில் வழக்கத்திற்கு மாறான புதுமைகளையும், வெளிப்படையாக விவாதிக்க தயங்கும் விஷயங்களையும் தடையின்றி எழுதினர்.