User:Sonutukya

रायप्पा महार रायप्पा महार यांच मुळ गाव तुळापूर(नागरवास) मोसे खोरे मधील "तंव" गाव. बालपणी रायप्पा शंभूराजांच्या सावलीप्रमाणे सोबत असायचे. त्यांच्या पराक्रमामुळे त्यांची नेमणूक शंभूराजांचे अंगरक्षक म्हणून झाली होती. अवघ्या तेराव्या वर्षी रायप्पांचा शंभूराजांनी दरबारात सत्कार घडवून आणला होता. इ.स.१६८९ च्या सुरुवातीला संभाजीराजांनी त्यांच्या महत्त्वाच्या सरदारांना बैठकीसाठी कोकणात संगमेश्वर येथे बोलवले. १ फेब्रुवारी,इ.स १६८९ रोजी बैठक संपवून संभाजीराजे रायगडाकडे रवाना होत असतानाच गणोजी शिर्केने कमालीची गुप्तता बाळगली. मराठा आणि शत्रूचे सैन्यात चकमक झाली. मराठ्यांचे सैन्यबळ कमी होते.प्रयत्नांची शर्थ करूनही मराठे शत्रूचा हल्ला परतवून लाऊ शकले नाहीत. मुघलांनी संभाजीराजांना व त्यांच्यासोबत असलेले कवी कलश यांना जिंवत पकडले. अनेक पराक्रमी सेनापतींनी संभाजी महाराजांच्या सुटकेसाठी आकाशपाताळ ऐक केल. पण मुघलांनी हा कट अत्यंत सुनियोजित रीत्या आखला होता. त्यांनी संभाजीराजेना माराठ्यांच्या हाती लागू दिले नाही. येशूबाई खंबीरपणे राजधानी रायगडाचा कारभार संभाळत होत्या. संख्याबळाने आपली ताकद कमी पडतेय हे त्यांना दिसत होतं. महाराजांना सोडवण्यासाठी सबुरीने योग्य वेळेची वाट पाहण्याचा सल्ला त्यांनी आपल्या सैन्याला दिला. पुढे शंभूराजेना आणि कवी कलश यांना औरंगजेबापुढे बहादूरगड येथे आणण्यात आले. आपल्या धन्याचा तिथे छळ सुरू करण्यात येत आहे हे कळल्यावर रायप्पाच मस्तक खवळल. त्याच्या सबुरीचा अंत झाला. मोजक्या सैन्यानिशी तो बहादूरगडाच्या दिशेने गेला. पाणी वाहणाऱ्या भिस्ती लोकांच्या मदतीने मुघल सैन्यात गुपचूप प्रवेश देखील मिळवला.बहादूरगडाच्या पायथ्याशी औरंगजेब बादशहाची पाच लाख सैनिकांची छावणी वसलेली होती. अशाच एका दुपारी मुघल सैन्यात चामड्याच्या पिशवीतून पाणी पाजत असताना त्याच्या कानावर पडले की कुणाची तरी धिंड काढण्यात आली आहे. छावणी मध्ये गोंधळ सुरू झाला. लोक गडबडीने त्या दिशेने धावत होते. रायप्पाने जेव्हा मरहठ्ठा संभा हे ऐकले तेव्हा त्याच्या कानात गरम तेल ओतल्याप्रमाने झाले. रागाने लाल झालेल्या रायप्पा देखील तिकडे धावला. तेजस्वी सूर्यपुत्र संभाजी राजेंना काटेरी साखळदंडात अडकवून त्यांची मानहानीकारक धिंड काढलेली आहे हे पाहून रायप्पाचे भान सुटले. तो तसाच राजेना घेऊन येणाऱ्या सैनिकांच्या अंगावर धाऊन गेला. लाखोंच मुघल सैन्य आणि त्यांच्यावर धावून घेलेला हा एकटा शूरवीर रायप्पा. क्षणातच त्याने दोन अंमलदारांना कापून काढले. या हल्ल्याने औरंगजेब सुद्धा हादरून गेला. गनीम-गनीम असा हल्लकल्लोळ मुगलांच्यात पसरला. संभाजी महाराजांचे साखळदंड तोडण्याचा प्रयत्न करणाऱ्या रायप्पाच्या अंगावर लाखो समशेरीचे वार झाले. आणि रायप्पा महाराला शंभूराजांना सोडवण्याच्या प्रयत्नात वीरमरण आले. त्याचे रक्त संभूराजांच्या पायाशी सांडले. फक्त रायप्पा महार एकच नाही औरंगजेबाशी लढा देणारा गोविंद गोपल महार, शिदनाक महार असे अनेक महार समाजातील योद्धे खंद्याला खांदा लावून स्वराज्यासाठी लढत होते. छत्रपतींच्या स्वराज्यात जातीपातीच्या विद्वेषाला स्थान नव्हते.