User:Sovereigngeorgedas/sandbox

നാട്ടാര്ങ്ങിലേക്ക്

സംസ്കൃതവും തമിഴും മലയാളവും ഇണങ്ങിപ്പിണങ്ങി രംഗ വേദിയിൽ ആശയവിനിമയം നടത്തിയപ്പോൾ മലയാള നാടകത്തിന്‍റെ ബീജാവാപം ഉളവായി എന്ന് ചുരുക്കിപ്പറയാം. ഒരു നൂറ്റാണ്ടു കാലത്തോളം അനുകരണങ്ങളുടേയും വ്യക്തികളുടേയും സ്വതഃസിദ്ധമായ പ്രവർത്തനങ്ങളുടേയുംഫലമായി മലയാള നാടകവേദി മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.

കൂത്തമ്പലങ്ങളിലും കൊട്ടാരങ്ങളിലും അരങ്ങും അണിയറയും ഒരുക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ നാടകത്തിന് രാജകീയപാത ലഭിച്ചു. ഈ കാലയളവിൽ, പാടത്തു പണിയെടുക്കുന്ന പണിയാളരും മറ്റ് അദ്ധ്വാനിക്കുന്ന വർഗ്ഗങ്ങളും തങ്ങളുടെ ജീവിതാംശങ്ങളെ കഴിയുന്നത്ര നാടകീയമായി സമുദായത്തിന് കാഴ്ചവച്ചു

ഫൂഡൽ സംസ്കാരത്തിന്‍റെ തണലിൽ വരേണ്യ വർഗ്ഗത്തിന്‍റെ കലകൾ വാനോളം വാഴ്ത്തപ്പെട്ടു .പണിയാളരുടെ കലാസാംസ്കാരിക പ്രവർത്തനങ്ങൾ മ്ലേച്ചമായി എണ്ണി. അവഗണിക്കപ്പെട്ട കല -സാംസ്‌കാരിക വൈജ്ഞാനിക മണ്ഡലങ്ങളെ പാടിപുകഴ്ത്തുവാനൊ, പഠനവേദി ഒരുക്കുവാനൊ മലയാള നാടകവേദിയിലെ തലതൊട്ടപ്പൻമാർ തുനിഞ്ഞില്ല.

ജനതയുമായി നാടകത്തിന് ബന്ധമില്ലാതായതോടെ നടകാവതരണങ്ങൾ ഉപകാരപ്രദമല്ലാതായി. ദളിതരുടെ കലാസാംസ്കരികം അവഗണിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ ഭൂരിപക്ഷത്തിന്‍റെ സർഗ്ഗാത്മകത മനസ്സിലാക്കുവാൻ നമുക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. പകരം വൈദേശിക ശക്തികളുടെ പ്രലോഭനങ്ങൾക്കടിമപ്പെട്ട് 'സത്യസന്ധത' എന്ന ഓമനപ്പേരിൽ പലതരം തിയ്യറ്ററുകൾ ഇവിടെ വളർന്നു. ഇപ്രകാരം രൂഢസദാചാരം ഒരുങ്ങിപിടിച്ചുവന്നപ്പോൾ സാധാരണക്കാരാന്‍റെ വിശ്വാസാചാരാനുഷ്ഠാനങ്ങളിൽ  നിന്ന് ഉരുത്തിരിഞ്ഞ് വന്ന ജനകീയ കലകൾക്ക് രംഗവേദികളിൽ   വേരുകൾ നഷ്ടമായി

കൂട്ടമായിരുന്ന് കണ്ട്, ചിന്തിച്ചാസ്വാദിക്കാനുതകുന്ന ഒരു രംഗകലാ മാധ്യമമാണല്ലോ നാടകം. അതുകൊണ്ട്തന്നെ നാടകം വ്യക്തികളുടെ അന്തഃർഗതങ്ങൾക്ക് വഴികാട്ടിയായിരിക്കണമെന്ന്    നിർബന്ധമുണ്ട്.

പ്രപഞ്ചവും പ്രപഞ്ചവസ്തുക്കളും മാറ്റത്തിനുവിധേയമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പ്രക്രിയയിൽ സമൂഹത്തിനും മാറ്റം സ്വാഭാവികമാണ് .എന്നാൽ സമൂഹത്തിന്‍റെ സ്വതഃസിദ്ധമായിട്ടുള്ള മാനസിക വളർച്ചയെ പ്രതിലോമശക്തികൾ തടഞ്ഞ്നിർത്തുകയും സമുദായത്തെ മുരടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു .ഇത്തരം അവസ്ഥയിൽ സമുദായത്തെ രക്ഷിക്കേണ്ട ബാദ്ധ്യത  കലാസാംസ്കാരിക ,രാഷ്ട്രിയ ,വൈജ്ഞാനികരംഗങ്ങളിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന വ്യക്തികളിലും സംഘടനകളിലും നിക്ഷിപ്തമാകേണ്ടതാണ്. അതുകൊണ്ടായിരിക്കണം ഉത്തുംഗമായാതെന്തെന്ന് നഗരത്തെ പഠിപ്പിക്കുന്നതാണ് നാടകമെന്ന് അരിസ്റ്റൊട്ടിൽ പറഞത് .പൊതുനന്മക്കായി ജനതിനാവശ്യമായതെന്തെന്ന് പഠിപ്പിക്കലായിരിക്കണം നാടകം .ഈ ധർമ്മം നിർവ്വഹിക്കുവാൻ നാട്ടരങ്ങ് സ്വീകരിച്ച  അരങ്ങും അവതരണരീതിയും വിശകലനം ചെയ്യാം.

ജനകീയ കലകളേയും വിശ്വാസാചാരാങ്ങളേയും തത്ത്വശാസ്ത്രത്തിന്‍റെ വെളിച്ചത്തിൽ വിലയിരുത്തി നാടക മാധ്യമത്തിൽ കൂടി നാടകീയമായി നാട്യക്കാരും കഴ്ച്ചക്കാരും ഒരേതലത്തിൽ സംവേദനം നടത്തുകയെന്നുള്ളതാണ്.

ഇപ്രകാരമുള്ള സംവേദനക്ഷമത ഒരു പരിധിവരെ തെരുവു നാടകങ്ങളും നിർവ്വഹിച്ചിട്ടുണ്ട് .തെരുവുനാടകങ്ങളും നാട്ടരങ്ങു നാടകങ്ങളും തമ്മിൽ സാമ്യമുണ്ടെങ്കിലും രണ്ടും തികച്ചും വ്യത്യസ്ഥമാണ് .തെരുവുനാടകത്തിൽ കാണികളുടെ മനസ്സ് മിക്കവാറും ചഞ്ചലമാണ്(ഫ്ലോട്ടിംഗ് ).നാട്ടരങ്ങ് നാടകത്തിൽ കാണികളുടെ മനസ്സ് ഉറച്ചതാണ്.(കാണികൾ നാടകം കാണുവാൻ വേണ്ടി മുൻപേ തയ്യാറാക്കിയ പ്രത്യേക സ്ഥാനത്തിരുന്ന് ദൃഢചിത്തതയോടെ സ്പഷ്ടമായി പരിശോധിക്കുന്നു )ഈ രീതിക്ക് സ്ഥിരമായ ഒരു അരങ്ങ് സംവിധാനമുണ്ട്.

അരങ്ങ് എട്ട് മീറ്റർ വ്യാസമുള്ള ഒരു വൃത്തം.ഇതിലേക്കു നാലുവഴികൾ യോജിച്ചിരിക്കുന്നു. വഴികൾക്കിടയിൽ കാണികൾ ഇരിക്കുന്നു.

ഇവിടെ കാണികളുടെ മനസ്സിന് നാടകീയമായി വിമർശനത്തിനുള്ള കഴിവു വർദ്ധിക്കുന്നു .വൃത്താ കാരത്തിലുള്ള ആട്ടക്കാരുടെ രംഗചലനങ്ങള്‍ ,അംഗപ്രത്യംഗാഭിനയരീതി ,താളാത്മകത ,സംകഘാഭിനയരീതി എന്നിവ പ്രേക്ഷകരുടെ സ്ഥിരമായ മനസ്സുമായി സമ്മേളിച്ച് നാട്യത്തിന്‍റെ വിവിധ ഘട്ടങ്ങളിലൂടെ കർട്ടനും കട്ടൗട്ടുകളുമില്ലാതെ സ്ഥിരമായ രംഗവേദിയൊരുക്കുന്നു.

പ്രക്തനകാലം തൊട്ട് അഗ്നിക്കുചുറ്റുമിരുന്ന്‍ ആശയവിനിമയം നടത്തുകയും കലാരൂപങ്ങള്‍ അവതരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നുവല്ലോ? വൃത്താകാരത്തിലുള്ള ഈ അരങ്ങ് സംഘകാലം തൊട്ടുള്ള ജനപഥ സംസ്കാരങ്ങളിലൂടെ ഇന്നും നിലനില്‍ക്കുന്നു. എന്തുകൊണ്ടാണ് വൃത്താകാരത്തിന് ഇത്രയും പ്രാധാന്യം ലഭിച്ചത്? ചതുരവും ത്രികോണവും മറ്റു മാനങ്ങളും വൃത്തത്തില്‍ ഒതുങ്ങും. വൃത്തത്തിന് വ്യാപകത്വം കൂടുമെന്നര്‍ത്ഥം. വൃത്തത്തിനു ചുറ്റും ജനമിരുന്നു ചിന്തിച്ചാസ്വദിച്ച് ഗ്രഹിക്കുന്നതിനാല്‍ മാനസികമായി കൂടുതല്‍ അസ്വാദനക്ഷമത ലഭിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ വൃത്താകാരത്തിലുള്ള ഒരു അരങ്ങ് തനിയെ രൂപപ്പെടുന്നു.ഈ അരങ്ങിന്‍റെ കേന്ദ്രബിന്ദു ( വൃത്തത്തിന്‍റെ മദ്ധ്യബിന്ദു) അതിന്‍റെ ശ്രദ്ധകേന്ദ്രീകൃതബിന്ദു തന്നെയാണ്. ഇത്തരം അരങ്ങില്‍ കലാരൂപങ്ങള്‍ അവതരിപ്പിക്കുമ്പോള്‍ ശ്രദ്ധകേന്ദ്രീകൃതബിന്ദുവിനു ചുറ്റും ക്രിയ നടക്കുന്നത്കൊണ്ട് പ്രേക്ഷകരുടെ ശ്രദ്ധ കലാരൂപങ്ങളില്‍ കൂടുതല്‍ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നതിന് എളുപ്പത്തില്‍ സാധിക്കുന്നു.

ദീര്‍ഘചതുരാകൃതിയിലുള്ള തിയ്യേറ്ററില്‍ ഒരറ്റത്ത് കലാരൂപങ്ങള്‍ അവതരിപ്പിക്കുകയും മറ്റുഭാഗങ്ങളില്‍ കാണികളിരിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോള്‍ ശ്രദ്ധകേന്ദ്രീകൃതബിന്ദു ദീര്‍ഘചതുരത്തിന്‍റെ രണ്ടു വികര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ സന്ധിക്കുന്നിടത്താകുന്നു. അവിടെ കലാരൂപങ്ങള്‍ അവതരിപ്പിക്കുന്നില്ലതാനും. അവതരണം ദീര്‍ഘചതുരത്തിന്‍റെ ഒരറ്റതായതിനാല്‍ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുവാന്‍ വേണ്ടി കൂടുതല്‍ ക്ലേശങ്ങള്‍ സഹിക്കേണ്ടിവരുന്നു.ഇത് അന്യവല്‍കരണത്തിനുള്ള ഒരുഎളുപ്പവഴിയാണെന്ന് പലരും തെറ്റായി പ്രസ്താവിക്കുകയും വാദിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.അന്യവല്‍ക്കരണം ബുദ്ധിപരവും മാനസികവുമായുള്ള ഒരുപ്രക്രിയയാണ്‌.

വൃത്താകാരത്തിലുള്ള അരങ്ങില്‍ കഥാപാത്രങ്ങള്‍ സഞ്ചരിക്കുമ്പോള്‍ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ മാനത്രയം എളുപ്പത്തില്‍ അനുഭവപ്പെടും. ദീര്‍ഘ ചതുരാകൃതിയിലുള്ള അരങ്ങില്‍ (പ്രൊസീനിയം) ദീപവിധാനത്തിന്‍റെ ക്ലേശകരമായ കൃത്യനിഷ്ഠ കൊണ്ടുമാത്രമേ ത്രിമാനതലം ലഭിക്കുകയുള്ളൂ.

അഭിനയം നവരസാഭിനയം മുഖത്തു പ്രകടമാക്കി കാണികളുമായി ഭാവാത്മക സംവേദനം നടത്തുന്ന രീതി അഭികാമ്യമാണെങ്കിലും ഒരു വലിയ സദസ്സിന്‍റെ മുന്നില്‍ ഇത്തരം അഭിനയശൈലി പലപ്പോഴും അര്‍ത്ഥതലത്തില്‍ കാണികള്‍ക്ക് വ്യതിയാനം തോന്നിപ്പിക്കാറുണ്ട്. സംവേദനം നടത്തേണ്ട വൈകാരിക ഭാവങ്ങള്‍ മുഖത്തുമാത്രം കേന്ദ്രീകരിക്കതെ ശരീരത്തിന്‍റെ ഇതര ഭാഗങ്ങളിലേയ്ക്കും വ്യാപിപ്പിച്ച് ആശയങ്ങള്‍ക്കനുസരിച്ചുള്ള സംവിധായകന്‍റെ രംഗപടങ്ങളോട് യോജിച്ചുനില്‍ക്കുന്ന അഭിനയരീതിയാണ് നാട്ടരങ്ങില്‍ പൊതുവെ ശീലിക്കുന്നത്. സംഘാഭിനയ രീതിയും പ്രയോഗിച്ചുവരുന്നു.ഇതൊരു പക്ഷെ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള കാര്യമാണെങ്കിലും ഇത്തരം അഭിനയരീതിയുടെ തന്മയീഭാവങ്ങള്‍ വളരെലാഘവത്തോടെ കൈകാര്യം ചെയ്ത ഒട്ടേറെ നടീനടന്‍ന്മാര്‍ നാട്ടരങ്ങിലുണ്ട്.

ദീപപ്രസരണം പകല്‍ വെളിച്ചത്തിലും രാത്രികാലങ്ങളിലും നാടകത്തിന്‍റെ ക്രിയാംശങ്ങര്‍ക്ക് പോറലേല്‍ക്കാതെ ഭംഗിയായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു. ഒരു നാടകത്തിന്‍റെ ദൃഢത ഫ്യുസ് കംബിയിലല്ല എന്ന്‍ അറിഞ്ഞുക്കൊണ്ട് നാടകം എഴുതി സംവിധാനം ചെയ്യുന്നതിനാലാണ് പകല്‍ വെളിച്ചത്തിലും രാത്രിയിലും സുഗമമായി നാട്ടരങ്ങ് നാടകം അവതരിപ്പിക്കുവാന്‍ സാധിക്കുന്നത്.

രാത്രികാലങ്ങളില്‍ പന്തങ്ങളുടേയും ഗ്യാസ് ലൈറ്റുകളുടേയും പെട്രോമാക്സിന്‍റേയും ദീപപ്രസരണത്തില്‍ നാടകം കളിക്കുന്നു. പഞ്ചായത്തു വിളക്കുകള്‍പോലും കടന്നു ചെന്നിട്ടില്ലാത്ത നമ്മുടെ കുഗ്രാമങ്ങളില്‍ പതിനായിരമോ ഇരുപതിനായിരമോ വോള്‍ട്ടേജ് വൈദ്യുതി ഉണ്ടെങ്കില്‍ നാടകം കളിക്കാവൂ എന്ന പുത്തന്‍ നാടക സംസ്കാരം രാജ്യദ്രോഹക്കുറ്റമായി കരുതേണ്ടതാണ്.

സംഗീതം ആദിയില്‍ വചനം രൂപമായി. പിന്നെ താളമായി, താളാന്മകത തെറ്റിയാല്‍ അവതാളമായി. ഈ സന്ത്രാസത്തില്‍ ഏതുതാളം....ഏതവതാളം എന്നറിയുവാന്‍ വിഷമം. രണ്ടും ഉണ്ട് എന്നത് തത്വമാണ്. അതുവൈരുദ്ധ്യാത്മകവും. എന്തായാലും ആദിതാളത്തിന്‍റെ ആരംഭം നോക്കാം

ഏതാണ് ആദിതാളം?

പ്രണവ തരംഗം.

അപ്പോള്‍ താളം ആത്മിയമാണോ?

അനുഭവസ്ഥന്‍റെ നിഷ്ട ആത്മിയമായാതുകൊണ്ട് ആത്മിയവും പഞ്ചേന്ദ്രിയങ്ങളുടെ അനുഭൂതിയയതിനാല്‍ ഭൌതികവുമാണ്. താളത്തെ ആത്മീയമായും ഭൌതികമായും വേറിട്ടുകാണാം.എന്നാല്‍ ദ്വൈതഭാവം ചിലപ്പോള്‍ അദ്വൈതമായി ഗുണങ്ങളോടെ തന്നെ നിര്‍ഗുണാവസ്ഥ പ്രാപിക്കുന്നു.

ചില താളങ്ങള്‍ ഇന്ദ്രിയങ്ങള്‍ക്ക് അരോചകമാണെങ്കിലുംഅതിന്‍റെ ധ്വനി ആത്മാവിനെ തട്ടിയുണര്‍ത്തും. കൈലാസനാഥന്‍ പള്ളിയുറങ്ങിയപ്പോള്‍ പ്രകൃതി തമോഗുണത്തില്‍ ആഴ്ന്നു. പാണന്‍റെ തുടിവട്ടം തമസ്സില്‍ സ്വത്വികത്തിന്‍റെ മുളപ്പൊട്ടിച്ചു. അതോടെ താളത്തിന് പ്രകൃതി,ആത്മാവ്,പരമാത്മാവ് എന്നിവയുമായ് രക്തബന്ധമുണ്ടെന്ന്‍ വ്യക്തമായി.

ജീവാന്‍റെ തുടിപ്പുകള്‍ പ്രകടമായി എന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ ജനനി ആനന്ദിച്ചു.അണ്ഡത്തിന്‍റെ ഭിത്തിയില്‍ പുരുഷബിജം വലിട്ടിളക്കി കോശം തുളച്ചുകയറി ലയനം പൂര്‍ത്തികരിച്ചു

ഒരു ചെറിയസൂചിമുനയുടെ തലപ്പിനോളമുള്ള സിക്ത്താണ്ഡം മനോഹരമായ ശിശുവായി വളരുവാനുള്ള അരങ്ങ് ദീര്‍ഘവൃത്താകാരത്തിലുള്ള ഗര്‍ഭപാത്രം തന്നെ.

കേളികൊട്ടായി പുളിയൂണ്‍ കല്യാണം. മധുരം നുകരല്‍ എന്നിവ മുറപോലെ.

കഥാപാത്രം മിനുക്കുവേഷത്തില്‍ നിന്ന്‍ കത്തിയിലേക്ക്. ഗര്‍ഭപാത്രത്തിന്‍റെ പാര്‍ശ്വങ്ങളില്‍ ചവിട്ടിത്തൊഴിച്ചുകൊണ്ട് താളവട്ടങ്ങള്‍ കത്തി ചുവന്നതാടിയിലേക്ക്. പ്രശ്നം ഗുരുതരം. കഥാപാത്രം അരങ്ങുനിറഞ്ഞു. മുന്നൂര്‍കുടം പൊട്ടിച്ച് അരങ്ങിന്‍റെ പരിമിതി ലംഘിക്കുന്നു. ചുവപ്പുപടയിലൂടെ ദര്‍ശനം ലഭിച്ചപ്പോള്‍ കരുണരസത്തില്‍ കരഞ്ഞു. ഇവിടെ ജീവിതതാളം മുതല്‍ ശവതാളം വരെ ചുവടുകള്‍ വച്ച് ആടിപ്പാടി പോലിവുവാങ്ങി പോലിഞ്ഞുപോകണം.

കൂട്ടത്തോടെ വേട്ടയാടിപിടിച്ച മൃഗങ്ങളുടെ ശരീരം ഭോജന സൗഖ്യത്തിനുവേണ്ടി തോലുരിഞ്ഞു. ആ തോലുണക്കി, വലിച്ചുകെട്ടി വാദ്യമാക്കി.

ജനിക്കുമ്പോഴും ഋതുമതിയകുമ്പോഴും മരിക്കുമ്പോഴും ആടിപ്പാടി കൊട്ടിഘോഷിക്കാറുള്ള ജനതയുടെ ആച്ചരനുഷ്ടാനങ്ങളും വിനോദങ്ങളും താളാധിഷ്ടിതമായി.വാദ്യത്രവാദ്യങ്ങളും തന്ത്രിവാദ്യങ്ങളും സുഷിരവാദ്യങ്ങളും ചേര്‍ന്നപ്പോള്‍ ജന്ന്യമായ അവിസ്മരണീയ നാടകീയതയില്‍ ജനപഥം യഥാര്‍ത്ഥമായ അനുഭൂതികള്‍ ഗോത്രങ്ങള്‍ക്കു സമ്മാനിച്ചു. ഇത്തരം ക്രിയകളിലൂടെ ശൈലീവല്‍ക്കരിയ്ക്കപ്പെട്ട ജീവിതചര്യകളുടെ പ്രതീകങ്ങള്‍ ആച്ചരനുഷ്ടാനങ്ങളും വിനോദങ്ങളുമായി ആരാനാമൂര്‍ത്തികളിലൂടേയും ഗോത്രശാസനകളിലൂടേയും ജനതയ്ക്കു രക്ഷ കൈവരിക്കുന്നവണ്ണം സമൂഹമനസ്സ് കലകളില്‍ പ്രകടമായി.

കലരൂപങ്ങളുടെ താളങ്ങളും ചുവടുകളും രുഉപങ്ങളും രൂക്ഷത പ്രാപിച്ചു.വേട്ടയുടെ സംഗീതം അധികാരവര്‍ഗ്ഗത്തെ വേട്ടയാടുന്ന കലാസാംസ്കാരിക വൈജ്ഞാനിക ഭാവങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനധാരയായി. ഈ താളസസമന്വയം സചേതനമായ മനുഷ്യന്‍റെ ഭാവങ്ങല്‍ക്കനുസരിച്ച് ശക്തമായി രൂപംപ്രാപിച്ചത് നാടകത്തിലാണ്.

ഏതു സംഭവത്തിന്‌ എവിടെ, എപ്പോള്‍ കൂടുതല്‍ ശ്രദ്ധ ലഭിക്കുന്നുവോ,അവിടെ നടകീയത വിജയിച്ചു എന്ന്‍ പറയാം

പഞ്ചഭൂങ്ങള്‍ പ്രപഞ്ചത്തിന്‍റെ ഘടകങ്ങള്‍ ആണെങ്കിലും അതിന്‍റെ സംയോജനം ഒരു പ്രത്യേക തളത്തിലാണ്. അതിനെ പ്രപഞ്ചതളമെന്നു പറയാം

ഇനി നാടകം തുടങ്ങാം. അരങ്ങ് വിശ്വമാണ്. താളം പ്രപഞ്ചതളവും. അഭിനയിക്കുവാന്‍ ജീവജാലങ്ങള്‍. ഇവിടെ പ്രകൃതിയുടെ സംഗീതവും മനുഷ്യന്‍റെ ജീവിതവും അതാതു ഗുണങ്ങളോടെ തന്നെ വൃന്ദമായി തീരുമ്പോള്‍ എല്ലാഗുണങ്ങളോടുകൂടെ തന്നെ വൃന്ദമായി തീരുമ്പോള്‍ ഗുണങ്ങളോടുകൂടെ തന്നെ നിര്‍ഗുണാവസ്ഥ പ്രാപിക്കുന്നു.

പ്രപഞ്ചമാകുന്ന അരങ്ങില്‍ അതിന്‍റെ ആകൃതിയോടടുത്തു നില്‍ക്കുന്ന ഒരു വൃത്താകാരവേദി തയ്യാറാക്കി അതില്‍ ആടിത്തീര്‍ക്കുമ്പോള്‍ വ്യപാരമണ്ഡലം കുറച്ചുകൂടി ചുരുങ്ങുന്നത്കൊണ്ട് തങ്ങള്‍ക്ക് നിശ്ചയിച്ച ഭാവവിന്യാസങ്ങള്‍ നിശ്ചിത സമയത്ത് കാണിക്കേണ്ടതുണ്ട്.പരിധി പ്രപഞ്ചത്തിന്‍റെ ഭാഗമായതിനാല്‍ പ്രപഞ്ചതാളം തന്നെയാണ് അടിസ്ഥാനം.

വൃത്താകാരപരിധി നിലനില്‍ക്കുന്ന സമയം വരെ പ്രപഞ്ചത്തില്‍ നിന്നുള്ള വേറിട്ടുനില്‍പ് മാനസികമായെങ്കിലും കല്‍പിക്കണം. പൂര്‍വ്വത്തില്‍ നിന്ന്‍ പറയത്തക്കവ്യത്യാസം ഇല്ലതാനും.ഇതു വിശിഷ്ടമായി തോന്നാം. വൃത്താകാരത്തില്‍ ഇരുന്ന്‍ നാടകം കാണുന്ന കാണികളും അതിനകത്തെ ആട്ടക്കാരും തമ്മില്‍ തികച്ചും വൈരുദ്ധ്യാത്മകമയതിനാണ് വിശിഷ്ടമായത്.

നിശ്ചയിച്ച പരിധിയില്‍ സ്വതന്ത്രമായി വ്യപരിച്ചിരുന്ന മനുഷ്യന്‍ നിശ്ചിത സമയത്തിനുള്ളില്‍ സചേതനമായ മനുഷ്യന്‍റെ മുന്നില്‍ സമചിത്തതയോടെ നടിക്കുന്നു. കാഴ്ചക്കാര്‍ ഗൌരവത്തോടെ നിര്‍ദിഷ്ട സ്ഥാനത്തിരുന്ന്‍, തന്നേപ്പോലുള്ള മനുഷ്യന്‍റെ നാട്യഭാവങ്ങളെ ആസ്വദിക്കുന്നു.ഇവിടെ ആട്ടക്കാരുടെ താളവും കാഴ്ച്ചക്കാരുടെ താളവും രണ്ടാണ്. എന്നാല്‍ ഇവിടെയും പ്രപഞ്ചതളമുണ്ട്. അതിവേഗത്തില്‍ പഞ്ഞുപോകുന്ന തിവണ്ടിയുടെ പാളങ്ങള്‍ ശ്രദ്ധിക്കാതെയും ദര്‍ശിക്കാതേയുമുള്ള അവസ്ഥയുണ്ടെങ്കിലും നമ്മുടെ ബോധമനസ്സിനറിയാം തീവണ്ടി പളങ്ങളില്ലാതെ ഗമിക്കില്ലെന്ന്‍.എന്നതുപോലെയാണ് അടിസ്ഥാന താളമായ പ്രപഞ്ചതാളത്തിന്‍റെ സ്ഥാനം.

നമ്മുടെ നാട്യവേദിയില്‍ നാടകം അരങ്ങേറുമ്പോള്‍ ആദ്യമായി പ്രപഞ്ചതാളം.അതിനുമുകളില്‍ വിഷ്ടതാളം ഏറ്റവും മുകളില്‍ ആട്ടക്കാക്കും കാഴ്ച്ചക്കാര്‍ക്കും പ്രത്യേക തലങ്ങള്‍ കൊടുക്കുന്ന ദ്വൈതതാളം ഈ താളങ്ങള്‍ പരസ്പരം കേള്‍ക്കാതിരിക്കത്തക്ക വിധത്തില്‍ അവ്യക്തതപാടില്ല.മറിച്ച് ശുദ്ധജലത്തിന്‍റെ അടിയില്‍ കിടക്കുന്ന വസ്തുക്കള്‍സൂക്ഷ്മത്തില്‍ കാണുന്നതുപോലെ സ്പഷ്ടമായിരിക്കണം.

സാമ്പത്തികം നാട്ടുമ്പുറങ്ങളിലും നഗരങ്ങളിലും ഒരേപോലെ അരങ്ങുണ്ടാക്കി നാട്ടരങ്ങുനാടകം കളിച്ചുവരുന്നു. സാമ്പത്തികനില വളരെ ഉയര്‍ന്ന അരങ്ങ് സവിധനമാണല്ലോ പ്രൊഫഷണല്‍ നാടകവേദിയുടേത് വികലമായ പരീക്ഷണങ്ങള്‍ കൊണ്ടും ആലക്തിക ദീപങ്ങളുടെധാരാളിത്തം കൊണ്ടും നാടകം സമ്പന്നന്‍റെ വിരുന്നായി മാറുകയും ദരിദ്രജനത്തിന്‍റെ വിദൂര സ്വപ്നമായി മാറുകയും ചെയ്യുന്നു.

നാടകം സമ്പന്നന്‍റെ വിരുന്നല്ല; സാധാരണക്കാരന്‍റെ ആവശ്യമാണ്. എത്രയൊക്കെ ആയ സ്ഥിതിക്ക് നാടകം നാട്ടുകൂട്ടത്തില്‍ നിന്ന്‍ ഉടലെടുക്കട്ടെ. അവരുടെ വിശ്വാസാചാരനുഷ്ടാനങ്ങളും സാമ്പത്തിക രാഷ്ട്രിയ വികാസങ്ങളും മനുഷ്യനെന്ന ചിന്തയില്‍ സമസ്ത മാനവരാശിക്ക് വെളിച്ചം പകരുന്ന മാനവികതയുടെ മൂലക്കല്ലായി നാടകം ഉണ്ടാകുവാന്‍ നമ്മുടെ മണ്ണിലേയ്ക്ക് കണ്ണുറപ്പിച്ച്,കാതുകൂര്‍പ്പിച്ച്,ചുവടുവെച്ച് നാട്ടാര്ങ്ങിലേക്ക് നീങ്ങാം.