User:Spromsen/sandbox

พระพุทธอุทานที่ทรงเปล่งออกที่โคนต้นโพธิ์เป็นที่ตรัสรู้เมื่อตรัสรู้แล้วได้ ๗ วัน
สัตว์โลกนี้เกิดความเดือนร้อนแล้ว มีผัสสะบังหน้าย่อมกล่าวซึ่งโรคนั้นโดยความเป็นตัวเป็นตน เขาสำคัญสิ่งใดโดยความเป็นประการใดแต่สิ่งนั้นย่อมเป็นโดยประการอื่นจากที่เขาสำคัญนั้น

สัตว์โลกติดข้องอยู่ในภพ ถูกภพบังหน้าแล้วมีภพโดยความเป็นอย่างอื่นจึงได้เพลิดเพลินยิ่งนักในภพนั้น เขาเพลิดเพลินยิ่งนักในสิ่งใดสิ่งนั้นเป็นภัย เขากลัวต่อสิ่งใดสิ่งนั้นเป็นทุกข์ พรหมจรรย์นี้อันบุคคลย่อมประพฤติก็เพื่อการละขาดซึ่งภพ

สมณะหรือพราหมณ์เหล่าใด กล่าวความหลุดพ้นจากภพว่ามีได้เพราะภพ เรากล่าวว่าสมณะหรือพราหมณ์ทั้งปวงนั้นมิใช่ผู้หลุดพ้นจากภพ ถึงแม้สมณะหรือพราหมณ์เหล่าใดกล่าวความออกไปได้จากภพว่ามีได้เพราะวิภพ เรากล่าวว่าสมณะหรือพราหมณ์ทั้งปวงนั้นก็ยังสลัดภพออกไปไม่ได้

ก็ทุกข์นี้มีขึ้นเพราะอาศัยซึ่งอุปธิทั้งปวง เพราะความสิ้นไปแห่งอุปาทานทั้งปวง ความเกิดขึ้นแห่งทุกข์จึงไม่มี ท่านจงดูโลกนี้เถิด สัตว์ทั้งหลายอันอวิชชาหนาแน่นบังหน้าแล้ว และว่าสัตว์ผู้ยินดีในภพอันเป็นแล้วนั้นย่อมไม่เป็นผู้หลุดพ้นไปจากภพได้ ก็ภพทั้งหลายเหล่าหนึ่งเหล่าใดอันเป็นไปในที่หรือในเวลาทั้งปวงเพื่อความมีแห่งประโยชน์โดยประการทั้งปวง ภพทั้งหลายทั้งหมดนั้นไม่เที่ยง เป็นทุกข์ มีความแปรปรวนเป็นธรรมดา

เมื่อบุคคลเห็นอยู่ซึ่งข้อนั้นด้วยปัญญาอันชอบตามเป็นจริงอย่างนี้อยู่ เขาย่อมละภวตัณหาได้และไม่เพลิดเพลินวิภวตัณหาด้วย ความดับเพราะความสำรอกไม่เหลือเพราะความสิ้นไปแห่งตัณหาโดยประการทั้งปวงนั้น คือนิพพาน ภพใหม่ย่อมไม่มีแก่ภิกษุนั้นผู้ดับเย็นสนิทแล้วเพราะไม่มีความยึดมั่น ภิกษุนั้นเป็นผู้ครอบงำมารได้แล้ว ชนะสงครามแล้ว ก้าวล่วงภพทั้งหลายทั้งปวงได้แล้ว เป็นผู้คงที่ดังนี้แล