User:TheDadeOne/sandbox

Магнетизам

Магнетизмот е вид на физички феномен емитуван од магнетни полиња. Електричните струи и магнетните моменти на основните честички создаваат магнетно поле што дејствува врз други струи и магнетни моменти. Магнетното поле до одреден степен влијае на секој материјал. Најпрепознатливиот ефект е врз постојаните магнети кои имаат трајни магнетни моменти предизвикани од феромагнетизам. Повеќето материјали немаат трајни моменти. Некои ги привлекува магнетното поле (парамагнетизам), други се одбиени од магнетното поле (дијамагнетизам), трети имаат посложена врска со воведеното магнетно поле (антиферомагнетизам). Супстанците врз кои магнетното поле малку влијае се познати како немагнетни супстанци. Тука спаѓаат: бакарот, алуминиумот, гасовите и пластиката. Чистиот кислород покажува магнетни карактеристики кога е изладен до течна состојба. Магнетната состојба (или магнетната фаза) на материјалот зависи од температурата и другите варијабили, како што се притисокот и воведеното магнетно поле. Материјалот може да покаже повеќе од една форма на магнетизам бидејќи овие варијабли се менуваат.

Дијамагнетизам

Дијамагнетизмот се појавува кај сите материјали и претставува тенденција на материјалот да се спротивстави на воведеното магнетно поле и на тој начин да биде одбиен од магнетното поле. Но, во материјал со парамагнетни карактеристики (кој има тенденција до го зголемува надворешното магнетно поле), парамагнетското однесување доминира. Па така и покрај неговото постојано појавување, дијамагнетското однесување го гледаме единствено во чист дијамагнетски материјал. Во дијамагнетски материјал нема неспарени електрони, па поради тоа вродените електромагнетни моменти неможат да продуцираат никаков остаток. Во овие случаи магнетизацијата се создава од орбиталните движења на електроните коишто вообичаено би можеле да бидат разбрани на следниот начин: Кога материјал е ставен во магнетно поле, електроните кои што кружат околу јадрото, покрај нивната coulomb привлечност кон јадрото, како дополнување ќе осетат и некоја lorentz сила од магнетното поле. Во зависност во која насока електронот орбитира (се движи), оваа lorentz сила може да ја зголеми центрипеталната сила врз електроните, влечејќи ги кон јадрото или може да ја намали истата влечејќи ги надвор од јадрото. Овој ефект систематски ги зголемува орбиталните магнетни моменти кои биле подредени наспроти магнетното поле и ги намалува оние подредени паралелно со полето (во согласнот со Ленцовиот закон). Ова резултира со мал магнетен момент со спротивна насока од воведеното поле.

Парамегнетизам

Во парамагнетен материјал постојат неспарени електрони, т.е. атомски или молекурални орбитали со точно еден електрон во нив. Додека Паули принципот на искучување бара вродените магнетни моменти на спарените електрони да покажуваат во различни насоки, со што нивните магнети полиња се исклучуваат, неспарениот електрон е слободен да го подреди својот магнетен момент во било која насока. Кога надворешно магнетно поле е воведено во постојно магнетно поле, овие магнетни моменти претендираат да се подредат во истата насока како и воведеното магнетно поле со што му ја зголемуваат силата.

Феромагнетизам

Феромагнетот како парамагнетна супстанција има неспарени електрони, но покрај тенденцијата на вродените магнетни моменти на електроните да бидат парелелни на воведено поле, во овие материјали исто така има уште една тенденција да овие магнетни моменти се ориентираат паралелно помеѓу себе за да одржат состојбата на намалена енергија. Како последица на тоа дури и во отсуство на воведено поле, магнетните моменти на електроните во материјалот спонтано се подредуваат еден на друг. Секоја феромагнетна суспстанција има своја индивидуална температура наречена curie температура или curie точка над која супстанцијата ги губи своите феромагнетни својства. Феромагнетизам постои во неколку супстанци. Најчести се: железото, никелот, кобалтот, нивните легури и одредени ретки земни метали.