User:Tomek191/sandbox

Londyńska konferencja sześciu sił

Była to konferencja ministrów spraw zagranicznych trzech zachodnich mocarstw okupacyjnych Niemiec i krajów Beneluksu jako bezpośrednich sąsiadów Niemiec Zachodnich, na których utorowano drogę do założenia Republiki Federalnej Niemiec. Związek Radziecki nie został zaproszony do wzięcia udziału w obradach. Wyniki konferencji trafiły do ​​sześciu rządów państw uczestniczących i stały się znane jako rekomendacje londyńskie. Konferencja trwała od 23 lutego do 2 czerwca 1948r. Składała się z dwóch sesji. Pierwsza rozpoczął się 23 lutego w starym biurze w Indiach i zakończył 6 marca. Druga rozpoczęła się 20 kwietnia i zakończyła 2 czerwca. W konferencji uczestniczył także gubernator wojskowy amerykańskiej strefy okupacyjnej, Lucjusz D. Clay. Londyńska konferencja była poprzedzona obradami „Rady do Spraw Zagranicznych” czterech zwycięskich mocarstw w Londynie od 25 listopada do 12 grudniu 1947 r. Podjęto tam piątą i ostatnią próbę, która nie doprowadziła do ustanowienia jedności między zachodnimi i sowieckimi poglądami na temat niemieckiej polityki. Celem konferencji było stworzenie podstaw do uczestnictwa demokratycznych Niemiec w społeczności międzynarodowej, czyli przede wszystkim do przekształcenia się w federalistyczne, demokratyczne państwo niemieckie poprzez reorganizację na obszarze trzech zachodnich stref okupacyjnych. W celu wdrożenia upoważniono premierów państw do uformowania konstytucyjnej Rady Parlamentarnej. Związek Radziecki protestował przeciwko realizacji konferencji w notatce z 13 lutego 1948 r. 23 lutego ambasador Kratochvila w Czechosłowacji wydał Deklarację Praską w Londynie. Ministrowie spraw zagranicznych Polski, Czechosłowacji i Jugosławii wezwali w niej do udziału w zbliżających się rozmowach w Niemczech, a co do konferencji w Londynie, wskazali że jest sprzeczna z umową poczdamską. Zachodnie mocarstwa odpowiedziały pod koniec lutego, wskazując, że porozumienie nie wyklucza możliwości doradzania władzom okupującym w sprawach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania. W notatkach amerykańskich i angielskich Związek Radziecki został oskarżony o ignorowanie zasady jedności gospodarczej Niemiec. Rząd francuski stwierdził, że nie jest związany decyzjami poczdamskimi. Na następnym posiedzeniu Rady Kontroli 20 marca 1948 r. Sowieckiemu dowódcy Marszałkowi Sokołowskiemu odmówiono informacji o wynikach konferencji. W rezultacie Związek Radziecki przestał uczestniczyć w Sojuszniczej Radzie Kontroli. Na konferencji sporządzono dokumenty frankfurckie (zalecenia dla najwyższych przedstawicieli stref zachodnich, dziewięciu premierów landów i burmistrzów Bremy i Hamburga) oraz zalecenia dla sześciu rządów sześciu państw członkowskich. Przechodząc do innych rozmów prowadzonych na Konferencji: Francja była zaniepokojona kwestią polityki zbrojeniowej, a w tym kontekście gwarancji bezpieczeństwa od Niemiec; Postulowała w tym celu „politykę twardej ręki, która miała na celu przede wszystkim oddzielenie Nadrenii od reszty Niemiec i objęcie Zagłębia Ruhry kontrolą międzynarodowego organu”. De Gaulle ogłosił w przemówieniu radiowym 5 lutego 1945 r., Że ten cel, francuski minister spraw zagranicznych Georges Bidault, będzie realizował w porozumieniu z Vincentem Auriolem (prezydentem Francji) i premierem Robertem Schumanem. Wreszcie, dzięki wysiłkom Stanów Zjednoczonych Ameryki i Wielkiej Brytanii, Francja zgodziła się połączyć trzy zachodnie strefy okupacyjne w Trizone. W zamian zapewniono, że Saara może zostać oddzielona od francuskiej strefy okupacyjnej i gospodarczo połączona z Francją. Aby kontrolować dystrybucję węgla, koksu i produkcji stali w Zagłębiu Ruhry, zostanie w tym celu ustanowiony międzynarodowy organ.