User:Trivikjoshi1998/sandbox

== '''ಡಾ. ಎಂ ಎಸ್‌ ನೀಲಕಂಠ ರಾವ್''' ಕುಷ್ಠ ರೋಗದ ಪ್ರಸ್ತಾಪವನ್ನು ನಾವು ಮಹಾಭಾರತ ಮುಂತಾದ ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಓದಬಹುದು. ಮನುಷ್ಯನ ಅಂಗಾಂಗಗಳನ್ನೇ ವಿಕೃತಿಗೊಳಿಸುವ ಈ ರೋಗದ ಹೆಸರೇ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಕುಷ್ಠರೋಗಿಗಳನ್ನು ಅಂದೂ ಇಂದೂ ಸಮಾಜದಿಂದ ದೂರವಿಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಒಂದು ಮಹಾನಗರದಲ್ಲಿ ಕುಷ್ಠ ರೋಗಿಗಳ ವ್ರಣಗಳಿಗೆ ಪಟ್ಟಿಕಟ್ಟಿ, ಸಾಂತ್ವನ ಹೇಳಿ, ಪ್ರಚಾರ ಗಿಟ್ಟಿಸಿ, ಧನಸಹಾಯ ಪಡೆದು, ನೋಬೆಲ್‌ ಪಾರಿತೋಷಕ್ಕೆ ಭಾಜನರಾದವರಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಕುಷ್ಠರೋಗಿಗಳ ಶುಶ್ರೂಷೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಕುಷ್ಠರೋಗವನ್ನೇ ನಿರ್ಮೂಲ ಮಾಡುತ್ತೇನೆಂದು ಪಣತೊಟ್ಟು ತಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನೇ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಸವೆಸಿದವರು ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲವೆನ್ನುವಷ್ಟು ಅಪರೂಪ. ಅಂತಹ ಅಪರೂಪದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಲ್ಲೊಬ್ಬರು, ಡಾ. ಎಂ ಎಸ್‌ ನೀಲಕಂಠ ರಾವ್. ಡಾ. ಎಂ ಎಸ್‌ ನೀಲಕಂಠ ರಾಯರು 05/04/1927 ರಂದು ಮುಳಬಾಗಿಲಿನಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದರು. ಅವರ ತಂದೆ ಶ್ರೀಕಂಠ ಪಂಡಿತರೂ ಕೂಡ ನುರಿತ ವೈದ್ಯರಾಗಿದ್ದರು. ಇವರ ತಾಯಿ ಶ್ರೀಮತಿ ಜಯಲಕ್ಷ್ಮಮ್ಮ, ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಜ್ಯೋತಿಷಿ ಸೂರ್ಯನಾರಾಯಣ ರಾಯರ ಮಗಳು. ಅವರ ಕುಟುಂಬವು ಬಾಳೆ ಹೊನ್ನೂರು, ಮಧುಗಿರಿ, ಬೀರೂರು ಮುಂತಾದ ಊರುಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸ ಮಾಡಿ ನಂತರ ಕಾರಣಾಂತರದಿಂದ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಶೇಷಾದ್ರಿಪುರದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿತು. ಶೇಷಾದ್ರಿಪುರ ಹೈಸ್ಕೂಲಿನಲ್ಲಿ ರಾಯರ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ನಡೆಯಿತು. ಖಾಸಗಿಯಾಗಿ ತತ್ವಜ್ಞಾನ, ಸಮಾಜವಿಜ್ಞಾನ, ರಾಜಕೀಯಶಾಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿದ ಅವರು 1946ರಲ್ಲಿ ಬಿಎಸ್‌ಸಿಯಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಶ್ರೇಣಿಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತೀರ್ಣರಾಗಿ ಮೈಸೂರು ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮುಂದುವರಿಸಿದರು. ಎಂಬಿಬಿಎಸ್‌ ನಾಲ್ಕನೆಯ ವರ್ಷದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಕ್ಷಯ ರೋಗಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾಗಿ ಒಟ್ಟು 18 ತಿಂಗಳ ಕಾಲ, ಅದರಲ್ಲಿಆರುತಿಂಗಳ ಕಾಲ ಮೈಸೂರಿನ ಟಿ ಬಿ ಸ್ಯಾನಿಟೋರಿಯಂನಲ್ಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆಪಡೆಯಬೇಕಾಯಿತು. ಹೀಗೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ ಅವರು ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆದು ಉತ್ತೀರ್ಣರಾದರು. 1953 ರಲ್ಲಿ ಎಂಬಿಬಿಎಸ್‌ ಪದವಿ ಪಡೆದು 1954 ರಿಂದ ಮಣಿಪಾಲದ ಕಸ್ತೂರ್ಬಾ ಮೆಡಿಕಲ್‌ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಅನಾಟಮಿ ಮತ್ತು ಪೆಥಾಲಜಿ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಡೆಮಾನ್ಸ್ಟ್ರೇಟರ್‌ ಆಗಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದರು. 1957ರ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್‌ ತಿಂಗಳಿನಲ್ಲಿ ಅವರು ಉನ್ನತ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕಾಗಿ ಬ್ರಿಟನ್ನಿಗೆ ಹೋದರು. ಎಂಆರ್‌ಸಿಪಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅಲ್ಲಿನ ಅಸಮರ್ಪಕ ಪರೀಕ್ಷಾ ಪದ್ಧತಿಯಿಂದ ಬೇಸತ್ತು ಪದವಿಗಿಂತ ಜ್ಞಾನಾರ್ಜನೆ ಮುಖ್ಯವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್‌ ಮತ್ತು ಸ್ಕಾಟ್‌ಲೆಂಡಿನ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸಿದರು. ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ, 1961ರಲ್ಲಿ ನೀಲಕಂಠರಾಯರು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಮರಳಿಬಂದರು. ಅವರು ಓದಿದ್ದು ಜನರಲ್‌ ಮೆಡಿಸಿನ್‌, ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದು ಎದೆರೋಗಗಳ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ. ಆದರೆ ಮುಂದೆ ಆಯ್ದುಕೊಂಡದ್ದು ಕುಷ್ಠರೋಗಿಗಳ ಚಿಕಿತ್ಸೆ. ಅವರು ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ವಾರ್ಧಾದಲ್ಲಿರುವ ಗಾಂಧೀ ಸ್ಮಾರಕ ಕುಷ್ಠರೋಗ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾನದ ನಿರ್ದೇಶಕರಾಗಿದ್ದ ಡಾ. ಆರ್‌ ವಿ ವಾರ್ದೇಕರ್‌ ಅವರಿಂದ ಕುಷ್ಠರೋಗ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಪಡೆದು ನಂತರ ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶದ ಚಿಲಕಲಪಲ್ಲಿ ಎಂಬ ಕುಗ್ರಾಮದ ಗಾಂಧೀ ಸ್ಮಾರಕ ಕುಷ್ಠರೋಗ ತರಬೇತಿ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಸೇವೆಯನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ರೋಗಪತ್ತೆ, ರೋಗಿಗಳಿಗೆ ತಿಳುವಳಿಕೆ ನೀಡುವುದು ಮತ್ತು ಚಿಕಿತ್ಸೆ (SET) ಎಂಬ ಚಿಕಿತ್ಸಾಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಯುವಕ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ತರಬೇತಿ ನೀಡುವುದು ಅವರ ಕೆಲಸವಾಗಿತ್ತು. ಅಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕುಷ್ಠರೋಗದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ನುರಿತ ವೈದ್ಯರಾರೂ ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ, ಯಾವ ತಿಳುವಳಿಕೆಯೂ ಇಲ್ಲದ ಕೆಲಸಗಾರನೊಬ್ಬ ರೋಗಿಗಳ ಸ್ಪರ್ಶಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದ ಅಂಗಾಂಗಗಳನ್ನು ನಿರ್ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯವಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸಿ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಸೂಕ್ತಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಮೂಲಕ ರೋಗಿಗಳ ವ್ರಣಗಳನ್ನು ವಾಸಿಮಾಡುವುದು ಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ನಂಬಿದ್ದ ನೀಲಕಂಠರಾಯರು ಚಿಲಕಲಪಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿ 12 ಹಾಸಿಗೆಗಳ ಸುಸಜ್ಜಿತ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ತಾವೇ ರೋಗಿಗಳ ವ್ರಣಗಳ ಉಪಚಾರಕ್ಕೆ ನಿಂತರು. ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಶೌಚಾಲಯಗಳನ್ನು ಶುಚಿಗೊಳಿಸಲು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಹಿಂಜರಿದಾಗ ತಾವೇ ಶೌಚಾಲಯಗಳನ್ನು ಶುಚಿಗೊಳಿಸಿದರು. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ಇವರ ಮಾದರಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವಂತಾಯಿತು. ಜೊತೆಗೆ, ಸಂಬಂಧಿಕರಿಗೂ ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿದ್ದುದರಿಂದ ರೋಗಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಅನುಕಂಪಗಳೂ ದೊರೆತವು. ಒಂದು ಕುಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಕಡಿಮೆ ವೆಚ್ಚದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುತ್ಕೃಷ್ಟ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡುವ ಸೌಕರ್ಯಗಳನ್ನು ಕಂಡು ವಿದೇಶೀಯರೂ ಅಚ್ಚರಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವಂತಾಯಿತು. ಚಿಲಕಲಪಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಸುಧಾರಣೆಗಳನ್ನು ತರುವಾಗ ರಾಯರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅವರದೇ ಬಾಲ್ಯದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಿತ್ತು. ಅವರ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಮಾಗಡಿ ರಸ್ತೆಯ ಕುಷ್ಠರೋಗ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಜೈಲಿನಂತಹ ಎತ್ತರವಾದ ಗೋಡೆಗಳಿದ್ದವು. ಸಮೀಪದ ಬಡಾವಣೆಗಳ ಜನರು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಎದುರು ಓಡಾಡಲೂ ಹೆದರುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರು ವಾಸವಾಗಿದ್ದ ಬಡಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿದಿನ ರಾತ್ರಿ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ “ಅಮ್ಮಾ ನಾನು ಕುಷ್ಠ ರೋಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಏನಾದರೂ ಭಿಕ್ಷೆ ಕೊಡಿ” ಎಂದು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಕೂಗುತ್ತಾ ಬರುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನು ಬೀದಿಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮತಮ್ಮ ಮನೆಗಳ ಕಿಟಕಿ ಬಾಗಿಲುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಬಾಲ್ಯದ ಇಂತಹ ಅನುಭವಗಳೇ ಕುಷ್ಠರೋಗಿಗಳನ್ನು ಮಾನವೀಯವಾಗಿ ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡಬೇಕೆಂಬ ಅವರ ಸಂಕಲ್ಪಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದವು. ಚಿಲಕಲಪಲ್ಲಿಯಿಂದ ನೀಲಕಂಠ ರಾಯರಿಗೆ ಕೇರಳದ ಕಡಲ ತೀರದ ಮಾರಾರಿಕುಳಂ ಎಂಬ ಊರಿಗೆ ವರ್ಗವಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಎರಡು ವರ್ಷ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ ರಾಯರು ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ರೋಗದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಆಯಾಮಗಳ ಕುರಿತು ಅಧ್ಯಯನವನ್ನು ಮಾಡಿದರು. ತಮ್ಮ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಕುಷ್ಠರೋಗಿಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಇತರ ರೋಗಿಗಳಿಗೂ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಇದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅವರು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸೆಂಟ್ರಲ್‌ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರದ ಉಪನ್ಯಾಸಕಿಯಾಗಿದ್ದ ಶಾರದಾ ಅವರನ್ನು ವಿವಾಹವಾದರು. ಆಕೆ ತಮ್ಮ ಹದಿಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ಸೇವೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ರಾಯರೊಂದಿಗೆ ಕುಷ್ಠರೋಗಿಗಳ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ಕೈಜೋಡಿಸಿದ್ದು ಅನ್ಯಾದೃಶ ಸಂಗತಿ. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಗಾಂಧಿ ಸ್ಮಾರಕ ಕುಷ್ಠರೋಗ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾನವು ವಾರ್ಧಾದ ಹೊರವಲಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹೊಸ ಸುಸಜ್ಜಿತ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯೊಂದನ್ನು‌ ನಿರ್ಮಿಸಲು ತೊಡಗಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ ರಾಯರು ಮಾರಾರಿಕುಳಂನಿಂದ ವಾರ್ಧಾಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿನ 30 ಹಾಸಿಗೆಗಳ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಸುಮಾರು 220-225 ಜನ ರೋಗಿಗಳು ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಾಗಿ ದಾಖಲಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದಲ್ಲದೆ ಪ್ರತಿದಿನ 40 ರಿಂದ 50 ಹೊರರೋಗಿಗಳೂ ಇರುತ್ತಿದ್ದರು. ಕುಷ್ಠರೋಗಿಗಳು ಅಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ತಿಂಗಳುಗಳ ಕಾಲ, ಅನೇಕ ಬಾರಿ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿರಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ, ನೀಲಕಂಠರಾಯರು ಹೊಸ ಚಿಕಿತ್ಸಾ ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ರೋಗಿಗಳ ಆಸ್ಪತ್ರೆವಾಸವನ್ನು 10-15 ದಿನಗಳಿಗಿಳಿಯುವಂತೆ ಮಾಡಿದರು. ಕರಿಗಿರಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಡಾ. ಶಕುಂತಲಾ ಕರಾಟ್‌ ಅವರ ಬಳಿ 9 ತಿಂಗಳ ಕಾಲ ಪುನರ್‌ರಚನಾ ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಕಲಿತು ತಮ್ಮ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಪುನರ್‌ರಚನಾ ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನೂ ತಾವೇ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. 1970ರಲ್ಲಿ ನೀಲಕಂಠ ರಾಯರು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾನದ ನಿರ್ದೇಶಕರಾದರು. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಕಾರ್ಯಾಗಾರಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿ ಕುಷ್ಠರೋಗದ ಬಗ್ಗೆ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಲ್ಲಿದ್ದ ತಪ್ಪುತಿಳುವಳಿಕೆಗಳನ್ನು ದೂರಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು. ಭಾರತದಿಂದ ಕುಷ್ಠರೋಗವನ್ನು ನಿರ್ಮೂಲನೆ ಮಾಡಲು ಯೋಜನೆಯೊಂದನ್ನು ತಯಾರಿಸಿ ಅಂದಿನ ಪ್ರಧಾನಿ ಶ್ರೀಮತಿ ಇಂದಿರಾ ಗಾಂಧಿಯವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿ 33 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡುವಂತೆ ಮನವೊಲಿಸಿದರು. ಕುಷ್ಠರೋಗದ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕಾಗಿ ರಾಷ್ಟ್ರವ್ಯಾಪಿ ಆಂದೋಲನ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ಡಾ. ನೀಲಕಂಠ ರಾಯರ ಸೇವೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ಭಾರತ ಸರಕಾರವು 1974ರಲ್ಲಿ ಪದ್ಮಶ್ರೀ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ನೀಡಿ ಗೌರವಿಸಿತು. ಜರ್ಮನಿಯ ಮ್ಯೂನಿಕ್‌ನ ಕುಷ್ಠರೋಗ ನಿವಾರಣಾ ಸಂಸ್ಥೆಯು ತನ್ನ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ “ಡೇಮಿಯನ್‌” ಪದಕವನ್ನು ಮೊತ್ತಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಭಾರತೀಯರೊಬ್ಬರಿಗೆ ಪ್ರದಾನ ಮಾಡಿತು. 1976ರಲ್ಲಿ ಅವರು ಗಾಂಧಿ ಸ್ಮಾರಕ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾನದಿಂದ ನಿವೃತ್ತರಾಗಿ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಮರಳಿದರು. ಭಾರತ ಸರಕಾರ ಮತ್ತು ಕರ್ನಾಟಕ ರಾಜ್ಯಗಳ ಕುಷ್ಠರೋಗ ಸಲಹಾ ಸಮಿತಿಗಳ ಸದಸ್ಯರಾಗಿ ಕುಷ್ಠರೋಗ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ದುಡಿಯುತ್ತಿರುವ ನೂರಾರು ಜನರಿಗೆ, ಸಂಘಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ, ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರಗಳಿಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡತೊಡಗಿದರು. ಕುಷ್ಠರೋಗದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಅದುವರೆಗೂ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದ ಮಾತ್ರೆಗೆ ರೋಗಾಣುಗಳು ಪ್ರತಿರೋಧ ತೋರಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಹೊಸ ಚಿಕಿತ್ಸಾ ಕ್ರಮದ ಅಗತ್ಯ ಕಂಡು ಬಂದಿತು. ಈ ಹೊಸ ಚಿಕಿತ್ಸಾ ಕ್ರಮದ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದೇ ಪೂರ್ವ ಪರಿಶೀಲನೆಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ವಿಶ್ವ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆಯು 1981ರಲ್ಲಿ ಈ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ನೀಲಕಂಠ ರಾಯರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿತು. ಆ ವರ್ಷದ ಗಾಂಧೀ ಜಯಂತಿಯ ದಿನ, ಆಚಾರ್ಯ ವಿನೋಬಾ ಭಾವೆಯವರ ಆಶೀರ್ವಾದದೊಂದಿಗೆ ವಾರ್ಧಾದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರಂಭವಾದ 21 ದಿನಗಳ “ಬಹು ಔಷಧಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ (MDT)” ರಾಯರ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಯಿತು. ಈ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ಮುಂದೆ ಕ್ರಮೇಣ ಜಿಲ್ಲಾ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಹಾಗೂ ರಾಜ್ಯ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ವಿಸ್ತರಿಸಲಾಯಿತು. ವಿಶ್ವ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಸಲಹೆಗಾರರಾಗಿ ರಾಯರು ವಿಶ್ವದಲ್ಲೇ ಮೊದಲ ದೇಶವಾಗಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ದೇಶವ್ಯಾಪಿಯಾಗಿ ಈ ಹೊಸ ಚಿಕಿತ್ಸಾ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ಜಾರಿಗೊಳಿಸಿದರು. ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, 1991ರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕುಷ್ಠರೋಗಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ 40 ಲಕ್ಷದಿಂದ 12 ಲಕ್ಷಕ್ಕೆ ಇಳಿಯಿತು. ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಅವಧಿ ಐದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಒಂದು ವರ್ಷಕ್ಕಿಳಿಯಿತು. ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿಯೇ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ದೊರೆತು, ರೋಗದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಉಂಟಾಗುವ ಅಂಗವಿಕಲತೆ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲವೆಂಬಷ್ಟು ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು. “ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೂ ನಾನು ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಏನೋ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಬಂದವನು ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಪ್ರಬಲವಾಗಿತ್ತು. ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆಯವರೆಗೂ ನನಗಿನ್ನೂ ಕೊಂಚ ಕೆಲಸವಿದೆ ಎನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈಗ ನಾನು ಬಂದ ಕೆಲಸ ಪೂರ್ಣವಾಯಿತು ಎನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ. ನಾನು ಚರ ಅಥವ ಅಚರ ಯಾವ ವಸ್ತುವನ್ನು ಕಂಡರೂ ಅದು ನನ್ನೊಳಗೆ ಐಕ್ಯವಾದಂತೆ ನನಗೆ ತೋರುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ಕಾಲ ಮುಗಿದಿದೆ, ನಾನು ಇನ್ನು ಹೊರಡಲು ಸಿದ್ಧ.” ಎಂದು 1998ರ ಫೆಬ್ರವರಿ ತಿಂಗಳಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವರ್ಗಸ್ಥರಾಗುವ ಮೊದಲು ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದ ಈ ಮಾತು ಅವರು ದೈವಾಂಶ ಸಂಭೂತರು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ. ಇಂತಹ ಮಹಾತ್ಮರಿಗೆ ಜನ್ಮ ನೀಡಿ ದೇಶವೇ ಧನ್ಯವಾಗಿದೆ. ==