User:Valyahadi1/sandbox

نیاز به رویکرد علمی برای استدلال درباره خدا!
طبق نظرسنجی که در سال 2012 توسط مرکز تحقیقات پیو(Pew Research center) انجام شد، تقریباً یک در میان هر شش نفر در سراسر جهان (1.1 میلیارد یا 16٪) هیچ وابستگی دینی ندارند. که این افرادی را که هیچ وابسته گی دینی ندارند را در سومین رده بندی در نفوس دنیا بعد از مسیحیان و مسلمانان، و از نظری نفوس شان تقربیا برابر به با جمعیت کاتولیک ها در جهان است.این نظر سنجی نشان میدهد که تعدادی از این افرادی که وابسته گی به کدام دینی ندارند، باورمند به بعضی اعتقاداتی هستند. (مانند اعتقاد به خدا یا روحی که جهانی موجود است) اگرچه مسیحیان ، مسلمانان و هندوها تعداد بسیار زیادی از گروه های دینی را تشکیل می دهند ، و اما به وضاعت مشاهده میشود که تعداد زیادی از پیروان این ادیان در حال تغییر دادن شیوه اعتقادی خود هستند و یا هم هیچ دین و یا عقیده ای را پیروی نمیکنند ! آیا دیندار بودن در قرن بیست و یکم خیلی سخت است ؟ و یا هم دراین ادیان اشتباهات فلسفی و علمی وجود دارد که باعث شده این فاصله بین ادیان و پیروان شان ایجاد گردد و یا حتی باعث شود آنها شیوه اعتقادی اجدادی خود را رها کنند ؟ پاسخ به این سؤالها مربوط به رویکردی است که ادیان، پیروان خود را از آن طریق مخاطب قرار میدهند و یا هم شیوه ای که در باره خداوند استدلال میکنند. مسیحیت با عیسی (ع)  ظهور کرد  شد ، اسلام با محمد (ص) در عربستان امروزی، و هندوئیسم هزاران سال است كه معتقدین خود را دارد. تمام ادیان ذکر شده و سایر ادیان در یک زمان ظهور کردند که دانش انسانها بسیار مقدماتی بودند و نمی توانستند پاسخ بسیاری از سؤالات اسرار آمیز جهان و حتی زندگی روزمره خود را بدهند ، اگرچه انسان ها درک کرده بودن که یک خالقی است  که این جهان پیچیده را خلق کرده است ، بنا آنها نظریه های گوناگون را در باره این خالق یا آفرید گار پیشنهاد کردند و سعی کردن که مطابق به ادراک شان از محیط که در آن زنده گی میکردن و همچنان نظر به فضای سیاسی و اجتماعی دوران خود، خداوند را توصیف کنند. بسیاری از نظریاتی که توسط نهادهای دینی (معابد، کلیسا ها وغیره) مطرح میشد ، به عنوان واقعیت قبول میشد ، زیرا بیشتر اعتقادات بر این بود و است که آنچه در نهادهای دینی موعظه می شود در واقع فرامین خداوند به مردم است ، و اما هنگامی که این نظریات با هم دیگردر تضاد قرار میگیرفتن ، معمولاً جنگ های صورت میگرفت (که تاریخ مملو از سرگذشت جنگ های است که عامل شان تفاوت در اعتقادات دینی بود) ، و این همه جنگ ها برای اثبات این بود که شیوه توصیف آنها از خداوند و یا هم روش آنها برای رسیدن به خداوند ، دقیقتر و طبق گفته های خداوند است و طرف مقابل در توصیف خداوند اشتباه میکنند. در ادیان باستانی مانندی یونانیان ، مصریان و هندوئیسم؛ داستانهای اسطوره ای خدا به مردم گفته شده بود ، در مورد زمانی که خدایان روی زمین قدم می زدند و مستقیماً بر جهان حکومت می کردند و اینکه چگونه آنها قوانینی یا ارزشهای را به ما جا گذاشتن و انسان ها باید طبق آن زنده گی کنند. اما با ظهور مسیحیت ، تمام این شیوه های اعتقادی به ویژه در اروپا و خاورمیانه به رکود بزرگی مواجه شدن و احکام مسیحیت برای مردم پسندیده تر و تعریف خداوند منطقی تر بود ، بطور مثال خدای که در مسیحیت از آن توصیف شده بود از مردم در بدل هر دعا یا خواست شان قربانی طلب نمیکرد. ، و اما هنگامی که مسیحیت با سیاست مختلط شد (مسیحیت به حیث دین رسمی امپراتوری بیزانس یا روم شرقی قبول شد) ، امپراطوری روم شرقی تغییراتی یا اصلاحات را در آیین مسیحیت آوردن، و مسیحیت را مطابق سیاستهای خود تنظیم كردن كه” شورای اول نیكیه” نقش مهمی در آن بازی كرد. اسطوره ها در مسیحیت  هم  وجود داشت ، مانندی: خداوند کافران یا کسانی را که او را نافرمانی می کنند مجازات می کرد ، تخت پرواز کننده ای حضرت سلیمان ، زنده کردن مرده ها توسط عیسی مسیح، شکافتن دریا توسط حضرت موسی تا راه برای پیروان خود (یهودیان) ایجاد کند تا به "سرزمین موعود" برسند و غیره...  اما همه این اسطوره ها برای پیروان قابل قبول بودند زیرا از نظر آنها در مقایسه با داستان های  خدایان رومی مانند زئوس و جوپیتر (Zeus and Jupitur) و یا هم خدایان مصری مانندی رائ و اوزیریس (Ra and Osiris) با منطق شان سازگار تر بود. اگرچه در مسیحیت اعتقادی عیسی مسیح فرزند خدا است سوال برانگیز بود ! اسلام در قرن هفتم میلادی در عربستان با فلسفه و قوانین مشابه با  یهودیت و مسیحیت ظهور کرد. پرستش خدای یکتا (توحید) محور اصلی دین اسلام بود و بدترین گناه در اسلام شرک آوردن به خدای یگانه بود. قوانین زندگی اسلامی برای بسیاری آسانتر از ادیان دیگر بود ، بطور مثال: دادن حق برای زنان در میراث ، منع کشتن نوزادن دختر ، رفتارهای اخلاقی با بردگان (غلامان) ، اقتصاد سوسیالیستی و غیره. بنابراین اسلام بسیار سریع گسترش یافت و مورد استقبال مردم به ویژه فقرا و اقشار ستم دیده قرار گرفت. در 100 سال اول خود ، موفقیت های غیرقابل تصور را بدست آورد و پس از آن دنیا شاهد دوره طلایی اسلامی بودن که در آن پیشرفت های علمی و اقتصادی زیادی صورت گرفت که در آن زمان عالم اسلام مترقی تر از اروپا بود. در آن زمان قوانین و فلسفه های اسلامی با مدرنیته انسان ها در تضاد نبود ، و اما پس از اکتشافات و پیشرفت ها سریع علمی در تمام دنیا و در دنیا اسلامی تغییراتی باید عملی شود. نظریه ها و اکتشافات انقلابی داروین در مورد تکامل انسان ها ، انقلابهای صنعتی ، انقلابهای سیاسی ، جنگهای جهانی ، پیشرفتهای فناوری(تکنالوژی ) و غیره. همه اینها سؤالات جدی درباره حقانیت و یا هم درستی ادیان ایجاد کرده اند. اکنون در قرن بیست و یکم ، پیشرفت های علمی در افق وسیع تری بوده است ، و امروزه علم قادر به پاسخگویی منطقی و مبنی بر مدارک به سؤالاتی قوانین طبیعی و فزیکی جهان است که حتی در حدود 50 سال پیش در برای شان پاسخی دقیق نبود و اکثر پاسخ ها مبنی بر اسطوره های ادیان و یا هم اعتقادات مردم بود. و پاسخ های که امروز علوم در مورد این پرسش ها ارائه میکنند با نتاقض مستقیم با پاسخ ادیان قرار دارند. اما متأسفانه رویکرد ادیان به مردم هنوز به همان روشی است که صدها و هزاران سال پیش بود ، امروز که سؤالات بزرگ مطرح می شود ، مانندی:  چگونه می توانیم وجود خدا را اثبات کنیم؟ ادیان به کتاب های مقدس شان اشاره می کنند و نمونه هایی از معجزات را ارائه می دهند که برای افرادی با ذهن متفکر غیرعقلانی یا منطقی به نظر می رسد. یا قوانین مجازات برای كسانی كه از این قوانین سرپیچی می كنند ، با قوانین بین المللی حقوق بشر مغایرت دارد. برای اثبات وجود خدا ، نیازی نیست که مراجعه کنیم به اسطوره های باستانی و معجزات که هیچ مدرکی از وقوع آن در دست نیست! با کمک اکتشافات علمی در مورد کیهان و جهان ، بیولوژی و اناتومی وجود انسان ها ،چگونه گی توازن در تمام هستی  ، و حتی دیدگاه داروینی (تکامل انسان ها) وغیره، تمام این ها میتوانند دلایل منطقی و علمی باشند برای اثبات وجود خداوند. که این نوع شیوه تفکر در باره خداوند نه تنها ما را یک نظریه منطقی و علمی میدهد بلکه مارا در عمل در قرن بیست و یکم و در زمان معاصر قرار میدهد تا بتوانیم مشکلات روزمره زنده گی و همچنان مشکلات اجتماعی خود را با تفکر علمی حل کنیم. از جمله دلایل عمده اختلافات در ممالک جهان سوم امروزه همین رجوع مردم به باور های و اعتقادات دیرینه شان است که نمیتواند مشکلات شان را حل کند و در مواردی هم باعث میشود تا به موجودیت خداوند بی باور شوند.