User:Zin Myo Naing

"ေဒၚေရႊလိႈင္ ရသစာတမ္းမ်ား စုစည္းမူ ေပါင္းခ်ဳပ္ (၁)"

(၁)

"အိမ္အမွတ္ (၈၁၄)"

အိမ္ေထာင္ဦးအစ ဦးဦးဖ်ားဖ်ားလို႔ ေခၚတြင္စရာ အိမ္ပါပဲ။ အိမ္အမွတ္ (၈၁၄) လို႔ ဆိုရေသာ္လည္း တကယ္တမ္း ဆန္းစစ္ ၾကည့္လွ်င္ သည္ဟာက သူ႕မူပိုင္ခ်ည္း ေတာ့လည္း မဟုတ္။ စင္စစ္ ပင္မ အိမ္အမွတ္ကို ေျမွာင္ျပီး ယူထားရတ့ဲ ေျမညီထပ္ရဲ႕ ထပ္ခိုး အိမ္အမွတ္ကေလးမွ်သာ (အရပ္က မွန္ခန္းဟု ေခၚၾကသည္)။ အလွ်ား (၅၅) ေပ၊ အနံ (11) ေပ။ ႏွစ္ေပ ပတ္လည္ ျပတင္းေပါက္ (၆) ေပါက္။ အျမင့္က (၆) ေပသာသာ။ အရပ္သိပ္ရွည္တ့ဲ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းေတြ အိမ္လည္လာလွ်င္ သိပ္ၿပီးမ်က္ႏွာ ပူရတာပါပဲ။ သူတို႔ေတြ ခမ်ာမယ္ သိမ္ငယ္ရရွာတယ္ အေပၚက ထုပ္တန္းနဲ႔ တိုက္မိမွာ စိုးလို႔ ခါးႀကီး တစ္ကိုင္းကိုင္း နဲ႔။

ႏွစ္ေပ ပတ္လည္ ျပတင္းေပါက္က (၆) ေပါက္ဟုပင္ ဆိုပါေသာ္လည္း တကယ္တမ္း ျပတင္းေပါက္ဟု သတ္မွတ္နိုင္တာ ႏွစ္ေပါက္သာ ရွိသည္။ အိမ္ေနာက္ေဖး မိီးဖိုေခ်ာင္က အေပါက္ႏွင့္ အိမ္ေရွ႕က အေပါက္။ ေဘးဘက္က ျပတင္း ေလးခ်ပ္ကို တစ္ဖက္ တိုက္တာ၏ အုတ္နံရံႀကီးက ကာဆီးထားသည္ေလ။ ျပတင္းေပါက္ဟု မယ္မယ္ရရ ေခၚတြင္ႏိုင္စရာ ထိုႏွစ္ေပါက္တြင္လည္း ေလာကႀကီးကို ၾကည့္ႏိုင္ရာ၊ ေလေကာင္းေလသန္႔ ရူရႈိက္ႏိုင္စရာဟူ၍ အိမ္ေရွ႕ ျပတင္းေပါက္တစ္ခုသာ ရွိပါသည္။ အိမ္ေနာက္ေဖးေပါက္က ၾကည့္နိုင္စရာ ဟူ၍ တစ္ဖက္ ေက်ာခ်င္းဆိုင္အိမ္၏ အင္မတန္ ေသေသသပ္သပ္ ညစ္ပတ္လွစြာေသာ မိလႅာကန္ႏွင့္ ရူရိႈက္ႏိုင္စရာ ေျမာင္းပုပ္ရနံ႕ သင္းသင္းကေလးသာ ရႏိုင္သည္။

အစကေတာ့ က်ေနာ့္ ဇနီး လိႈင္က မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ ဝင္သြားလွ်င္ ႏွာေခါင္း တစ္ရံႈ႕ရံႈ႕ႏွင့္ ပါးစပ္ကလည္း ပြစိပြစိ ျမည္တြန္ေတာက္တီးတတ္သည္။ ၾကာလာေတာ့လည္း သူပဲ ႏွာေခါင္းယဥ္သြားသလား က်ေနာ္ပဲ သူ႕ပြစိပြစိကို နားယဥ္ပါး သြားသလား မသိ။ သည္ျပႆနာက ေျပလည္ခ့ဲပါျပီ။ သည္ေတာ့ က်ေနာ့္မွာ ေလာကႀကီးကို ၾကည့္ႏိုင္စရာ တစ္ခုတည္းေသာ ႏွစ္ေပပတ္လည္ အိမ္ေရွ႕ ျပတင္းေပါက္ထဲမွာ ကိုယ္လံုးႀကီးႀကီးမဝင္႐ံုတစ္မယ္ ေခါင္းထိုးထည့္ျပီး ျပင္ပေလကို ရႈရိႈက္၍ တစ္မ်ဳိး၊ လမ္းသြားလမ္းလာမ်ားကို ေငး၍ တစ္ဖံု သည္ျပတင္းေပါက္ဝမွာ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ရစ္သီရစ္သီ ခ်ည္းသာ။

သည္အိမ္ေရွ႕အေပါက္ကေန ေရွ႕တည့္တည့္ ေျမညီထပ္မွာ အပ္ခ်ဳပ္ဆိုင္ တစ္ခုရွိသည္။ အမ်ဳိးသမီး အရြယ္ကေလးေတြ ေလး၊ ငါး၊ ေျခာက္ေယာက္ခန္႔ ရွိမည္ထင္သည္။ သည္ေနရာမယ္ က်ေနာ့္ ဇနီးလိႈင္ အူတိုပံု ေျပာျပရမယ္။ သည္လိုေလ က်ေနာ့္မွာ ေရြးစရာ မရွိေတာ့ သည္အိမ္ေရွ႕က ျပတင္းေပါက္နား ေကာ္ဖီတစ္ခြက္နဲ႔ စာဖတ္လို္က္ သီးခ်င္းေလး နားေထာင္လိုက္ သည္တစ္ခုတည္းေသာ ေက်းဇူးရွင္ ျပတင္းေပါက္ႀကီးထဲ ေခါင္းထိုးထည့္ျပီး ေလာကႀကီးကို ႐ႈလိုက္လုပ္ေနတာကို ၾကာေတာ့ သူက သိပ္မသကၤာခ်င္ဘူး။ သည္ေတာ့ သူလည္း က်ေနာ့္လို ျပတင္းေပါက္ထဲ ေခါင္းထိုးထည့္ ၾကည့္ၾကည့္သဗ်။ အ့ဲသည္မွာ သူေတြ႔တယ္ေလ။ ေၾသာ္… မေရႊလိႈင့္ႏွယ္ဗ်ာ က်ေနာ့္မ်ား အိမ္ေရွ႕တည့္တည့္ အပ္ခ်ဳပ္ဆိုင္က ေကာင္မေလးေတြ ငမ္းတယ္ ထင္သလား မသိပါဘူး။ အ့ဲသည္ အခ်ိန္ကစလို႔ က်ေနာ္ ထိုင္ေနျပီ ဆိုရင္ေလ မေရႊလိႈင္ ဘာလုပ္တယ္ ထင္သလဲ။

ၾကည့္ပါ မိတ္ေဆြ။ က်ေနာ္က အဝတ္လွန္းဖို႔ ဆိုျပီး တစ္လကၼ PVC ပိုက္ေတြကို ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ဆက္ျပီးေတာ့ အဝတ္လွန္းစင္ လုပ္ေပးထားတယ္။ အဲဒါက မီးဖိုခန္းထဲမွာ။ တစ္ေန႔ က်ေနာ္ ခါတိုင္းလိုပဲ အိမ္ေရွ႕ ျပတင္းေပါက္နား ေကာ္ဖီတစ္ခြက္နဲ႔ စာထိုင္ဖတ္ေန တယ္ေပါ့ဗ်ာ။ သည္အခ်ိန္ မေရႊလိႈင္က အိမ္ထဲက အဝတ္လွန္းစင္ကေန က်ေနာ့္ ပုဆိုးေတြျဖဳက္ျပီး၊ ပါးစပ္ကလည္း သည္လိုေလး ညည္းလို႔ "အိမ္ခန္းထဲမွာ ေနေရာင္မရေတာ့ အဝတ္ေတြက မေျခာက္ပါဘူး ေမာင္ရယ္" သည္လိုပါ။

ျပီးေတာ့ ဘာလုပ္တယ္ မွတ္သလဲ။ က်ေနာ့္ ေရွ႕က ျပတင္းေပါက္မွာ ဆန္းရိွတ္ကို ဓါတ္ႀကိဳးေတြနဲ႔ ခ်ည္ျပီး ပုဆိုးေတြဘာေတြ လွန္းလို႔ ရေအာင္ ႀကိဳးတန္းေလးေတြ လုပ္ထားတယ္။ အ့ဲသည္မွာေပါ့ မေရႊလိႈင္က ပုဆိုးႏွစ္ကြင္းကို ေရေရလည္လည္ လာလွန္းသြားတယ္ေလ။ အမယ္ က်ေနာ္႔ ဇနီးလိႈင္ေလ က်န္တ့ဲ ေနရာမယ္သာ မေစ့စပ္ရင္ ေနမယ္ က်ေနာ္ ထိုင္ေနတုန္း ျပတင္းေပါက္မွာ အဝတ္လာလာလွန္းတ့ဲ အခါမေတာ့ အေတာ္ ေစ့စပ္ေသခ်ာ သဗ်။ ဘယ္ႏွယ့္ဗ်ာ အစကမွ ႏွစ္ေပပတ္လည္ ရွိတ့ဲ ျပတင္းေပါက္ကို လွန္းသြားလိုက္တာဗ်ာ အျပင္ကို ၾကည့္စရာ အပ္ေပါက္ ေလာက္ေတာင္ အေပါက္ မက်န္ဘူးဗ်ာ။ ေၾသာ္ သူလည္း သူ႔အႀကံနဲ႔သူ ကိုယ္လည္း ကိုယ့္အႀကံနဲ႔ ကိုယ္မို႔ ေစာတကေလး တတ္လိုက္ခ်င္ေသးေသာ္လည္း က်ေနာ့္မွာ မေသမသပ္ႀကီးနဲ႔ ေဘးနားက ေကာ္ဖီေလး တစ္ခြက္ပဲ ေကာက္ေမာ့ ပလိုက္ရတယ္။

ဒါက အိမ္ေရွ႕က ျပတင္းေပါက္ ကိစၥပါ။ ။



(၂) "အိမ္အမွတ္ (၈၁၄) ႏွင့္ ဇာတ္ေပါင္းခန္း"

စမိျပီး ျဖစ္တ့ဲ သည္အေၾကာင္း ဆက္ရဦးမယ္။ တကယ္တမ္း အိမ္အမွတ္ (၈၁၄) အေၾကာင္း ေျပာရမည္ ဆိုလ်င္ ေျပာစရာေတြ တစ္စီ တစ္တန္းႀကီး ရွိေနသည္။ က်ေနာ္နဲ႔ လိႈင္ ဧျပီလ (၁၁) ရက္ ေန႔မွာ လက္ထပ္လိုက္ ၾကသည္။ ဧျပီလ ကုန္ေအာင္ေတာ့ မူလေနရာမွာ ေနလိုက္ၾကသည္။ အိမ္ေထာင္ရက္သားလည္္း က်ျပီ ဆိုမွေတာ့ျဖင့္ သည္အတိုင္း ဆက္လိွမ့္လို႔ မျဖစ္ေတာ့ ကိုယ့္ဘဝ ကိုယ္ေၾကာင္းရေတာ့မည္။

ေမလမဆန္းခင္ ေနစရာ ရွာရေတာ့မည္။ တကယ္တမ္းေတာ့ က်ေနာ္ေရာ လိႈင္ပါ ဝန္ထမ္းဘဝေတြ။ က်ေနာ္က ပုဂၢလိက ဘဏ္ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္၊ လိႈင္က အစိုးရဝန္ထမ္း သူနာျပဳရယ္။ ဒါက ျပႆနာ မရွိ။ လူဆိုမွေတာ့ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုေတာ့ ထမ္းရမည္။ အစကေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႀကီးႏွင့္ လိႈင့္ အစိုးရအလုပ္က ဝန္းထမ္းလိုင္းခန္းေလးမ်ား ရလိမ့္ႏိုးႏိုး ေမွ်ာ္လင့္ခ့ဲသည္။

ေလာကႀကီးက ထင္သလို မျဖစ္ခ့ဲ။ မ်က္ႏွာသာ မေပး။ လက္မထပ္ခင္ကတည္းက လိႈင္က ရန္ကုန္ျပည္သူ႕ေဆးရံုႀကီးဆီသို႔ အေျပာင္းအေရႊ႕ ရလာခ့ဲသည္။ အစကေတာ့ ရပါ့ ရပါမလား ရင္တစ္ထိတ္ထိတ္ ရယ္။ ရျပီးဆိုေတာ့လည္း ဝမ္းသာစရာပါ။ သို႔ေသာ္လည္း ၾကာၾကာ ဝမ္းမသာရ။ ဟုတ္တယ္ ေလာကႀကီးကိုက သည္လို။ ရယ္တစ္လွည့္ ငိုတစ္လွည့္ က,ရပါ မ်ားလာေတာ့လည္း ႐ိုးသြားပါျပီ။

အေျပာင္းအေရႊ႕ရျပီဆိုေတာ့ ေဆး႐ံုႀကီးမွာ လိုင္းခန္းကေလး ရႏိုးႏိုးရယ္လို႔ စံုးစမ္းခ့ဲၾကသည္။ ၾကားရတ့ဲ သတင္းက စိတ္ပ်က္စရာ။ "ေဆးရံုႀကီးမွာ အိမ္ေထာင္သည္ လိုင္းခန္းမရွိပါ" တ့ဲ။ အေမွ်ာ္လင့္ႀကီး ေမွ်ာ္လင့္မိေသာ အရာတစ္ခုေတာ့ ယြန္းေလျပီ။ အို သည္ေတာ့လည္း ကခ့ဲမိမွေတာ့ ျဖစ္သလို ဆက္က ၾကတာေပါ့။ သို႔ေပမင့္ နည္းနည္းေတာ့ အၾကပ္ေတြ႔သြားမည္။

ႏွစ္ကုိယ္တူ ဝန္းထမ္းဘဝမယ္။ တစ္လလံုး လုပ္ပါမွ (၃)သိန္း ေက်ာ္ေက်ာ္ ဝင္ေငြျဖင့္ မည္သို႔ သိန္းေက်ာ္ အိမ္ငွါးခ ေပးရမည္နည္း။ မတတ္နိုင္ ေပးေတာ့ ေပးရေပးလိမ့္မည္။ အဓိကကေတာ့ ေရရွည္ၾကည့္ျပီး လိႈင့္ အလုပ္နဲ႔ သြားရ လာရ အဆင္ေျပသည့္ ေနရာ ရွာရမည္။ က်ေနာ္ကေတာ့ ကိစၥမရွိ။ တစ္ေစာင္းသြားလည္း ျဖစ္သည္။ ဂဏန္းသြားလည္း ရသည္။ သည္လို ရေအာင္လည္း ႀကိဳတင္ ေလ့က်င့္ထားျပီးျပီ။ သူ႔က်ေတာ့ မရ။ အားႏြ႔ဲတ့ဲ မိန္းခေလးေလ။ ကိုယ့္ကို အားကိုးျပီး တစ္ရြာ တစ္ျပည္ကေန ကိုယ့္ဆီ လာေနရတ့ဲသူ။ မ်က္ရည္လံုးႀကီး ဗူးသီးလံုးေလာက္ က်ျပမွျဖင့္ အခက္။ က်လည္း မက်ေစခ်င္။

ဒါနဲ႔ပဲ က်ေနာ္ စဥ္းစားရျပီ။ ျမိဳ႕ထဲတစ္ဝိႈက္ ကေန သည္ဘက္ လိႈင္ၿမိဳ႕နယ္ေလာက္ အထိက အိမ္ငွါးခေတြ ေခါင္ခိုက္ေနသည္။ မေမးလိုက္နဲ႔ ေမးလိုက္လွ်င္လည္း ၾကားရမယ့္ ေစ်းစကားက ႏွစ္သိန္းေအာက္ကို မဆင္းေတာ့။ ရွိေစေတာ့ မတတ္နိုင္ သည္ေနရာေတြကိုေတာ့ အပယ္ စာရင္း သြင္းထားရသည္။ ဒါျဖင့္လည္း တစ္မ်ဳိးေျပာင္း စဥ္းစားရသည္။ အသြားရ ေဝးရင္လည္း ရွိေစေတာ့ သြားရလာရ အဆင္ေျပတ့ဲ ေနရာေလး ဆိုရင္လည္း မဆိုးပါဘူး ဆိုျပီး ရထားေရာ ကားလမ္းပါ အသံုးျပဳလို႔ ရတ့ဲ သမိုင္းေစ်းဘူတာကို စံုးစမ္း ရသည္။ သည္မယ္လည္း အိမ္ငွါးခေတြက (၁) သိန္းေအာက္ လံုးဝ မဆင္းပါ။ ထစ္တစ္ခုခုနဲ႔ ခံေနေရာ့လား မသိ။ အေပၚကေန ကန္ခ်ေတာင္ ဆင္းမယ့္ပံု လံုးလံုး မေပၚ။

ေအးေလ ဒါရန္ကုန္ပဲ။ ေပးေပါ့။ အ့ဲသည္မွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အကူအညီနဲ႔ အ့ဲသည္ ရပ္ကြပ္မွာ သည္ ဇာတ္လိုက္ႀကီး အိမ္အမွတ္ (၈၁၄) နဲ႔ ဆံုတာပါပဲ။ ေျမညီထပ္ (၁၇) ေပအျမင့္ကို ေအာက္ (၁၀) ေပ အိမ္ရွင္ေန၊ အေပၚ (၇) ေပကို တန္းထိုးျပီး လွ်ာထိုး ခင္းလိုက္၊ ေဘးက နံရံကို ဝင္ေပါက္ ေဖါက္လိုက္ေတာ့ အိမ္အမွတ္ (၈၁၄) ရဲ႕ အမႊာေလး ရပါေသာ္ေကာ။ အိမ္ရွင္အမက ေအာက္ထပ္မွာ ေနတယ္။ သူကလည္း ဆိုေစ်း တစ္သိန္း ႏွစ္ေသာင္းထပ္ မဆင္း။ ဘယ္လိုမွ ငိုျပ၍ မရ။ ယံုပါဗ်ာ က်ေနာ္ ေရႊမန္းတင္ေမာင္ ရံႈးေလာက္ေအာင္ကို ငိုျပခ့ဲပါတယ္။ ႏွာရည္ သုတ္၍ တစ္ဖံု၊ မ်က္ရည္ခံထိုး၍ တစ္မ်ဳိးပါ။ မရ။ မရေရးခ် မရ။ သူကလည္း တင္းခံေနသည္။ ဒိထက္ ေလွ်ာ့မယ့္ ပံုမေပၚ။ က်ေနာ္လည္း ငိုျပရတာ ေမာသြားျပီ။ သူတင္းေတာ့ ကိုယ္ေလွ်ာ့ခ် လိုက္ရသည္။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အ့ဲသည္မွာ အလုပ္ကလည္း စေန၊ တနဂၤေႏြ ပဲ အားတ့ဲက်ေနာ္။ ေနာက္တစ္ခုက တစ္နည္းအားျဖင့္ က်ေနာ္ ရင္ဆိုင္ေနရတာက အေျပာင္းအလဲ။ Changing ေပါ့ဗ်ာ။ Change ဆိုကတည္းက နည္းနည္း ခက္တယ္။ အသြင္ေျပာင္းရတာ။ သည္ Changing ျမန္ျမန္ ျဖစ္ပါေစေတာ့ ဆိုျပီး သည္ ဇာတ္လိုက္ ေက်ာ္ႀကီးကို ငွါးဖို႔ က်ေနာ္ ဆံုးျဖတ္ခ့ဲတာ။ ဧျပီလ ရဲ႕ တတိယ ရက္သတၱပတ္ မွတ္မွတ္ရရ စေနေန႔ႀကီးမွာ စရံေငြ ေပးခ့ဲပါေရာဗ်ာ။

အ့ဲသည္က စလို႔ အိမ္အမွတ္ (၈၁၄) နဲ႔ က်ေနာ္တို႕ လင္မယား ဇာတ္ေပါင္းခန္းဖြင့္ခ့ဲရတာပါပဲ။ အိမ္အမွတ္ (၈၁၄) မွာ ေျပာျပစရာေတြ တစ္ပံုႀကီး က်န္ပါေသးတယ္။ ဒါကေတာ့ ဇာတ္ေပါင္းခန္း ကေလးလို႕သာမွတ္ၾကေပေရာ့။  ။



(၃) "လွ်ာထိုး ၾကမ္းခင္းျပႆနာ "

အိမ္အမွတ္ (၈၁၄) အေၾကာင္း ျပန္အစေကာက္ ရရင္ သည္အိမ္မွာ ျပႆနာ အႀကီးႀကီး တစ္ခုရွိတယ္လို႔ ဆိုရမယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ သိပ္သိခ်င္ေနတယ္ မဟုတ္လား။ မေလာပါနဲ႔ဗ်ာ။ ျဖည္းျဖည္းေပါ့။ ဟုတ္တယ္ ျပႆနာ အႀကီးႀကီး တစ္ခုရွိတယ္။ ဒါက ဘာလဲ ဆိုေတာ့ ေအာက္က အိမ္ရွင္ေနတ့ဲ အခန္းနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ အခန္းကို သာမန္ တိုက္ခန္းေတြလို သံကူ ကြန္ကရစ္ ေလာင္းျပီး ျခားနားထားတာ မဟုတ္ပဲ တန္းထိုး လွ်ာထိုးခင္းျပီး ျခားနား ထားတာပဲ။ ဒါဆို ခင္ဗ်ားတို႔ ေျပာမွာေပါ့ ကြန္ကရစ္က က်န္းမာေရးနဲ႔ မညီညႊတ္ဘူး။ လွ်ာထိုးခင္းထားေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့။ ဟုတ္လား။ ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေတာ့ မျငင္းခ်င္ပါဘူး။ က်န္းမာေရး အတြက္ အင္မတန္ ေကာင္းပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္။ ၾကည့္ပါ မိတ္ေဆြတို႔။ က်ေနာ္တို႔ ေအာက္ထပ္အခန္းမွာ အိမ္ရွင္ အမ နဲ႔ သူ႔သမီး သားအမိႏွစ္ေယာက္ ေနၾကတယ္။ အေမလုပ္သူက အသက္ (၄၀) ေက်ာ္ ငါးႏွစ္တြင္း ေပါ့ဗ်ာ။ သမီးလုပ္သူက အသက္ (၂၀) သာသာ အလြန္ဆံုးရွိ (၂၂) ႏွစ္ေပါ့။ အမယ္ (၂၂) ႏွစ္ဆိုေတာ့ ႏုႏုရြရြ ေသးေသးသြယ္သြယ္ ေလးလို႔ေတာ့ မထင္လိုက္ေလနဲ႔။ အေကာင္ႀကီးမ်ဳိးေတြ ျဖစ္မယ္။ နည္းတ့ဲ လူေကာင္ေပါက္ ႀကီးလား။ ဒါက ထားပါဗ်ာ။ ဒါျဖင့္ သူ႔တို႔ အေဖ မရွိဘူးလား။ ခင္မ်ားတို႔ သိခ်င္ဦးမယ္။ မေလာနဲ႔ေလ ျဖည္းျဖည္းေပါ့။ ေျပာျပလို႕ ရတ့ဲ အတိုင္းအတာေလာက္ အထိေတာ့ ေျပာျပပါ့မယ္ ဗ်ာတို႔ရယ္။ ဟလား။

အမွန္အတုိင္း ႐ိုး႐ိုးသားသား ေျပာရရင္ အိမ္ေထာင္ ဦးစီး မရွိဘူးဗ်။ ဘာလို႔ မရွိတာလဲ။ ဘာညာ ဘာညာ။ မရွိဘူးဗ်ာ။ အရွင္းဆံုးေျပာရရင္ မရွိဘူး။ တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္။ ေခြးထီးႀကီး တစ္ေကာင္ေတာ့ ရွိတယ္။ ေခြးထီးႀကီးလို႕ ဘာလို႔ ေျပာႏိုင္တာလဲ။ က်ေနာ္ သည္ေကာင္ႀကီးရဲ႕ ဖို၊ မ အဂၤါ သြားၾကည့္ ႏိုင္ဖို႕ ေနေနသာသာ အနားေတာင္ ကပ္လို႔ ရတာမဟုတ္ဘူး။ သည္ေကာင္ႀကီးက အိမ္ေရွ႕ အရိပ္အေယာင္ ေတြ႔တာနဲ႕ ထိုးေဟာင္တ့ဲ ေကာင္ႀကီး။ ဒါျဖင့္ ဘယ္လို သိလဲ ဆိုေတာ့။ အ့ဲသည့္ အမက သည္ေကာင္ႀကီးကို "သားေလး" လို႔ ေခၚသဗ်။ သည္ေကာင္ႀကီးကို သားတစ္ေယာက္ အမွတ္နဲ႔ ဆက္ဆံတယ္။ ဒါက သူတို႕ မိသားစုဝင္ အေျခအေနပါ။

ျပႆနာ အေၾကာင္းအရာက ခုမွ စမွာ။ သည္လိုဗ်ာ။ လိႈင္ နဲ႔ က်ေနာ္က ဝန္းထမ္းေတြ ဆိုေတာ့ သိပ္ညဥ့္နက္ေအာင္ မေနဘူး။ အလြန္ဆံုး ညဥ့္နက္ေအာင္ ေနလွ (၁၁) နာရီထိပါပဲ။ ဆိုခ်င္တာက ေစာေစာအိပ္တယ္ ေပါ့ဗ်ာ။ အဲ… အိပ္ခါစ အင္မတန္ အိပ္လို႕ အရွိန္ပါလာျပီ ဆိုရင္ ဇာတ္လမ္းက စတာပါပဲ။ ဘယ္ကလဲ ဟလား။ ေအာက္ကဗ်။ ေအာက္ထပ္က။

"ဟိတ္… တိတ္စမ္း ျငိမ္ျငိမ္ကို မေနဘူး" "ငါ လုပ္လိုက္ရ… ဟင္း"

ဟာဗ်ာ လွ်ာထိုး ၾကမ္းခင္းပဲ ျခားတ့ဲ ဥစၥာဗ်ာ။ သည္ေအာ္သံက တစ္ခန္းလံုးကို ဟိန္းထြက္လာတာ။ အစတုန္းကေတာ့ သည္ေကာင္ေတြ လန္႔ျဖန္႔ျပီး ႏိုးတာ။ ဘယ္သူ႔ ေျပာပါလိမ့္ေပါ့။ အေနအထိုင္လည္း ဆင္ျခင္ ရေသးတယ္။

ဘယ္ဟုတ္ပါ့မလဲဗ်ာ။ သူ႔သားႀကီးေလ ဟိုေကာင္က သူ႔တို႔ဘာသာ ဘယ္လို လူရာ သြင္းထားထား တိရိစာၧန္က တိရိန္စာၧန္ပါပဲ။ သူ႔လည္း ေဆာ့မွာေပါ့ဗ်ာ။ ဒါကို ျငိမ္ျငိမ္ေနေအာင္ ႀကိမ္းေမာင္းတာ ဗ်။ ေအာင္းမယ္ေလး ခက္,ခက္ရခ်ည္ေသးရဲ႕။

ဒါမ်ဳိးက ဖန္တရာေတေနျပီ။ ေနာက္တစ္မ်ဳိး ရွိေသးတယ္။ သည္တစ္မ်ဳိးက သူ႕သား ဟိုေခြးေကာင္ နဲ႔ မဟုတ္ဘူး။ သူ႔သမီး အရင္း ေခါက္ေခါက္နဲ႔။ အမယ္ ကိုယ္တို႔ ၾကင္စဦး ဇနီးေမာင္ႏွံမ်ား အလုပ္က ျပန္ေရာက္လို႔ ကိႏၷရီ၊ ကိႏၷရာ ေမာင္ႏံွလို တီတီတာတာ က်ီစားမယ္ မႀကံလိုက္နဲ႔ ကိုယ့္လူ။ ေအာက္က သားအမိ လုပ္ပံု။ ဘယ္ သားအမိျဖစ္ျဖစ္ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လူပါပဲဗ်ာ။ လူ႔အႀကိဳက္ နတ္ေတာင္ မလိုက္ႏိုင္ပါဘူး ဆိုေနမွ စိတ္သေဘာထား မတိုက္ဆိုင္တာေတာ့ ရွိမွာေပါ့ဗ်ာ။ တစ္ခုခုဆို မေအလုပ္သူက ေျပာမွာေပါ့။

"ဟ့ဲေကာင္မ ပိတ္ထားလိုက္လို႔ ေျပာေနတာ မၾကားဘူးလား"

"ဟာ အေမကလည္း သမီး ဘာေျပာလို႔လဲ။ အေမကလည္း အကုန္လိုက္ေျပာ ေနတာပဲ"

ဒါက သမီး လုပ္သူက ျပန္ေျပာတာ

"အမယ္ မေအကိုမ်ား ျပန္ေအာ္ ေနေသးတယ္။ ဖာသည္မ။ ႀကီးပြါးဦးမယ့္ ေကာင္မ"

ၾကည့္ဦး မေအလုပ္သူ ေျပာတာ။ ဘယ္ႏွယ့္ဗ်ာ။ သူ႕သမီး ဘာျဖစ္ေနတုန္းေတာ့ ကိုယ္လည္း မသိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ဗ်ာ။ သည္လိုႀကီးေတာ့ မေျပာသင့္ပါဘူး။ ဒါေတြက ထားလိုက္ပါေတာ့ဗ်ာ။ သူမ်ားကိစၥ ေဘးကဝင္ျပီး မွတ္ခ်က္ မေပးခ်င္ပါဘူး။ အဲ ေျပာခ်င္တာက ေစာေစာက က်ေနာ္ နဲ႔ လိႈင္၊ ကိႏၷရီ ကိႏၷရာ ေမာင္ႏွံ အေပၚထပ္မွာ ျမဴးထူး ေပ်ာ္ပါး ေဆာ့ကစား ၾကသည့္ ကိစၥ။ သည္လိုအခ်ိန္ႀကီး ေအာက္က သားအမိႏွစ္ေယာက္က မႈန္တိုင္း ထတိုက္ေတာ့ ဘယ္ ျမဴးထူး ေပ်ာ္ပါ ရလိမ့္မတုန္း။ ဂ႐ုမစိုက္ပဲ သည္ဇာတ္ဝင္ခန္း ဆက္ရိုက္ေနရင္လည္း သူတို႕ မႈန္းတိုင္းထန္ေနတ့ဲ ဇာတ္ဝင္ခန္း အရြဲ႕တိုက္ ေႏွာင့္ရာ က်ဦးမယ္။ က်ေနာ္ ဘာေၾကာင့္ ဒါေတြ ေျပာေနရသလဲ။ အဓိက ျပႆနာကို ေဖြရွာ ၾကည့္ေတာ့ ဘာျဖစ္လိ္မ့္မလဲ။ လွ်ာထိုးခင္းထားတ့ဲ ျပႆနာဗ်။ သာမန္တိုက္ခန္းေတြလို သံကူ ကြန္ကရစ္သာ ခင္းထား။ ဘယ္ သည္လို အာ႐ံု ေနွာက္လိမ့္မလဲ။

ေဟာ ေျပာရင္း ဆိုရင္း ေအာက္ထပ္က ျဗဳတ္စ ဗ်င္းေႏွာင္းႀကီး လွမ္းေအာ္ ေနျပန္ျပီ။

"အေပၚထပ္က ေမာင္ေလးေရ႕ ေရတင္လို႔ ရလား" တ့ဲ။

"ဟုတ္က့ဲ ရပါတယ္ အမ။ ရတယ္"

ေအာင္းမယ္ေလး… သည္အရပ္၊ သည္ဇာတ္နဲ႔ ေတာ့ က်ေနာ္ နဲ႔ လိႈင္ ႏွစ္ေယာက္သား ပြဲက လွသထက္ လွလာျပီ။

ဒါကေတာ့ လွ်ာထိုး ၾကမ္းခင္း ျပႆနာ ရွာပံုေတာ္ အခန္းလို႕သာ မွတ္ၾကေပေရာ့။  ။



(၄) "ယမကာေမာင္ တစ္သိုက္ နဲ႔ တစ္ညတာ"

အပိုင္း(၄) ကို ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ခရီးမဆက္ႏိုင္ခ့ဲဘူး။ မဆက္နိုင္တ့ဲ အေၾကာင္းရင္းက ရွိပါတယ္။ က်ေနာ္ဟာ ဗုဒၶဟူးေန႔ ႐ံုးကဆင္းျပီး အိမ္ျပန္ေရာက္ ကတည္းက လဲလိုက္တာဟာ ၾကာသပေတး၊ ေသာၾကာ (၂) ရက္လံုးလံုး ရံုးမဆင္း ႏိုင္ခ့ဲဘူး။ စေနေန႔၊ သည္ေန႔မွ နလန္ထူႏိုင္တယ္။ ဒါေတာင္မွ ေခါင္းက မူးေနာက္ေနာက္ရယ္။

သည့္မတိုင္ခင္ေတာ့ ႐ံုးကဆင္းလွ်င္ ဆင္းျခင္း ထမင္းခ်ဳိင့္ဆြဲ၊ လြယ္အိတ္လြယ္ျပီး ဘက္စကားဂိတ္ ေျပးေတာ့တာပါပဲ။ အိမ္ေထာင္ မက်ခင္ကလို အလုပ္ျပီးလို႔ အိမ္မျပန္ခင္ ဝိုင္းဖြဲ႕ျပီး အာလူးမေပး ႏိုင္ဘူး။ ခုအေျခအေနက မနက္အလာတုန္းကလည္း ေျပးလာရသလို ျပီးတာနဲ႔ အထုပ္ဆြဲၿပီး ျပန္ေျပးရ ျပန္တယ္။ ဘယ္ကိုလဲ။ "လိႈင္" ရွိရာ ရန္ကုန္ျပည္သူ႔ ေဆးရံုႀကီးထံသို႔ အႀကိဳသြားဖို႔ပါ။ အဲသည့္ရက္ပိုင္းမွာ ရန္ကုန္မိုးက မထင္လွ်င္ မထင္သလို ရြာတတ္သည္။ မိုးတကယ္ရြာလွ်င္ အဘယ္က့ဲသို႔ေသာ ထီးမ်ဳိးက လံုျခံဳေအာင္ စြမ္းေဆာင္နိုင္မည္နည္း။ မိုးမိေတာ့ ဖ်ားတယ္ေပါ့။ သည္လိုေျပာလို႔ "လိႈင္" သာ သိ၊ ၾကားလွ်င္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရွာဦးမည္။ ရွိပါေစေတာ့။

သည္ၾကားထဲ ရယ္စရာ ေျပာရဦးမည္။ "လိႈင္" ေပါ့။ အႀကံကုန္ျပီ ထင္ပါရဲ႕။ ဒါမွ မဟုတ္လည္း စိတ္ခ်မ္းသာမူ တစ္စံုတစ္ရာ ရွာႀကံမူလို႔ ဆိုခ်င္ဆို။ ဗုဒၶဟူးေန႔က ထင္သည္။ က်ေနာ္က အဖ်ားစဝင္လို႕ အျပင္းဖ်ား အိပ္ယာထဲ စ လဲတ့ဲေန႔။ က်ေနာ့္ ဇာတ္လိုက္ေက်ာ္ႀကီး အိမ္အမွတ္(၈၁၄) ကို သံုးလံုးထီ ထိုးဖို႔ စိတ္ကူးရသတ့ဲ။ သို႔ေပမင့္ မထိုးျဖစ္ လိုက္ပါဘူး။ အ့ဲသည္ေန႔က (၃)လံုးထီ ထြက္တ့ဲေန႔ေလ။ သူ႔ညီမကို ဖုန္းဆက္ ေမးပါေလေရာ။ ဘာဂဏန္း ထြက္သြားသလဲေပါ့။

ခင္မ်ားတို႔ သိခ်င္ျပီလား ဗ်ာ။ ဘာဂဏန္း ထြက္သလဲ ဟလား။ အင္း ဆိုးေတာ့ မဆိုးဘူး လို႔ ေျပာရမယ္။ (၈၁၆) တ့ဲဗ်။ တကယ္ေတာ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လြဲတာပါပဲဗ်ာ။ သည္ေတာ့ က်ေနာ္ဘာေျပာရသလဲ ဆိုေတာ့ "ထိုးမ်ား ထိုးျဖစ္ရင္ ကုန္ေသးတာေပါ့ကြာ" ဆိုေတာ့ မေရႊလိႈင္ က ရယ္ရွာေသးတယ္။ ဒါက ခ်ဲကိစၥ။ ေနာက္ကိစၥတစ္ခု ရွိပါေသးေသာ္ေကာ။ အိမ္နီးနားခ်င္းဆိုး ကိစၥ။

ဒါက သည္လို ရွိတယ္။ လြန္ခ့ဲတ့ဲ (၁)လ ခန္႔ကမွ သံုးထပ္ခြဲ အေဆာက္အဦး ျဖစ္တ့ဲ သည္အိမ္အမွတ္ (၈၁၄) အေပၚဆံုးထပ္ကို အင္ဂ်င္နီယာ ေမာင္(၄) ေယာက္ လားငွါးေနၾကတယ္။ လာငွါးေပးတ့ဲ သူကေတာ့ ေျပာသြား ရွာပါတယ္။ အေသာက္အစား မရွိပါဘူး။ အ႐ႈပ္အရွင္း ကင္းပါတယ္။ ဘာညာ ေပါ့။ ကဲ ဆိုၾကပါစို႕ သည္ေမာင္(၄) ေယာက္ ေနၾကသည္ ေပါ့။

ၾကည့္ပါ မိတ္ေဆြ အေသာက္အစား မရွိပါဘူး ဆိုတ့ဲ သည္ေမာင္ေတြ ဘယ္ေလာက္ ကဲသလဲ ဆိုရင္ သည္ေမာင္ေတြ ေရာက္လာတ့ဲ ေန႔ကတည္းက ညစဥ္ ညတိုင္း အေပၚဆံုး အထပ္က ပုလင္းသံ တစ္ညံညံ နဲ႔ပါ ေသာ္ေကာ။ တကယ္ဆို က်ေနာ့္ အထပ္နဲ႔ သည္ေမာင္ေတြ အထပ္နဲ႔ ၾကားမယ္ ႏွစ္လႊာေတာင္ ျခားတာ။ ၾကားထဲက အလႊာေတြဆို ဘယ္ေလာက္ ဆူလိမ့္မလဲ စဥ္းစားသာ ၾကည့္ေတာ့။ ညဥ့္နက္ေလ အသံပိုဆူလာေလပဲ။ ပိုစိုးတာက ၾကားထဲက ႏွစ္လႊာက မိန္းကေလး အေဆာင္ေတြ။

ပုလင္းသံ တစ္ညံညံေလာက္နဲ႔ ျပီးသြားရင္ေတာ့ ကိစၥမရွိ။ သည္ေမာင္ေတြက သည့္ထက္ကဲ လာခ့ဲသည္။ အဲသည့္ေန႔က က်ေနာ္ စဖ်ားတ့ဲေန႔။ သည္ေမာင္ (၄) ေယာက္ဟာ အျပင္က ေမာင္ေတြ ေခၚလာျပီး အေပၚထပ္မွာ ေသာက္ပြဲ စားပြဲ က်င္းပ ၾကတယ္ ထင္ပ။ ပုလင္းသံ တစ္ညံညံနဲ႔ ည(၉) နာရီေလာက္ ကတည္းက က်င္းပလိုက္တ့ဲ စားပြဲဟာ (၁၁)နာရီ၊ (၁၂)နာရီ တစ္ျဖည္းျဖည္း အရွိန္ ျမင့္လာၾကတယ္ ထင္ပါတယ္။ ပုလင္းသံ တစ္ညံညံ အဆင့္ကို လြန္ေျမာက္ျပီး ထုပ္ဆီးထိုးတမ္း ကစားသလို တစ္ဝႈန္းဝႈန္း အဆင့္ကို ေရာက္လာပါျပီေကာ။  သည္ေလာက္နဲ႔ ရပ္ျပီလား။

ပိုစိုးလာပါျပီ။ အခန္းတြင္း တစ္ဝႈန္းဝႈန္းအဆင့္ကေန လြန္ေျမာက္ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ေအာ္ၾကီး ဟစ္က်ယ္ စကား ကေတာက္ကဆမ်ား။ သည္အသံက တစ္ရပ္ကြက္လံုး ၾကားရႏိုင္တယ္။ အေပၚဆံုးထပ္ကေန ေအာက္ဆံုးထပ္ကို တစ္ဝႈန္းဝႈန္း ေျပးဆင္း သံဘာဂ်ာတစ္ခါး တစ္ဂ်ဳိင္းဂ်ဳိင္း တြန္းဖြင့္၊ တြန္းပိတ္တာက အႀကိမ္ေပါင္း မေရတြက္နိုင္။

ေနလို႔ မေကာင္းရတ့ဲအထဲ ခက္ေတာ့ ေနပါျပီ။ သည္ေလာက္နဲ႔ ၿပီးျပီလား။ သည္ေမာင္ေတြဟာ အရွိန္အေတာ္ ရေနၾကျပီ။ အရွိန္ရတယ္ ဆိုတာ အရက္သမား စကားပါ။ တကယ္က စိတ္ နဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ ကြာေနၾကျပီ။ သူတို႔စိတ္ကို သူတို႔ အစိုးမရေတာ့။ သည္လိုအခ်ိန္ ဘာျဖစ္ျဖစ္ သည္ေမာင္ေတြ လုပ္မွာ ေသခ်ာသည္။ သည္ေမာင္ေတြထဲက တစ္ေယာက္က ဘာလုပ္တယ္ မွတ္လဲ။ အေပၚ နဲ႔ ေအာက္ ေခါက္တုန္႔ ေခါက္ျပန္ ဆင္းရင္းသား က်ေနာ့္ အခန္းတခါးကို ဘယ္လို မ်က္စိက်သြားတယ္ မဆိုနိုင္ဘူး။ ေအာက္ကေန အေပၚကို တစ္ဝႈန္းဝႈန္းနဲ႔ ျပန္အတတ္မွာ က်ေနာ့္အခန္း တစ္ခါးဝမွာ အရက္သမား ေလသံနဲ႔ေပါ့ဗ်ာ "သည္အခန္းထဲ လူရွိလား" ဆိုျပီး တြန္းပါေလေရာ။ ေရာ္ ခက္ျပီ။

တခါး ဂ်က္ သို႔မဟုတ္ မင္းတုန္း ဆိုတာ ဘယ္ေလာက္ပဲ ခိုင္မာပါတယ္ ေျပာေျပာ။ တကယ္တမ္းေတာ့ မူလီ ႏွစ္ခ်က္စိႈ႕ပါပဲဗ်။ အားနဲ႔တြန္းရင္ ပြင့္သြားႏိုင္ပါတယ္။ ပြင့္မ်ားပြင့္သြားရင္ ဆိုတ့ဲ အေတြးနဲ႔ သည္ေကာင္ကေတာ့ အိပ္ယာထဲကေန ေသြးပူ ေလ့က်င့္ခန္း လုပ္ထားရတာေပါ့။ ေျပာမရဘူးေလ တံခါးမ်ား ပြင့္သြားခ့ဲသည္ ရွိေသာ္ ဖိုက္တင္ ပေလးရမလား မဆိုနိုင္ဘူး မလား။ ဘယ္တတ္နိုင္မလဲဗ် ဟို စိုင္းထီးဆိုင္ သီခ်င္းထဲကလို "သည္ေတာင္ကို ေမာင္ျဖိဳမယ္ ျမင္းမိုရ္မို႔လား" ေပါ့။ ေဘးက က်ေနာ့္ဇနီး "လိႈင္" တစ္ေယာက္လည္း အလုပ္က ပင္ပင္ပန္းပန္း ျပန္အလာ၊ ေယာက်ာ္းက ေနမေကာင္းလို႔ ျပဳစုရ၊ မနက္မိုးလင္တာနဲ႔ အလုပ္က ျပန္သြားရဦးမယ္၊ နားခ်င္တာလည္း ေကာင္းေကာင္းမနားရ ဆိုေတာ့ ဘယ္ေလာက္ စိတ္ဒုကၡ ေရာက္လိမ့္မလဲ ဆိုတာ စဥ္းစားသာၾကည့္ေပ့ါဗ်ာ။ သည္ေလာက္နဲ႔ မျပီးေသးဘူး ခုၾကည့္ ကိုယ္ေနတ့ဲ အခန္းရဲ႕ လံႈျခံဳေရး တံခါးကိုပါ ျပႆနာ ရွာေနျပန္ျပီ။

ေတာ္ေတာ့ ေတာ္ရွာပါေသးတယ္။ သည္ေမာင္ေတြပဲ နာရဖို႔ ကံမႀကံဳေသးသလား။ က်ေနာ္ပဲ တစ္ပြဲတစ္လမ္း အကဲစမ္းခြင့္ မရသလား မသိပါဘူး။ က်ေနာ့္တံခါး "ဝႈန္း" "ဝႈန္း" ဆို ႏွစ္ခ်က္ေလာက္ တြန္းျပီး အေပၚျပန္တတ္သြားေလရဲ႕။ ေသခ်ာတယ္ ေနာက္ သည္အတုိင္း ႏွစ္ခ်က္ေလာက္ ထပ္တြန္းရင္ သည္ေမာင္ေတြနဲ႔ က်ေနာ့္ ပြဲက လွျပီ။ က်ေနာ္က ေသြးပူေလ့က်င့္ခန္းေတြ ဘာေတြ လုပ္ျပေတာ့ အနည္းဆံုး ေဘးနားက လိႈင္ မ်က္ႏွာ မငယ္ရေတာ့ဘူး ေပါ့ဗ်ာ။

သည္ေမာင္ေတြဟာ သည့္ေနာက္ပိုင္းလည္း တစ္ဒုန္းဒုန္း အေပၚေျပးတတ္လိုက္၊ ေအာက္ကို ေျပးဆင္းလိုက္နဲ႔ အခ်င္းမ်ားေနၾကတာဟာ နံနက္ေစာ (၄) နာရီေလာက္မွ အရွိန္ျပန္က်သြားပါတယ္။ အရွိန္က်တယ္ ဆိုတာ အရက္သမား စကားဗ်။ စိတ္နဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ ျပန္ကပ္ျပီး ရွက္တက္သြားၾကတယ္ လို႕ ဆိုရမယ္။

မနက္မိုးလင္းရင္ သည္ေမာင္ေတြက သူတို႔ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ျပီး ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ သူတို႔လုပ္တာ သူတို႔ သိခ်င္မွ သိေရာ့မယ္။ ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ က်န္ခ့ဲတာ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြ။

ေနာက္ထပ္တစ္ေယာက္ ရွိေသးတယ္။ မိုးမလင္းခင္ လုပ္ငန္းခြင္ ဝင္ဖို႔ အိပ္ေရး မဝ၊ တစ္ဝ နဲ႔ထ၊ ထမင္းခ်ဳိင့္ လက္မွာဆြဲ၊ သမုိင္းေစ်းဘူတာ ကေန မနက္(၆)နာရီ (၄)မိနစ္ ျမိဳ႕ပတ္ရထား အမီွ သြားရမယ့္ "လိႈင္"။ အိပ္ေရး မဝတစ္ဝနဲ႔ ေပမင့္ အျပံဳးမပ်က္ပဲ သြားခါနီး "တာ့တာ" လုပ္သြားေလတ့ဲ သနားစရာ "လိႈင္" ရယ္ပါ။

ၿပီးေတာ့ တံခါးႀကီးျပန္ပြင့္လာျပီး ေခါင္းေလး ျပဴထြက္လာျပန္သည္။ က်ေနာ့္ဇနီး "လိႈင္" ပါဗ်။ "မနက္တစ္ခြက္၊ ေန႔လည္တစ္ခြက္ ေဆးႏွစ္ခြက္စာ ေမာင့္အိပ္ယာေဘးမွာ ျပင္ထားခ့ဲတယ္။ အစာစားျပီး ေသာက္လိုက္ေနာ္။ ေမ့မွာစိုးလို႔တ့ဲ" ဒါပါပဲ။    ။



(၅) "က်ေနာ္ နဲ႔ ေဒၚေရႊလိႈင္…"

က်ေနာ့္ ဇနီး လိႈင္ဟာ က်ေနာ္နဲ႔ ျငားျပီးကတည္းက ကိတ္လာလိုက္တာ ခုထိ အကိတ္မရပ္ဘူး။ ေတာ္ေတာ္ပဲ စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္ခ်မ္းသာ ရွိလွလို႔ ေနမွာလို႕ ေတြးမိပါတယ္။ အဲ သူကိတ္တာက က်န္တာမဟုတ္ဘူး ဗိုက္ဗ်။ ဟုတ္တယ္ လိႈင္ဗိုက္ဟာ တစ္ေန႔တစ္ျခား ကိတ္လာခ့ဲတယ္။ ပထမေတာ့ ငါ့မိန္းမ အစားအေသာက္လည္း သည္ေလာက္ မေသာင္းက်န္းပါဘူး ရယ္လို႔ ေတြးေနမိတယ္။ ဒါေတာင္ သည္ၾကားထဲ သ႐ုပ္ေဆာင္ ၾကဴၾကဴသင္းတို႔ ပြင့္တို႔ ပံုေတြ ျပျပျပီး ဘရိတ္အုပ္ပါေသးတယ္။

အဲ သည့္ေနာက္ပိုင္း ဘာျဖစ္သလဲ ဆိုေတာ့ ခဏခဏ ထိုးထိုးျပီး ပ်ဳိ႕သည္ အန္သည္ ျဖစ္ပါေလေရာ။ သည္အခ်ိန္မွာလည္း က်ေနာ္က အစားအေသာက္ကို ရမယ္ရွာလို႔ ေကာင္းတုန္း။ ညညဆို ပူလြန္းအိုက္လြန္းလို႔ ျပတင္းေပါက္ကေလး ဖြင့္ျပီး အိပ္ခ်င္တာေတာင္ ႏွာေခါင္းႀကီး ရံႈ႕ရံႈ႕ျပီး ေျမာင္းပုပ္ေဆာ္နံတယ္ ဆိုျပီး ထထပိတ္ပစ္တယ္။ ဒါလည္း က်ေနာ္က သည္ႏွာေခါင္းက သည္ရက္ပိုင္းမွ အနံ႕ခံ ပိုအာ႐ံုထက္လာတယ္ ဆိုျပီး ႐ိုးရိုးေလး ေတြးျဖစ္တယ္။

မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္ထင္တာေတြ အကုန္လြဲခ့ဲတယ္။ က်ေနာ္ဇနီးလိႈင္ တစ္ေန႔တစ္ျခား ကိတ္ကိတ္လာျခင္းရဲ႕ အဓိက ျပႆနာဟာ အစားအေသာက္ ျပႆနာမဟုတ္ဘူး။ သူ႔ႏွာေခါင္း အနံ႕ခံ ပိုေကာင္းလာတာလည္း မဟုတ္ေပဘူး။ လိႈင္သည္လို တစ္ေန႔တစ္ျခား ကိတ္ကိတ္ လာရျခင္းရဲ႕ အဓိက လက္သည္ တရာခံဟာ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ ျဖစ္ေနပါေရာလား။

အင္း ခက္တယ္။ လူေတြဟာ အရာရာ ပုန္းလွဴိး ကြယ္လွဴိး လုပ္လို႔ရမယ္ ထင္ၾကတယ္။ မရဘူး။ လံုးဝ မရဘူး။ ခဏပဲ ရမယ္။ သည္ပုန္းလွဴိး ကြယ္လွဴိး လုပ္တ့ဲ ကိစၥဟာ အခ်ိန္တန္ရင္ ဗူးေပၚသလို ေပၚလာတာပဲ။ အင္း ခုလည္း ေပၚျပီ။ ဘယ္လိုမွ ဖံုးမရ ဖိမရ။ ဖံုးဖိလို႔မွ မရေတာ့တာ ေျပာျပရေတာ့မယ္။

ဟုတ္ပါတယ္ လိႈင္ဗိုက္ကို တစ္ေန႔တစ္ျခား ကိတ္ကိတ္ လာေစတ့ဲ သေႏၶသားေလာင္းလ်ာေလး ရွိေနခ့ဲျပီ။ သည္လိုဆိုေတာ့လည္း ရင္ေတြ ခုန္ရျပန္သည္။ အင္း ဘာလိုလုိနဲ႔ ဖခင္ေလာင္း ျဖစ္ရေတာ့မည့္ အျဖစ္။ ကိုယ့္အျဖစ္ကို ရင္ခုန္ရျခင္းပါ။ စဥ္းစားစရာေတြ တိုးလာရျပန္ျပီ။

သည္လိုနဲ႔ ဗဟိုအမ်ဳိးသမီးေဆးရံုမွာ ဗိုက္ကေလးကို သြားျပရသည္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ သြားေရာက္ ဝန္ခံျခင္းပါ။ နံနက္ေစာေစာ ေျခာက္နာရီေလာက္ထ ရထားစီး၊ ရွမ္းလမ္းဘူတာမွာ ဆင္း နည္းနည္း လမ္းေလွ်ာက္လိုက္ရင္ ေရာက္ပါျပီ။ ပထမတစ္ခါ ေရာက္သြားတုန္းက မျပလိုက္ရ။ လူနာေတြ တိုးက်ိတ္ေနၾကသည္။ သူတို႔ခမ်ာ အမ်ဳိးသားက အစားထိုး တိုးေပးလို႔လည္း မရ၊ ဗိုက္ပူႀကီးေတြနဲ႔ မသက္သာလွပါဘူး။ အ့ဲသည္ေန႔က လူနာ (၁၅၀) ျပည့္သြားလို႔ ဆရာဝန္ႀကီးက ဆက္မၾကည့္နုိင္ေတာ့၊ (၁၅၀) နဲ႔ ျဖတ္ခ်လိုက္လို႔ ရထားေလးစီးျပီး သည္အတိုင္း ျပန္လာခ့ဲရသည္။  အဲသည့္ေရာက္မွ သိရသည္။ ေအာ္ ဗိုက္ႀကီးတ့ဲ လူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားပါလား။

ေနာက္တစ္ခါေတာ့ နည္းနည္း ဝီရိယေလးစိုက္ျပီး နံနက္ ငါးနာရီခြဲေလာက္ ထသြားလိုက္သည္။ အဆင္ေျပပါသည္။ ေသြးစစ္ရသည္။ ဆီးစစ္ရသည္။ ကိုယ္ဝန္ (၁၈) ပတ္ရွိျပီဟု ဆိုသည္။ တစ္ခ်ဳိ႔ ေသြးစစ္ေဆးမူေတြ (cp) အင္ဖက္စတီေဂးရွင္း ေတြေတာ့ အ့ဲသည္မွာ မရလို႔ အျပင္မွာ စစ္ေဆးဖို႕ Refer လုပ္လိုက္သည္။ ျပီးေတာ့ အျပင္ေဆးခန္းမွာ Ultrasound ႐ိုက္ဖို႔ ညႊန္ၾကားလိုက္သည္။ ဟုတ္က့ဲေပါ့။

အျပင္မွာ ႐ိုက္တယ္မ်ား ထင္လား။ မရိုက္ပါဘူးဗ်ာ။ က်ေနာ္ဇနီး လိႈင္က ရန္ကုန္ေဆးရံုႀကီးက သူနာျပဳပဲဟာ။ ဗန္းစကားနဲ႔ဆို က်ေနာ့္ဇနီးကို စကားေတာက္ၾကည့္တာေပါ့။ စစ္စရာ လိုေသးတ့ဲ cp auto တို႔ Ultrasound တို႔ YGH မွာ ဂံုးဆင္းလို႔ မရဘူးလားလို႔ေပါ့။ အလ့ဲ။ ဘယ္မရပဲ ေနမလဲ။ သိပ္ရတာေပါ့။ ဟိုေန႔ကပဲ Ultrasound ႐ိုက္ခ့ဲပါေရာ။ အမယ္ လိင္အဂၤါပါ ေပၚေနျပီဗ်။

အမယ္ ခင္မ်ားတို႔ သိခ်င္ျပန္ျပီလား။ ေျဖးေျဖးေပါ့ဗ်ာ။ သိပ္ထြားတယ္တ့ဲဗ်။ ဘာေလးလဲ ဟလား။ ေယာက်ာၤးေလးဗ်။ ေရႊတိဂံုဘုရားက သားေလာင္းဆုပန္ ႐ုပ္တုလည္း သြား မပူေဇာ္ပါဘူးဗ်ာ။ အရာရာကို စိတ္နဲ႔ပဲ ဖန္ဆင္းခ့ဲတာပါ။ အမယ္ ကိုယ့္သားက Ultrasound ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ ကန္ေက်ာက္ေနတယ္ ဆိုပဲ။ လိႈင္က ျပန္ေျပာျပလို႔ပါ။ ကိုယ္ေတာင္ ေတြးမိေနေသးတယ္။ ငါ့သားရာ မင္းဟာ သံုးလသား ေက်ာ္ေက်ာ္ေလးနဲ႔ ကန္လွခ်ည္လားကြယ္။ အျပင္မ်ားေရာက္ရင္ ေဘာလံုးမ်ား တန္းေတာင္းမလား မသိေပဘူး။

အဲသည္ေတာ့ အျပင္ကပဲ ၾသဝါဒ ေပးရတယ္။ ေအး ဒါေပမင့္  ငါ့သား ေဘာလံုးကန္ရင္လည္း ျမန္မာ့လက္ေရႊးစင္ေလာက္နဲ႔ေတာ့ ရပ္မသြားနဲ႔ကြ။ စီေရာ္နယ္ဒိုလို ကမာၻေက်ာ္ေဘာလံုးသမား ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ကြလို႔ ေျပာရတယ္။ ဒုတိယဆိုတာကို ေဖေဖ မေက်နပ္ဘူးလို႔ ေျပာရတယ္။ Three Idoits ဇာတ္ကားထဲက မစ္စတာ ဗိုင္းရပ္စ္ႀကီး ေျပာသလို။ အာကာသထဲကို ကမာၻမွာ ဘယ္ႏိုင္ငံက ပထမဦးဆံုး စေရာက္သလဲ ဆိုေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြ ဒတ္ခနဲ ေျဖနုိင္တယ္။ အဲ ဒုတိယ ဘယ္သူ ေရာက္သလဲ ဆိုေတာ့ ဘယ္သူမွ မသိဘူး။ အ့ဲေတာ့ မစ္စတာ ဗိုင္းရပ္စ္ ဘာေျပာသလဲ ဆိုေတာ့ ေအး မွတ္ထား ဒုတိယေလာက္နဲ႔ ေက်နပ္မေနနဲ႔တ့ဲ ဒုတိယ ေနရာက ေကာင္ကို ဘယ္သူမွ စိတ္မဝင္စားဘူး တ့ဲ။

သည္ေတာ့ အျပင္ေလာကထဲ မေရာက္လာေသးတ့ဲ သားေတာ္ေမာင္ကို စိတ္ခ်င္းဆက္ ၾသဝါဒေပးရတယ္။ ငါ့သား စိတ္အားထက္သန္ရာလုပ္ ေဖေဖ အျမဲတမ္း Supporting လုပ္ေပးဖို႔ အသင့္ပဲ။ ဒါေပမယ့္ အေတာ္ဆံုး အထူးခြ်န္ဆံုး လုပ္ရမွာ ငါ့သား တာဝန္ဆိုေတာ့ က်ေနာ့္သား ဘာျပန္ေျပာသလဲ ဆိုေတာ့။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ယံုၾကည္မူ အျပည့္နဲ႔ လက္မ ေထာင္ျပ သဗ်ား။ ဒါက စိတ္ခ်င္း ဆက္သြယ္ျပီး စကားေျပာေနတာပါဗ်ာ။

ဒါနဲ႔ အင္းငါ့သား ကိုဘာနာမည္ ေပးရင္ ေကာင္းမလဲ ဆိုျပီး ဆက္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ အမယ္ မဆိုးဘူးပဲ။

တနဂၤေႏြသား ဆို… ဥကၠာ ဘုန္းႏိုင္ တနလၤာသား ဆို…  ျငိမ္းခ်မ္း ဘုန္းနိုင္ အဂၤါသားဆို…        ေဇယ် ဘုန္းနိုင္ ဗုဒၶဟူးသားဆို…      လင္းလတ္ ဘုန္းနိုင္ ၾကသပေတး ဆို…   ျမင့္ျမတ္ ဘုန္းနိုင္ ေသာၾကာသား ဆို… သူရ ဘုန္းနိုင္ စေန သားဆို…       ေတဇ ဘုန္းနိုင္

အင္းဒါေတြဟာ တစ္နည္းအားျဖင့္ ေျပာရရင္ က်ေနာ့္ အတၱဆန္မူေတြ ခ်ျပတာနဲ႔ အတူတူပါပဲ။ က်ေနာ္ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ ေျပာေနတာ။ တကယ္ေတာ့ လူတစ္ေယာက္ဟာ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာ ျဖစ္လို႕ မရတ့ဲ အထဲမွာ ကိိုယ့္နာမည္ကို ကို မွည့္တြင္ခြင့္ မရွိတာပါပဲ။ ဒါဟာ ကမာၻယဥ္ေက်းမူႀကီးလို ျဖစ္ေနျပီ။ ဒါကို ေျပာင္းျပန္လွန္သင့္ရင္ လွန္ပစ္ရမယ္။ က်ေနာ့္သား က်ရင္ သူဆႏၵရွိမယ္ ဆိုရင္ သူ႔အမည္နာမည္ကိို သူ႔ဘာသာ မွည့္တြင္ခြင့္ ျပဳဖို႔ စဥ္းစားရမယ္။ ဒါဟာ တစ္နည္းအား က်ေနာ္တို႔ ကိုယ့္အတၱေတြကို စြန္႔ပယ္ျခင္းပါပဲ။ တစ္ဖက္က ၾကည့္ရင္လည္း လူတစ္ေယာက္ကို လူ႔အခြင့္အေရး ရာႏႈန္းျပည့္ ေပးလိုက္ျခင္း တစ္ခုပါပဲ။ သည္မွ်သာ………။



(၆) "အညာ လြန္ ဆြဲပြဲ…"

က်ေနာ္တို႔ အညာ ေဒသမယ္ ေႏြအကုန္ မိုးအကူး ဆက္ကူး မတ္ကူး ကာလ ေလးမယ္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ တစ္သီ တစ္တန္းႀကီး ေပးျပီး အေဝးကို ေျပးထြက္သြားတ့ဲ ငယ္ခ်စ္ဦးကို ေမွ်ာ္သလို မိုးရြာဖို႔ ေမွ်ာ္ၾကရတယ္။ ဒါမွ သီးႏွံစိုက္ပ်ဳိး ၾကရမယ္ေလ။ သီးႏွံစိုက္မွ ထမင္း စားရမယ္ေလ။

မိုးက်ခ်ိန္ ေရာက္လို႔ မိုးမရြာရင္ အညာသူ အညာသားေတြ စိတ္ဒုကၡေလး နည္းနည္း စေရာက္ျပီ။ ငယ္ခ်စ္ဦး ကေလးက လာမယ္ ေျပာျပီး ေျပာတ့ဲေန႔ မ်က္ႏွာေတာ္ ေပၚမလာရင္ ခံစား ရတ့ဲ စိတ္ဒုကၡမ်ဳိး။ ခံစားဖူးသူတိုင္း သိပါလိမ့္မယ္။

အဲ… ရြာခ်ိန္က်လို႔ မိုးမက်ပဲ အခ်ိန္လြန္ရင္ ေပါက္တတ္ ကရေတြ အကုန္ လိုက္လုပ္ ၾကေတာ့တာ။ ခ်ိန္းတ့ဲေန႔ မလာတ့ဲ ငယ္ရည္းစားကို ဆက္သြယ္ဖို႔ အႀကံအမ်ဳိးမ်ဳိး ထုက္သလိုပဲ။ ေမာင္က႐ုဏာ တို႔ ငယ္ငယ္က မိုးဦးမက်ခင္ မယ္ ရြယ္ထိပ္က နတ္စင္ႀကီးမယ္ ရြာသူ ရြာသားေတြဟာ ကိုယ့္အိမ္ကေန သရက္သီး အမ်ဳိးစံုကို တစ္ႏိုင္တစ္ပိုင္ ယူလာျပီး နတ္စင္ေဆာင္ရဲ႕ ေအာက္ေျခ မွာပံု နတ္ဆရာက ဟိုရြတ္ သည္ဖတ္ လုပ္တယ္။ အ့ဲသည့္ အခ်ိန္မွာ ေမာင္က႐ုဏာ တို႔ ကေလး တစ္သိုက္က္ အသင့္ အေနအထား ျပင္ထား ရတယ္။ အသင့္ျပင္တယ္ ဆိုတာက ညာေျခကို ေရွ႕ကို ကားႏိုင္ သေလာက္ ကားၿပီး လွမ္းထား လက္ႏွစ္ဖက္က ရင္အုပ္ေပၚမွာ တင္ျပီး အားယူ၊ ဘာနဲ႔ တူသလဲ ဆိုရင္ ကမာၻေက်ာ္ အေျပးသမား အူစိန္ေဘာ့ တာထြက္ခါနီး အသင့္ ျပင္ထား သလို ပါပဲ။

အဲ… နတ္ဆရာ ရြတ္ဖတ္ျပီးတာနဲ႔ ေမာင္က႐ုဏာတို႔ ကေလး တစ္သိုက္ဟာ နတ္ကြန္း ေအာက္က သရက္သီးပံုကို ညာသံေပးျပီး ေျပးလုၾကရတာပါပဲ။ အဲသည္လုတ့ဲ အထဲမယ္ ေစာေစာက သရက္သီး ယူလာတ့ဲ ရြာထဲက အမ်ဳိးသမီးေတြပါ ဝင္လုၾကတာ။ တစ္ခ်ဳိ႕ဆို ထဘီ မႏိုင္ ဘာမႏိုင္ပါပဲ။ ေမာင္က႐ုဏာတို႔ ကေလး တစ္သိုက္ကေတာ့ ဒါမ်ဳိးက ႐ိုးေနျပီ။ အစကတည္းက ပုဆိုးကို စလြယ္သိုင္း ေနႏွင့္ထား ျပီးျပီ။ ဘယ္ေလာက္ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းလိုက္မလဲ စဥ္းစားသာ ၾကည့္ၾကေတာ့။ ဒါကို ေမာင္က႐ုဏာ တို႔ ငယ္ငယ္က နတ္ကြန္းတတ္တယ္ လို႔ ေခၚပါတယ္။

ဒါကို ဘာလို႕ လုပ္သလဲ ဆိုရင္ နတ္မင္းႀကီးေတြ ေပ်ာ္ေအာင္လို႕ လုပ္ၾကတာတ့ဲ။ နတ္မင္းႀကီးေတြ ေပ်ာ္ရင္ ရြာကို ေစာင့္ေရွာက္ ၾကမယ္။ ေဘးဘယာေတြ ေဝးကြာ ၾကမယ္။ မိုးေလဝသေတြ မွန္မယ္။ ေကာက္ပဲ သီးႏွံေတြ ျဖစ္ထြန္းလိမ့္မယ္ လို႔ အယံုအၾကည္ ရွိၾကလို႔ ပါပဲ။ ေမာင္က႐ုဏာ တို႔ ငယ္ငယ္တုန္း ကေတာ့ ဘယ္ေၾကာင့္လုပ္လုပ္ သိပ္လည္း စိတ္မဝင္စား လွပါဘူး။ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းတာေလာက္ သိတာပါပဲ။ ခုေန ျပန္စဥ္းစား ၾကည့္ေတာ့လည္း အင္မတန္ လြမ္းေမာ စရာ ေကာင္းလွပါတယ္။

သည့္ေနာက္ နတ္ကြန္းတတ္ျပီး လို႔မွလည္း ေမွ်ာ္ရတ့ဲ ခ်စ္ဦးသူ မိုးက အမီွးေလာက္မွ ေပၚမလာ။ သည္လိုဆိုရင္ ေတာ့ျဖင့္ ရြာသူ ရြာသားေတြ ခ်ာလပတ္ ရမ္း ကုန္ၾကျပီေပါ။ ရြာသူ ရြာသားမွ ရမ္းရင္ ရြာဦးေက်ာင္း ဆရာေတာ္လည္း မေနႏိုင္ သူပါ အဆစ္ပါရ ဦးမည္။ ေမာင္က႐ုဏာတို႔ ရြာမယ္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း (၄) ေက်ာင္း ရွိတယ္။ ရြာသူရြာသားေတြဟာ သည္ေလးေက်ာင္းက ဘုန္းႀကီးေတြ သံဃာကုန္ပင့္ျပီး ရြာဦးကန္ေပါင္မယ္ ငရံ႕မင္း ပရိတ္ အရြတ္ခိုင္းတာ ပါပဲ။ ငရံ႕မင္း ပရိတ္ရြတ္ရင္ မိုးရြာတယ္လို႔ အဆို ရွိၾကတယ္ကိုး။ ဓမၼာရံုမယ္ မရြတ္ပဲ ရြာဦးကန္ေပါင္ေပၚ ဘာလို႔ ရြတ္သလဲ ဆိုရင္ ရြတ္သံ ဖတ္သံကို ကန္ထဲက ငရံ႕မင္းႀကီး ၾကားေအာင္လို႔လို႕ ေမာင္က႐ုဏာ ငယ္ငယ္က ေတြးဖူးတယ္။

အင္း… ဆရာေတာ္ ေတြလည္း အျမဳပ္ ထြက္ေအာင္သာ ရြတ္လိုက္ ဖတ္လိုက္ ၾကရတယ္။ မိေရႊမိုး ကေလးက ေတာ့ျဖင့္ ႏွစ္သိမ့္လို ႏွစ္သိမ့္ျငား မိုးရိပ္ေလးမ်ားမွ် ဆင္မျပ။ ေရာ္… သည္လို ဆိုမွျဖင့္ ခက္ရျပန္ေလျပီ။ "သည္တစ္ႏွစ္ေတာ့ ငတ္ျပီလား ဟ့ဲ" လို႔ ရြာလယ္တန္းက ေတာင္သူႀကီး ေဒၚစာဥ ညည္းခ်င္းကိုလည္း ၾကားရေသးတယ္။ သည္လိုေတာ့ျဖင့္ မျဖစ္ေခ်ဘူးဟ့ဲ ဆိုျပီး ရြာသူ ရြာသားေတြ ဗိုင္း(ပိုင္း)ေပါင္းစံု အကုန္စု လြန္ဆြဲ ပြဲႀကီး က်င္းပ ၾကပါတယ္။

အညာေဒသမယ္ ခ်စ္စရာ ေဒသိယ အေခၚေလး ေတြလည္း ေျပာျပပါဦးမယ္။ အညာမယ္ အမ်ဳိးသမီး အစုအဖြဲ႕ကို "မိန္းမေတြ" လို႔ ေခၚပါတယ္။ အလယ္က "မ" အသံကို သံေလးနဲ႔ မထြက္ပါဘူး။ သံညွင္းေလးနဲ႔ ေဖါ့ျပီး အသံထြက္ပါတယ္။ သည္အသံုး အႏႈန္းကို အဂၤလိပ္လို Lass လို ေခၚပါတယ္။ ေယာက်ာၤးေလး အစုအဖြဲ႕က်ေတာ့ "ေယာက်ာၤးေတြ" လို႔ ေခၚျပန္ပါတယ္။ သည္မွာလည္း အလယ္က "က်ား" ကို အသံးျပင္းနဲ႔ မထြက္ပါဘူး။ အသံညွင္းနဲ႔ ထြက္ပါတယ္။ အနီးစပ္ဆံုး ေျပာရရင္ "က်" လို႔ ထြက္ပါတယ္။ ဒါကို က်ျပန္ေတာ့ အဂၤလိပ္လို "Lad" လို႔ ေခၚပါတယ္။ သည္ မိန္းမေတြ ေယာက်ာၤးေတြ အကုန္ေပါင္းျပီး က်ေတာ့ အဂၤလိပ္လို "Folk" လို႔ ေခၚပါတယ္။

ကဲ… ဒါကေတာ့ ဗဟုသုတ ေျပာျပတာပါ။ သည္ကေန လြန္ဆြဲပြဲ ဆက္သြား ရရင္ေတာ့ ရြာလယ္လမ္းက်ယ္ႀကီးမယ္ လြန္ႀကီးကို တစ္ဖက္တစ္ခ်က္ တန္းျပီး ပ်ဳိပ်ဳိ အိုအို ကေလး သူငယ္ပါမက်န္ အကုန္ ဝိုင္းဆြဲ ၾကတာေပါ့ဗ်ာ။ လြန္ႀကိဳးႀကီးက ေတာင္နဲ႔ ေျမာက္ဆို ေျမာက္ဘက္က အဖြဲ႕ အဆြဲသန္ရင္ ေတာင္ဖက္ အဖြဲ႕က ေျမာက္ဘက္ ပါသြားလိုက္၊ ေတာင္ဖက္ အဖြဲ႕က အဆြဲသန္ရင္ ေျမာက္ဘက္ အဖြဲ႕ ေတာင္ဘက္ ပါသြားလိုက္နဲ႔ အင္မတန္ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းတ့ဲ မိုးေခၚပြဲႀကီး ပါပဲ။ အဲ… ႏွစ္ဖက္လံုး အဆြဲ သန္ရင္ ေတာ့ျဖင့္ အလယ္ကေန လြန္ႀကိဳးႀကီး ျပတ္ျပီး ႏွစ္ဖက္လံုးဟာ ေျမႀကီးေပၚမယ္ ပိုးလိုးပတ္လက္ကို လန္ေရာပဲ။ အင္း ဘဝမွာလည္း သည္လိုပါပဲ။ ေျမာက္ဘက္က ဆြဲရင္ ေတာင္ဘက္က ေလ်ာ့ေပးလိုက္ေပါ့။ ေတာင္ဘက္က ဆြဲရင္ ေျမာက္ဘက္က ေလ်ာ့ေပးလိုက္ေပါ့။ သည္လိုမွ မဟုတ္လို႔ ႏွစ္ဖက္လံုး ကန္ျပီး ဆြဲေနရင္ အလယ္ကေန ထက္ပိုင္းကို ျပတ္ေရာ။ ဒါမ်ဳိးျဖစ္ရင္ေတာ့ မေကာင္းဘူးေလ ႏွစ္ဘက္လံုး နစ္နာၾကရမယ္။ ျပန္ဆက္လို႔ ရရင္ေတာင္မွ ေအာ္ရီဂ်င္တယ္ (Original) ေတာ့ မရေတာ့ဘူး။ အဆက္ထံုး ေလးနဲ႔ ျဖစ္သြားတယ္။ ဒါက လြန္ဆြဲပြဲကေန  ေလာက သဘာဝတစ္ခု ႏႈိက္ထုက္ ျပျခင္းပါ။

အဲသည္ကေန ဆက္သြား ရရင္ မိုးေခၚပြဲႀကီး ျပီးလို႔ ေနာက္ေန႔က်ေတာ့ ငယ္ခ်စ္ဦးေလးမိုးဟာ စာမလာ သတင္းမပို႔ပါပဲလ်က္ မိုးရိပ္မိုးသားေတြ အတင္းအၾကမ္းဆင္ျပီး လာျပန္ေတာ့လည္း အျငိဳးတစ္ႀကီး ရြာခ်ျပန္ပါေရာ။ သည္ခါက်ေတာ့လည္း သူမဟုတ္တ့ဲ အတိုင္း အခ်စ္သည္းျပ ေနျပန္ေရာ။ တစ္ခါတစ္ေလဆို ခ်စ္မိုးၾကီးပင္ ခုႏွစ္ရက္ ခုႏွစ္လီ ေဆြျပေနျပန္ ေသးေတာ့တယ္။ သည္အခ်ိန္ က်ျပန္ ေတာ့လည္း ေမာင္က႐ုဏာတို႔ အညာသူ အညာသားေတြဟာ ရန္ကုန္မွွာ မီးပ်က္ျပီး မီးျပန္လာလို႔ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကတ့ဲ ၿမိဳ႕ႀကီးသူ ျမိဳ႕ႀကီးသားေတြ ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းထက္ အဆတစ္ရာ မကတ့ဲ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း မ်ဳိးနဲ႔ ေပ်ာ္ၾကရျပန္တယ္။

ဒါက အညာက လြန္ဆြဲပြဲ။ တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့လည္း ႀကိဳးမပါပဲ ဆြဲေနၾကရတ့ဲ နိစၥဓူဝ လြန္ဆြဲပြဲေတြ ရွိၾကျပန္ေသးတယ္။ က်န္တာ မဟုတ္ဘူး။ ၾကည့္ေလ… က်ေနာ့္ ဇနီး ဓါတုကလ်ာလိႈင္ နဲ႔ က်ေနာ္ တို႔ရဲ႕ လြန္ႀကိဳးမ့ဲ ဆြဲပြဲေတြထဲက တစ္ပြဲကို ၾကည့္ပါ။ က်ေနာ့္ ေျပာျပပါမယ္…။

သည္ပြဲရဲ႕ အမည္ကိုေတာ့ ေခါင္းစဥ္ခြဲ တစ္ခု အေနနဲ႔ "တယ္လီဗီြးရွင္း ဆြဲပြဲ…" လို႔ အမည္ေပးခ်င္တယ္။

(၇) "တယ္လီးဗြီးရွင္း ဆြဲပြဲ…"

အရင္ တစ္ေခါက္က 'အညာလြန္ ဆြဲပြဲ' ေခါင္းစဥ္ အျဖစ္ ေျပာျပ ျပီးခ့ဲျပီ။ သည္ကေန ေနာက္ထပ္ ေခါင္းစဥ္ခြဲ တစ္ခု အေနနဲ႔ 'တယ္လီဗီြးရွင္း ဆြဲပြဲ…' ဆိုတ့ဲ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခု ေျပာျပမယ္လို႔ ေဖာ္ျပခ့ဲတာ မွတ္မိၾက ဦးမယ္ လို႔ ထင္ပါတယ္။ ကဲ အခု သည္အေၾကာင္း အရာကို ေျပာျပရေတာ့မယ္။

တကယ္ေတာ့ လူေလာကမွာ နစၥဓူဝပါပဲ အညာက လြန္ဆြဲပြဲ တစ္ခုရဲ႕ ျမင္ကြင္း လို ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြ ခ်မွတ္ ၾကရတယ္။ ဟိုဘက္ပါသြားလိုက္ သည္ဖက္ ပါသြားလိုက္နဲ႔ အားမ်ားတ့ဲ ဘက္ကို ပါ, ပါသြား တတ္ၾကတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ က်ျပန္ ေတာ့လည္း ဘယ္ဖက္မွ မပါဘူး ႏွစ္ဖက္ စလံုးက အဆြဲသန္ေန ျပန္ရင္ အလယ္ ကေန ထက္ပိုင္း ျပတ္ကေရာ။

လူ႕ေလာက လြန္ဆြဲပြဲေတြမွာ ႏွစ္ေယာက္ဆြဲ တ့ဲ ဆြဲပြဲေတြ ရွိတယ္ တစ္ခါတစ္ရံ တစ္ေယာက္တည္း ဆြဲၾကရတ့ဲ လြန္ဆြဲပြဲေတြ ရွိၾကျပန္ ေသးတယ္။ ၾကည့္ေလ က်ေနာ္ နဲ႔ လိႈင္ ဆြဲၾကတ့ဲ ပြဲေတြ။

တကယ္ေတာ့ အသံုးအစြဲ နဲ႔ ပတ္သက္ရင္ လိႈင္က သာမန္ ပါပဲ။ အရမ္းႀကီး ဆင္းဆင္းရဲရဲ ျခိဳးျခံ တ့ဲ အက်င့္ မက်င့္သလို အရမ္းႀကီး ပံုးေပါေလာေအာ သံုးျဖဳန္းတ့ဲ အက်င့္ကို မက်င့္ပါဘူး။ သည္ေနရာမွာ က်ေနာ္ကသာ ဆင္းဆင္းရဲရဲ ျခိဳးျခံ တ့ဲ အက်င့္ကို က်င့္ဖို႔ စိတ္အား ထက္သန္ ေနျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အ့ဲသည္မွာ ကတည္းက အယူအဆ ေရးရာ တိုက္ပြဲေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ တိုက္ပဲြ ဆိုေပမင့္ တုတ္တစ္ဖက္ ဓါးတစ္ဖက္ တိုက္ပြဲမ်ဳိးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘဝအေပၚ ထားရွိတ့ဲ အယူအဆေရးရာ စိတ္စြမ္းအား ျပိဳင္ဆိုင္ျခင္း မ်ဳိးကို ဆိုလိုပါတယ္။

က်ေနာ္ နဲ႔ လိႈင္ ၂၀၁၆ ခုႏွစ္ ဧျပီလ (၁၁) ရက္ေန႔မွာ လက္ထပ္ လိုက္ၾကျပီး (၃) လေလာက္ထိ အိပ္ယာခင္း မရွိဘူး။ ျခံဳတ့ဲ ေဆာင္ေတာင္ ေဆြသဟာေတြ မစ ၾကလို႔ သာပဲ။ ႏို႔ဆိုရင္ မလြယ္ဘူးပဲ။ သည္သံုးလ အတြင္းမွာ လိႈင္က တစ္တြက္တြက္နဲ႕ ေျပာရွာပါတယ္။

"ေမာင္ရယ္ ေမြ႔ယာေလး တစ္ခုေလာက္ေတာ့ ဝယ္ၾကစို႔ကြယ္။ သည္လိုႀကီး ဟာေတာ့ျဖင့္ နည္းလမ္းမက်ဘူး။ လူဟာ နားတ့ဲ အခ်ိန္ေတာ့ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ နားရမေပါ့။ ကိုယ့္ခႏၶာကိုယ္ကို ကိုယ္ခိုင္းခ်င္တိုင္း ခိုင္းျပီး သည္ေလာက္ႀကီးကို မပစ္ပယ္ သင့္ဘူး"

လိႈင္က က်ေနာ့္ကုိ သည္လို အယူအဆ ေရးရာ သေဘာပါတ့ဲ စကားေတြနဲ႔ ေမြ႔ယာဝယ္ဖို႔ အားျပိဳင္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့လည္း သူဝယ္ခိုင္းတာ တစ္ေပေက်ာ္ေက်ာ္ ထူတ့ဲ သိန္းေက်ာ္တန္ စပရိန္ ေမြ႔ယာႀကီး မဟုတ္ရပါဘူး။ ေသာင္းေက်ာ္တန္ ခပ္ပါးပါး ေမြ႔ယာေလး တစ္ခုမွ်သာပါပဲ။

ဆင္းဆင္းရဲရဲ က်င့္ႀကံဖို႔ အယူရွိတ့ဲ က်ေနာ္က "ေစာင့္ပါဦး ကြယ္။ သည္အတိုင္းလည္း အဆင္ေျပသား ဟာ။ လစာထုက္မွ ဝယ္ၾကစို႔ကြယ္၊ ဝယ္ၾကစို႔ကြယ္" နဲ႔ သံုးလတိတိသာ ရွိသြားတယ္ ေမြ႔ယာနဲ႔ တူတာ အဝတ္စ တစ္စပင္ အိမ္ေပၚ ေရာက္မလာ။ သံုးလေလာက္ ရွိမွ ေသာင္းေက်ာ္တန္ ေမြ႕ယာ ခပ္ပါးပါးေလး တစ္ခု အိမ္ေပၚ ဝယ္တင္ ခ့ဲသူ က်ေနာ္ပါ။ တကယ္ေတာ့ လိႈင္မွာ က်ေနာ္ ရင္ေသြး ကေလး ရွိေနျပီ ဆိုတာ သိလို႔ သည္တိုက္ပြဲမွာ က်ေနာ္ လက္ေလ်ာ့ဖို႔ လံုေလာက္ သြားခ့ဲျခင္း ျဖစ္နိုင္ပါသည္။

တစ္ေလာကမွ လိႈင္က "ဖက္လံုး တစ္လံုး ဝယ္ၾကစို႔ ေမာင္ရယ္။ ကိုယ္ဝန္ကလည္း ရင့္လာျပီ ဆိုေတာ့ အိပ္ရတာ သိပ္အဆင္ မေျပဘူးပဲ" လိႈင္က သည္လို ဆိုေတာ့ မဂၤလာေဆာင္တုန္းက က်ေနာ္ မိတ္ေဆြ ကိုမ်ဳိးညႊန္႔ႀကီး လက္ဖြဲ႕ထားတ့ဲ ဂြမ္းေဆာင္ႀကီးကို လိႈင္အိပ္ခါနီးဆို က်ေနာ္က ဖက္တံုး ျဖစ္ေအာင္ လံုးျပီး ဟမ္းမိတ္ ဖက္လံုး လုပ္ေပးျပီး ဖက္လံုး ဝယ္စရာ မလိုေၾကာင္း သက္ေသ ျပလိုက္တယ္။ လိႈင္ကေတာ့ ရယ္ျပီး က်ေနာ္ကို လက္ဖ်ား ခါျပတယ္။

ေနာက္ လိႈင္က ေမာင္ရယ္ "တိုင္ကပ္နာရီ တစ္လံုး ေလာက္ဝယ္ၾက ရေအာင္ကြယ္" လို႔ ေျပာလိုက္တ့ဲအခါ။ က်ေနာ္က "အခု ဘယ္ႏွစ္နာရီ ထိုးျပီလဲ" လို႕ ေကာက္ခါ ငင္ကာ ေမးလိုက္တယ္ လိႈင္က သူ႔ဖုန္းက နာရီ ၾကည့္ျပီး ေျဖရွာတယ္ "ဆယ့္ႏွစ္ နာရီ တစ္မိနစ္" တ့ဲ။ အလုပ္ျဖစ္သားပဲ တိုင္ကပ္နာရီ မလိုဘူးပဲ။ ဘာလို႔ ဝယ္ေနမလဲေပါ့။ ေနာက္မၾကာပါဘူး။ က်ေနာ္ ဖခင္ျဖစ္သူက နာရီမရွိတာ ရိပ္မိျပီး အိမ္လည္လာရင္း တိုင္ကပ္နာရီ တစ္လံုး ဝယ္လာခ့ဲတယ္ေလ။ သည္မွာလည္း က်ေနာ္က လိႈင္ကို ေအာင္နိုင္သူ မ်က္ႏွာႀကီးနဲ႔ ေျပာလိုက္ေသး "ေတြ႔လား လိုခ်င္တာ စိတ္ညႊတ္ထား အလိုလို ေရာက္လာလိမ့္မယ္" လို႔ေပါ့။

ေနာက္တစ္ခု ရွိေသးတယ္။ အ့ဲဒါက ငရုတ္ဆံု။ အိမ္ေျပာင္းလာျပီး မၾကာပါဘူး။ "ေမာင္ရယ္ တို႔ေတြ င႐ုတ္ဆံု မရွိဘူးပဲ ငရုတ္ဆံု ဝယ္ရဦးမယ္" လို႔ေျပာတယ္။ က်ေနာ့္ အေျပာက သည္လို "အို. မလိုလွပါဘူးကြယ္။ ခုလည္း ဓါးနဲ႔ ပါးပါးလွီးျပီး ဓါးျပားရိုက္တာလည္း အဆင္ျပတာပဲ" လို႔ ျပန္ဆြဲလိုက္တယ္။ မၾကာပါဘူး။ လိႈင့္ ဦးေလး သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ရပ္ကြက္ထဲ မွာ ရွိတယ္။ ဦးေလးနဲ႔ အတူ အိမ္လည္လာရင္း လက္ေဆာင္ ယူလာတာမွ စံုလို႔။ ငရုတ္ဆံု ငရုတ္က်ည္ေပြ႕၊ ဓါးမွ ဆိုဒ္မ်ဳိးစံု ေရစစ္ပါ မက်န္ပါဘူးဗ်ာ။ အ့ဲသည္အခ်ိန္မွာလည္း က်ေတာ္က လိႈင္ကို ေမ့ကေလးေင့ါျပီး "လိုခ်င္တာ စိတ္ညႊတ္သာထား" လို႕ ျပန္ဆြဲလိုက္တယ္။ လိႈင္ကေတာ့ ရယ္ရင္း "ေတာ္ေတာ္ တတ္နိုင္တ့ဲ ေမာင္" တ့ဲ။

လိႈင္နဲ႔ က်ေနာ္ ဆြဲတ့ဲ အထဲမွာ တယ္လီဗီြးရွင္းလည္း ပါေသးတယ္။ လိႈင္က "ေမာင္အလုပ္သြား ရင္ ျပင္းတယ္ ကြယ္ တယ္လီေဗးရွင္းေလး တစ္လံုးေလာက္ ရွိရင္ ေကာင္းလိုက္တာ" မၾကားတစ္ၾကားေလး ေျပာတယ္။ က်ေနာ္က စာအုပ္စင္က စာအုပ္ေတြကို လက္ညိဳးထိုးျပလိုက္တယ္။ သည္တစ္ခါေတာ့ ျပီးသြားျပီ။ သည္ တယ္လီဗီြရွင္း အတြက္ လိႈင္က ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ထပ္ဆြဲျပန္တ့ဲ အခါ က်ေနာ္က "အို ေစာင့္ပါဦးကြယ္။ ေနရာတစ္က်လည္း မဟုတ္ေသးျပန္၊ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္အခါ ေျပာင္းရ ေရြ႕ရ ဦးမယ္လဲ မသိျပန္ ေျပာင္းရင္ ေရြ႕ရင္ ဒါေတြက သိပ္ရႈပ္တာပဲ" လို႔ ျပန္ဆြဲလိုက္ ျပန္တယ္။ ေနာက္တစ္ခါ က်ျပန္ေတာ့ "ေနပါဦးကြယ္ ခုေနဝယ္ရင္ ေစ်းေတြ သိပ္ေပးရမယ္။ ေဒၚလာေစ်းေတြ တတ္ေနတယ္ လိႈင္ရဲ႕" လို႕ ေျပာလိုက္ရျပန္တယ္။

ေနာက္ေတာ့ လိႈင္က ဥာဏ္ေကာင္းတယ္ သူ တစ္ေယာက္ တည္း ဆြဲရတာ ႏိုင္ပံု မေပါက္ေတာ့ သူ႔ဗိုက္ထဲက သားေလးနဲ႔ သားအမိ ႏွစ္ေယာက္ ေပါင္းျပီး က်ေနာ့္ကို ဝိုင္းဆြဲ ၾကေတာ့ တယ္ေလ။ သည္လိုေလ " ေမာင္ရယ္ ခုဆို သားေလးက ေျခာက္လေတာင္ ရွိေနျပီေနာ္။ ေျခာက္လဆို အျပင္က အသံေတြ ဘာေတြ နားေထာင္တတ္ေနျပီ ေမာင္ရဲ႕" တ့ဲ။ ျပီးေတာ့ ညက သူအိပ္မက္ မက္တယ္ ဆုိပဲ။ က်ေနာ္ကလည္း စိတ္ဝင္ တစ္စားနဲ႔ "ဆိုပါဦး ဆိုပါဦး ဘာမ်ား မက္သလဲ" ဆိုေတာ့ ေဒၚေရႊလိႈင္က ညက အိမ္မက္ထဲမွာ သားေလးက ေျပာတယ္တ့ဲ "ေမေမ သား TV ၾကည့္ခ်င္တယ္" ဆိုပဲ။ က်ေနာ္လည္း ၾကားၾကားျခင္း သည္တစ္ခါေတာ့ ေသဟ ငက႐ုဏာ ကိုယ့္နဖူး ကိုယ္ရိုက္ျပီး LG Branded 32" TV တစ္လံုး ေျပးဝယ္ လိုက္ရေတာ့တယ္။

က်ေနာ္ သည္စာကို ေရးေနတ့ဲ အခ်ိန္မွာ က်ေနာ့္ ဇနီး ေဒၚေရႊလိႈင္ဟာ ေကာ္ဖီေလးေသာက္ျပီး "Reader' Channel" က စာေပ စကားဝိုင္းကို မိန္႔မိန္႔ႀကီး ထိုင္ၾကည့္လို႔ပါဗ်ာ။    ။

(၈) "ေက်ာက္ေဆာင္စမ္းသား နဲ႔ စကားအလကၤာ…"

ဆရာႀကီး လယ္တြင္းသား ေစာခ်စ္က 'လွေတာသားနဲ႔ စကားအလကၤာ' အမည္နဲ႔ စာအုပ္တစ္အုပ္ ေရးဖူးသည္။ စာေပေဟာေျပာပြဲေတြမွာလည္း သည္အေၾကာင္းေတြကို ပရိတ္သတ္ ပါဝင္စီးေမွ်ာမူ ရွိေအာင္ ေဟာေျပာပြဲ အစေတြမွာ ေျပာျပေလ့ ရွိသည္။ ဘယ္ႏွခါ နားေထာင္ဖူးပါေစ ျပန္နားေထာင္တိုင္းလည္း ရယ္ရေလာက္ေအာင္ကို ေအာင္ျမင္သည္။

သည္အထဲက အေၾကာင္းအရာအခ်ဳိ႕ကို မွ်ေဝ ခ်င္သည္။ လွေတာသားေတြနဲ႔ ဝက္လက္သားေတြဟာ ႀကံဳရင္ ႀကံဳသလို စကားႏိုင္ လုေလ့ရွိသည္။ ဝက္လက္ဆိုတာ လွေတာရဲ႕ အေနာက္ဘက္ (၅) မိုင္သာသာမွာ ရွိတ့ဲရြာ။ ေရႊဘိုျမိဳ႕က်ေတာ့ လွေတာရဲ႕ တျခား တစ္ဘက္မွာ ရွိတယ္။ ဝက္လက္ကေန ေရႊဘိုျမိဳကို သြားရင္ လွေတာရြာကို ျဖတ္သြားရတယ္။

ဆရာႀကီးတို႔ိုကို လွေတာသားေတြက သည္လိုေျပာျပပါတယ္။

"ဟား ခင္မ်ားတို႔ရြာ ေရေတြ ဘာေတြ ေပါလား"

"ဟား ဆရာႀကီး ေရဘာေပါသလဲ မေမးနဲ႔။ ၾကက္မီးသမအုပ္ တစ္အုပ္ေလာက္ ေျမႀကီး ယက္ရင္ ေရထြက္တယ္" ဆိုေတာ့ သူ႕ဥပမာကို ၾကည့္ျပီး ရယ္ၾကရသည္။

ဒါနဲ႔ မျပီးေသးဘူး။

"ဆရာႀကီး လွေတာသာ ေရေပါတယ္။ ေဟာ ဟိုက္ဘက္ ဝက္လက္ ေရဘာ ရွားသလဲ မေမးနဲ႔။ သည္ေကာင္ေတြ ေရတြင္းတူးရင္ အဝီစိက ေဒဝဒတ္ ငယ္ထိပ္ေပၚေအာင္ တူးတာေတာင္ ေရက မေသခ်ာဘူး" ဆိုေတာ့ ပြဲၾကရျပန္တယ္။

ဒါနဲ႔ ဆရာႀကီးက

"ဟိုဘက္ ဝက္လက္ကို ဘယ္ေလာက္ ေဝးတုန္း" ဆိုေတာ့

"ဟာ ဆရာႀကီး ခရီးက ခဲတစ္ေပါက္သာသာ ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ လမ္းက ၾကမ္းခ်က္ လမ္းမွာ ခဲလံုးေတြ ဝါးစား သြားေတာင္ အစာေၾကတယ္"

ရယ္ၾကရျပန္သည္။ "ခင္ဗ်ားတို႔နဲ႔ စကားေျပာရတာ ေကာင္းလိုက္တာဗ်ာ" ဆိုေတာ့

"ဟာ ဆရာႀကီး ကြ်န္ေတာ္တို႔ နဲ႔ စကားေျပာရင္ေတာ့ သြားဆရာဝန္နဲ႔ ေတြ႔ေနသလိုပါပဲ"

"ဟား ဘာျဖစ္လို႔တုန္းဗ်" ဆိုေတာ့

"ဆရာႀကီး သြားဆရာဝန္ဆီ သြားေတာ့ သူက ပါးစပ္ မဟခိုင္းဘူးလား"

"အင္း" ဆိုေတာ့

"ခုလည္း ဘာထူးတုန္း ပါးစပ္မွ မေစ့ရပဲ"

ရယ္ၾကရျပန္သည္။

"ဆရာႀကီးရယ္ ဟိုဘက္ ဝက္လက္က ေကာင္ေတြ ေရႊဘိုဘေဘာလံုး သြားသြား ကန္တယ္။ သူတို႔ ႏိုင္လာရင္ေတာ့ ဆူလို႔ ညံလို႔ေပါ့။ သူတို႔ ရံႈးမ်ား လာလို႔ ကေတာ့ ဘာသံမွ မၾကားရဘူး။ က်ေနာ္ ထင္တယ္ သည္ေကာင္ေတြ တစ္မိုင္အကြာ ေလာက္ကတည္းက ေမာ္ေတာ္ကားႀကီး ထမ္းသြား ၾကသလားပဲ" တ့ဲ။

ရယ္ၾကရျပန္သည္။

"ၿပီးေတာ့ ဆရာႀကီးရယ္ တစ္ခါက ေအာက္ျပည္မွာ အလွဴအိမ္ သြားတယ္။ ေလွဆိပ္မျမင္ဖူးလို႔ သြားၾကည့္တာ။ အို အို ျမစ္ဆိပ္မွာ ေလွေလးေတြ တန္းစီျပီး ရပ္ထားတာ အလွဴအိမ္မွာ ခြ်ြတ္ထားတ့ဲ ဖိနပ္ကေလးေတြ က်ေနတာပဲ။ တန္းစီလို႔" တ့ဲ။

ရယ္ေနရတာပါပဲ။

"ျပီးေတာ့ အလွဴအိမ္လည္း ေရာက္ေရာ ဆရာႀကီးေရ အလွဴအိမ္က ေၾကြးတ့ဲ ငါးေျခာက္ ငံခ်က္ စားျပီးတာနဲ႔ မူးျမစ္ကမ္းေဘး ေမးတင္ေနရတယ္" တ့ဲ။

အလွဴအိမ္က ေကြ်းတ့ဲ ငါးေျခာက္ ငံသျဖင့္ ေရဆာတာ ျမစ္ကမ္းေဘး ေမးတင္ျပီးေတာင္ ေသာက္ရပံုကို ဆိုလိုျခင္း ျဖစ္သည္။

ဒါေတြက ဆရာႀကီး ေျပာျပတ့ဲ လွေတာသားနဲ႔ ပက္သက္တ့ဲ စကား အလကၤာေတြ ျဖစ္ပါသည္။

သည္လိုပါပဲ က်ေနာ့္ ဇာတိ ေက်ာက္ေဆာင္စမ္းရြာသားေတြဟာလည္း လွေတာသားမ်ားနည္းတူ စကားတန္ဆာ အလကၤာေလးေတြ သံုးျပီး ရယ္စရာေတြ အေတာ္ ေျပာ တတ္ၾကသည္။ ဒါေတြဟာ လူေနမူ ဓေလ့ ထံုးတမ္းစဥ္လာေတြ နဲ႔ ဆိုင္သည္။ အတန္းပညာ တတ္ျခင္း မတတ္ျခင္းနဲ႔ မဆိုင္ ပင္ကို ဟဒယရႊင္စိတ္ ရွိျခင္း မရွိျခင္းနဲ႔သာ ဆိုသည္။ တစ္ခ်ဳိ႕ အတန္းပညာ ဘယ္ေလာက္ တတ္တတ္ အမ်ားသူငါ ဟဒယစိတ္ရႊင္ေအာင္ မစြမ္းေဆာင္ ႏိုင္ေပ။

လြန္ခ့ဲတ့ဲ ႏွစ္ရက္ခန္႔က က်ေတာ္ ႀကီးေတာ္ႀကီး ရန္ကုန္ေရာက္လာခ့ဲသည္။ ႀကီးေတာ္ဆိုတာ က်ေနာ့္ အေမ၏ တတိယေျမာက္ အမႀကီးျဖစ္သည္။ အမည္က ေဒၚခင္ေအး ျဖစ္သည္။ အသက္ (၇၀) နီးပါျပီ။ အတန္းပညာ မသင္ခ့ဲရပါ။ ျမန္မာ စာပင္ မဖတ္တတ္။

သူလာမယ့္ သတင္းၾကားတာနဲ႔ အိမ္ကလူေတြ ရယ္ရေတာ့မည္ဟု ႀကိဳတင္ တြက္ဆခ့ဲသလို ေရာက္မဆိုက္ပါပဲ။

အိမ္က လူေတြ မ်ားသည္။ အိမ္ဆိုတာ အကိုနဲ႔ အမအိမ္ပါ။ ဧည့္သြား ဧည့္ျပန္ကလည္း မ်ားေသးသည္။ ေရာက္လို႔ တစ္ရက္ပင္ မရွိေသး ေျပာပံုက

"မင္းတို႔ အိမ္ကလည္းကြယ္ တို႔အညာမယ္ လက္ပံပင္ ဇရက္ က်သလိုပဲ လူရႈပ္ခ်က္ႏွယ္" တ့ဲ။

အညာက လက္ပံပင္ႀကီးမယ္ ဇရက္ေတြ လာလာနား ၾကပံု။ တစ္ဖြဲဖြဲ ေရာက္လာတ့ဲ ဇရက္ေတြ တစ္ဖြဲဖြဲ ထျပန္ေနတ့ဲ ဇရက္ေတြ နဲ႔ အိမ္က အေျခအေနကို ဥပမာ အလကၤာ သံုးျပလိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။

ေန႔ခင္းဘက္က်ေတာ့ က်ေနာ္တို႔က အိမ္မွာ ေမြးခါစ ကေလးသံုးေယာက္နွင့္ ထားျပီး အလုပ္ကိုယ္ဆီ သြားၾကရသည္။ သည္ေတာ့ အညာမွာ ေန႔လည္ ေန႔ခင္း တစ္ေရး တစ္ေမာ အိပ္ေလ့ရွိသည့္ (အညာေျပာနဲ႔ ဆို အိပ္တာ မဟုတ္ တံုးလံုးလွဲသည္ဟု သံုးသည္) ႀကီးေတာ္ႀကီးက ညလည္း ဆယ္နာရီ ထိုးလို႔ပင္ မအိပ္ရေသးေတာ့ သည္လိုဆိုသည္။

"ဟယ့္ ေန႔လည္ကလည္း တစ္ေမးမွ မေမွးလိုက္ရဘူး သည္ဟာေလးေတြနဲ႔ ငါ့အခု ဘိန္းစားမ်ား ဘိန္းမွိန္း မွိန္းသလို ျဖစ္ေနျပီ" ဟုဆိုသည္။

သူ၏ အလြန္မတန္ အိပ္ခ်င္ေနေၾကာင္းကို ဘိန္းစားတစ္ေယာက္၏ အျဖစ္ႏွင့္ ဥပမာ ျပသြားျခင္း ျဖစ္သည္။

ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ရယ္ၾကရသည္။ အေမာေျပ ၾကရသည္။ က်ေနာ္တို႔ လူအဖြဲ႕အစည္းမွာ ဒါေလးေတြက အလြန္မတန္ ခ်စ္စရာ ေကာင္းသည္။ တန္ဖိုး ထားစရာလည္း ျဖစ္ပါသည္။ က်ေနာ့္ဇာတိ မွာ သည္လို ေျပာတတ္သူေတြ ဒု နဲ႔ ေဒး ရွိသည္။ ေနာက္မွ ႀကံဳရင္ ေဝမွ်ပါဦးမည္။  ။



(၉) "ဒုတိယ၊ တတိယ အေတြးစမ်ား…"

®

"ေဖေဖ ဟိုးက အပင္က ဘာပင္ ႀကီးလဲ ဟင္"

"ပိေတာက္ပင္ေပါ့ သားရဲ႕။ တန္ခူးလမွာ အဝါေရာင္ ပန္းပြင့္ ကေလးေတြ ပြင့္တ့ဲ အပင္ေပါ့"

"သူက တန္ခူးလမွာပဲ ပြင့္သလား ဟင္"

"အျမဲတမ္းေတာ့ မမွန္ဘူးသား။ ခုေနေတာ့ တန္ခူးလမွာ ပြင့္တယ္လို႔ မွတ္ထားေပါ့"

"ေၾသာ္… ေၾသာ္… သူက ထူးျခားပါလား"

®

"ေဟး ေဖေဖေရ႕"

"ဟိုးက အျဖဴေရာင္ အစက္ကေလးေတြက ဘာေလးေတြ လဲဟင္"

"အဲဒါ ႏွင္းစက္ကေလးေတြေပါ့ သားေလးရဲ႕။ ျမန္မာလိုဆို ျပာသိုလမွ က်တတ္တ့ဲ ႏွင္းပြင့္ ကေလးေတြေပါ့ သားရယ္"

"ဒါဆို သူလည္း ျပာသိုလမွာပဲ က်တတ္တယ္ေပါ့"

"အျမဲတမ္းေတာ့ မမွန္နိုင္ သလို။ ေနရာတိုင္း အတြက္လည္း မမွန္နိုင္ဘူး သားရဲ႕"

"ေၾသာ္… ေၾသာ္… သူလည္း ထူးျခား တာပါပဲလား"

®

"ေဟ့… ေဖေဖ ဟို အသားျဖဴျဖဴ အရပ္ ရွည္ရွည္နဲ႔ လူႀကီးက ဘယ္သူလဲ ဟင္"

"ေၾသာ္ အဲဒါ ႏိုင္ငံျခားသား လို႔ ေခၚတယ္ သားရဲ႕။ တစ္ျခားႏိုင္ငံကေန လာတ့ဲ သူေပါ့"

"ေအာ္… ဒါဆို အသားျဖဴရင္…"

သူဆက္မေျပာခင္ က်ေနာ္ကပဲ တည့္မတ္ ေပးလိုက္ပါသည္။

"သည္လိုလည္း မဟုတ္ေသးဘူး သားေလးရဲ႕။ အသားျဖဴတိုင္းေတာ့ ႏိုင္ငံျခားသား မဟုတ္ပါဘူး သားရယ္"

"ေအာ္… ဒါလည္း စိတ္ဝင္ စားစရာပါလား"

®

"ေဖေဖေရ႕… ဟိုးက ငုတ္တုတ္ထိုင္ ေနတ့ဲ ရုပ္တု ႀကီးက ဘာႀကီးလဲ ဟင္"

"ေအာ္ အဲဒါ ေဖေဖတို႔ ကိုးကြယ္ ဆည္းကပ္တ့ဲ ဘုရား ရုပ္တု၊ ျမတ္စြာဘုရား ရုပ္ပြါးေတာ္ေပါ့ သားေလးရဲ႕"

"ဒါေပမင့္… ငုတ္တုပ္ထိုင္လ်က္ ရုပ္တုတိုင္းေတာ့ သားတို႔ ကုိးကြယ္တ့ဲ ဘုရား မဟုတ္ဘူး ထင္တယ္ေနာ္"

"ေတာ္လိုက္တာ သားရယ္။ ဒါမွ ေဖေဖ့သား"

က်ေနာ္သည္ အေျဖရသြားေသာ သားေလးကို ယုယစြာ အခ်ိန္ အကန္႔ အသတ္ မသိေအာင္ ဖက္ထားမိပါသည္။  ။



(၁၀) "အထူးကု ေဆး႐ံု…"

ခပ္ျပင္းျပင္း ရွိလွသျဖင့္ ယမံႈ တစ္ေယာက္အမွတ္မထင္ ေဖ့ဘုတ္ကို ဖြင့္ၾကည့္မိသည္။ ပထမဆံုး ျမင္ေတြ႔ရသည့္ ပိုစ့္က သည္လိုေလ…

"စိတ္ကိုျဖဴစင္ေအာင္ထား၊ အမ်ားေကာင္းဖို႔ ႀကိဳးစား" ပါေမာကၡခ်ဳပ္ ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီး၏ အဆိုအမိန္႔ တစ္ခု။

တင္ထားတ့ဲသူက အလုပ္က လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္။ ယမံႈဟာ သည္ပိုစ္႔ကို ဖတ္ျပီး ေဒါသ ေထာင္းခနဲ ထြက္သြားတယ္။

"ေကာင္မ ဒါသက္သက္ ငါ့ကို ဖ့ဲတာ။ ဟိုတစ္ေန႔က ကိစၥ မေက်နပ္တာ အျပင္မွာ မေျပာခ်င္လို႔ ေဖ့ဘုတ္ေပၚကေန ငါ့ကို ခ်က္ေအာင္ထိုးတာ။ ေတြ႔ဦးမယ္ ေကာင္မ။ ေရာ့ Ha Ha ပဲ ရမယ္"

သည္လိုနဲ႔ ယမံႈတစ္ေယာက္ ေဖ့ဘုတ္ ဆက္ပြတ္သည္။ ဒုတိယ တစ္ခုက ဝမ္းကြဲ ညီမ တစ္ေယာက္ တင္ထားေသာ သူ၏ စိတ္ခံစားခ်က္ တစ္ခုရယ္။ ဒါက

"ေဆြမ်ဳိး မဟုတ္ဘူး။ ေရႊမ်ဳိး ေရႊရွိမွ အမ်ဳိးေတာ္ခ်င္တ့ဲ သူေတြ မု… မု…"

သည္ပိုစ့္ကို ဖတ္ျပီး ယမံႈတစ္ေယာက္ ေဒါသ ေခ်ာင္းေခ်ာင္း ထြက္ရျပန္ျပီ။

"အမယ္ ေကာင္မ လူးပါးဝလို႔ အလုပ္က်ေတာ့ လက္ေၾကာတင္းေအာင္ မလုပ္ခ်င္ပဲ နဲ႔ ဒါမ်ဳိးက်ေတာ့ ေရးတတ္တယ္။ ဒါ သက္သက္ တို႔မိသားစုကို ေစာင္းေျပာတာပဲ"

"အိပ္ေနလိုက္ေတာ့ စိတ္မေကာင္းဘူး ေရာ့ Ha… Ha… ပဲ ရမယ္"

ေနာက္တစ္ခု…

"ဝန္တိုတ့ဲ စိတ္ဟာ အင္မတန္ ေအာက္တန္း က်ပါတယ္။ ကို္ယ့္အတြက္လည္း အက်ဳိးမရွိ သူတစ္ပါး အတြက္လည္း အက်ဳိးမရွိ။ ဝန္တိုတ့ဲ စိတ္ကို ကုသဖို႔ ေဆးဟာ မုဒိတာ တရား ပါပဲ"

တင္တ့ဲသူက ယမံႈ႔ အမ်ဳိးထဲက တစ္ေယာက္ ဦးေဇာတိက စာအုပ္ေတြ ဖတ္ျပီး ျပန္ေရးတင္ထားတာ ျဖစ္ပါလိ္မ့္မယ္။ ယမံႈဟာ သည္စာကို ဖတ္ျပီး သည္းမခံႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ေဒါသထြက္ျပီး မ်က္ႏွာႀကီး နီရဲလာပါေတာ့တယ္။

"ေအာင္မယ္ အေကာင္က က်က္သေရ တုန္းလို႔။ ငါက နင့္ ဝန္တိုစရာ ဘာအေၾကာင္းမွ မရွိဘူး။ ငါဟာငါ လူတန္းေစ့ ေနႏိုင္တယ္။ ကိုင္တ့ဲ ဖုန္းက iphone7 ကိုမွ လိပ္တတ္ (Latest) စီးတ့ဲကားက နင့္လို႔ လိုင္းကား မဟုတ္ဘူး။ မာစီဒီးဟ့ဲ အေကာင္ရဲ႕။ တိုရင္းတို နင္ကသာ ငါ့တိုရမွာ။ စိတ္ဆင္းရဲ လြန္းလို႔။ ေရာ့ ha ha ပဲ ရမယ္"

ခပ္ျပင္းျပင္း ရွိလွလို႔ ေဖ့ဘုတ္ သံုးရာမွ ယမံႈဟာ ေပ်ာ္ရႊင္မူ မရပဲ။ ေဖ့ဘုတ္ေပၚက လူေတြတင္ထားတ့ဲ ေတြ႔သမွ် ပိုစ့္ေတြဟာ သူ႔မေကာင္းေၾကာင္း ခ်က္ေအာက္ ထိုးတ့ဲ အေၾကာင္းအရာေတြပဲ လို႔ ခံယူျပီး စိတ္ဆင္းရဲျခင္း ႀကီးစြာရတယ္။

သည္လိုနဲ႔ ယမံႈဟာ တစ္ေန႔ အိပ္ယာထဲ ေခြျပီး ေနမေကာင္း ႀကီးစြာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင္ မိဘေတြက သူ႔ကို ေဆးရံုလိုက္ပို႔ ရတယ္။ တကယ္ေတာ့ ယမံႈဟာ ေရာဂါ ျဖစ္ေနတာ အမွန္ပါပဲ။ သည့္ေနာက္ ယမံ႔ႈကို ေဆး႐ံု တစ္လေလာက္ တင္လိုက္ရတယ္။

သည္ေကာင္မေလးကို တင္လိုက္ရတ့ဲ ေဆးရံုဟာ စိတ္ေရာဂါ အထူးကု ေဆးရံုပဲ။ ။

"ေဒၚေရႊလိႈင္ ရသစာတမ္းမ်ား စုစည္းမူ (၂)"

(၁၁) "သားသို႔…"

လိႈင္ေရ…

ပထမဦးဆံုး တို႔ေတြရဲ႕ သားေလး ႐ုပ္ပိုင္း နဲ႔ နာမ္ပိုင္း စနစ္တစ္က် ဖြံ႔ၿဖိဳး တိုးတတ္ဖို႔ တို႔ေတြရဲ႕ ျပဳ ျပင္ ထိန္းေၾကာင္း ေပးမူ အေပၚမွာ (လံုးဝ) မူတည္ေနတယ္ ဆိုတာ သိဖို႔လိုသလို ဘယ္လို ျပဳျပင္ ထိန္းေၾကာင္းမလဲ ဆိုတာ သိဖို႔က ပိုအေရးႀကီး ျပန္တယ္။ သည္ေတာ့ ေမာင္ေလ့လာခ့ဲတ့ဲ ကေလးစိတ္ပညာ နည္းနိသယ ေလးေတြကို "သားသို႕" ဆိုတ့ဲ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ အမ်ားကိုလည္း ေဝမွ်တ့ဲ အေနနဲ႔ ႀကံဳရင္ ႀကံဳသလို ေရးျပျပီး ေဆြးေႏြး သြားပါမယ္။

ေရွးဦးစြာ ကေလးစိတ္ ပညာအရ ေျပာေနက် စာေၾကာင္းေလး တစ္ေၾကာင္းနဲ႔ ေဆြးေႏြပါရေစ။ ကေလးစိတ္ပညာက ေျပာတယ္ လိႈင္ရဲ႕။ "There is no problem child" တ့ဲ။ ေမြးရာပါ ျပသနာရွာ တတ္တ့ဲ ကေလး၊ တစ္နည္းအားျဖင့္ ျပသနာ ျဖစ္ေနတ့ဲ ကေလးဆိုတာ မရွိဘူးတ့ဲ။ ကေလး ဘာျဖစ္ခ်င္သလဲ မသိတ့ဲ လူႀကီးသာ ရွိတယ္လို႕ ဆိုတယ္။ သိပ္သဘာဝ က်တာပဲ လိႈင္ေရ။ စဥ္းစားၾကည့္ေလ။

ကေလးေတြရဲ႕ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတတ္မူ ဆင့္ကဲေျပာင္းလဲမူ ျဖစ္စဥ္ေတြကို ဘယ္အခ်ိန္မွာ စသလဲဆိုတာ အရင္သိထားဖို႔ လိုမယ္ ထင္တယ္ေလ။ ရွင္းရွင္းေလးပါပဲ။ စိတ္ရဲ႔ ဆင့္ကဲေျပာင္းလဲ တိုးတတ္မူ ျဖစ္စဥ္ေတြဟာ စိတ္ရဲ႕ တံခါးေပါက္ေတြ ျဖစ္တ့ဲ "မ်က္စိ၊ နား၊ ႏွာေခါင္း၊ လွ်ာ၊ ကိုယ္ခႏၶာ" စတ့ဲ အာရံုခံ အစိတ္ အပိုင္း ငါးခုဟာ အာရံုခံတ့ဲ အလုပ္ကို ေကာင္းေကာင္း လုပ္နိုင္ျပီ ဆိုရင္ စိတ္ရဲ႕ ဖြံ႔ၿဖိဳး တိုးတတ္မူ ျဖစ္စဥ္ေတြ စျပီး လုပ္ေန ျဖစ္ေနျပီ လို႔ ဆိုရမယ္။ သည္ေတာ့ ေယ်ဘုယ်အားျဖင့္ မ်က္စိက ေကာင္းေကာင္းျမင္နိုင္၊ နားကေန ေကာင္းေကာင္း ၾကားနိုင္တ့ဲ အခ်ိန္အပိုင္းအျခားဟာ ေျခာက္လေက်ာ္ေက်ာ္ အရြယ္ကေန စျပီး ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတတ္မူ ျဖစ္စဥ္ေတြဟာ အရွိန္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေမာင္းႏွင္ ဖြံ႕ျဖိဳးေနျပီ ဆိုတာကို သတိထားဖို႔ လိုတယ္။

ကေလးတစ္ေယာက္ဟာ ေျခာက္လေက်ာ္ အရြယ္က စျပီး အာရံုခံ အစိတ္အပိုင္းေတြ ေကာင္းေကာင္း အလုပ္လုပ္နိုင္ျပီး အာရံုခံစားတတ္လာျပီ။ တစ္နည္းအာျဖင္း အာရံုေတြကို တံု႕ျပန္တတ္လာျပီ။ စိတ္ဆႏၵေတြလည္း ျဖစ္တည္လာျပီ။ သို႔ေပမင့္ ခက္တာက ကေလးဟာ သူ႔ဆႏၵေတြကို တိတိက်က် ေျပာျပဖို႔ Identify မလုပ္နိုင္ေသးဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ ကေလးမွာ စိတ္ခံစားမူကို ေဖာ္ထုက္ဖို႕ ဘာသာစကား မရွိေသးလို႔ပဲ။ အဲသည္ေတာ့ သူလုပ္နိုင္တာသည္ ငိုျပျခင္းပါပဲ။ အဲသည္ အခ်ိန္မွာ ျပသနာေတြ စတယ္။ မိဘနဲ႔ ကေလး ၾကားမွာ အထင္လြဲမူေတြ စတယ္။

ဥပမာ ကေလးဟာ တစ္ေခါက္ ႏွစ္ေခါက္ ငိုယံုနဲ႔ ျပသနာ မျဖစ္ေသးဘူး။ အႀကိမ္အေရအတြက္ မ်ားလာတာနဲ႔ အမွ် မရင့္က်က္တ့ဲ လူႀကီးေတြဟာ သည္းမခံႏိုင္ေတာ့ဘူး။ "ဟာ သည္ကေလး ကလည္း ငိုပဲ ငိုေနတာပဲ" သည္လိုကေန စတယ္။ ေျခာက္လေလာက္က ေနစတ့ဲ ျပသနာဟာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ အထိ မျပီးေသးဘူး။ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္အထိ ကေလးဟာ စကား ေကာင္းေကာင္း မေျပာႏိုင္ေသးဘူး။ သို႕ေပမင့္ အာရံုခံ အစိတ္အပိုင္းေတြကေတာ့ အလုပ္လုပ္နိုင္မူ အားေကာင္းေနျပီ။ စိတ္ခံစားမူ အပိုင္းမွာ အားေကာင္းလာသလို စိတ္ခံစားမူကို တုန္႔ျပန္နိုင္တ့ဲ ဆႏၵေတြလည္း ပိုအားေကာင္းလာျပီ။ ျပသနာ ကလည္း ပိုမိုႀကီးထြား လာျပီ။

အဲသည္အခ်ိန္မွာ ေျခာက္လေက်ာ္ ေလာက္က ကေလးအေပၚ ေပးခ့ဲတ့ဲ မွတ္ခ်က္ထက္လည္း ပိုျပင္းထန္လာျပီ။ "ကေလးကလည္း ငိုပဲ ငိုႏိုင္လြန္းတယ္" မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ "သည္ကေလး ေတာ္ေတာ္ဆိုးတ့ဲ ကေလး" ဆိုတ့ဲ အေျခအေနထိ ေရာက္သြားျပီ။ သိပ္ကို အႏၱရာယ္ရွိသြားျပီ။ တကယ့္ ျပသနာ အရင္းအျမစ္က ကိုယ္က ကေလးရဲ႕ စိတ္ကို မသိတ့ဲ ျပသနာပါ။ ကေလးရဲ႕ ျဖစ္ခ်င္မူ လိုအင္ဆႏၵကို ကိုယ့္ရဲ႕မသိမူ၊ ကိုယ့္နားမလည္မူ ျပသနာကို ကေလးအေပၚ လြဲပံုခ်လိုက္တာဟာ မိဘတို႔ရဲ႕ မဟာ အျပစ္တစ္ခုပါပဲ။ သည္ကေန ကေလးဟာ ျပသနာရွာတ့ဲ ကေလးအျဖစ္ (Problem Child) အျဖစ္ ကင္ပြန္း အတက္ ခံလိုက္ ရတာပါပဲ။

အဲသည္ေတာ့ လိႈင္ေရ သည္ေန႔ ေဆြးေႏြခန္းကေလးကို နိဂံုးခ်ဳပ္ရရင္ သည္ကေန စလို႔ "သားေလး ငိုရင္ေလ စိတ္မညစ္ပါနဲ႔။ ျပသနာ ရွာတယ္လို႔ မေတြးပါနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ဖြံ႔ၿဖိဳးမူ စတင္ေနျပီလို႔ ေတြးပါ။ သူ႔မွာ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတတ္မူ ႏွင့္အတူ လိုအင္ဆႏၵေတြ ေပါက္ဖြါးလာတ့ဲပဲ။ အ့ဲသည္ေတာ့ သားေလးငိုရင္ သူျဖစ္ခ်င္တ့ဲ (Desire) တစ္ခုခု ရွိလိမ့္မယ္။ ဒါကို သူလည္း မေျပာတတ္ဘူး။ သူမေျပာတတ္ေတာ့ ကိုယ္လည္း ဘာမွ လုပ္ေပးလို႔ မရဘူး။ အ့ဲသည္ေတာ့ သူငိုမယ္။ အဲသည္ အထိ အားလံုးမွန္တယ္။ သူငိုလို႔ သူ႔ကို "ျပသနာ ရွာတယ္" လို႔ မွတ္ခ်က္ေပးရင္ တို႔ေတြ မွားျပီ။ သားေလးကို ဒါေတြကို နားလည္ေပးပါ လိႈင္ေရ႕။

နိဂံုး ထပ္ခ်ဳပ္ရရင္ေတာ့ သားေလး အေပၚ တစ္စံုတစ္ခုနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ မွတ္ခ်က္ေတြ ေပးရ လိမ့္မယ္။ အ့ဲသည္အခါ သားေလးဟာ လူအသစ္ စက္စက္ေလး တစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္။ အေတြ႔အႀကံဳ မရွိဘူး။ မွားတ့ဲ အခါလည္း မွားေပလိမ့္မယ္။ မွားတ့ဲ အခါျဖစ္ျဖစ္ "မေတာ္ဘူး။ မေကာင္းဘူး။ ဆိုးလိုက္တာ" စတ့ဲ အဖ်က္ သေဘာေဆာင္တ့ဲ မွတ္ခ်က္ေတြ မေပးမိပါေစနဲ႔။ "မ" ဆိုတ့ဲ အဖ်က္ သေဘာ ေဆာင္တ့ဲ (Negative Comment) ေတြ မေပးမိပါေစနဲ႔။ ဘယ္လို အေနအထားပဲ ျဖစ္ျဖစ္ နားလည္မူ စိတ္ရွည္သည္းခံမူနဲ႔ အျပဳသေဘာ ေဆာင္တ့ဲ မွတ္ခ်က္ေတြ (Positive Comment) ေတြပဲ ေပးပါလို႔ ေမတၱာရပ္ခံပါရေစ။

ဘာျဖစ္လို႔လဲ သည္လို ေျပာရသလဲ ဆိုေတာ့ ဒါေတြဟာ စိတ္ပိုင္း ဆိုင္ရာ ဖြံ႔ျဖိဳးတိုးတတ္မူအတြက္ အင္မတန္ အေရးပါလို႔ ျဖစ္တယ္လို႕ ေျဖပါရေစ။ သည္အေၾကာင္းကို ေနာက္တစ္ပတ္မွ ဆက္ေဆြေႏြး ၾကစို႔ကြယ္။  ။

(ကမာၻေပၚရွိ မိဘမ်ား အားလံုး က်န္းမာ ဖြံ႔ၿဖိဳး ဥာဏ္ရည္ တိုးသည့္ ကေလး ငယ္မ်ား ပိုင္ဆိုင္ နိုင္ၾက ပါေစ။)



(၁၂) "ဒဏ္ရာ ဒဏ္ခ်က္မ်ား…"

မိုးေမွာင္က်ေနေသာ နံနက္ခင္း တစ္ခု၏ မူႀကိဳ ေက်ာင္းေလး တစ္ေက်ာင္း အတြင္းမွ ျမင္ကြင္း တစ္ခုဟု ဆိုရပါမည္။

ထံုးစံအတိုင္း နံနက္ (၉) နာရီခန္႔ ေက်ာင္းတတ္ ေခါင္းေလာင္း ထိုးျပီးခါစ အခ်ိန္ ဆရာမ အတန္းထဲသို႔ ဝင္လာသည္ကို ျမင္ျမင္ျခင္း မူႀကိဳေက်ာင္းသား ကေလးေတြ ညီညီညာညာ မတ္တပ္ရပ္ ၾကသည္။

"မဂၤလာပါ ကေလးတို႔ေရ"

"မဂၤလာပါ ဆရာမ"

"သားသား၊ မီမီး တို႔ေရ သည္မနက္ ဆရာမက ကေလးတို႔ကို ပံုဆြဲသင္မယ္။ ကေလးတို႔ ပံုဆြဲခ်င္တယ္ မဟုတ္လား"

ေက်ာင္းသားကေလးေတြက ေပ်ာ္ရႊင္စြာ အသံေပး ေထာက္ခံၾကသည္။

"ေဟးးးး ဆြဲခ်င္ပါတယ္ ဆရာမ"

"ကဲ… ဟုတ္ျပီ။ သားတို႔၊ သမီးတို႔ ခဲတံႏွင့္ ဗလာစာအုပ္ ကေလးေတြ ထုက္ျပီး သားတို႔ သမီးတို႔ ဆြဲခ်င္တ့ဲ ပံုေလးေတြ စိတ္တုိင္းက် ဆြဲျပီး ဆရာမကို လာျပေခ်။ ဟုတ္ျပီေနာ္"

"ဟုတ္က့ဲပါ ဆရာမ"

(၁၀)မိနစ္ခန္႔ ၾကာေသာ္…

"ဆရာမ သားပံုေလး ၾကည့္ေပးပါဦး"

"ဟား သားေလးက ေတာ္လိုက္တာ ယုန္ပံုေလး ဆြဲလာတယ္။ သားက တိရိစာၧန္ေလးေတြကို ခ်စ္တယ္ေပါ့"

"ဟုတ္က့ဲ"

"ကဲ သားတို႕ သမီးတို႔ေရ ေမာင္ေမာင္က ေဟာသည့္ ယုန္ပံု လွလွေလး ဆြဲလာတယ္ ၾကည့္ၾကပါဦး။ ကဲ သားတို႔ေရ… ျမန္ျမန္ေလး ေမာင္ေမာင့္လို ပံုလွလွ ေလးေတြ ဘယ္သူေတြ ဆြဲႏိုင္ဦးမလဲ ဆရာမ လာျပၾကေနာ္"

"ဟုတ္က့ဲပါ ဆရာမ"

"ဆရာမ သမီးလည္း ျပီးျပီ"

"ဟယ္ သမီးက သစ္ပင္ေလး တစ္ပင္ ဆြဲလာတယ္။ သမီးက ဘာပင္ေလး ဆြဲလာတာလဲ သမီးရဲ႕။"

"ပိေတာက္ပင္ေလ ဆရာမ"

"ဟယ္ လွလိုက္တာ သမီးရယ္။ ေဟာသည့္ အပြင့္ အခတ္ေလးေတြက ပိေတာက္ပြင့္ေလးေတြ ပါလား"

"ဟုတ္က့ဲ ဆရာမ"

"ေတာ္လိုက္တာ သမီးရယ္။ သမီးက ပိေတာက္ပင္ေလးေတြကို သိပ္ခ်စ္တာပဲလား"

"ဟုတ္က့ဲ ဆရာမ"

"ဒါေပါ့ သမီးရဲ႕။ ပိေတာက္ပင္ေလးေတြကို ခ်စ္ရမွာေပါ့။ ကေလးတို႔ေရ႕ သည္မွာ သမီးေလး ျခဴးက သိပ္ကို လွတ့ဲ ပိေတာက္ပင္ေလး ဆြဲလာတယ္။ သားတို႔လည္း လာျပၾကပါဦး"

မူႀကိဳ ေက်ာင္းသား ကေလးေတြ တစ္ေယာက္ျပီး တစ္ေယာက္ ဆရာမ ျမဖူးငံုဆီ သူတို႔ေလးေတြ၏ ပင္ကိုယ္ စိတ္ဝင္စားမူက ေပါက္ဖြါးလာသည့္ အရာကေလးေတြကို ရုပ္ပံု အျဖစ္ လာျပၾကသည္။

"သားတို႔ သမီးတို႔ ေတာ္လိုက္ၾကတာ ကြယ္။ ကဲ ဘယ္သူေတြ က်န္ေသးလဲ ပံုေတြ လာျပဖို႔"

ဘယ္သူမွ မလႈပ္။ ေက်ာင္းသားကေလးေတြ မ်က္လံုး ကေလးေတြ ကလည္ကလည္ႏွင့္ ၾကည့္ေန ၾကသည္။ အတန္ၾကာ ေမးမွ ေက်ာင္းသူေလး တစ္ေယာက္ ထံမွ အသံတစ္သံ ထြက္လာသည္။

"ဆရာမကို 'ဖူးဖူး'ပံု ျပခိုင္းလို႔ မရဘူး ဆရာမ"

ဆရာမ ျမဖူးငံု ခ်က္ျခင္း လက္ငင္း ဆိုသလို ေဒါသ ထြက္သြားသည္။ ေဒါသကို ခ်က္ျခင္း ထိန္းခ်ဳပ္ျပီး ေျပာရသည္။

"သမီး ဖူးဖူး သမီးေလး ဆြဲထားတ့ဲ ပံု ဆရာမကို လာျပလွည့္ပါကြယ္"

"ဖူးဖူးက ေပကပ္ေနသည္"

ႀကိမ္ဖန္ မ်ားစြာ ေျပာသည္။ မရေရးခ် မရ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဆရာတစ္ေယာက္၏ မလုပ္ခ်င္ဆံုး အလုပ္ကို လုပ္ရေတာ့မည္။ စည္းကမ္း မေသဝပ္မူ၊ မလိုက္နာမူ အတြက္ အျပစ္ဒဏ္ပင္ ျဖစ္သည္။

ျမဖူးငံုသည္ ေဆာင္ထားေသာ ေပတံကေလးကို ကိုင္ျပီး ဖူးဖူး ေနရာနား အထိ ထသြားသည္။

"သမီး ပံု ျပမလား မျပဘူးလား။ သမီးမျပရင္ ဆရာမ သမီးကို ႐ိုက္ရလိမ့္မယ္"

"ဖူးဖူးကလည္း လံုးဝ မျပ။ မျပသည့္အျပင္ သူဆြဲထားသည့္ ပံုကို လက္ႏွင့္ အတင္း အုပ္ထားသည္။

ဆရာမ ျမဖူးငံုအတြက္ ေရြးျခယ္စရာ မရွိေတာ့။ လက္တြင္ အသင့္ယူေဆာင္လာေသာ ေပတံျဖင့္ ဖူးဖူး၏ ႏုနယ္လွေသာ ေက်ာျပင္သို႔ ခပ္စပ္စပ္ေလး သံုးခ်က္ ရိုက္ပစ္လိုက္သည္။

အရိုက္ခံ ရေသာ သမီးေလး ဖူးဖူးသည္ မ်က္ရည္ေတြ တရဆက္ စီးက်လာသည္။ ထူးဆန္းသည္က ငိုသံ လံုးဝ မထြက္။ ဆရာမ ျမဖူးငံု အ့ံၾသျခင္း ႏွင့္အတူ ခံျပင္းစိတ္ပါ ထပ္ထြက္လာသည္။

"အို သည္ကေလး အေတာ္ ေခါင္းမာ ပါလား"

ေျပာေျပာဆိုဆို ေနာက္ထပ္ ဖူးဖူး၏ ေက်ာျပင္ကို ထပ္ရိုက္မည္ အလုပ္၊ ဖူးဖူးသည္ ထိုင္ရာမွ မတ္တပ္ရပ္ျပီး ဆရာမ ျမဖူးငံု ကို ေျပာသည္။

"ရိုက္ပါ ဆရာမ သမီးကို ေသေအာင္သာ ရိုက္လိုက္ပါ။ ဒါေပမယ့္ သမီး ဆရာမကို ခ်စ္တယ္"

ျမဖူးငံု၏ မ်က္ဝန္းအစံုတို႔ ေတာက္ပ ဝိုင္းစက္ သြားသည္။ ဖူးဖူး၏ ရင္ဆိုင္မူကို ခံရေသာ ေၾကာင့္ မဟုတ္။ ဖူးဖူး၏ ကြယ္ဝွက္ဖံုးဖိမူမွ လြန္ေျမာက္ လာေသာ ဖူးဖူး၏ ရုပ္ပံု ကေလးကို မေမ်ာ္လင့္ပဲ ေတြ႔ရွိခ့ဲရေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

"ဟင္ သမီး။ သမီးက လူႏွစ္ေယာက္ပံု ဆြဲထားတာပဲ။ သိပ္လွတာပဲ သမီးရယ္။ အစကတည္းက ျပလိုက္ ေရာေပါ့"

ဖူးဖူး၏ သနားစဖြယ္ ငိုသံ ကေလးသည္။ ခုမွ မ်က္ရည္ေတြ ႏွင့္အတူ ေအာင္ျမင္စြာ ထြက္ေပၚ လာေလသည္။

"အို သမီးက သမီးေဖေဖ နဲ႔ ေမေမပံု ဆြဲထားတာပဲ။ အရမ္းလွတာပဲ သမီးရယ္။ ဒါနဲ႔ သမီးက ဘာလို႔ သမီးေမေမ့ပံုေပၚမွာ မသိကိန္း (Question Mark -?) တပ္ထားရတာလဲ သမီးေလးရဲ႕"

သည္လို ေမးခါမွ ဖူးဖူး၏ ဝမ္းနည္းမူေတြ အထြဋ္အထိပ္ ေရာက္လာပံု ရသည္။ ဖူးဖူးေလး၏ ငိုသံႀကီးက ပိုမို က်ယ္ေလာင္လာေတာ့သည္။ ျမဖူးငံုလည္း မိမိမွားသလိုလိုေတာ့ ျဖစ္ျပီ။ ဒါကိုေတာ့ သိျပီ။ တိတိက်က်ေတာ့ မဟုတ္ေသး။ ေမးလြန္းမက ေမးခါမွ ဖူးဖူးက ငိုယိုလ်က္သားႀကီးႏွင့္ ေျဖသည္။

"သမီးမွာ ေမေမ မရွိဘူး ဆရာမ။ သမီးေဖေဖကို ေမးေတာ့လည္း မသိဘူးေျပာတယ္။ ေမးလြန္းမက ေမးေတာ့လည္း ေဖေဖက ရိုက္တယ္"… " ခု သမီးမသိလို႔ မေျဖခ်င္ေတာ့လည္း ဆရာမက ရိုက္ဦးမယ္" "အဟီးးးးးဟီးးးးးး"

"အို… သမီးေလးရယ္"

ျမဖူးငံု ရင္ထဲ ဟာတာတာႀကီး ျဖစ္သြားသည္။ ဧရာမ ဝဲဂယက္ႀကီးက ခႏၲာကိုယ္ တစ္ခုလံုး စုပ္ယူျခင္း ခံလိုက္ရသလို ျဖစ္သြားသည္။ မ်က္ရည္ေတြ မျပတ္ စီးထြက္လာသည္။ ဆရာမ ျမဖူးငံုသည္ ဖူးဖူးကေလးကို ရင္ဝယ္ တင္းၾကပ္စြာ ေပြ႕ဖက္လ်က္ ဆရာ တပည့္ ႏွစ္ေယာက္သား ေထြးလံုး ရစ္ပတ္ ငိုၾကေလသတည္း။

သည္ ဆရာတပည့္ ႏွစ္ေယာက္ ဘယ္သူ အငို အရင္ ရပ္မည္နည္း မည္သူမွ မသိႏိုင္ေပ။  ။



(၁၃) "သား… သို႔… (၂)"

"ေဖေဖ ဟိုဟာ ဘာေကာင္ ေလးေတြလဲ ဟင္။" "ပရြတ္ဆိတ္ေလးေတြလို႔ ေခၚတယ္ သားရဲ႕။"

စာဖတ္ေနေသာ က်ေနာ့္ကို အျမဲလိုလို အနားမွာ တစ္စံုတစ္ခုကို စိတ္ဝင္တစ္စားၾကည့္ျပီး ေမးခြန္းေတြ ေမးတတ္သည္။ တစ္ခါတစ္ရံလည္း သူစိတ္ဝင္စားတာ သိခ်င္တာ တစ္ခုခု ေတြ႔ျပီဆိုရင္ "ေဖေဖေရ၊ ေဖေဖေရ" ဟု ေရာက္ရာအရပ္က လွမ္းေခၚျပီး မရမက သူသိခ်င္တာအတြက္ စိတ္ေက်နပ္မူ မရမျခင္း စိန္ေျပ ေလေျပ ေမးတတ္သည္။

"ေၾသာ္… သူတို႔ေလးေတြ လမ္းေလ်ာက္တာ သိပ္ျပီး စည္းကမ္းရွိတာပဲေနာ္ ေဖေဖ။"

"ဘယ္လို စည္းကမ္းရွိသလဲ သားေလးရဲ႕"

"သူတို႔ေလးေတြ အေကာင္ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား လမ္းေလ်ာက္တာ စီတန္းေနတာပဲေလ ေဖေဖရဲ႕"

"ေၾသာ္ သားေလးက ဒါကို အ့ံၾသေနတာေပါ့ေလ။ တကယ္ေတာ့ သားလို လူတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ ၾကည့္ရင္ စည္းကမ္းရွိတယ္ ထင္ရေပမင့္ တကယ္တမ္းေတာ့ သူတို႔မွာ အားနည္းခ်က္ တစ္ခုခု ရွိေနလို႔ပဲ သားေလးရဲ႕"

က်ေနာ္ သည္လို ေျပာလိုက္ေတာ့ သားေလးက က်ေနာ့္အေျဖကို လက္မခံခ်င္သလိုလို ျပဴးျပဴးေလး ျပန္ၾကည့္ျပီး ေမးသည္။

"သား သိပ္မရွင္းဘူး ေဖေဖ"

"ရွင္းပါတယ္ သားရဲ႕။ သည္လိုေလ အ့ဲသည့္ ပရြတ္ဆိတ္ေလးေတြဆိုတာ တစ္နည္းအားျဖင့္ ဇီဝေဗဒ အေခၚနဲ႔ဆို အင္းဆတ္ (Insect) အုပ္စုထဲမွာ ပါဝင္တယ္။"

သားေလးက ေခါင္းတစ္ခ်က္ ဆက္ျပသည္။ သို႔ေသာ္ သိပ္ေတာ့ နားလည္ဟန္မေပၚ။

"ရႈပ္မသြားနဲ႔ေနာ္။ ဒါက ဗဟုသုတေျပာျပတာပါ။ ေဖေဖေျပာျပခ်င္တ့ဲ အဓိက အခ်က္က အ့ဲသည္ဟာ မဟုတ္ဘူး။ ေဖေဖေျပာျပခ်င္တာက အင္းဆတ္အႏြယ္ဝင္ အေကာင္ေလးေတြက ေဖေဖတို႔ သားတို႔လို ပတ္ဝန္းက်င္က အရာေတြကို မျမင္ရဘူး သားရဲ႕။ သူတို႔ဟာ အျမင္အာ႐ံု အင္မတန္ ခ်ဳိ႔တ့ဳဲၾကတယ္။ ဘယ္ေလာက္ထိေတာင္ ဆိုးဝါးလဲ ဆိုရင္ အလင္းနဲ႔ အေမွာင္ေတာင္ ေကာင္းေကာင္း ခြဲျခား မျမင္ရဘူး။ ဝိုးတဝါး ေလးပဲ။ ေဖေဖေျပာတ့ဲ အားနည္းခ်က္ဆိုတာ ဒါပဲ။"

"ဒါျဖင့္ ေဖေဖေျပာတ့ဲ ပရြတ္ဆိတ္ေလးေတြ အျမင္အာရံု သိပ္မေကာင္းတာနဲ႔ သားေျပာတ့ဲ ပရြတ္ဆိတ္ေလးေတြ လမ္းေလ်ာက္တာ စည္းကမ္း ရွိတ့ဲဟာ ဘယ္ႏွယ္စပ္ဆက္မူ ရွိတာလဲ ေဖေဖ"

"ေၾသာ္… သည္လိုေလ ခုေန သားၾကည့္လိုက္ရင္ လမ္းေၾကာင္း တစ္ခုတည္းမွာပဲ။ ပရြတ္ဆိတ္ ေလးေတြဟာ တူးေဝး ကားလမ္းမႀကီးေပၚက ကားေတြဟို ဟိုဘက္သည္ဘက္ သြားေနတာ ျမင္မွာေပါ့။"

သားက ေခါင္းႏွစ္ခ်က္ ဆင့္ျငိွမ့္ျပျပီး စိတ္ဝင္တစ္စား နားေထာင္ေနသည္။

"ဟုတ္တယ္ေလ ေဖေဖ။ ဟိုဘက္သြားတ့ဲ ပရြတ္ဆိတ္ေလးေတြ နဲ႔ သည္ဘက္လာေနတ့ဲ ပရြတ္ဆိတ္ေလးေတြ။ ဟုိဘက္သြားတ့ဲ ပရြတ္ဆိတ္ေလးေတြက ဆန္ခြဲျခမ္းေလးေတြ ကိုက္ခ်ီျပီး သြားတယ္။ သည္ဘက္ျပန္လာတ့ဲ ပရြတ္ဆိတ္ေလးေတြ က်ေတာ့ ဘာမွ ပါမလာဘူး။"

"ဟုတ္တာေပါ့ သားရဲ႕။ သူတို႔ရဲ႕ ေနရာက ဟိုဘက္ ပရြတ္ဆိတ္တန္းႀကီးရဲ႕ အဆံုးမွာ ရွိမယ္။ သည္ဘက္ ပရြတ္ဆိတ္တန္းႀကီးရဲ႕ အဆံုးမွာေတာ့ ေဖေဖတို႔ အိမ္က ဆန္အိတ္ႀကီး ရွိမွာေပါ့"

"ေၾသာ္… ေၾသာ္… "

သားေလးက သေဘာက်စြာ ေၾသာ္ႏွစ္ခ်က္ ဆင့္ျပီး ေထာက္ခံသည္။

"သူတို႔ေနရာနဲ႔ ေဖေဖတို႔ ဆန္အိတ္ အကြာအေဝးဟာ ေဖေဖတို႔ အတြက္ေတာ့ ဘာမွ မေဝးဘူး။ သို႔ေပမင့္ မ်က္စိအျမင္အာရံု ခ်ဳိ႔တ့ဲျပီး ကိုယ္ခႏၶာေသးတ့ဲ ပရြတ္ဆိတ္ေလးေတြ အတြက္ေတာ့ အေဝးႀကီးပဲေပါ့။"

"ေၾသာ္… ေၾသာ္…"

သားေလးက သေဘာေပါက္သလိုလိုေတာ့ ရွိလာျပီ ထင္သည္။

"သည္ေတာ့ သူတို႔ဟာ သည္အျမဲမျပတ္ ကူးလူးသြားလာေနတ့ဲ လမ္းႀကီးမွာ တစ္ေကာင္ ခ်င္းစီး စိတ္ကူးတည့္ရာ ေလ်ာက္သြားေနလို႔ ဘယ္ျဖစ္ပါ့မလဲ။ အျမင္အရံု ခ်ဳိ႔တည့္တ့ဲ အတြက္ လမ္းေတြမွားျပီး လိုရာခရီး ဘယ္ေရာက္ႏိုင္ပါ ေတာ့မလဲ"

"အ့ဲသည္ေတာ့ သူတို႔က အာသာခ်က္ျဖစ္တ့ဲ အနံ႔ခံအာရုဏ္ကို အသံုးခ်ျပီး သည္လို လမ္းေၾကာင္းႀကီးျဖစ္သြားေအာင္ အသြားေကာင္နဲ႔ အျပန္ေကာင္ ေတြ႔တဲ႔ေနရာမွာ ေတြ႔တ့ဲ အေကာင္နဲ႔ မိတ္ဆတ္သလိုေလးေတြ လုပ္ၾကတာ သားျမင္မွာေပါ့"

"ဟုတ္တယ္ေနာ္ ေဖေဖ။ အသြားေကာင္နဲ႔ အျပန္ေကာင္ေလးေတြ ႏႈတ္ဆတ္ေနၾကသလို အနံ႔ခံေနၾကတာ ၾကည္ႏူးစရာ ေကာင္းလိုက္တာ"

ခုေတာ့ သားေလးနားလည္ သြားျပီလား။ သူတို႔ေလးေတြ ဘယ္ေၾကာင့္ စီတန္း သြားလာေနၾကသလဲ ဆိုတာေလ။

"နားလည္ပါျပီ ေဖေဖ။ အားနည္းခ်က္ကို အားသာခ်က္နဲ႔ ဖံုးဖိျပီး အလွပဆံုး နည္းဗ်ဴဟာကို ခင္က်င္း သြားတာေလးကလည္း ဘဝမွာ အတုယူစရာေကာင္းလွပါတယ္။"

သိလိုသမွ် သိရသျဖင့္ ေက်နပ္မူ ရရွိေနေသာ သားေလးကို က်ေနာ္ကလည္း ၾကည္ႏူးမူ အျပည့္ျဖင့္ စိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ပင္ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲက အသံတစ္ခု ခြင္းထြက္ လာသည္။

"ကဲ ကဲ အိမ္ေရွ႕က သားအဖေတြ ဘာေတြ စကားေကာင္းေနလဲ။ စားပြဲျပင္ျပီးျပီ။ ထမင္းစားၾကစို႔ေလး"

မီးဖိုေခ်ာင္ထဲတြင္ ညစာျပင္ေနေသာ လိႈင့္ အသံပင္ျဖစ္သည္။

"ကဲ သားေရ သားေမေမ ညစာစားဖို႔ ေခၚေနျပီ။ ပရြတ္ဆိတ္ေလးေတြ ရဲ႕ စိတ္ဝင္စား စရာ အေၾကာင္းေလးေတြ ေနာက္မွ ဆက္ေျပာၾကဦးစို႔"

"ဟုတ္က့ဲပါ ေဖေဖ"။   ။



(၁၄) "သား ကင္ပြန္းတပ္…"

သည္ရက္ပိုင္း ျမန္မာအိုင္ေဒါက ထြက္သြားေသာ အိုင္ေဒါေလာင္းလ်ာႀကီး ရဲေနာင္ အေၾကာင္း မစဥ္းစားအား သလို၊ ျပည္သူ႔နီတိမွာ ဘာသာတရား မိတ္ဆတ္ဟူ၍ ခရစ္ယာန္ဘာသာ ႏွင့္ အစ္စလာမ္ ဘာသာအေၾကာင္းလည္း ပံုႀကီး မခ်ဲ႕ျဖစ္ပါ။ ႏွစ္လ ျပည့္ျပီ ျဖစ္ေသာ သားေတာ္ေမာင္ကို နာမည္ေပးဖို႔ စဥ္းစားရသည္။ ဘယ္ေလာက္ပဲ စဥ္းစားစဥ္းစား ေနာက္ဆံုးေတာ့ ရပ္ကြြက္ထဲက စံ-ဇာဏီဘို လက္စာမိမည္ကုိ သိပင္ သိေသာ္ျငားလည္း စဥ္းစားျဖစ္ပါသည္။

သားေတာ္ေမာင္က ဇန္နဝါရီလ (၅)ရက္ေန႔တြင္ ဖြါးေသာ ၾကာသပေတးေန႔သား ျဖစ္သည္။ သည္ေတာ့ ေသခ်ာသည္ ၾကာသပေတးနံေတြ ျဖစ္သည့္ "ပ၊ဖ၊ဗ၊ဘ၊မ" သည္အကၡရာ ငါးခုႏွင့္ စရမည္။

က်ေနာ့္ ရိုးေမာ္ဒယ္စာေရး ဆရာႀကီး နာမည္ျဖစ္တ့ဲ ဆရာႀကီးေရႊဥေဒါင္း အမည္ရင္း ေမာင္ေဖသိန္းဟု ေပးလ်င္ေကာင္း မလား စဥ္းစားသည္။ မျဖစ္ေသး ဒိတ္ေအာက္လြန္းသည္။ ယၡဳလက္တစ္ေလာ ေျခစြမ္းေတြ စြတ္ျပေနသည့္ ရန္ကုန္တိုင္း ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးျဖိဳးမင္းသိန္း နာမည္ကို ေကာ္ပီယူရမလား စဥ္းစားျပန္သည္။ ဒါလည္း မျဖစ္ေသး။ ဘယ္သူမွ လက္ခံလိမ့္မည္ မဟုတ္။ ဒါျဖင့္ ဘာသာျပန္ စာေရးဆရာႀကီး ျမသန္းတင့္ နာမည္မ်ဳိး ေပးရင္ ေကာင္းမလား စဥ္းစားျပန္သည္။ ဒါလည္း မဟုတ္ေသး သူ႕ဘာသာသူ နာမည္ႀကီးခ်င္လို႕ ႀကီးခ့ဲသည္ တကယ္ေတာ့ မိန္းမ နာမည္ႀကီး။ ဒါက အရမ္းကာေရာ စြတ္စြတ္စဲြစဲြ ေျပာျခင္းမဟုတ္။ သည္အေၾကာင္း ရာဇဝင္ေလး ရွိခ့ဲဖူးသည္။

သည္လိုေလ။ ဆရာႀကီး ျမသန္တင့္ ႏွင့္ တစ္ေလာကမွ ကြယ္လြန္သြားခ့ဲေသာ ဆရာမႀကီး ၾကည္ေအးတို႔ နယ္ျမိဳ႕ေလး တစ္ျမိဳ႕သို႔ စာေပ ေဟာေျပာပြဲ တစ္ခု သြားစဥ္က ျဖစ္သည္။ အခမ္းအနားမွဴးက ေက်ာင္းဆရာမကေလးေတြ ျဖစ္သည္။ ဆရာႀကီးေတြကို မေခၚခင္ ဆရာႀကီး ဆရာမႀကီးေတြ၏ ဘဝျဖတ္သန္းမူ အထုပၸတၱိေတြ ဖတ္ျပအျပီး အခမ္းအနားမွဴး ဆရာမေလး ေခၚလိုက္ပံုက သည္လို "ယခုတစ္ဖန္ ေဟာေျပာဖို႔ အလွည့္က်သူက ဆရာမ ျမသန္းတင့္ ျဖစ္ပါသည္" ဆိုၿပီး ေၾကညာ ပရိတ္သတ္ေတြက လက္ခုပ္ တစ္ေဖ်ာင္းေဖ်ာင္း။ သို႔ေပမင့္ တကယ္တမ္း စင္ေပၚတတ္လာေတာ့ က်ားက်ားယားယား ေယာက်ာ္းမွ ေယာက်ာ္းႀကီးရယ္။ ပရိတ္သတ္ေတြမယ္ ရယ္လိုက္ရတာမွ တစ္ေဝါေဝါ သဖန္းဆိပ္ေရးေလွာင္တမံ တာက်ဳိးတာလား မွတ္ရသည္။

ဒါတင္ပဲလားဆိုေတာ့ မဟုတ္ေသးဘူး။ အခမ္းအးနားမွဴး ဆရာမေလးက ထပ္ေၾကညာျပန္တယ္။ "ယခုတစ္ဖန္ ထပ္မံ အလွည့္က်သူက ဆရာႀကီး ၾကည္ေအး ျဖစ္ပါသည္" ဆိုေတာ့ ပရိတ္သတ္ေတြက ထံုစံအတိုင္း လက္ခုပ္လက္ဝါးေတြ တီးၾကသည္။ တကယ္တမ္း စင္ေပၚတတ္လာေတာ့ ပဝါေလးျခံဳျပီး တတ္လာတ့ဲ ႏြဲ႕ႏြဲ႕ေႏွာင္းေႏွာင္းေလးရယ္။ အ့ဲသည္မွာ သဖန္းဆိပ္ေရေလွာင္တမံ တာက်ဳ်ိးသလို ထပ္ျဖစ္ျပန္တယ္။ သည္ေတာ့ က်ေနာ့္သားေလးကို ဘယ္လိုမွ ဆရာမႀကီး ေဒၚျမသန္းတင့္ အျဖစ္မခံႏိုင္။ သည္အႀကံကိုလည္း ခ်က္ျခင္းပဲ ပယ္လိုက္ရသည္။

သည္လိုနဲ႔ ဘာနာမည္ ေပးမလဲ ထပ္စဥ္းစား ၾကည္ေတာ့ "အင္း ကိုယ့္အိုင္ေဒါေတြ နာမည္ ဒ့ဲယူလို႔ မရလ်င္ ေျပာင္းျပန္ယူမည္" ဟု အႀကံျဖင့္ ဆရာမင္းလူကို သြားသတိရသည္။ ဟုတ္ျပီ သည္တစ္ခါေတာ့ အခ်က္ပိုင္ျပီ ဆိုျပီး ဆရာမင္းလူ နာမည္ ေျပာင္းျပန္လွန္လိုက္ေတာ့ လူမင္းႀကီး၊ ေဟာဗ် ရုပ္ရွင္အစည္းအရံုး ဥကၠဌ မင္းသားႀကီး လူမင္းက ဦးႏွင့္ေနျပီ။ ဒါလည္း မျဖစ္ေသး။

ဒါျဖင့္ ဆရာႀကီး ေဇယ်ကို သြားသတိရသည္။ ဆရာႀကီးေဇယ်သည္ သူ၏ ေဇယ်ဆိုေသာ ကေလာင္အမည္ကို မယူခင္ ဘာကေလာင္အမည္ ယူရမည္နည္း မဆံုးျဖတ္ႏိုင္။ သည္ေတာ့ ဆရာႀကီးက ေနႏွင့္ဦး ဆိုၿပီး အနီးနာက အဘိဓာန္ (Dictionary) တစ္အုပ္ကိုယူ မ်က္စိႏွစ္ဖက္ပိတ္ က်ရာ စာမ်က္ႏွာကိုလွန္၊ လွန္ျပီးသား စာမ်က္ႏွာကို ဘယ္ေနရာက်က် လက္ညိွး ေထာက္ထည့္လိုက္ျပီး လက္ညိွးေအာက္ က်ရာ စကားလံုးကို ကေလာင္အမည္ တပ္လိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ က်ေနာ္လည္း သည္တစ္ခါေတာ့ျဖင့္ အခ်က္ပိုင္လွျပီ ဆိုျပီး ေဇယ်က်င့္ က်င့္ဖို႔ ျပင္သည္။ က်င့္ခါနီး အေသအခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ အမယ္မင္း ဟင္း မျဖစ္ေသးေပဘူးဟ့ဲ။ မေတာ္လို႔ မလြဲလို႔ ဒီအိုဂ်ီ (Dog) ေတြဘာေတြမ်ား လက္ညိွးနဲ႔ ထိုးမိလို႔မွျဖင့္ ငါ့သားေလး နာမည္ မစားသာပါလို႔ ေတြးမိျပီး ကိုင္လ်က္သား အဘိဓာန္စာအုပ္ကို ဖက္ခနဲ ပစ္ခ်မိသည္။

ေဟာ… ေျပာရင္းဆိုရင္း သူ႔အေၾကာင္း မဟုတ္က ဟုတ္က ေလ်ာက္ေတြးေနေသာ သူ႔အေဖကို မ်က္လံုးႀကီး ျပဴးၾကည့္ခါ ခိုးခိုးခစ္ခစ္ ရယ္ျပီး၊ ႐ႈး႐ႈးေတြႏွင့္ ဒလဆတ္ ေထာင္ပန္းေတာ့သည္။ "ေတာ္ပါျပီ ေဖ့ေဖ့သားရယ္ ဆရာ စံ-ဇာဏီဘို ဆီပဲ သြားပါေတာ့မယ္" ေျပာခါမွ ေသးျဖင့္ ေထာင္ပန္းတာက ရပ္ေလေတာ့သည္။     ။



(၁၅) "က်ေနာ့္ နာမည္ 'ခ်ီးယို' ျဖစ္ရပံု…"

က်ေနာ္ဟာ ကိုယ့္ဟာကို အေတာ္ခ်မ္းသာတ့ဲသူလို႔ ပထမဦးဆံုး ေျပာခ်င္တယ္။ သိပ္လည္း အထင္မႀကီး ၾကပါနဲ႔ဗ်ာ။ သိန္းထီႀကီးလည္း မေပါက္ပါဘူး။ ခုေနေပါက္ရင္ သိန္း (၁,၅၀၀)ဟာ အန္မတန္ နည္းလို႕ လာမယ့္ ၂၀၁၇ခုႏွစ္၊ ဧၿပီလမွာ စမယ့္ သိန္း (၁၀,၀၀၀) က်ခါမွ ေပါက္ေတာ့မယ္။ ခ်မ္းသာတယ္ ဆိုတာ က်န္တာ မဟုတ္ေပါင္ နာမည္ပါ။

ဟုတ္တယ္။ ေျပာမယ္ဆိုလည္း ေျပာခ်င္စရာပါ။ က်ေနာ္ဟာ တစ္ေနရာ ေရာက္ရင္ နာမည္ တစ္မ်ဳိးတြင္တ့ဲေကာင္။ ၾကည့္ေလ က်ေနာ့္ နာမည္မ်ားကို က်ေနာ္ ေရတြက္ျပပါမယ္။

နံပါတ္ တစ္အေနနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ အညာေျမရဲ႕ ထံုးတမ္း စဥ္လာေလး စေျပာရမယ္။ က်ေနာ္တို႔ အညာေျမမွာ ကေလး တစ္ေယာက္ေမြးရင္ အဘိုး၊ အဘြားေတြက ျဖစ္ျဖစ္၊ အနီးအနား ခင္မင္သူေတြကပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ စရိုက္ လကၡဏာအရ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ စြဲမိ စြဲရာ စြဲ၍ ေသာ္လည္းေကာင္း နာမည္ေပးေလ့ ရွိတယ္။ ဒါကို အဂၤလိပ္လိုေတာ့ နစ္ဂ္နိမ္း (Nick Name) လို႔ ေခၚရမည္ ထင္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ အညာေျမ ဘက္မွာလည္း ေက်ာင္းမေနခင္ အိမ္နာမည္က တစ္မ်ဳိး၊ ေက်ာင္းေနေတာ့ ေက်ာင္းအပ္တ့ဲ နာမည္က တစ္မ်ဳိး အနည္းဆံုး ႏွစ္မ်ဳိး ႏွစ္စား ရွိတယ္။

အိမ္နာမည္ေတြကေတာ့ အမ်ားအားျဖင့္ အလြယ္ေခၚ အမိုက္စားေလးေတြ မွည့္တတ္ၾကသည္။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ လူႀကီးေတြက ေပးသည့္ အမည္ျဖစ္ေနသျဖင့္ ဒိတ္ေအာက္ ေနတတ္သည္။ ဥပမာ။  ။ "ဖိုးေထာင္၊ ေမာင္ျပဴး၊ ေမာင္မဲ၊ အာက်ယ္၊ မိေၾကာင္၊ ဝက္မ၊ မိေသး" ဒါမ်ဳိးေတြပါ။ နားေထာင္ရတာ အေတာ္ စိတ္ႏွလံုး မခ်မ္းေျမ့ဖြယ္ပါပဲ။ ခက္ေတာ့လည္း ခက္တယ္ တစ္ခ်ဳိ႕နာမည္ေတြက စ႐ိုက္လကၡဏာ အရ လူႀကီးေတြက မွည့္တြင္ခ့ဲတာကိုး။ ဟို… ဖိုးေထာင္ ဆိုတ့ဲ လူကလည္း သူ႔ဘယ္ဟာက တစ္ေထာင္ေထာင္ ျဖစ္ေနလို႔ သည္လို မွည့္ခ့ဲသလဲမွ မသိပဲ။ ထားပါေလ ဒါက ဓေလ့အေၾကာင္း တစ္ေစ့ တစ္ေစာင္း ေခ်ာင္းေျမာင္း ၾကည့္ျပတာပါ။

သည္ေတာ့ ကိုယ့္အေၾကာင္း ကိုယ္ဆက္ေျပာရမယ္။ က်ေနာ့္ကို စျပီး သေႏၶတည္စ ကတည္းက က်ေနာ့္ အဘိုး အဘေအာင္ရွိန္ (အေမ ၏ အေဖ) ဟာ သူ႔အိမ္က ခါးပန္းႀကီးမွာ နာမည္တစ္လံုး ေရးထားခ့ဲပါတယ္။ က်ေနာ့္ကို နာမည္ေပးဖို႔ ေရးထားတ့ဲ အမည္က သူ႔ေခတ္ သူ႔အခါကဆို ခပ္မိုက္မိုက္ပဲ။ ၾကည့္ပါ ဘာတ့ဲလဲ ဆိုေတာ့ "ခ်စ္ကိုဝင္း" တ့ဲ။ ၾကည့္ေနာ္ က်ေနာ္ဟာ နာမည္ ဘယ္ေလာက္ ခ်မ္းသာသလဲဆိုရင္ လူေတာင္ မျဖစ္ေသးဘူး နာမည္ရေနျပီ။ တကယ္ေတာ့လည္း အရပ္က "ဝင္း" ဆိုတ့ဲ ေနာက္ပိတ္ကို ျဖဳတ္ျပီး "ခ်စ္ကို" ရယ္လို႔ပဲ သမွတ္ ၾကပါတယ္။ အဲသည္မွာ နာမည္တစ္ခု စရပါျပီ။

ေနာက္… ေက်ာင္းေတြ ဘာေတြ တတ္ရမယ့္ အရြယ္ေရာက္ျပန္ေတာ့ အေဖ၊ အေမက နာမည္ တစ္ခု ထပ္ေပးျပန္ ပါေလေရာ။ ဒါက်ေတာ့ ေက်ာင္းနာမည္ ေခၚပါသတ့ဲ။ အခုက်ေနာ့္ မွတ္ပံုတင္၊ ဘြဲ႕လတ္မွတ္တို႔က နာမည္ေပါက္က "ဇင္မ်ဳိးႏိုင္" ပါတ့ဲဗ်ာ။ သို႔ေပမင့္ တစ္ခ်ဳိ႕ တစ္ခ်ဳိ႕ေသာ ေကာင္မေလးေတြ ကျဖင့္ ေက်ာင္းနာမည္ကို ေခၚၾကပါဘူးဗ်ာ။ "ခ်စ္ကို၊ ခ်စ္ကို" လို႔သာ ဆက္၍ ေခၚၾကပါတယ္။ ေအာ္… တစ္မ်ဳိးႀကီး မေတြးၾကပါနဲ႔ေလ။ မိုင္းဆတ္ (Mindset) က ေလးငါးႏွစ္ေလာက္ "ခ်စ္ကို" စြဲေခၚလာခ့ဲ ၾကေတာ့ ေနာက္အမည္တစ္ခုကို ေျပာင္းေခၚဖို႔ အဆင္သင့္ မျဖစ္ၾကေသးတာလို႔ ယူဆပါတယ္ေလ။

ေနာက္… ဆယ္တန္းေအာင္လို႔ ရန္ကုန္ေရာက္ေတာ့ နာမည္တစ္မ်ဳိး ရျပန္ေရာ။ ေနရာေျပာင္းျပီ မလား။ က်ေတာ့္ အတြက္ေတာ့ ေနရာေျပာင္းရင္ ဘဝ ေျပာင္း၊မေျပာင္းေတာ့ မေသခ်ာဘူး။ ေသခ်ာတာက နာမည္ေျပာင္းကို ေျပာင္းရမယ္။ ဒါက (၂၅) ႏွစ္တာကာလ ဘဝအေတြ႔အႀကံဳ၊ ယံုပါဗ်ာ။ ကဲ သည္ေတာ့လည္း ေျပာင္းလဲခ်ိန္တန္ျပီး ေျပာင္းလိုက္ၾကစို႕။ ဘယ္လိုတ့ဲလဲ။ ရန္ကုန္ စစေရာက္ေတာ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္းမွာ ေနရတယ္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသား လုပ္တယ္။ ဆြမ္းခ်ိဳင့္ဆြဲ၊ ဆြမ္းဟင္းခ်က္၊ ပန္းကန္ေဆးေပါ့ဗ်ာ။

သည္မွာ တစ္ခုထည့္ေျပာခ့ဲခ်င္ေသးတယ္။ ဒါက ဘဝသင္ခန္းစာ။ လူငယ္ေတြ အဓိကမွတ္။ "ဘယ္ေလာက္ပဲ ေသးဖြဲလြယ္ကူတ့ဲ အလုပ္ျဖစ္ပါေစ မလုပ္ဖူးရင္ မလုပ္တတ္ဘူး။ လုပ္တတ္တယ္ပင္ ထားပါဦး ေသသပ္မူ၊ စည္းကမ္း က်နမူ မတူေစရဘူး။ သည္ေတာ့ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေသးႏုပ္တ့ဲ အလုပ္ျဖစ္ပါေစ လြယ္ကူတယ္ အမွတ္နဲ႔ လ်စ္လွဴမရႈ မိပါေစႏွင့္"။ အ့ဲသည့္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာက အလုပ္အကိုင္ကို အစြဲျပဳျပီး နာမည္ေပးတ့ဲ အေလ့အထ တစ္ခုရွိတယ္။ ပညာေရးတကၠသိုလ္ တတ္ေနတ့ဲ သူဆို "ေက်ာင္းဆရာ"။ ဗိုလ္ေလာင္းေျဖမယ့္ သူဆို "ဗိုလ္ႀကီး"။ ေရေၾကာင္းတကၠသိုလ္ တတ္ေနတ့ဲသူဆို "ေရေၾကာင္း" ေပါ့ဗ်ာ။

အ့ဲသည္မွာ ကိုယ့္အလွည့္က်ေတာ့ ခက္ျပီ ကိုယ္က ဘယ္ေက်ာင္းမွလည္း ေရေရရာရာ မတတ္ရေသး။ ဘယ္အလုပ္အကိုင္မွလည္း ေရေရရာရာမရွိဆိုေတာ့ နာမည္ေပးဖို႔က ခက္ျပီ။ သို႔ေပမင့္ အစဥ္အလာေလးကိုလည္း မဖ်က္ခ်င္ ျဖစ္ပံုရတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ႀကိတ္ျပီး စဥ္းစားေနပံုရတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကိုယ့္ကလည္း အ့ဲသည့္ အရြယ္က အေတာ္ေျဖာင့္တ့ဲ အရြယ္ဆိုေတာ့ ကိုယ့္ကို မနာလိုသူ တစ္ေယာက္က ဘယ္လိုစိတ္ကူး ရတယ္မသိ အ့ဲသည့္တုန္းက နာမည္ႀကီးေနတ့ဲ လူရႊင္ေတာ္ အမည္ လာေခၚပါေလေရာဗ်ာ။ ဘယ္သူလဲ ဟလား။ သိၾကတယ္ မလား။ မြန္လူမ်ဳိး။ စကားဝဲဝဲ ျပီးေတာ့ ဝက္ကိုယ္လံုး ေမ်ာက္မ်က္ႏွာ နဲ႔ေလ။ "ဝက္မ" တ့ဲဗ်ာ။ သည္နာမည္ဟာ ဘယ္ေလာက္ တြင္က်ယ္သြားသလဲ ဆိုရင္ ေက်ာင္းတိုင္ ဆရာေတာ္ ကိုယ္တိုင္ကေတာင္ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ သမုတ္တ့ဲ အထိပါပဲ။

ေနာက္ျပီးေတာ့ ေဆးခန္းတစ္ခုမွာ အလုပ္ရတယ္။ အဲသည္မွာလည္း နာမည္တစ္ခု ထပ္ရျပန္တယ္။ ဒါကေတာ့ အဓိက အေၾကာင္းအရာ ျဖစ္ေနလို႔ ေအာဒိယန္႔ ပါတီစီေပးရွန္း တန္ပို ျမင့္တ့ဲ အေနနဲ႔ ေနာက္ဆံုးမွ ေဖာ္ျပရမယ္။ ၿပီးေတာ့ ဆက္သြားရရင္ ဧရာဝတီဘဏ္မွာ အလုပ္ရေတာ့ ဘဏ္သင္တန္းမွာ က်ေနာ္က အိပ္စကတ္တစ္ေကာ္မတီလုပ္တယ္။ EC ေပါ့ဗ်ာ။ သည္ေတာ့ က်ေနာ့္ အပတ္စဥ္က လူေတြဆိုရင္ EC လို႔ပါ အခုထိ သမုတ္ၾကတယ္။ နာမည္အရင္းေတာင္ မသိပါဘူးဗ်ာ။

သည္ကေန ဆက္သြားေတာ့ Super Eagles Football Club မွာ ေဘာလံုးကန္တယ္။ က်ေနာ္က ကြ်ဲေကာ္ကိုင္း မ်က္မွန္ႀကီးနဲ႔ ဆိုေတာ့ ႀကံႀကီးစီရာဗ်ာ က်ေနာ့္ကို ေကာလိပ္ဂ်င္ေနဝင္း လို႔ သမုတ္ၾက ျပန္တယ္။ အ့ဲသည္မွာ က်ေနာ္ဟာ ေကာလိပ္ဂ်င္ေနဝင္း လူဝင္စား ျဖစ္ရျပန္တယ္။ ေဟာဒီမွာဗ်ာ က်ေနာ္ အသင္းကေန ထြက္ေတာ့ ႏုတ္ထြက္စာ တင္ပါတယ္။

" သို႔…

အသင္း၏ ခ်စ္ခင္ေလးစား ရပါေသာ အုပ္ခ်ဳပ္သူ၊ နည္းျပႀကီး ႏွင့္ အသင္းသားမ်ား အားလံုး။

ကိစၥ။  ။ အသင္းသားအျဖစ္မွ ႏုတ္ထြက္ခြင့္ ေတာင္းခံျခင္း။

အေၾကာင္းအရာ။  ။ ကြ်ုႏု္ပ္သည္ မိမိ၏ ကိုယ္ေရး ကိုယ္တာ အၾကပ္အတည္းမ်ားေၾကာင့္ အသင္း၏ ေလ့က်င့္ေရး အစီအစဥ္မ်ား၊ ျပိဳင္ပြဲဝင္ျခင္း အစီအစဥ္မ်ားကို ပါဝင္ဆင္ႏြဲရန္ အခက္အခဲမ်ား ရွိလာပါသျဖင့္ အသင္းသားအျဖစ္မွ ႏုတ္ထြက္ခြင့္ ျပဳပါရန္ ေလးစားစြာ ပန္ၾကားအပ္ပါသည္။ ယခုလို ႏုတ္ထြက္ရျခင္းသည္ မိမိ၏ တစ္သီးပုဂၢလ အေျခအေနမေပးမူမ်ား ေၾကာင့္သာ မိမိဆႏၵအေလ်ာက္ ႏုတ္ထြက္ခြင့္ ေတာင္းခံရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ အသင္း၏ စည္းမ်ဥ္း စည္းကမ္း ဥပေဒမ်ား အေပၚတြင္ အခန္႔မသင့္မူ တစ္စံုတစ္ရာမွ် မရွိပါေၾကာင္း ထပ္ဆင့္ဝန္ခံအပ္ပါသည္။ အသင္းႏွင့္ အတူတကြ ရွိစဥ္ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ရွိၾကေသာ အသင္းသားမ်ား အားလံုးကိုလည္း အႏူးအညႊတ္ ေတာင္းပန္အပ္ပါသည္။ မိမိ၏ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ အေျခအေနမ်ားေၾကာင့္ အသင္းသားအျဖစ္မွ ႏုတ္ထြက္ခြင့္ ေတာင္းခံျခင္းအား နားလည္ခြင့္လႊတ္ ေပးေစလိုေၾကာင္း အႏူးအညႊတ္ ေတာင္းပန္အပ္ပါသည္။ မိမိအေနျဖင့္ အသင္းသားအျဖစ္မွ ႏုတ္ထြက္ျပီးေသာ္လည္း အသင္း၏ အမာခံ ပရိတ္သတ္ တစ္ဦး အေနျဖင့္ အသင္းအား ဆက္လက္ေထာက္ခံ အားေပးေနမည္ ျဖစ္ပါသည္။

မွတ္ခ်က္။ ။ အုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ား အေနျဖင့္ အသင္းသား အျဖစ္မွ တရားဝင္ ႏုတ္ထြက္ခြင့္ ျပဳေပးသည္ႏွင့္ သံုးရက္အတြင္း အသင္းမွ ပ့ံပိုးကူညီေပးထားပါေသာ ပစၥည္းမ်ားအား ျပန္လည္ ေပးအပ္မည္ ျဖစ္ပါသည္။ Super Eagles ေအာင္ျမင္ပါေစေၾကာင္း ဆုမြန္ေကာင္း ေတာင္းေပးပါသည္။

ခင္ဗ်ားတို႔ ေခၚတ့ဲ "ေကာလိပ္ဂ်င္ ေနဝင္း" ေပါ့ဗ်ာ…"

သည္လို ထြက္စာတင္ေတာ့ တစ္ခ်ဳိ႕အသင္းေဖာ္ေတြက "ေဟာဗ်ာ ေကာ္လိပ္ဂ်င္" တို႔မ်ား ထြက္စာတင္တာေတာင္ လြမ္းစရာေလး ျဖစ္ေအာင္ ေရးသြားသဗ်ား" တ့ဲ။ တကယ္က ဘာလို႔ထြက္ရသလဲ ဆိုရင္ ေနာင္လာမယ့္ ဧၿပီလက်ရင္ လိႈင္ နဲ႔ ဇာတ္ေပါင္းခန္း ဖြင့္ရေတာ့မွာမို႔ ထြက္လိုက္တာပါပဲ။

ေျပာခ်င္တာ ခုမွလာပါျပီ။ ေစာေစာက ခ်န္ခ့ဲတ့ဲ ေနရာျဖစ္တ့ဲ ေဆးခန္းတစ္ခုမွာ ရတ့ဲ အမည္။ တကယ္ေတာ့ အ့ဲသည္ေနရာက က်ေနာ့္နာမည္ကို "ခ်စ္ကို" လို႔ပဲ သိၾကပါတယ္။ သို႔ေပမင့္ က်ေတာ့္ ပါရမီ အထံုကိုက ေနရာေျပာင္းရင္ ဘဝသာ မေျပာင္းရင္ ေနမယ္ နာမည္ေတာ့ ေျပာင္းကို ေျပာင္းရမယ္ ဆိုတ့ဲ ဘဝပါရမီ ရွိထားတယ္ မလား။ သည္ေတာ့ ေျပာင္းဖို႔ ကံဖန္လာတယ္ေပါ့။ ဘယ္လိုေျပာင္းလဲ ၾကည့္ေလ။ လူေတြဟာ စေနာက္ျပီးေတာ့ နာမည္ေတြကို ေျပာင္းျပန္လွန္ျပီး ေခၚၾကတယ္ မလား။ ဥပမာဗ်ာ "တြတ္ပီ" ဆိုရင္ "တီပြတ္"၊ "သန္းပိုင္" ဆိုရင္ "တိုင္ပန္း"၊ "ၾကည္လင္း" ဆိုရင္ "က်င္းလီ" တရုတ္နာမည္လိုလို ဘာလိုလိုေတြ ျဖစ္ကုန္ေရာ။

က်ေနာ့္က်ေတာ့ ၾကည့္ေလ။ သူတို႔သိတ့ဲ "ခ်စ္ကို"ကို ေျပာင္းျပန္လုပ္ေတာ့ "ခ်ဳိကစ္" ဒါက ပံုမွန္။ ဒါက ႐ိုးလြန္းတယ္။ က်ေနာ့္က်ေတာ့ သည္ေလာက္နဲ႔ မျပီးဘူး။ အႏီွ ေျပာင္းျပန္လွန္လို႕ ရတ့ဲ အမည္ကိုမွ အဖ်ားစြတ္ေခၚတယ္ေလ။ "ခ်ဳိကစ္" ကို "ခ်ဳိႀကီး" လို႔ေခၚတယ္ေပါ့။ "ႀကီး"ဆိုတာကို ဘာလို႕ တပ္သလဲ ဆိုေတာ့ ဥပမာဆိုပါေတာ့ "ကိုေသာင္းခိုင္" ဆို "ခိုင္ႀကီး"၊ "ဇင္မ်ဳိးႏိုင္"ဆို "နိုင္ႀကီး"၊ "ေကာလိပ္ဂ်င္" ဆို "ဂ်င္ႀကီး" လို႔ ေခၚသလိုပဲ။ က်ေနာ့္ ရဲ႕ ေျပာင္းျပန္နာမည္ "ခ်ဳိကစ္" ဆိုတာကို "ႀကီး" ထည့္ျပီး "ခ်ဳိႀကီး" လုပ္လိုက္ၾကေတာ္မူတာပါပဲ။ သည္ေလာက္နဲ႔ ျပီးမသြားေသးဘူး။ အ့ဲသည့္ "ခ်ဳိႀကီး" ကို ထပ္ျပီး ေျပာင္းျပန္ လွန္ၾကေတာ္မူတ့ဲ အခါမွာေတာ့ က်ေနာ့္ နာမည္ဟာ "ခ်ီးယို" ျဖစ္သြားေတာ့တာပါပဲ။    ။

ေမာင္ကရုဏာ(ေက်ာက္ေဆာင္စမ္း)



(၁၆) "ဖခင္ေလာင္းႀကီး က်ေနာ္…(၁)"

အစကေတာ့ ႐ိုး႐ိုးပဲ ေမြးဖို႔ လိႈင္ႏွင့္ က်ေနာ္ တိုင္ပင္ ထားၾကသည္။ ကိုယ္ဝန္အပ္ထားသည့္ ဆရာဝန္ႀကီး ကလည္း ကေလးအေနအထား ေကာင္းပါသည္ မွန္ပါသည္ ဆိုသျဖင့္ ဗိုက္နာမည့္ ရက္ကို ထိုင္ေစာင့္ ခ့ဲၾကသည္။

Due Date မေရာက္ခင္ တစ္ရက္အလို အထိ အထဲက သားေတာ္ေမာင္ သေရစည္သူေမာင္ေမာင္ ခမ်ာက ဘာဟန္ေရးမွ် မျပေလေတာ့ OG ထံ သြားျပရသည္။ OG က ခ်က္ျခင္း Ultrasound ႐ိုက္ဖို႔ Command ေပးသည္။ ခ်က္ျခင္းပဲ Ultrasound Result ကို သူ႔လူနာေတြ မရွိေတာ့ေပမင့္ မျပန္ပဲ ေစာင့္ၾကည့္ေပးသည္။ Associate Professor ေဒါက္တာ လ့ဲလ့ဲဝင္း ျဖစ္ပါသည္။ အလြန္မတန္ ေက်းဇူးတင္စရာ ေကာင္းပါသည္။

Ultrasound Result ရေတာ့ ဆရာဝန္ႀကီး သြားျပသည္။ "သမီးေရ သားအိမ္က လံုးဝ မပြင့္ဘူူး ျဖစ္ေနတယ္ သည္ေတာ့ နက္ျဖန္ တစ္ရက္ ေစာင့္ၾကည့္ျပီး January (5) ရက္ေန႔ ခြဲေမြးၾကစို႔။ အကယ္၍ နက္ျဖန္ခါ ဗိုက္နာလာလို႔ ထြက္ခ်င္သပ ဆိုလည္း ထြက္ေပါ့ကြယ္" သည္ေတာ့ ဘာေျပာရမည္နည္း။ "ဟုတ္က့ဲပါ မမ အဆင္ေျပသလိုပဲ စီမံခန္႔ခြဲပါ" ေပါ့။

သည္ေတာ့ လိႈင့္ကို ေခၚျပီး လြတ္လပ္ေရးေန႔ ညေန (၄) နာရီမွာ အေနာက္ပိုင္း ေဆး႐ံုတြင္ Admission လုပ္လိုက္ၾကသည္။ အခေပးခန္း အမွတ္ေျခာက္ တြင္ ခုတင္ရသည္။ အခေပးခန္းဆိုေပမင့္ လူနာကုတင္ ေျခာက္ခုႏွင့္ ေျခာက္ေယာက္ခန္း ျဖစ္သည္။ ေျခာက္ေယာက္ခန္း ဆိုေပမင့္ အလံုပိတ္ အခန္း အဲယားကြန္း မရေတာ့ အေတာ္ေလး ပူသည္။ သို႔ေသာ္ ေယ်ဘုယ်အားျဖင့္ အဆင္ေျပပါသည္။ ပူတာတစ္ခုအတြက္နဲ႔ အဆင္မေျပဟု သတ္မွတ္ရလ်င္လည္း မမွ်တရာ က်မည္။

ညေန ေျခာက္နာရီ ထိုးေတာ့ လူနာတစ္ေယာက္ကို အမ်ဳိးသမီး လူနာေစာင့္ တစ္ေယာက္သာ ခ်န္၍ ထမင္းပို႔သူေတြ အျခား အမ်ဳိးသား လူနာေစာင့္ ေတြ အကုန္ေမာင္းထုက္သည္။ သည္လိုနဲ႔ပဲ သည္ေကာင္ကေတာ့ ျပန္လိမ့္လာခ့ဲရသည္။

ခြဲမည့္ေန႔ နံနက္ (5) ရက္ေန႔…

ခြဲမည့္ေန႔ ေရာက္ေတာ့ က်ေတာ္တို႔ အေစာႀကီး ေဆး႐ံုေရာက္သြားပါသည္။ သို႔ေသာ္ လူနာေဆာင္ထဲ ဝင္ခြင့္မရၾက။ ခ်န္ခ့ဲသည့္ အမ်ဳိးသမီး လူနာေစာင့္ သည္ပင္လ်င္ ေမာင္းထုက္ခံ ထိထားသည္။ ဆရာဝန္ႀကီး Round လွည့္ေနသည္ တ့ဲ။ ဟုတ္ပါသည္ ဆရာဝန္ Round လွည့္လ်င္ OG Ward မွာ အမ်ဳိးသား ေဝးေလစြ၊ အမ်ဳိးသမီး လူနာေစာင့္ ပင္လ်င္ အျပင္ထြက္ေပးရသည္။ OG ဆရာဝန္ႀကီး တစ္ေယာက္ ဟာသေျပာတာ ၾကားဖူးသည္။ သူ႔အမည္ ေဒါက္တာ ေက်ာ္ဝင္းတ့ဲ ယခင္ကေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံ ဆရာဝန္ အသင္းမွာ ဥကၠဌ ျဖစ္သည္။ သူ OG Ward မွာ Round လွည့္ေတာ့မည္ ဆိုလွ်င္ လူနာေစာင့္ေတြ အကုန္ အျပင္ထုက္ ဝန္ထမ္းတစ္ဦးက ေရွ႔ေျပး အေနနဲ႔ Ward ထဲ လွည့္ေအာ္ရသည္။ သူေအာ္ပံုက သည္လိုပါ "ေဒါက္တာ ေက်ာ္ဝင္း Round လွည့္မယ္ လူနာေတြ အားလံုး ပက္လတ္လွန္၊ ဒူးေထာင္၊ ေပါင္ကား ထားမယ္" သည္လိုပါ။ ေဒါက္တာ ေက်ာ္ဝင္း လာတာနဲ႔ လိုအပ္တ့ဲ ေနရာကို အဆင့္သင့္ ၾကည့္ရႈႏိုင္ဖို႔ ျဖစ္မည္။ ယခုလည္း ထိုနည္း ႏွင္ႏွင္ပါပဲ။

ဆရာဝန္ႀကီး Ruond လွည့္ျပီးေတာ့ 10 နာရီ ေက်ာ္ပါျပီ။ က်ေနာ္တို႔ကေတာ့ ေဆး႐ံုေအာက္မွာ ပါလာတ့ဲ ဖ်ာကေလး ခင္းျပီး ငုတ္တုတ္။ ကိုယ့္လူနာ ဘယ္လို ရွိစ ဆိုတာလည္း မသိရ။ ဖုန္းဆက္ေတာ့လည္း မကိုင္။ ေလး ငါး ခါေခၚလည္း မကိုင္ အထဲလည္း ဝင္လို႔မရ။ ေရာ္ ခက္ျပီ။ ခြဲခန္းမ်ား ဝင္ေနျပီလားဟ့ဲ ဆိုျပီး ခြဲခန္းေရွ႕ ေျပးေျပး စနည္းနာ ရတာ ဘယ္ႏွေခါက္မွန္း မသိေတာ့။ အိမ္း ခက္ချပီ။ ခဏေနမွ ေဒၚေရႊလိႈင္ဆီက ဖုန္းဝင္လာသည္။ သူ႔ဖုန္းနဲ႔ မဟုတ္။ တျခားလူဖုန္း ငွါးဆက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ေမြးခန္းထဲ ေရာက္ေနသည္ တ့ဲ။ ေမြးခန္းဆိုတာ ခြဲခန္းဝင္မည့္ လူနာေတြ သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ရသည့္ အခန္း ျဖစ္သည္။

ဖုန္းအဆက္အသြယ္ေလး ရေတာ့ မဆိုးဘူး ျဖစ္သြားသည္။ ခဏေနရင္ ခြဲခန္း ဝင္ရေတာ့မယ္ တ့ဲ။ ေရာ သည္လို ဆိုေတာ့ျဖင့္ ခြဲခန္းေရွ႕က သြားေစာင့္ ေနရေတာ့မည္။ ဟုတ္ပါသည္ မၾကာပါဘူး ဆယ့္တစ္နာရီ ေလာက္မွာ ေထာ္လီျဖင့္ လူနာတစ္ေယာက္ကို တြန္းလာသည္။ ဟုတ္ပါေသာ္ေကာ။ က်ေနာ့္ ဇနီး ေဒၚေရႊလိႈင္မွ ေဒၚေရႊလိႈင္ အစစ္။ ရာဇဝင္မွာ စာတင္ၾကသည့္ ကိႏၷရီ ကိႏၷရာ အလြမ္းထက္ ပိုမည္ထင္သည္။ က်ေနာ္ ေျပးျပီး သူ႔မ်က္ႏွာနား ကေန ေထာ္လီကိုင္ျပီး ခြဲခန္းေရွ႕ ထိလိုက္လာသည္။ သူကေတာ့ မ်က္လံုးေတြ မိွတ္ထားသည္။ က်ေနာ္ ေဘးမွာ ေရာက္ေနသည္ကိုပင္ သတိမထားမိေလာက္ေပ။ ကိုရီးယား ကားေတြ ထဲကလို ေတ့လြဲမဟုတ္ ထိလြဲျဖစ္သည္။ လူျခင္း ထိေနပါလ်က္ လြဲေနလို႕ ျဖစ္သည္။ ခဏေနေတာ့ သူ႔ကို ေခၚရသည္ "အဆင္ေျပလား၊ စိတ္ပူေနလား၊ စိတ္ကုိျငိမ္ေအာင္ ထိန္း အားလံုး အဆင္ေျပသြားမွာပါ ေနာ္" လိႈင္ကေတာ့ ေမးေစ့ေတြ တစ္ဆက္ဆက္ တုန္ျပီး ေျဖရွာသည္။ ဘာေတြ ေျဖမွန္းေတာ့ မသိ။ သူကိုယ္တိုင္လည္း သိမည္ မဟုတ္ေပ။

ခင္ပြန္းတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ ခြဲစိတ္ခန္း ဝင္မည့္ ဇနီးတစ္ေယာက္ကို ႏွစ္သိမ့္မူ ေပးခ်ိန္ တစ္မိနစ္ သာသာပဲ ရသည္။ သို႔ေပမင့္ ႏွစ္သိမ့္သည္ ဆိုေသာ အလုပ္သည္ အလြန္မတန္ လြယ္ေသာ အလုပ္ျဖစ္သည္။ တကယ္တမ္း ရင္ဆိုင္ရသူ အဖို႔ မလြယ္ေရးခ် မလြယ္။ စိတ္တြင္ ဂယက္ေတြ ထေနသည္။ ဘာေတြမွန္းကို မသိေတာ့။ ထိုအလြယ္ကူဆံုး အလုပ္ဆိုသည့္ ႏွစ္သိမ့္သည့္ အလုပ္ကိုပင္ က်ေတာ္ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ တန္းတန္း မလုပ္နုိင္။ က်ေတာ့္ စိတ္ေတြလည္း ဂယက္ထေနပါသည္။

ဆယ့္တစ္နာရီ တိတိတြင္ လိႈင္ ခြဲခန္း ဝင္သြားပါသည္။ အထဲက လိႈင္မေျပာႏွင့္ အျပင္က က်ေနာ္စိတ္ေတြကို က်ေနာ္ ေစ့ေစ့ႀကီးကို ၾကည့္ပစ္လိုက္သည္။ ဂယက္ထေနေသာ စိတ္ကို ျဖစ္သည္။ "ဘာျဖစ္ေနသလဲ ငါ့စိတ္ေတြ ဘာျဖစ္ေနသလဲ၊ စိတ္ပူပန္ျခင္း ဆိုတာ ဒါလား၊ ေသာက ဆိုတာေရာ ဒါလား" သည္အေၾကာင္းေတြကို ေလ့လာခြင့္ ရသည္။ ထိန္းခ်ဳပ္ခြင့္ ရသည္။ တစ္ခ်ဳိ႔စကၠန္႔ေတြမွာ တည္ျငိမ္လို္က္ တစ္ခ်ဳိ႔ စကၠန္႔ေတြမွာ ဂယက္ထလိုက္ႏွင့္ပင္ ခြဲခန္းေရွ႕မွာ ေအာ္သံ တစ္ခု ၾကားရသည္။ တကယ္ေတာ့ ခြဲခန္း ေရွ႕က မိနစ္မျခား ေအာ္ေနတာပါပဲ။ သို႔ေသာ္ ယခု ေအာ္သံေလာက္ က်ေနာ့္စိတ္ကို ဂယက္ထသြားေစ ႏိုင္စြမ္း မရွိျခင္း ျဖစ္သည္။

"နန္းျဖိဳးျဖိဳးလိႈင္ လူနာေစာင့္ ရွိလား"

ဆူညံေနေသာ္လည္း အသံက အလြန္းမတန္ ရွင္းပါသည္။ ႏွစ္ခါ ျပန္ေမးစရာမလို။ က်ေတာ္ အရႈးတစ္ပိုင္း ေျပးလႊား သြားသည္။

"က်ေတာ္ပါ ခမ်ာ က်ေတာ္ပါ"

"ကေလး ေသြးစစ္ရမယ္ေနာ္ ေအာက္က LAB မွာ သည္ပုလင္းေတြ သြားေပးေပးပါ ၿပီးရင္ သည္စာအုပ္ ျပန္ယူလာေပး"

"ဟုတ္က့ဲပါ ခင္မ်ာ။ ဟုတ္က့ဲပါ"

အ့ဲသည္မွာ အေပၚ ႏွစ္လႊာကေန ေအာ္ေျမညီထပ္ အဆင္း ေလွကားေပၚမွာ စဥ္းစားခန္း ဝင္ျပီး စိတ္ေတြ ဂယက္ ဆက္တုိက္ ထသည္။ က်ေနာ္ ဂယက္ ထပံုက ေဟာသည္လိုေတြ…

"ေအာ္ စစ္ဆိုလည္း စစ္ေပါ့။ သို႔ေသာ္ ေစာေစာက ေသြးပုလင္းေတြ လာေပးတ့ဲ ဆရာဝန္ေလးက ဘာလို႔ အသံေတြ တုန္ေနရသနည္း။ ငါပဲ နားမေကာင္းလို႔ လား။ သည္ေမြးခါစ ကေလးေလးက ဘာအတြက္မ်ား ေသြးစစ္စရာ လိုပါသနည္း"

ေလွကားေပၚမွာ ေတြးလိုက္တ့ဲ အေတြးေတြက ေသာင္းေျခာက္ေထာင္ ဘာမွ ေရေရ ရာရာ မရွိ။ ဘယ္လိုေရာက္မွန္း မသိ Lab ေရွ႕ ေရာက္သြားသည္။ Lab က Reg လုပ္သည္။ ေသြးပုလင္းေတြ လက္ခံထားလိုက္သည္။ ျပီးေတာ့ စက္႐ုပ္ ခႏၶာကိုယ္နဲ႔ အေပၚ ျပန္တတ္မည္ အလုပ္ ေနာက္ျပန္လွည့္ျပီး စိတ္ထဲမွာ မရွင္း မရွင္း ျဖစ္ေနတာေလးေတာ့ ေမးခ်င္သည္။

"ဆရာမ သည္လို ေသြးစစ္တာက ကေလးတိုင္း စစ္တာပါလား ခင္မ်ာ"

သူကေတာ့ အေျဖကို တန္းခနဲ ေျဖတာပါပဲ။ က်နာ္ကေတာ့ သူ႔အေျဖကို ၾကားလည္း မၾကားဝံ့ ၾကားလည္း ၾကားခ်င္ နားနဲ႔ မနာ ဖဝါးနဲ႔သာ နာလိုက္ပါသည္။

"ဟုတ္တယ္ေလ ကေလးတိုင္ စစ္တာ ေသြးေဖါက္တာ မဟုတ္ဘူးေလ ကေလး ခ်က္တုိင္က ေသြးကို ယူတာ"

က်ေတာ္ ေသေသခ်ာခ်ာႀကီးကို မွတ္မိပါသည္။ ထိုစကား ၾကားအျပီး က်ေတာ့္ဘဝတြင္ အရွည္ဆံုး သက္ျပင္းႀကီး တစ္ခု မႈတ္ထုက္လိုက္ပါသည္။ မွတ္မိေသးသည္ ဒုတိယထပ္ ခြဲခန္းေရွ႕ ေရာက္ခါမွွ ထိုသက္ျပင္း အဆံုးသတ္သြားသည္။

သည္လိုနဲ႔ ခြဲခန္းေရွ႕မွာ ငါးမိနစ္ေလာက္ ေတာင္ေလ်ာက္ေျမာက္ေလ်ာက္ လုပ္ေနလို္က္သည္။ ေတာင္ေလ်ာက္ ေျမာက္ေလ်ာက္ဆိုတာဟာ တစ္နည္းအားျဖင့္ စိတ္ဂဏွာ မျငိမ္မူကို ဖံုးဖိဖို႔ အတြက္ ျဖစ္ပါသည္။ တစ္ေနရာတည္းတြင္ ႀကိဳးနဲ႔ တုပ္ထားျပီး ျငိမ္ျငိမ္ ထိုင္ခိုင္းထားလည္း ဒူးကေလးေတာ့ ထိုအခ်ိန္မွာ လႈပ္ေနေပလိမ့္မည္။ ခဏေနေတာ့ တန္ပိုျမင့္ေနတ့ဲ က်ေနာ့္စိတ္ကို အျမင့္ဆံုး ေရာက္ေအာင္ ဆြဲတင္မည့္ အသံတစ္ခု နားထဲ ခြင္းထြက္လာျပန္သည္။

"နန္းျဖိဳးျဖိဳးလိႈင္ အိမ္က ရွိလား"

က်ေတာ္ ေျပးးရျပန္ျပီ ျမတ္စြာ႔ဘုရား။

"ရွိပါတယ္ ခင္မ်ာ ရွိပါတယ္ ခင္မ်ာ့"

" (11:28) မိနစ္မွာ သားေယာက္က်ားေလး ေမြးတယ္ေနာ္။ သည္အထုပ္ကေလးကို ေရွ႕က လင္းေရာင္ျခည္ Lab မွာ သြားပို႔ရမယ္။ အေျဖရရင္ ဆရာဝန္ႀကီး ခ်က္ျခင္း ျပန္ၾကည့္မယ္" သည္လိုပါ။

သည္မွာလည္း က်ေနာ္ ေျပးရျပန္ပါျပီ။ ကားလမ္းကူးတာ ကားမတိုက္ေအာင္ မနည္း စိတ္ကို ထိန္းျပီး ကူးရသည္။

"အမယ္မင္း ဆရာရယ္ သားေယာက္က်ားေလး ေမြးတယ္ေျပာျပီး လက္ထဲ သားကေလး လာေပးရမယ့္ဟာ ဘယ့္ႏွယ့္ ဘာမွန္း မသိတ့ဲ လက္သီးဆုပ္ သာသာေလာက္ ရွိတ့ဲ ေရထုပ္လိုလို ဘာလိုလို အထုပ္ႀကီး ဓါတ္ခြဲခန္း ပို႔ခိုင္း ေနျပန္ျပီဟ့ဲ" အေတြးေပါင္းစံုျဖင့္ ဓါတ္ခြဲခန္း သြားပို႔လိုက္ရသည္။ အေျဖက တစ္ပတ္ၾကာမည္တ့ဲ။

အေမာတစ္ေကာနဲ႔ ခြဲစိတ္ခန္းေရွ႕ ျပန္ေရာက္ေတာ့ လျပည့္ဝန္းႀကီး နဲ႔ တူတ့ဲ ေဖေဖ့သားကေလးဟာ သူ႔ဖြါးဖြါး လက္ထဲမယ္ မိန္းစက္ ေနပါျပီ။

ေဖေဖ့စိတ္ေတြ… ဂယက္ထေနေသာ ေဖေဖ့ စိတ္ေတြသည္ ခ်က္ျခင္း ပံုမွန္ အေနအထားသို႔ ျပန္ေရာက္ လာရသည္။ သို႔ေသာ္… ေနာက္ထပ္ ေနာက္ထပ္ ဂယက္ထမူေတြ ရွိပါေသးသည္။



(၁၇) "ဖခင္ေလာင္းႀကီး က်ေနာ္… အပိုင္း(၂)"

အပိုင္း(၂) ကိုေဖာ္ျပမည္ဟု ဆိုခ့ဲသည့္အတိုင္း ယခု ေဖာ္ျပပါေတာ့မည္။ ယမန္ေန႔က ဆိုခ့ဲသည့္အတိုင္း ဂယက္ ထမူေတြသည္ ထိုမွ်ျဖင့္ အဆံုး မသတ္သြားေခ်။

မည္သို႔ဆိုေစ စိတ္ဂယက္ေတြ ထျပီး အေမာတစ္ေကာႏွင့္ ေျပးတတ္လာသည့္ က်ေနာ့္ကို သားေလး၏ မ်က္ႏွာက ရင္ကို ေအးခ်မ္းမူ အျပည့္ ေပးနိုင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ သားကေလးေတာ့ ထြက္လာပါျပီ။ လူႀကီး က်န္ေသးသည္ ခြဲခန္းထဲမွာ လိႈင္ က်န္ေသး သည္ေလ။ က်ေနာ့္ လိႈင္ က်န္ေသးသည္။ ခုခ်ိန္ဆို ခြဲခန္းထဲမယ္ ဗိုက္ပြင့္ႀကီးႏွင့္ ပင္ရွိေနဦးမည္။ သူ႔ခမ်ာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ စိတ္ဂယက္ ထေနေပလိမ့္မည္နည္း။ သူခံစားရသည့္ စိတ္ခံစားမူကို က်ေနာ္ မည္က့ဲသို႔မွ် မမွန္းဆနိုင္။ စကားလံုးျဖင့္လည္း ေရးျပလို႔ မရႏိုင္။

ဒါပဲျဖစ္သည္။ အမ်ဳိးသမီးထု တစ္ရပ္လံုးကို အမ်ဳိးသားထုက ဘယ္ေသာအခါမွ ရင္ေပါင္ မတန္းႏိုင္ေသာ အရာဟု ဆိုခ်င္သည္။ မွန္ပါသည္။ အမ်ဳိးသားေတြဟာ မည္သည့္ တီထြင္မူ၊ ႀကိဳးပမ္းမူေတြမယ္ ဘယ္လိုပင္ အစြမ္းျပေနေစဦးေတာ့ ရင္ေသြးတစ္ေယာက္ကို အစမွသည္ အဆံုးတိုင္ မိမိကိုယ္ကို တာဝန္ယူမူ၊ တာဝန္ခံမူ အျပည့္ျဖင့္ လူ႔ေလာက ေဘာင္ထဲ သုႆန္ မ်က္ေစာင္းထိုး၍ တစ္မ်ဳိး၊ ကိုယ္ခႏၶာ အလီွးအျဖတ္ခံ၍ တစ္ဖံု အနစ္နာခံ ကိုယ္က်ဳိးစြန္႔ႏိုင္သည့္ အလုပ္ အမ်ဳိးသားေတြ ဘယ္ေသာ အခါမွ လုပ္ခြင့္ ရၾကမည္ မဟုတ္ေခ်။ ဒါသည္ပင္လွ်င္ အမ်ဳိးသမီးထုႀကီး တစ္ရပ္လံုး အတြက္ သဘာဝက ေပးအပ္ထားေသာ မဟာႀကိဳးပမ္းခြင့္ႀကီး ျဖစ္သည္။ I really appreciate & respect Darling "Hlaing".

ေျပာစရာေတြမ်ားေတာ့ နည္းနည္း တိုတိုႏွင့္ လိုရင္း သြားရေတာ့မည္။ ခဏေနေတာ့ ခြဲခန္းထဲကေန ေထာ္လီႀကီးႏွင့္ လိႈင္ထြက္လာပါသည္။ လိႈင့္ကို ခြဲခန္းသံုး ေထာ္လီေပၚကေန Ward သံုး ေထာ္လီေပၚ ဝိုင္းမျပီး ေျပာင္းရသည္။ ျပီးေတာ့ သူ႔ရဲ႕ ေမာပန္းႏြမ္းနယ္မူေတြကို ေျဖသိမ့္ဖို႔ သားေလး မ်က္ႏွာကေလး သူျမင္ရေလာက္တ့ဲ အေနအထားကေန အခန္းသို႔ သြားရာ လမ္းတစ္ေလ်ာက္ ေျမွာက္ျပရသည္။

"သက္သာလား ဟင္၊ အဆင္ေျပလား"

က်ေနာ့္အေမး သိသိႀကီးႏွင့္ ေမးျခင္း ျဖစ္သည္။ လိႈင္က ေခါင္းကေလး ႏွစ္ခ်က္ ဆင့္ျပီး ညင္သာစြာ ျငိမ့္ျပသည္။ သိတာေပါ့ လိႈင္ရယ္။ သည္အခ်ိန္ဘယ္ နာဦးမလဲ။ ခႏၶာကိုယ္ ေအာက္ပိုင္း တစ္ခုလံုးက ထံေဆးထိုးထားျခင္းေၾကာင့္ ထံုးေဆး မျပယ္ေသးခင္ အထိေတာ့ ဘာနာက်င္ ခံစားမူမွ ရဦးမည္ မဟုတ္ေခ်။ ထံုေဆးျပယ္ရင္ ေတာ့…။

ညေနပိုင္း ေရာက္ေတာ့ ထံုေဆးျပယ္စ ျပဳပါျပီ။ မိတ္ေဆြတို႔ ဓါးရွဖူးၾကတယ္ မလားဗ်ာ။ ဒါေလး သည္ပင္လ်င္ အေတာ္အသင့္ ခံစားရေသးသည္။ ယခုဟာက ေျခာက္လကၼေလာက္ ဗိုက္ကိုခြဲျပီး အေမႊအေႏွာက္ခံထားရျခင္း ျဖစ္သည္။ သည္ခံစားမူကို ကိုယ္တိုင္ ခံစားရသူေလာက္ သိႏိုင္႐ိုးလား။ စကားလံုး အျဖစ္ေရာ သည္ခံစားမူေတြကို ေရးျပလို႔ ရႏိုင္ပါ့မလား။ ထို႔ေၾကာင့္ မေရးေတာ့ပါ နာက်င္ခံစား ရသည္ဟုသာ ႐ိုးရိုးကေလး မွတ္ၾကပါေလ။

ၿပီးေတာ့ ခြဲခန္းထဲမယ္ ဆရာဝန္ႀကီးက "ခြဲေမြးတာ မွန္သြားသည္" ေျပာသည့္ဟု လိႈင္က ဆိုသည္။ သားအိမ္ထဲမယ္ လက္သီးဆုပ္ သာသာရွိသည့္ ေရအိပ္တစ္ခု ေတြ႔သည္ဟု ဆိုသည္။ က်ေနာ္ ဓါတ္ခြဲခန္း သြားပို႔ရတာ ဒါပဲ ျဖစ္မည္။ ဂယက္ထစရာ သည္ကိစၥတစ္ခု ရွိေသးသည္။ အေျဖက မရေသး။ သို႔ေသာ္ သိပ္ေတာ့ စိတ္ပူစရာ မရွိလွ။ ခႏၶာကိုယ္အတြက္ မလိုအပ္တ့ဲ အစိတ္အပိုင္း တစ္ခု ကိုယ္ခႏၶာထဲက ထုက္ပစ္ျပီးလ်င္ အႏၶရာယ္ ကင္းျပီးဟု ယူဆႏိုင္ပါသည္။ သို႔အတြက္ေၾကာင့္ အေျဖရျပီးလား တြင္တြင္ေမးေနသည္ လိႈင့္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ရွင္းျပ ထားရသည္။

သားကေလးကေတာ့ အေျခအေန ေကာင္းပါသည္။ သို႔ေသာ္…။ ထို "သို႔ေသာ္" ဆိုသည့္ စကားဆက္ကို မည္သူမွ ၾကားခ်င္ လိမ့္မည္ မဟုတ္ေခ်။ က်ေနာ္ ကိုယ္တိုင္လည္း မေျပာခ်င္ပါ။ သို႔ေသာ္ မေျပာမျပီး၊ မတီးလ်င္ မျမည္ပါ။ မိခင္ႏို႔ ဝင္ျပီး ႏွစ္ရက္သံုးရက္ ေလာက္ရွိလွ်င္ ကေလးအသားဝါတတ္တာ သဘာဝျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ သားကေလးမွာ ေမြးသည့္ေန႔ မွ ေနာက္ရက္မွာ အသားဝါလာခ့ဲသည္။ ခႏၶာကိုယ္ အပူခ်ိန္ ျမင့္တတ္ေနသည္။ ႏွလံုးခုန္ႏႈန္း ျမန္ေနသည္။ ဆီးသြားေတာ့ ဆီးက ေတာ္ေတာ္ေလး ဝါသည္။ သို႔ေသာ္ ဒါကို သဘာဝဟုသာ ယူဆ၍ ကိုယ္တိုင္ ဘာမွ် မတတ္နိိင္သည့္ အတြက္ အိမ္ျပန္လာရသည္။ ေျခာက္နာရီထိုးျပီေလ။ ေျခာက္နာရီ ဆိုလ်င္ ေမာင္းထုက္ပါျပီ ေသာ္ေကာ။ လိႈင္ရယ္ သားေလးရယ္ လိႈင္အေဒၚ ရယ္ က်န္ရစ္ခ့ဲသည္။

သားေလးက ထိုည တစ္ညလံုး ေကာင္းေကာင္း မအိပ္ပါ။ အသားကလည္း ပိုဝါလာသည္။ ဆီးဝါသည္။ မနက္ လိႈင္ဆီဖုန္း ဆက္ေတာ့ ကေလးေဆာင္မွာ ကေလးဆရာဝန္ျဖင့္ သြားျပသည္ဟု ဆိုသည္။ ျပီးေတာ့ သူတို႔က ကေလးကို G6PD ေရာဂါရွိသည္ဟု သံသယ ရွိေနသည္ဟု ဆိုသည္။ ထိုေၾကာင့္ ေသခ်ာေအာင္ ကေလးေသြးကို စစ္ရမည္ဟု ဆိုသည္။

လိႈင္ဆီက သည္စကားၾကားျပီး က်ေနာ္ ေခါင္းႀကီး လည္ထြက္သြားသည္။ မတ္တပ္ရပ္ႀကီး ခဏေသသည္ဆိုတာ ဒါမ်ဳိး ျဖစ္မည္။ လိႈင္ဆီက ေရာဂါ အမည္ကို ေသခ်ာေအာင္ ျပန္ေမး ရသည္။

"G6BD" တ့ဲလား သားရယ္။

ကဲ သည္လိုဆိုေတာ့ ဘာမွန္း မသိတ့ဲ G6BD ကို အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာေတြမွာ ရွာေဖြ ဖတ္ရႈရသည္။ "G6BD" ဘာလဲ။ ဘယ္လဲ" ေပါ့။ ျပီးမွ သက္ျပင္းကေလးေတြ ညင္ညင္သာသာ ခ်ရသည္။ အားပါးတစ္ရေတာ့ မဟုတ္ေခ်။

"G6BD" အေၾကာင္းကို အပိုင္း(၃) တြင္ အက်ယ္တစ္ဝင့္ ေရးသား ေဖာ္ျပေပးသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ မိတ္ေဆြ အေပါင္း အသင္းမ်ား G6BD ေမြးရာပါ ခ်ဳိ႔တ့ဲ ေရာဂါပိုး အတြက္ႏွင့္ ဘာမွ ပူပန္ေသာက မေရာက္ေစဖို႔ ေမတၱာရပ္ခံပါရေစ။

ကဲ… ဆယ္တစ္နာရီ ထိုးျပီဆိုေတာ့ လိႈင့္ကို ေန႔လည္စာ သြားေကြ်း ရဦးမည္။



(၁၈) "ေရွးေဟာင္း ေႏွာင္းျဖစ္…"

(၁)

ဓေလ့ဆိုသည္မွာ လူေနမူ အသိုက္အဝန္း တစ္ခု၏ ႏွစ္ကာလ ရွည္ၾကာစြာ ေတြးၾက၊ ႀကံၾက၊ က်င့္သံုး လိုက္နာခ့ဲ၊ က်င့္သံုး လိုက္နာ လတၱံ႕ေသာ အရာမ်ား ျဖစ္သည္။

ကြ်န္ေတာ့္ဇာတိေျမ ေက်ာက္ေဆာင္စမ္းရြာ၏ လူေနမူ ဓေလ့၊ စရိုက္ႏွင့္ ထံုးတမ္း စဥ္လာမ်ားကို ေဖာက္သည္ခ်ျပဖို႔ ႀကိဳးစား ေနသည္မွာ ၾကာပါျပီ။ သို႔ေသာ္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အခ်က္အလတ္ ေစ့စံုေအာင္ အားထုက္လိုမူက ကန္႔လန္႔ခံ တားျမစ္သလို၊ အခ်ိန္အခါ အခြင့္အေရး မေပး မူကလည္း အေကာင္အထည္ မေဖာ္နိုင္ေအာင္ ကန္႔လန္႔ ခံေနေပသည္။

သို႕ေသာ္ သည္တစ္ခါေတာ့ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ျဖစ္ေအာင္ ေဖာ္လိုက္ ရေပေတာ့မည္။ သို႔ေပမင့္ အခ်က္အလတ္ သိပ္ျပည့္စံုေနလို႔ မဟုတ္၊ ေဖာ္ျပခ်င္စိတ္ကို မျမိဳသိပ္နိုင္၍သာ စာလံုးေတြအျဖစ္ စားျမည္း သေဘာမွ် ဖန္ဆင္း လိုက္မိျခင္း ျဖစ္သည္။

(၂)

ေက်ာက္ေဆာင္စမ္းသား မွန္လွ်င္ အဆဲေလး တစ္ပိုင္းတစ္ဆႏွင့္ စကားေျပာတတ္သည္။

ဆိုၾကပါစို႔။ အႏီွရြာသား ကိုးဆယ္ရာခိုင္ႏႈန္းခန္႔ ရဲ႕ အဓိက အသက္ေမြးေၾကာင္းအလုပ္ဟာ ေတာင္ယာ စိုက္ပ်ဳိးေရး ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ကလို ဆိုလ်င္ ရာသီဥတုႏွင့္ ဘယ္ပံုမွ လြတ္ကင္း၍ မရ။ သည္ေတာ့ ရာသီဥတု အေၾကာင္း ေျပာမယ္ ဆိုပါစို႔။

"ငါး႐ိုး မိုး လုပ္ပံုနဲ႔ သည္ႏွစ္ ငတ္ရခ်ည္ရဲ႕"

စိုက္ခါနီး ပ်ဳိးခါနီး မိုးမရြာ သျဖင့္ ညည္းၾက တြားၾကပံု ျဖစ္သည္။ ႐ိုး႐ိုးေျပာလည္း ရပါသည္။ သို႔ေသာ္ မေျပာ။ အဆဲကေလးနဲ႔မွ လိုရင္း ေရာက္သည္။ အားရ ပါးရ ရွိလွသည္။ အခ်င္းခ်င္း ေျပာမနာ ဆိုမနာ နားလည္မူ ရွိသည္ဟု အယူရွိသည္။

"ငါရီးလိုပဲ။ ငွါးလာတ့ဲ မင္းသမီး႐ုပ္က ေအာင္လံ ျမိဳ႕အဝင္ ဆိုင္းဘုတ္ လိုပဲဟ"

သည္အတုိင္းဆို သာမာန္လူအဖို႔ နားလည္ဖို႔ ခက္မည္။ ေက်ာက္ေဆာင္သား အခ်င္းခ်င္းဆိုလွ်င္ေတာ့ အရိပ္ျပလွ်င္ အေကာင္ျမင္ပါျပီ။ သည္ကိစၥ ရွင္းပါမည္။ ေက်ာက္ေဆာင္သားေတြသည္ ရိတ္သိမ္းျပီး ေကာက္ပဲ သီးႏွံေတြကို (၃၇) မိုင္ခန္႔ ေဝးသည့္ ေအာင္လံျမိဳ႕သို႔ သြားေရာက္ ေရာင္းခ်ေလ့ ရွိသည္။

ေအာင္လံျမိဳ႕အဝင္မွာ "ေအာင္လံျမိဳ႕မွ ႀကိဳဆိုပါ၏" ဆိုေသာ စာတန္းကိို ဆိုင္းဘုတ္ ခန္႕ခန္႔ညားညားႀကီး ျဖင့္ ခ်ိတ္ဆြဲထားသည္။ သို႕ေသာ္ ဆိုင္းဘုတ္အလြန္ ေနာက္ျပန္ လွည့္ၾကည့္လွ်င္ ထိုဆိုင္းဘုတ္ တစ္ခုတည္းမွာပင္ "ေအာင္လံျမိဳ႕မွ ႏုတ္ခြန္း ဆက္သပါ၏" ဟု ျပန္လည္ ေရးသားထားေလသည္။

သို႔ဆိုလွ်င္ အဘယ္ေၾကာင့္ "ရီးလိုပဲ။ ငါွးလာတ့ဲ မင္းသမီး ရုပ္က ေအာင္လံ ျမိဳ႕အဝင္ ဆိုင္းဘုတ္လိုပဲ" ဟု ဆိုဘိသနည္း။ သေဘာေပါက္ပါလ်င္ ရယ္ႏိုင္၊ ေမာႏိုင္ ၾကပါျပီ။

အဆဲကေလးေႏွာ တစ္ကြက္ေက်ာ္ ဝကၤဝုတၱိကေလးမ်ား ေရာကာ ေျပာတတ္ေသာ ေက်ာက္ေဆာင္စမ္း၏ ခ်စ္စရာ့ ဟန္ပန္ ဓေလ့ကေလး တစ္ခုုပါေပ။

(၃)

ေက်ာက္ေဆာင္စမ္းသား မွန္လ်င္ ေရအသံုး မၾကမ္းပါ။

ခုေတာ့ ေက်ာက္ေဆာင္စမ္းမွာ ေရေပါေနပါျပီ။ ေစတနာရွင္ အလွ်ဴရွင္တစ္ခ်ဳ်ိ႕က အဓိက ေရအရင္းအျမစ္ကို စိုက္ထူ လွ်ဴဒါန္းမူ၊ ေစတနာရွင္ ပရဟိတ လူငယ္တစ္ခ်ဳိ႕၏ ကာယစြမ္းအားတို႔ျဖင့္ ေက်ာက္ေဆာင္စမ္း ေရမရွားေတာ့ပါ။ မရွားယံုတင္ မက ျမိဳ႕ႀကီး ျပႀကီး မ်ားမွာလိုပင္ ေရးေမာ္တာ ခလုတ္ ႏွိပ္စရာ မလိုပဲ ေအာ္တို သက္ဆိိုင္ရာ အိမ္အသီးသီး၏ ေရဘံုဘိုင္မ်ားဆီ ေရေရာက္သည္အထိ အဆင္ေျပ ေခ်ာေမြ႔ခ့ဲပါျပီ။

သို႔ေသာ္ သည့္အရင္က ေရတစ္ခြက္ တစ္ဖလားကား လြယ္ကူမူ မရွိခ့ဲ။ မိန္း(မေတြ) ထုက အိုးႀကီး အိုးငယ္ အသြယ္သြယ္ျဖင့္ ရြာ႔ျပင္က လူလုပ္ လက္ယက္တြင္းမ်ားဆီ ေခါင္းရြက္ျဖင့္ မိုးမလင္းခင္ ေရခပ္ဆင္း ၾကရသည္။

ေယာက္(က်ားေတြ) ထုက ထမ္းတံပိုး သံုးကာ ေရွ႕ေနာက္ ေရးပံုး ႏွစ္ပံုးဆင့္ ပုခံုးအားကိုးျဖင့္လက္ယက္တြင္းမ်ား ဆီမွ ကိုယ္ဆီ အိမ္မ်ားထဲသို႔ ေန႔တစ္ဓူဝ လံုေလာက္မည့္ ေရပမာဏကို မိုးမလင္းခင္ ခပ္ယူ သယ္ေဆာင္ ၾကရသည္။

ႏြားလွည္း ရွိသူက (ေက်ာက္ေဆာင္းစမ္းမယ္ ေရစည္လွည္းဟု ေခၚသည္) ႏြားလွည္းႏွင့္ သယ္ယူၾကရသည္။ ေရစည္လွည္းကို မ်က္စိထဲ ေပၚေအာင္ ေဖာ္ၾကဴးရလ်င္ ႏြားဆိုတာေတာ့ ရွင္းလိမ့္မည္။ ေရစည္လွည္းကို ဆြဲသည့္ တံပိုးတြင္ တပ္ထားသည့္ ႏြာႏွစ္ေကာင္ေပါ့။ လွည္းဆိိုတာ ၾကေတာ့ သာမာန္ ျမင္ေလ့ ျမင္ထ ရွိသည့္ လွည့္မ်ဳိးကိုမွ ေနာက္က လူထိုင္လို႔ရသည့္ လွည္းယဥ္ ေနရာတြင္ ယေန႔ေခတ္တြင္ ေတြ႔ရေလ့ ရွိသည့္ ႏိုင္ငံျခားမွ စားအုန္းဆီ တင္သြင္းသည့္ စည္ပိုင္းျပာႀကီး မ်ားတင္ထားသည္ဟု ႐ႈျမင္နိုင္သည္။

သို႔ေသာ္ စင္စစ္ စည္ပိုင္းျပာ မဟုတ္။ ျမန္မာမူ ျမန္မာ အတတ္ပညာျဖင့္ တီထြင္ထားသည့္ ရာႏႈန္းျပည့္ လက္လုပ္ သစ္သား စည္ပိုင္းႀကီးသာ ျဖစ္သည္။ သစ္သားျပားႀကီး မ်ားကို စေကးက် ျဖတ္ေတာ္ကာ သံစည္းကြင္းႀကီးမ်ား စြတ္၍ ထိန္းကြပ္ လိုက္ေသာအခါ စည္ပိုင္းႀကီးကို ရပါျပီ။ အေပၚေအာက္ အေပါက္ ႏွစ္ဖက္ကို သစ္သားျပားႀကီးမ်ားျဖင့္ဆက္ အဝိုင္းသဏၭာန္ ႏွစ္ခ်ပ္ ျပဳလုပ္ ပိတ္လိုက္ပါလွ်င္ ေရစည္လွည္းရဲ႕ အစိတ္အပိုင္းတစ္ခု ျဖစ္တ့ဲ စည္ပိုင္းႀကီးကို ရပါျပီ။ (သည္အေၾကာင္း လံုးေစ့ ပတ္ေစ့ ေရးရပါလွ်င္ စာအေတာ္ ရွည္ႏိုင္ပါသည္)

ဤသည့္ စည္ပိုင္းႀကီးကို လွည္းေပၚတင္ အေပၚဖက္တစ္ အေပါက္ တစ္ေပါက္ ရွိမည္။ ျပီးလွ်င္ အပိတ္အစို႔ တစ္ခု ပါမည္။ ကန္ေတာ့ တတ္ျပီး ေရတြင္း ေရကန္မွ ေရကို ေရပံုျဖင့္ခပ္ယူ စည္ပိုင္းထဲ ေလာင္းထည့္ဖို႔ ျဖစ္သည္။ စည္ပိုင္းေနာက္ဖက္ အဝိုင္းမ်က္ႏွာျပင္ ေအာက္ေျခတြင္ အေပါက္တစ္ခု အစို႔ရွင္ႏွင့္ (ကန္ေတာ့ပါရဲ႕ ေရစည္ႏို႔ဟု ေခၚသည္) အေပါက္တစ္ခု ရွိသည္။ စည္ထဲက ေရေတြကို ေဖါက္ခ်ျပီး လိုရာဆီ သယ္ယူ ေျပာင္းေရႊ႕ ႏိုင္ဖို႔ ျဖစ္သည္။

သည္ေနရာမွာ ရြာျပင္တြင္ ရွိလွမွ ေရတြင္းေပါင္းက ဆယ္တြင္း မရွိ။ သည္ဆယ္တြင္းမွ တစ္ရြာလံုး အားမထားႏုိင္။ တစ္ခါတစ္ေလ ေရတြင္းေလး တစ္တြင္းမွာ ေရခပ္ဖို႔ လွည္းေပါင္း ႏွစ္ဆယ္ သံုးဆယ္ တန္းစီရသည္အထိ က်ေနာ္ ကို္ယ္တိုင္ ႀကံဳဖူးသည္။ အိုးျဖင့္၊ ထမ္းတံပိုးျဖင့္ သယ္ၾကသူေတြက က်ိတ္တိုး တိုး၍ ခပ္ယူႏိုင္သည္။ လွည္းက်ေတာ့ သည္လို က်ိတ္တိုး တိုး၍ ရေလာက္ေအာင္ ေနရာ မက်ယ္။ ေရတြင္းမွ ေရယိုေပါက္သည္လည္း အစဥ္ထာဝရသာ စီးဆင္း ေပးႏိုင္ေကာင္းမည္ မွန္ေသာ္လည္း လူေပါင္းေျမာင္မ်ားစြာ ခပ္ယူ ေသာက္သံုးဖို႔ က်ေတာ့ တစ္ျပိဳင္နက္ ဝန္ေဆာင္မူ မေပးႏိုင္ရွာ။

သည္ေတာ့ သည့္ထက္ ခပ္လွမ္းလွမ္း (၂)မိုင္ အကြာ တစ္ေနရာမွာ လင္ပန္းေခ်ာင္းဆိုတာ ရွိသည္။ ၁၂ ရာသီ ေရစီးဆင္းသည္။ သို႔ေသာ္ ေႏြရာသီဆိုလ်င္ေတာ့ ေရစီးက ေျမျပင္ထက္ လက္ႏွစ္လံုး သံုးလံုးခန္႔သာ ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ လြယ္ပါသည္။ ေရပံုးႀကီးႏွင့္ ေရခပ္ရဖို႔ ေရစီးေၾကာင္းထဲမွ ေျမႀကီးကို ဆယ္ယူျပီး ေရတြင္းနက္ႀကီး ျဖင့္ေအာင္ ဖန္တီးရသည္။ ျပီးလ်င္ ပါလာသည့္ ေရပံုးႀကီးျဖင့္ ခပ္ယူ စည္ပိုင္းႀကီးထဲ ေလာင္းထည့္ႏိုင္သည္။

သို႔ေသာ္ သည္ေခ်ာင္းမွ ေရအျပည့္ ထည္ျထားသည့္ သည္စည္ပိုင္းႀကီး အိမ္ေရာက္ဖို႕ ဆိုသည္မွာ ေျမျပင္ အဆုန္ အဆန္ လမ္းခရီးၾကမ္းကို သည္ႏြားညီေႏွာင္ ဖခံုးပြန္းေအာင္ ဆြဲပါမွ။ အသို႔ဆိုလ်င္ သည္ေက်ာက္ေဆာင္စမ္း သားေတြ၏ ေန႔စဥ္ ေရျပသနာကို ရိပ္စားမိျပီဟု ယူဆပါသည္။

ေရတစ္စက္၏ တန္ဖိုးကိို အေသြးထဲ အသားထဲက နားလည္ၾကသည္။ ေရခ်ဳိးလ်င္ အုန္းမႈတ္ခြက္ကေလးျဖင့္ ခ်ဳိးၾကရသည္။ တကယ္ေတာ့ အ့ဲသည့္ေခတ္ကတည္းကလဒန္ခြက္ ပလက္စတစ္ခြက္မ်ား မေပါမ်ားသည့္တုိင္ ဝယ္ယူသံုးစြဲ နိုင္ပါျပီ။ သို႔ေသာ္ မသံုး ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ ျခံဝန္းထဲက အုန္းပင္မွ အုန္းသီးကိုခ်၊ အုန္းဆံကိုစား အုန္းရည္ကိုေသာက္ အုန္းမႈတ္ခြတ္ကို အ႐ိုးတပ္ျပီး ေရးခ်ဳိးၾကသည္။ ေနာက္ဆံုး အုန္းခြံ႕ပါ အလြတ္မေပး မီးေမႊးရာတြင္ သံုးသည္။ အုန္းဆံႀကိဳးက်စ္ျပီး ႏြာခ်ည္ႀကိဳး လုပ္သည္။ ဘာမွ် အေလအလႊင့္ မျဖစ္။

ထမင္းအိုး မတည္ခင္ ဆန္ေဆးရသည္ မလား။ အႏွီ ဆန္ေဆးျပီးသည့္ ေရကို မည္သူမွ မသြန္ပစ္။ ဆန္ေဆးေရဟု ေခၚပါသည္။ အင္တံု ထဲထည့္ျပီး ပန္ကန္ေဆးရာမွ ထပ္သံုးရသည္။ ဘယ္လို ျဒပ္သဘာဝမွန္းကို မသိ။ အႏီွ ဆန္ေဆးေရ ဆိုတာဟာ ေတာ္ရံု ဆီေပ ပန္ကန္ဆို ဆပ္ျပာကိုမလို ဆန္ေဆးရည္ေလးႏွင့္သာ ပြတ္သတ္လိုက္ရင္ ဆီဆိုတာ ေရွာက်သြားတာမ်ဳိး။

ၿပီးေတာ့ ေဆးထားတ့ဲ ဆန္ထဲ ေရသန္႔ထည့္ ျပီး ထမင္းအုိးတည္၊ သူအခ်ိန္က်ရင္ ပြတ္ပြတ္ဆူ၊ သည္လိုဆိုရင္ အိုးထဲက အရည္ေတြကို ငဲွ႕ထုက္ရတယ္ မလား။ အ့ဲသည့္ အရည္က နာမည္ႀကီးေတာ့ နည္းနည္း ဆိုးတယ္ မသိရင္ အမ်ဳဳိးသမီး ထဘီက ေရညွစ္လို႔ ရတ့ဲ အရည္လိုလိုပဲ။ တကယ္ကထမိန္ရည္ (ထမင္းရည္)လို႔ ေခၚတယ္မလား။ အ့ဲသည့္အရည္ကိုလည္း လႊင့္မပစ္ရေပါင္ဗ်ာ။ က်ေတာ္တို႔ ခံုခံုမင္မင္ ထန္းလ်က္ကေလးနဲ႔ေပါက္ ေသာက္ခဲ႔ရပါ ေသာ္ေကာ။ တယ္ အားရွိ ဆိုသကိုး။ သိပ္မ်ားလြန္းေနရင္ ႏြားတို႔။ ေခြးတို႔ကို တိုက္သဗ်။

ေရတစ္စက္ အလဟသ ေျမႀကီးေပၚ ဖိတ္စင္ သြားေစဖို႔ ဆိုတာ ေက်ာက္ေဆာင္စမ္းရြာမွာ မျဖစ္နိိင္ပါဘူး။

ဟိုတုန္းက ေရးခ်ဳိးစနစ္ကို သည္လို အလြယ္ မွတ္နိုင္ပါတယ္။ မ်က္ႏွာသစ္ဖို႔ အုန္းမႈတ္ခြတ္ ႏွစ္ခြတ္၊ ေရခ်ဳိးဖို႔ က်ေတာ့ ဆပ္ျပာ မတုိက္ခင္ သံုးခြက္ ဆပ္ျပာတုိက္ျပီး သံုးခြပ္။ ဆပ္ျပာတုိက္ေနတုန္း တစ္ကိုယ္လံုး ရွိသမွ်ဂ်ီး(ေခ်း)ကို အေကာင္းဆံုး နည္းစနစ္သံုးျပီး ပိုးဆိုးပက္စက္ တြန္းေပ တိုက္ေပေတာ့ေပါ့။

ျပီးလ်င္ တြန္းျပီးသား ေခ်းလိပ္ကေလးေတြကို ေရသံုးခြက္နဲ႔ ေလာင္းခ်ျပီး အေခ်ာကုိင္လိုက္ ဆိုတ့ဲ သေဘာ။

ေရးျပရရင္ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ ေက်ာက္ေဆာင္စမ္းသားေတြဟာ ေရနဲ႔ ပက္သတ္ရင္ အဲသည့္ေလာက္ ဘဝနာခ႔ဲတယ္ကိုး။ သည္ေတာ့လည္း ခုခ်ိန္ ေရဘယ္ေလာက္ေပါေပါ ဘယ္ေတာ့မွ ေရကို ပိုးဆိုးပက္စက္ မသံုးေရးခ် မသံုး။  ။

(၁၉) “အေရွ႕က ေန၀န္းျမင့္ သည့္ႏွယ္…”

(၁)

တိတ္ဆိတ္ေနေသာ အခန္းတြင္းသို႔ ရိႈက္သံ အခ်ဳိ႕ထိုးေဖာက္ လာသည္။ “အို… လိႈင္ ငိုေနတယ္” က်ေနာ့္မယ္လည္း လိႈင့္ကုိ ႏွစ္သိမ့္ႏိုင္ဖို႔ ေနေနသာသာ ကုိယ့္ဘာသာပင္ အႏုျမဴ လက္နက္ အျပည့္တပ္ဆင္ ထားသည့္ အေမရိကန္ မရိန္းတပ္ဖြဲ႔တစ္ဖြဲ႕က ပိတ္ဆို႔ ၀န္းရံျခင္းခံ သံု႔ပန္းစစ္သား တစ္ေယာက္ႏွယ္ စံြ႔အ ေနခဲ့သည္။ လိႈင္ နဲ႔ က်ေနာ္တို႔၏ သားဦး စိုင္းျဖိဳးဥာဏေက်ာ္ကို (၅-၁-၂၀၁၇) တြင္ ဖြါးျမင္ခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္က (၅)လသာ ရိွေသးသည့္ သားကေလးကိုပင္ ခ်စ္လို႔ မ၀ေသးခ်ိန္၊ ငါးအၾကီးစားၾကီး တစ္ေကာင္ ကြန္တိုးသျဖင့္ ငါးေသး ငါးႏုပ္ ကြန္ပစ္ရန္ စိတ္မပါသည့္ အေျခအေနမ်ဳိးဟု ဆိုႏိုင္သည္။ သည္သားကေလး မ်က္ႏွာကိုပဲ စကၠန္႔တိုင္း တစ္စိမ့္စိမ့္ ၾကည့္ေနမိသည့္ အခ်ိန္လည္း ျဖစ္သည္။ လိႈင္ကေတာ့ ကုသေဆး မေပၚေသးသည့္ ေရာဂါေ၀ဒနာၾကီး တစ္ခု ခံစားေနရသည့္ႏွယ္ ေခါင္းကိုသာ တြင္တြင္ခါေနေတာ့သည္။ မည္သို႔မွ ႏွစ္သိမ့္၍ မရႏိုင္ေတာ့ပါ။ ေလာကဓံဆိုတာ ခက္သည္။ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ မျဖစ္ရသည့္ ဒုကၡ၊ မျဖစ္ခ်င္တာေတြ ျဖစ္ၾက ၾကံဳၾကိဳက္ၾကရသည့္ ဒုကၡဟု ေခၚသည့္ ေဘာင္ႏွစ္ခုၾကား၀ယ္ ပြတ္တိုက္ေျပးလႊား ေဆာ့ကစား ျပၾကသည္။ ခ်စ္တတ္ ၾကင္နာတတ္လြန္းၾကသည့္ လူသားမ်ား တစ္နည္းအားျဖင့္ အ၀ိဇၨာ ဖိစီးေနသည့္ လူသားတို႔ ခမ်ာမယ္ ေလာက ပင္လယ္ေဗြ၀ယ္ အခ်စ္ရူးၾကီး ရူးၾကရေတာ့သည္။ “သည္ေတာ့ လိႈင္ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ ဟင္” က်ေနာ္မယ္နည္းနည္းပါးပါးတီးေခါက္ၾကည့္ရသည္။ေတာ္ၾကာေနစိတ္ညစ္ညစ္ႏွင့္ ေပါက္ကရေတြ ေလွ်ာက္လုပ္ ေနမွျဖင့္ ဒုကၡ ႏွင့္ လွလွ ေတြ႔ေနဦးမည္။ လူဟာ စိတ္ဖိစီးမူ သိပ္မ်ားလာလွ်င္ တစ္နည္းနည္း ႏွင့္ စိတ္ထြက္ေပါက္ ရွာတတ္သည္။ က်ေနာ့္မယ္လည္း အဘက္ဘက္မွ ေတြးရသည္။ အေတြးေတ သိပ္မ်ားသြားလွ်င္ “အို ဖက္ဖက္ဖက္ မျဖစ္ႏိုင္တာေတြ” ဟု စိတ္ထဲက ထုက္ပစ္ဖို႔ ၾကိဳးစား ရသည္။ “လိႈင့္ အသိေတြ နည္းနည္းပါးပါး ေမးၾကည့္ ဦးမယ္၊ သည္အတို္္င္းၾကီး ဆက္သြားလို႔ေတာ့ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး ေမာင္” မွန္ပါသည္။ သားေလးက ခုမွ (၆)လပင္ မျပည့္ေသး။ ႏို႔ပင္ မျပတ္ေသး။ ခုေတာ့ ခက္ၿပီ။ သို႔ေသာ္ သည္လမ္းကလည္း ေျဖရွင္းသင့္သည့္ နည္းလမ္း မဟုတ္။ တစ္ျခားနည္းသာ စဥ္းစားဖို႕ တုိက္တြန္းရသည္။ ေန႔စဥ္မွတ္တမ္းမယ္ေတာ့ တစ္သက္ႏွင့္ တစ္ကိုယ္ သက္ျပင္း အခ်ရဆံုးေသာ ေနရက္မ်ား ဟုသာ ေတးမွတ္ထား မိသည္။

(၂)

“ေၾကာက္တယ္ ေမာင္ရယ္၊ ေသေသခ်ာခ်ာ မွာရသားႏွင့္ ေပါ့ဆ ရသလား ဆိုျပီး အနည္းဆံုးေတာ့ လိႈင့္ကို ဆူမွာပဲ” ထိုအခ်ိန္က လိႈင္႔မ်က္ႏွာကို ေငးၾကည့္ၿပီး သနားမိသည္။ စိုင္းထီးဆိုင္ ၏ “ျမင့္မိုရ္မို႔လား” ဆိုသည့္ သီးခ်င္းသံေတြက တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ တိုး၀င္လာတတ္သည္။ “လိမ္ညာတာ ကိုယ့္သေဘာႏွင့္ ဆန္႔က်င္တဲ့ အရာတစ္ခုပါ…” “ဒါေပမင့္ မင္း မသိေအာင္ ဖံုးကြယ္ထားတာရိွ… သည္ေတာင္ကို ေမာင္ျဖိဳမယ္ ျမင့္မိုရ္မို႔လား…” နာက်င္စရာ ဂီတသံစဥ္ေတြသည္ အသံတစ္ခုေၾကာင့္ နားထဲက လႊင့္ျပယ္သြားေစခဲ့သည္။ “မနန္းျဖိဳးျဖိဳးလိႈင္ ရိွလား” “ဟုတ္ကဲ့ ရိွပါတယ္ ခင္မ်ာ” က်ေနာ္ ထေအာ္တာ။ ကမန္းကတမ္းဆိုေတာ့ အသံနည္းနည္း က်ယ္သြားမည္ ထင္သည္။ “ေဆာရီး ဆရာမ၊ က်ေနာ္တို႔ အလွည့္က်ျပီလား” ရုပ္ရွင္မင္းသား ညႊန္႔၀င္းငယ္ငယ္က ရုပ္ရွင္ေတြထဲမယ္ ထမႏွဲ စားထားသည့္ အသံညွင္းေလးျဖင့္ ေတာင္းပန္တိုးရိႈးသမူ ျပဳရသည္။ ကိုယ္လြန္ထားသည္ကိုး။ “အို… အန္ကယ္ ၀င္လို႔ မရဘူးေလ၊ အမ်ဳိးသမီးပဲ ဆရာ၀န္နဲ႔ ေတြ႔လို႔ရမယ္” ရက္စက္ပါေပ့ ကေလးမရယ္။ ဘယ္ႏွယ့္ အန္ကယ္လို႔ပဲဗ်ာ။ သည္တစ္ခါေတာ့ ကေလးမ လြန္ျပီကြယ္။ ရိွေစေတာ့ ကုိယ္တိုင္ ကိုယ္က အူတူတူ ျဖစ္ေနတာ သူ႔လည္း အျပစ္မဆိုသာ။ ဒါေလာက္ေတာ့ ခံႏိုင္ရည္ ရိွပါျပီ။ ရိွခဲ့ပါျပီ ကေလးမရယ္။ တကယ္ေတာ့ လိႈင္တစ္ေယာက္တည္း ၀င္သြားလွ်င္ ဆရာ၀န္က လိႈင့္တစ္ေယာက္တည္းကိုပဲ ဖိဆူလိုက္မွာ စိုးရိမ္သည္။ အတူတူ၀င္ျပီး အဆူဆူခံရလွ်င္ လိႈင္လည္း အားရိွမယ္ေလ။ဒါေၾကာင့္ အူတူတူ အခ်ဳိးခ်ဳိးျပီး သိသိၾကီးႏွင့္အခန္းထဲ လိုက္၀င္ဖို႔ၾကိဳးစားျခင္းျဖစ္သည္။ အဟင္း... အန္ကယ္ အေခၚခံရတာ နည္းေတာင္ နည္းေသး။ လိႈင္အခန္းထဲ၀င္ျပီး ဆရာ၀န္ႏွင့္ေတြ႔ေနတုန္း ရြတ္လိုက္ရသည့္ ဂါထာေတြ ဆိုတာ စံုသြားတာပဲ။ တစ္သက္ႏွင့္ တစ္ကိုယ္ တစ္ခါမွ သည္ေလာက္ မရြတ္ဖူး၊ မဖတ္ဖူးဘူး ထင္တာပါပဲ။ လိႈင္ အဆူခံရမွာ စိုးလို႔ ျဖစ္သည္။

(၃)

ဆယ္မိနစ္ေလာက္ ရိွေတာ့ လိႈင္ အခန္းထဲက ျပန္ထြက္လာသည္။ မ်က္ႏွာကို အကဲခတ္ရသည္။ ေတာ္ေတာ္မ်ား ဆူလိုက္သလား။ အကဲခတ္မိသေလာက္ေတာ့ လိႈင့္မ်က္ႏွာဟာ ဆိုးဆိုး၀ါး၀ါးၾကီးေတာ့လည္း မဟုတ္ဟု ခန္႔မွန္းရသည္။ ဆရာ၀န္ၾကီး ဘာေျပာလိုက္သနည္း သိခ်င္လြန္းလွျပီ။ တစ္ခ်ဳိ႔က အိမ္ေထာင္သည္ ဘ၀မွာ ရင္ခုန္စရာေတြ မရိွေတာ့ဟု ဆိုၾကသည္။ သို႕ေသာ္ က်ေနာ့္မွာေတာ့ လိႈင့္ဆီက ဖြင့္ဟလာမည့္ စကားလံုးေတြကို ေစာင့္ဆိုင္းရတာဟာ ငယ္ငယ္က ရင္ခုန္တာထက္ ပိုသည္။ ပိုယံုသာ မက ဟာ့တ္အတတ္ခ့္ (Heart Attack) ရျပီး ေသႏိုင္သည္။ ဟိုအရင္တုန္းက လိႈင့္ဆီက အေျဖစကား ၾကားရမည့္ကို ေစာင့္ဆိုင္း ရတာထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ရင္ပိုခုန္ရသည္ဟု ထင္မိသည္။ လိႈင္က ေဆးေကာင္တာမွာ လိုအပ္သည့္ ေဆးေတြ၀ယ္ျပီး ေငြရွင္းေနသည္ကို ေစာင့္ဆိုင္းေနရသည္။ ဆႏၵေတြကို အလုိက္သိမူက ကာဆီးကာဆီး လုပ္ေနသည္။ ေငြျပန္အမ္းသည့္စာေရးမေလးက ခါတိုင္းထက္ ပိုၾကာသည္ဟု ထင္မိသည္။

အျပင္ေရာက္ေတာ့… က်ေနာ့္မွာ ေသမိန္႔က်ခံျပီးေသာ ရာဇ၀တ္သားက အာဏာဘကြက္သားကို ေမးသလို ရြံ႕တြန္႔တြန္႔ေလး ေမးရသည္။ “ဆရာ၀န္ၾကီး ဘာေျပာလိုက္လဲဟင္။ လိႈင္ကို ေတာ္ေတာ္မွ ဆူလုိက္သလား ဟင္” က်ေနာ္မွာ ဟက္အတတ္ ရေတာ့မည္။ လိႈင္ကေတာ့ တန္းမေျဖ။ Money Drop Myanmar အစီအစဥ္ထဲကလို တံခါးတစ္ခ်ပ္လွပ္ဖို႔ ေျခာက္ျခားစရာ အသံၾကီးကို ေစာင့္ဆိုင္းေနၾကရသည္ထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာသည္ဟု ထင္မိသည္။ ေနာက္ဆံုးမွ လိႈင္က လက္က်န္ သက္ျပင္းေတြကို အကုန္အစင္ မႈတ္ထုက္ျပီး ေလးလံထိုင္းမိႈင္းေသာ္လည္း အျပံဳးဘက္သို႔ နည္းနည္းလုေနသည့္ ႏႈတ္ခမ္းအစံုတို႔မွ ဖြင့္ဟလာသည္။ “ဆရာမ ၾကီးက ျပံဳးျပီးေတာ့ ေျပာတယ္။ ေဆးမေသာက္ဖူးလားတဲ့။ အဲဒါ ေနာက္တစ္ခါ ဗိုက္ၾကီးတာလုိ႔ ေခၚသည္၊ ၾကီးေတာ့လည္း ေမြးတာေပါ့။ လက္ရိွသားသားကို ႏို႔ျဖတ္္ေတာ့။ မစိုးရိမ္းပါနဲ႔ တဲ့။”

က်ေနာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္သား လက္က်န္ သက္ျပင္းေတြကို မႈတ္ထုက္ပစ္ျပီး ပထမဦးဆံုး အၾကိမ္ ျပံဳးၾကပါသည္။ ႏွစ္ကာလ ၾကာရွည္စြာ ေကြကြင္းခဲ့ရသည့္ ခ်စ္ဦးသူ ႏွစ္ေယာက္၏ ျပန္လည္ ေတြ႔ဆံုျခင္းႏွယ္ အျပံဳးႏွင့္ ျပန္လည္ ေတြ႔ဆံု ခဲ့ၾကသည္။ သို႔ေသာ္… အထက္ကို ေမွ်ာ္ၾကည့္လုိက္ေတသာ အခါ ဘ၀ေနမင္းၾကီးသည္ အေရွ႕ဘက္၀န္းဆီမွ တစ္ျဖည္းျဖည္း ျမင့္တတ္လာလိုက္တာ ေခါင္းေပၚတည့္တည့္ ပင္ေရာက္ေနႏွင့္ျပီ။

လိႈင္ေရ… တစ္ခါတစ္ရံ ဘ၀မယ္ ည (၁၀) နာရီၾကီးလည္း ေနမြန္းတည့္တတ္ ပါလား ဆိုတာကို ေမာင္ေတာ့ ေတြးေနမိတယ္ ကြယ္။ ။

ေမာင္ကရုဏာ (ေက်ာက္ေဆာင္စမ္း)