User talk:موسی خان

'''معرفی موسی خان افضلی بهادری فرزند محمد ایوب نواسه رمضان علی درکشور افغانستان ولا یت غزنی ولسوالی ناهور قریه بهادر ودر محله زیر تیریک درسال 1369هجری شمسی دریک خانواده متدین چشم به جهان گشود وتحصیلات ابتدای اش را درهمان منطقه در حوزه قائمیه بهادر تاسطح رسائل ومکاسب وهم چنان درمکتب لیسه جلگه بهادر تاصنف دوازدهم فرا گرفت ودر سال 1388 هجری شمسی  ازمکتب فارغ شده ودر کابل آمد ودر سال 1390 هجری شمسی درکانکور سراسری افغانستان شرکت نموده واز این طریق به پوهنحی ادبیات افشار کابل جهت ادامه تحصیلات عالی معرفی گردید وهم چنین جهت ادامه دروس حوزوی  به حوزه آیه الله محقق کابلی بعداز رخی ازمقالات موسی خان افضلی بهادری : 1

بسم الله الرحمن الرحیم

غروب آفتاب

مزاری زینت تاریخ و میهن مهرمان بابه                         شهیدراه آزادی  و مکتب   قهرمان    بابه سپه سالار و یار و یاور  مستضعفان  بابه                         ابرمردجهادسرخ قر ن! ای جاویدان بابه

کجای یوسفا! باردیگر  مصرملاحت را                         بگیرازگله گرگان قراروخواب وراحت را

تومارابابه ای بیداردل   بودی  پدر بودی                         انیس  ومونیس  وتاج سرونوروبصربودی

به چشم فتنه  هابرنده  شمشیردوسربودی                          تو خندق آفرین  مرحب براندازدیگربودی

بیست ودوم حوت سالروزشهادت بنیانگزارجنبش عدالتخواهی افغانستان رهبرشهیداستادعبدالعلی مزاری ویاران وفادارش گرامی باد!

آری !

امروزرابخواطری ازدست دادن بزرگ مرد چون مزاری بایدخون گریست.

اورفت وکوهستانهاوقله هاوبلندی های جبهه های استقامت هنوزآوازاورادارد.

اورفت هنوزکوچه هاوخانه های نیمه مخروبه ای غرب کابل وافشاربافریادهای حق طلبانه ای اوآشنااست.

کوه ها وصخره های وطن بهترین شاهدبراستقامت واستواریت اویند.

روزغم انگیز22حوت سال1373 گذشت وما اغفال شده گان تازه می فهمیم که چرا پدر رفت ومارادرخزان سردزندگی رهاکرد.

حال می فهمیم که پدرمهربان ماآنقدرغیرت وقداست داشت که تاپای مرگ حاضرشدکه درکنارمردمش بماند ومردمش را درکام طوفان سهمگین رهانکند.

اوهمچون آسمان ؛ پاک وبی ریابودوبه همین دلیل بودکه حرفهای صادقانه وساده اش به دل مردم حک میشد.

به خاطرمردمش لب به سخن می گشودوبه خاطرآنان عمل میکردوبهای اهداف والایش خونش بودتامردمش (ما) شوندو(ما) بمانند.

صدای پدروهزاران شهیدگلگون کفن ازکوچه های غرب کابل هنوزلالای گوش مااست.

غرب کابل برای مایادگاری پدری است که تاپای جان فریادمیزد (درخارج ازکنارشماهیچ زندگی برایم ارزش ندارد.)

پدربه آسمان پرکشید ومارادرسوگ اش نشاند.

مقتدای ما، آن پیرژنده پوشی که حرفهایش بهترین آرمانهارابه حقیقت تبدیل میکردازنبودن امکانات سخن نمی گفت بلکه ازبودن استعدادسخن میگفت. اوهمچون دژبان محکم بودکه ازفرزندانش حمایت میکردتاروزی آنهابهترین باشند.

امروزدانشجویانی مابایدبیادداشته باشند که عصاره ای زحمات وتلاشهای شبانه روزی دستان پینه بسته ای همان مردانی هستندکه باجان ودل ازآنان حمایت کردندتاآرمانهای شهیدان درخون خفته ای ماراجامه عمل بپوشانند، تاامروزازمابعنوان فرهیخته گان یادشود.

امروزمردم جهان اسلام کمرهمت درمقابل ظلم بسته اند. این انقلاب درکشورماباقیام مردم مظلوم دربرابررژیم روسها آغازوتاقیام خونین شهیدمزاری ادامه يافت.

ای انسان پیکاره گرکه درمیان فضای مرگبار وغبارآلودسرزمین افغان حیات نغمه سردادی وآنگاه میان زمین وآسمان بال وپرگشودی وجهان را پرازصداکردی وپس ازیک عمر مجاهدت ودفاع خالصانه ات ؛ باپروبال خونین وروی گلگون ازکوچه پس کوچه های غرب کابل نامهربان ؛ به اوج آسمان غزنه وسپس مزار وازآنجا به اوج آسمانهای دنیا وقاب وقوسین والادنی صعودکرده وسدرة المنتهی را متحیرکردی. ومارا بی پدرو یتیم گذاشتی وماهنوزازآن کوچه های نیمه مخروبه غرب کابل بوی تورا استشمام کرده وهردم آن چهره زیبایت را به تصویر میکشیم ، هنوزبیاد داریم آن نغمه های شیرینت را که فریادمی زدی :

(حق خواستن به معنی دشمنی باکسی نیست.)

آری !

آن چهره زیبا وشخصیت دلسوزکه عقاب آسا برستیغ قله شهامت گام گذاشته ودرآن روزگارتلخ وطوفانی ، آنگاه که شعله های آتش جنگ نمرودیان زبانه می کشید ، آنگاه که هیولای خشونت وقصاوت ؛ چون اژدهای بی رحم وگرسنه برای بلعیدن قشرخاص مردم بی دفاع دهان بازکرده بودوهردم آتش برآمده ازدهان اش مردم را به تباهی می کشاند، آنگاه مردانه به پا خواسته وسرسختانه وقاطعانه ازملت ومردم خود دفاع کرد وباکوبیدن ضربه ای تاریخی اش بر دهان این اژدهای که صورت انسان را به خودگرفته بود صحنه ای تاریخی علی را یگباردیگر تکرارکرد وهمای آزادی را برقله های (هندوکش وبابا)پرواز داد. تاتاریخ اسارت ومحرومیت محرومین باردیگرتکرارنشود. تاباردیگرشمشیرقصاوت بارگروهک های بدفرجام وظلم ستیز ازآستین نحس اش بیرون نیامده وهم چنان درنیام باقی بماند. اودرصدد مرهم زخمهای دلیرمردان ومجاهدان وسلاح بردوشان وجان برکفان بود که سنگرراخانه خود ولباس داشته اش را کفن خودها کرده بودند. اودرصددشادی ارواح شهدای را ه آزادی همچون (عمه سنگری) بود وسعی داشت تاباردیگر (عمه سنگری ) دیگری درقربانگاه نسل آدمی وبازارقصابی انسانهابه جرم بی گناهی تکه تکه نشود.

هیچگاه ازیادنخواهیم بردآن محبت ها ؛ مهرورزی های پدرانه را ، آن صحنه های که بابه مزاری آن پیرمردقامت خمیده هزاره را بامهروعطوفت دربغل کشیده وگرم میبوسیدتا احساس غربت نکند، تااحساس بی پدری نکند :

آنراکه برلوح دل نقش زمحبت نیست

اوصورت دیواراست باوربکنی یانه

آری :

اوصداقت را باخون خویش امضاء نمود ، واین پیام را نقش تاریخ ارزیشی بنی آدم کرد که :

من نمی گویم سمند رباش یا پروانه  باش

چون به فکرسوختن افتاده ای مردانه باش

هیجگاه ازخاطره ها ی ما نخواهد رفت آن لحظه تأسف باری که خبرافول خورشیدغرب کابل ، پرچم دار وعلم برداری عدالت اجمتاعی وبرابری ورهبرملی هزاره ها ازطریق رسانه ها به جهان ومردم دردکشیده هزاره ازآسمان مه آلود وطن پخش ومردم رابه سوگ نشاند. این خبرازیگ فاجعه بود ، فاجعه ای به وسعت تاریخ ، فاجعه ای که تاهنوزوتاابد درخاطره های مردم حک خواهدبود.

اماتأسف اینجا است که هیج شخصیت وهیچ قهرمانی تازمانیکه خورشید عمرش برتارک جهان میدرخشد هرگیزشناخته نشده وناشناخته باقی میمانند. اما به محض افول وغروب ابدی این خورشید تابان؛ آنگاه مردم جهان بخودمی آیندکه ضایعه ای بس عظیمی رخ داده است. رهبرشهید بابه مزاری که حقیقتا این لفظ بامسمی (بابه) زیبینده شخصیت اوست نیزیکی ازهمین شخصیت هااست که تازمان حیات اش تمام جناحهای مخالف درصدد نابودی اوبوده اما بعداز غروب اش یکباره به خود آمدندکه این بابه مزاری اولین کسی بودکه باهمان لهجه ای شیرین اش فریاد میزد (آنچه را که بایدبعد جنجال وجنگ به آن برسیم چرا الآن همه ما آنرا انجام ندهیم.) ، ودرک کردند که این همان آهنگ وآواز وندای شهیدمزاری وهدف وآرزو ومطلبی است که بابه مزاری بخواطرآن به شهادت رسید ، واین جریان جدید درافغانستان همان مطلبی است که شهید مزاری همه را به آن دعوت می نمودوبه همه می گفت : ( صلح وبرادری ، عدالت اجتماعی ، حاکمیت ملی و........ را که بعد از جنگ به آن می رسیم چرابدون جنگ وخونریزی به آن نرسیم . قانون اساسی را که نیاز مردم را برطرف نماید، اخوت وبرادری ، هماهنگی و وحدت ملی را تضمین نمایدچرابدون جنگ به آن نرسیم. )

بدون شک بابه مزاری جزء قهرمانان وشخصیت های است که ازمتن مردم برخواسته ودرد جامعه اش را حس نموده وباتمام توانش درراه رسیدن به آزادی ورهای مردم محرومش ازقید وبند استبدادوانحصارتلاش صادقانه ورزیده وحتی ازجانش مایه گذاشته است.

او رهبرآگاه جامعه اي مابودکه باقبول هرگونه رنج ومشقتی شعارعدالت وآزادی را درکشوري که جزاستبدادوانحصارراتجربه نکرده بود ، باتمام قوا فریادنمودتاعدالت وآزادی درکشورتحقق پیدانموده وانسانهای دربندرا ازتمام مزایای انسانی شان برخوردارسازد.

رهبرشهید مزاری کبیرفریادمیزد : (ما مردم افغانستانیم ؛ هیچ نژادی را نمی خواهیم نفی کنیم. ترکمن است ، هزاره است ، تاجیک است ، افغان است ، ایماق است یادیگراقوام هستندهمه اي آنهابیایند دراین مملکت ؛ برادروارزندگی کنند وهرکس به حقوق شان برسند وهرکس درباره سرنویشت خودش تصمیم بگیرد. این حرف مااست اگر کسی بیاید ونژادخودراحاکم بسازد، دیگران را نفی بکند، این فاشیستی است ، این خلاف رسوم بین المللی است.) چرا ؟ زیراونیک میدانیست که تازمانیکه دریک کشورعدالت اجتماعی تأمین نگردد هرسخنی ازهویت ملی ووحدت ملی شعارمسخره ای بیش نخواهدبود. زیرابدون تأمین عدالت اجتماعی درکشور، نه هویت ملی تحقق میابد ، نه مشروعیت حاکمیت تثبیت می گردد ونه وحدت ملی ایجاد میشود.

اودردامن خانواده ای تولد شدکه بعداً اکثریت آن به شهادت رسیدند وازمیان جامعه اي قد خمیده، قامت بلند کرد که این جامعه درطول وعرض تاریخ اش شدیداً زیرسیطره اي استعمار خاریجی ، استبدادداخلی ، استثماراجتماعی واستحمارمذهبی برای رسیدن به شهر آزادی ها دست وپامیزد.

ملت هزاره بااینکه ازساکنان بومی وباستانی افغانستان بودندکه آثارباستانی وتمدنی این ملت دروجب به وجب خاک مقدس افغانستان قامت آراسته وشکوه بخشیده است وافغانستان را درردیف گهواره اي تمدن قرارداده است وازتمامیت ارضی این کشوردربرابرهجوم بیگانه گان دفاع کرده اند وباخون خویش بستان های کشوررا لاله زار وعطرآگین نموده اند. اماازمواهب وحقوق مدون وحق حیات کرامت مندانه هیچ نصیبی نداشته اند. ودربرهه ای تاریخ بعنوان برده وغلام وکنیزبه کشورهای هم جوارفروخته می شدند ودرداخل کشورهم حق حیات انسانی نداشتند. امامزاری تنها رهبر بودکه داعیه اي بازگشت به حقوق طبیعی انسانی وحق شهروندی متساوی براساس نفوس را داشت وبرای محقق شدن این حقوق اساسی ملت هزاره ازجوانی وعشق به زن وخانواده گذشت وفریادمیزدکه (تعهدکرده ام که دررابطه باحقوق سیاسی ومذهبی شماهیچ وقت واردمعامله نشوم وخیانت نکنم.)

وبالاخره اوابرمردی بود، کم نظیرکه تاریخ نظیرش رادرخودکم ثبت کرده است که این مقالات گنجایش توصیف اوراندارد.

درپایان درودمیفرستم به روح پاک رهبرشهید بابه مزاری و توفیق مزید برمزید ازخداوند متعال میخواهم برای ادامه دهنده گان را ه شهدای راه آزادی ودررأ س همه ( رهبرشهید استاد عبدالعلي مزاري ).

ومن الله التوفیق.

موسی خان افضلی.

تاریخ : 18/12/1390 خورشیدی.سپری نمودن امتحان ورودی داخل گردید