User talk:বীৰেশ্বৰ ৰাভা

মুদ্ৰণৰ ঐতিহাসিক বিকাশৰ গতি

মুদ্ৰণৰ ঐতিহাসিক বিকাশৰ গতি """""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""                   বীৰেশ্বৰ ৰাভা

মানৱ সভ্যতাৰ বিকাশৰ বাটত কাগজ ওতপ্ৰোতভাৱে জড়িত। কাগজ আবিষ্কাৰৰ পিছত কিতাপ ছপোৱা বা প্ৰকাশৰ কাম প্ৰথমে হাতত লৈছিল চীন আৰু কোৰিয়াই। মন কৰিবলগীয়া কথা যে তেতিয়ালৈকে আধুনিক মুদ্ৰণ যন্ত্ৰৰ আবিষ্কাৰ হোৱা নাছিল। সেয়ে কিতাপ চপোৱা হৈছিল কাঠৰ ব্লক কাটি। পৰৱৰ্তী বিকাশৰ স্তৰত এই কাঠৰ ব্লকৰ ঠাইত ধাতুৰ ব্লকে কিতাপ ছপোৱাৰ কাম কৰিছিল। অৱশ্যে এই পদ্ধতি অতি লেহেমীয়া গতিৰ আছিল,যাৰ ফলত কিতাপ ছপোৱাত অধিক সময়ৰ প্ৰয়োজন হৈছিল। ১৪৫৫ খ্ৰীষ্টাব্দত এজন সোণাৰীৰ এক অসাধাৰণ প্ৰচেষ্টাৰ সাফল্যৰ ফলত এই ছপাৰ কামে নতুন গতি লাভ কৰে। সেইজন আছিল জাৰ্মানীৰ মাইনজ চহৰৰ বাসিন্দা "জোহান্স গুটেইনবাৰ্গ। তেৱেঁই প্ৰথমতে এন্টামনি আৰু চিছৰ শংকৰ ধাতুৰে বৰ্ণমালা তৈয়াৰৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল। গুটেইনবাৰ্গৰ সেই অসাধাৰণ আবিষ্কাৰৰ ফলত ধাতুৰে নিৰ্মিত ব্লকৰ সহায়ত ব্যাপক সংখ্যক কিতাপ ছপাব পৰা হৈছিল। বিচিত্ৰ আছিল সেই ছপাৰ মাধ্যম। ছপাৰ কামত এটা ধাতুৰ কেছত বৰ্ণমালা একাদিক্ৰমে ভৰাই লাইনৰ সহায়ত কাগজত কাজল বা ক'লা চিয়াঁহী লগাই ছপাৰ কাম কৰা হৈছিল। গুটেইনবাৰ্গৰ এই যন্ত্ৰৰ সহায়তে পোন প্ৰথমে "বাইবেল" প্ৰকাশ পাইছিল। কিতাপ ছপোৱা যন্ত্ৰৰ আবিষ্কাৰ আৰু কিতাপ প্ৰকাশৰ পিছত ক্ৰমাৎ মানুহৰ মনলৈ আহিল সংবাদ পত্ৰৰ কথা। সেয়া আজিৰ পৰা তিনিশ বছৰ আগৰ কথা। যীশুৰ জন্মৰ বহু বছৰ পিছতেই সংবাদপত্ৰৰ প্ৰচলন আছিল। অৱশ্যে সেই সংবাদপত্ৰ সমূহ হাতে লিখা অৱস্থাত আছিল।          গুটেইনবাৰ্গ ডাঙৰীয়াই যি পদ্ধতিৰে ছপা মন্ত্ৰৰ আবিষ্কাৰ কৰিছিল বিজ্ঞানী মহলে তাতোকৈও উন্নত ছপা যন্ত্ৰৰ কথা ভাবিছিল। এই সম্পৰ্কত সেই সময়ৰ বৈজ্ঞানিক সকলে নানা পৰীক্ষা চলাইছিল। সৰ্ব দেশত বহু কল্পনা- চেষ্টাৰ অন্তত ১৮১১ চনত আবিষ্কাৰ কৰিছিল প্ৰথম বাৰৰ কাৰণে বাষ্প চালিত মুদ্ৰণ যন্ত্ৰ বা প্ৰেথ মেছিন। সেই বাষ্প চালিত ছপা যন্ত্ৰৰ সহায়ত ১৮১৪ চনত লণ্ডনৰ বিখ্যাত পত্ৰিকা "দি টাইমছ" প্ৰকাশ পাইছিল। বাষ্প চালিত হ'লেও কিন্তু উক্ত পত্ৰিকাৰ এটা ফাল ছপোৱাত সময় লাগিছিল এক ঘন্টাকৈ। বাষ্প চালিত ছপা যন্ত্ৰৰ বিকাশ ঘটায় ১৮৪৬ চনত আবিষ্কৃত "ৰিচাৰ্ড হোৰ ৰোটাৰি" মেশিনে। এই ৰোটাৰি মেশিন ওলোৱাৰ পৰা ছপাৰ কাম আগতকৈ গতিশীল আৰু সহজ হৈ পৰে। অৱশ্যে ৰোটাৰি মেশিন আধুনিক হ'লেও ইয়াতকৈও দ্ৰুততৰ উন্নত মানদণ্ড বিশিষ্ট ছপা যন্ত্ৰ ওলায় ১৮৬৫ চনত মাৰ্কিন আবিষ্কাৰক উইলিয়ামৰ উদ্যোগত। উইলিয়াম আবিষ্কৃত যন্ত্ৰটোৰ দ্বাৰা যাতে আগতকৈ অধিক ছপাৰ কাম কৰিব পাৰি তাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিছিল। তেওঁ আবিষ্কৃত যন্ত্ৰৰ সহায়ত ঘন্টাত ১২ হাজাৰ সংবাদপত্ৰ ছপাইছিল। উন্নত মানদণ্ডৰ সংবাদপত্ৰ, কিতাপ আদি ছপোৱা হোৱাৰ পিছৰ সময়ত অহা পদ্ধতিটো হ'ল "মনোটাইপ"। এই পদ্ধতিত বৰ্ণমালাৰ আখৰবোৰ ধাতুৰ সাফৰত উলটাকৈ লগোৱা হৈছিল। উল্টা ফৰমাবোৰ ধাতুৰ কেছত সজাই কাগজত ছপা দিলে বৰ্ণমালাবোৰ চিধা হৈ কাগজৰ গাত ৰৈ যায়। ১৮৮৬ চনত অটোমাৰ মাৰ্গেন্থছোৰ "লাইনো টাইপ" পদ্ধতিৰ আবিষ্কাৰ হোৱাৰ পিছত ছপাৰ কাম আৰু সমৃদ্ধিশালী হৈ পৰে। এনেকৈয়ে বিকাশৰ স্তৰত ঊনবিংশ শতিকাৰ প্ৰথম ভাগত লিথোগ্ৰাফি ধাতুৰ নক্সা কাটি সংবাদপত্ৰৰ সংবাদভিত্তিক ছবি ছপোৱাৰ কাম আৰম্ভ হয়। ৯০ দশকৰ পিছৰ পৰা ছপাকৰণৰ জগতখন সম্পূৰ্ণ ৰূপত সলনি হৈছে-- কম্পিউটাৰৰ সহায়ত। পোনতে আছিল অফছেট-অয়েব অফছেট পদ্ধতি। ধাতুৰ বৰ্ণমালা সজোৱাৰ সলনি ব্যৱহাৰ হৈছে ফটো নিগেটিভ ইত্যাদি। লগে লগে বিল গেটছৰ আশীৰ্বাদত কিতাপ, সংবাদপত্ৰ আদি ছপোলাৰ পদ্ধতিৰ আমূল পৰিবৰ্তন হৈছে। ডি. টি.পি ,কম্পোজিং তাৰ পিছত পোনে পোনে স্কেনিং- পজিটিভ প্ৰচেছিং পদ্ধতিত অফচেট মেশিনৰ সহায়ত ছপা। ইয়াৰ ফলত কিতাপ-পত্ৰ আদি ছপোৱাৰ কাম অধিক সহজ আৰু গতিশীল হৈছে। সংবাদপত্ৰ আৰু কিতাপ-পত্ৰ পৰিবহনৰ ক্ষেত্ৰখনো বহু পৰিৱৰ্তন হৈ আগতকৈ বহুত উন্নত মানদণ্ডৰ হৈছে। চেটেলাইট বা ইন্টাৰনেটৰ জৰিয়তে এতিয়া সংবাদপত্ৰবোৰৰ লগতে বিভিন্ন ধৰণৰ তথ্য নগৰ-চহৰ, গাওঁ-ভুঁই সকলোতে একেলগে প্ৰকাশ পাইছে। খুব কম সময়ৰ ভিতৰতে মোবাইল ফোন, ইন্টাৰনেট তথা ই-মেইল আদিয়ে আনি দিছে সমস্ত পৃথিৱীৰ বিয়াগম খবৰবোৰ। ব্ৰিটিছ মিউজিয়ামে জনাব পাৰে আমাক আগৰ ছপোৱা কিতাপ বোৰৰ অস্তিত্বৰ বাতৰি। _____০৭/০৬/২০২২ ইং বীৰেশ্বৰ ৰাভা (talk) 15:16, 15 July 2022 (UTC)

ভাৰতীয় শিক্ষা-সংস্কৃতিৰ কেন্দ্ৰ

ভাৰতীয় শিক্ষা-সংস্কৃতিৰ কেন্দ্ৰ """""""""""""""""""""""'""""""""""""""""""                     ✍️ বীৰেশ্বৰ ৰাভা

মানৱ সম্পৰ্কীয় কোনো ক্ষমতাৰ যোগেদি সাংস্কৃতিক যোগাযোগ স্থাপন কৰিব পৰা নাযায়। সংস্কৃতিয়ে মানুহৰ সজীৱ মনৰ পৰিচয় দিয়ে। এই মনৰ লগত মনৰ সংযোগ হ'লে সংস্কৃতিৰ বিকাশ হ'ব। অকল পুথিগত বিদ্যাই মানুহৰ মন উন্নত কৰিব নোৱাৰে। বিদ্যাভিমানী লোক ধনকুবেৰৰ দৰে। এনে বিদ্যাৰ স্থিতি আছে, গতি নাই। সংস্কৃতি গতিশীল বস্তু। মানৱীয় সংস্পৰ্শত সংস্কৃতি জীয়াই উঠে। ই জীৱনক বিপুল সম্ভাৰেৰে ৰূপায়িত কৰে। ইয়াৰ বিস্তৃতিয়ে মানুহৰ জীৱনক অপাৰ সৌন্দৰ্য আৰু মাধুৰ্য দান কৰে। বিশ্বৰ প্ৰায়বোৰ বিশ্ববিদ্যালয়ত শিক্ষাৰ্থীসকলে নিজৰ স্বাভাৱিক, সামাজিক আৱেস্তনীৰ মাজত থাকি শিক্ষা লাভ কৰে। তেওঁলোকৰ জীৱন জাতীয় সংস্কৃতিৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হৈ নপৰে। তাৰোপৰি সেই শিক্ষাৰ্থীসকলে শিক্ষকৰ সাজ সান্নিধ্য পোৱা কাৰণে তেওঁলোকৰ শিক্ষা লাভৰ পথ আৰু সুগম হৈ উঠিছে। শিক্ষাৰ্থী আৰু শিক্ষকৰ মাজত থকা আত্মীয়তাৰ ভাব সূৰ্যৰ পোহৰৰ দৰে জ্ঞানৰ আভা বিকিৰণ কৰে।দুচটা শিলৰ ঘাঁহনি লাগিলে জুইৰ আঙনি ওলাব পাৰে, কিন্তু তাত পোহৰতকৈ শব্দৰ মাত্ৰাহে বেছি। আমাৰ দেশত শিলৰ টুকুৰা আছে, সূৰ্যৰ পোহৰ নাই।শিক্ষক আৰু শিক্ষাৰ্থীৰ মাজত স্বাভাৱিক মিল নাথাকিলে জ্ঞানৰ দুৱাৰ মুকলি নহয়। পৃথিৱীৰ অন্যান্য দেশসমূহৰ দৰে আমিও বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বিভিন্ন সা- সঁজুলি গোটাই ল'ব পাৰোঁ, কিন্তু আদৰ্শ শিক্ষকৰ জন্ম দিব নোৱাৰোঁ।এয়ে আমাৰ দেশৰ দুৰ্ভাগ্য। আদৰ্শ শিক্ষকৰ সলনি আদৰ্শ বজাৰৰ বহী- কিতাপবোৰৰ পৰা একমাত্ৰ লাভ হৈছে ব্যৱসায়ী সকলৰ। এই বজাৰ নোটবোৰৰ কাৰণে শিক্ষক শিক্ষাৰ্থীৰ মাজত এটা বিৰাট ব্যৱধান গা কৰি উঠিছে। আমাৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকল শিক্ষকৰ ওচৰত অস্পৃশ্য বুলি পৰিগণিত হ'ব ধৰিছে। শিক্ষকসকলে নিজকে যথেষ্ট দূৰত ৰাখি অত্যন্ত উদাসভাৱে শিক্ষাৰ্থীসকলৰ মানসিক খাদ্যৰ যোগান ধৰে। এই খাদ্য দূৰ্ভীক্ষৰ খোৰাকৰ নিচিনা। ইয়াৰ পৰা জিভাৰ সোৱদ তো লাভ কৰা নাযায়েই আনকি পেটৰ ভোকো নমৰে।এক ধৰা-বন্ধা নীতিত এই খাদ্যৰ বিতৰণ হয়। ইয়াৰ পৰা আমি মৰণৰ হাত সাৰিব পাৰিলেও কিন্তু পুষ্টি সাধন কৰিব নোৱাৰোঁ।এই ধৰণৰ শিক্ষাই আমাৰ জাতীয় সংস্কৃতিৰ ৰূপ দিব নোৱাৰে। যেতিয়ালৈকে আমাৰ মনৰ পৰাধীন মনোবৃত্তি দূৰ নহয়, অন্ততঃ তেতিয়ালৈকে আমি নিজৰ লগতে আনৰ একো উপকাৰ সাধন কৰিব নোৱাৰোঁ। পৰমুখাপেক্ষী লোকে কেতিয়াও নিজৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ কথা ভাবিব নোৱাৰে আৰু সেই কাৰণে আনৰ আগতো নিজৰ উপযুক্ততাৰ পৰিচয় দিব নোৱাৰে। আনৰ অনুগ্ৰহ পাৰ্থীয়ে সদায় মগনীয়াৰ দৰে দান গ্ৰহণ কৰিব পাৰে, কিন্তু পৰিশোধ কৰিব নোৱাৰে। হয় বিলাপ, নহয় সাংবিধানিক উপায়েৰে আনৰ সহায় ভিক্ষা কৰাই বৰ্তমান আমাৰ একমাত্ৰ অৱলম্বন হৈ পৰিছে। আমি যদি বিশ্বৰ উপকাৰৰ অৰ্থে কোনো সন্মানজনক অৱদান আগবঢ়াব নোৱাৰোঁ, তেনেহলে আমাক কোনোৱে একো মূল্য দিব নোৱাৰে। পৃথিৱীত এনে কোনো ঠাই নাই যে য'ত মানুহে বসতি কৰিব পাৰে অথচ একো আয় উৎপন্ন কৰিব নোৱাৰে। এই কথা স্বীকাৰ কৰিব লাগিব যে আমাৰ দান গ্ৰহণ কৰি জীয়াই থকাটো নিজৰ মান হেৰুওৱা কথা। আনৰ পৰা পোৱা বস্তুক নিজৰ বুলি ভাবিলে নহয়, কাৰণ মৰুভূমিত বৰষুণ পৰিলেও তাত পানী গোট নাখায়। কিন্তু সেই বৰষুণৰ পানীৰে পুখুৰীৰ পাৰ, নদীৰ পাৰ ভৰি পৰে। দান দিয়া আৰু লোৱা --এই দুয়োটাই একেটা মুদ্ৰাৰ দুই পিঠিৰ দৰে।যি ৰাখিব জানে আৰু তাক যাচিলেহে দানৰ সাৰ্থক হয়। নহ'লে দানৰো মূল্য নাথাকে, নোহোৱা হয় আৰু দান লওঁতা জনকো অপমান কৰা যেন হয়। বিদেশী ভাষা এটা আমাৰ জাতীয় শিক্ষাৰ মাধ্যম কেতিয়াও হ'ব নোৱাৰে। ই এটা আমনিদায়ক সতঃসিদ্ধ কথা। সকলো উন্নত দেশৰে শিক্ষা-নীতি প্ৰণয়ন কৰোঁতে এই নীতি মানি লোৱা হয়। অকল আমাৰ দেশতহে যেন সি ধৰ্মবিৰোধী মত। তথাপি সঁচা কথা দোহাৰি থোৱাৰো লাভ আছে। সঁচা কথাই যদি সক্ৰিয় বিৰূপ মনোভাৱ তৈয়াৰ কৰে, তেতিয়া হ'লেও সি ঔষধৰ ফল দিয়ে। আমাৰ ক'বলগীয়া এয়ে যে ইংৰাজী ভাষাৰে ভাৰতীয় ছাত্ৰই প্ৰকৃত শিক্ষা লাভ কৰিব নোৱাৰে। এই শিক্ষা লোৱা মানে জাৰ গ'লে নিহালি লোৱাৰ দৰে কথা।আখৰ জোতনিৰ পৰা ব্যাকৰণৰ সংজ্ঞা মুখস্থ কৰিবলৈ গৈ শিক্ষাৰ্থীসকলে এনেদৰে জীয়াতু ভুগিব লগা হয় যে প্ৰকৃত ভাবৰ ৰাজ্যত সোমাবলৈ তেওঁলোকে কোনো উৱাদিহ নাপায়। সি যেন খোৱাৰ ৰুচি মাৰ যোৱাৰ পাছত খাবলৈ বহাৰ নিচিনা কথা। আমাৰ ভাৰতীয় শিক্ষাৰ্থীয়ে ভাৰতীয় ভাষাৰ যোগেদিহে ভাব প্ৰকাশ কৰিব পাৰে,সহজ হয়। বিদেশী ভাষাৰ জৰিয়তে ভাব গ্ৰহণ বা ভাব প্ৰকাশ কৰিবলৈ যোৱাটো এখন দীঘল তৰোৱাল সৰু খাপ এটাত সুমুৱাই থ'বলৈ চেষ্টা কৰাৰ নিচিনা। স্বভাৱৰ সলনি কৰা কঠিন কাম; তাতে আকৌ উপযুক্ত শিক্ষকৰ অভাৱ। যি সময়ত ভাৰতবৰ্ষত জ্ঞান-বিজ্ঞানৰ বহুল চৰ্চা হৈছিল, শিক্ষা লাভ আৰু জ্ঞান বিকাশৰ কাৰণে মানুহৰ মনত প্ৰবল ধাউতি আছিল, তেতিয়া নালন্দা আৰু তক্ষশীলাৰ দৰে সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ স্থানবোৰ স্থাপিত হৈছিল। কিন্তু বৰ্তমান আমি জাতীয় শিক্ষাৰ নামত যিবোৰ অনুষ্ঠান পাতিবলৈ লৈছোঁ, সেইবোৰ আচলতে বিপৰীত ফালৰপৰাহে আৰম্ভ কৰা হৈছে।আমি প্ৰথমতে ভাবোঁ যে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ সংখ্যা কিমান হ'ল আৰু তাৰ পিছত বিচাৰোঁ শিক্ষক। আগেয়ে আলহীক খাবলৈ বহুৱাই পিছতহে ৰন্ধা- বঢ়াৰ কামত লাগো। আমাৰ মনৰ স্থিৰতা ৰক্ষা কৰি আৰু আমাৰ উদ্দেশ্যৰ যুক্তি যুক্ততাৰ পিনলৈ চাই আমি শিক্ষাৰ্থী আৰু পাঠ্যপুথিৰ কথা সুমুলি পাহৰি যোৱা উচিত। আমি বুজিব লাগিব যে ভাষা এটা স্বীকাৰ কৰি লোৱাৰ পিছতহে সেই ভাষাত পাঠ্যপুথি তৈয়াৰ কৰাৰ প্ৰকৃত উপায় জন্মিব। দ্বিতীয়তে, আমি যদি প্ৰকৃত শিক্ষক উলিয়াব পাৰোঁ তেনেহলে আমাৰ শিক্ষাৰ্থীৰ সংখ্যাও বৃদ্ধি পাব নিশ্চয়। ইয়াৰ কাৰণে আমি প্ৰচলিত শিক্ষানুষ্ঠানসমূহৰ ৰূপ সম্পূৰ্ণৰূপে পাহৰি যাব লাগিব।আমি এক নতুন অভিযান চলাব লাগিব। এই অভিযানে আমাৰ মেধাসম্পন্ন আৰু কৃতবিদ্য লোকসকলে মুক্তহস্তে নিজ নিজ বৰঙণি আগবঢ়াব লাগিব। তেতিয়া হ'লে আমাৰ জাতীয় আদৰ্শৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি গঢ়ি তোলা বিদ্যালয় বা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ যি মহতী কল্পনা,সি নিশ্চয় সাৰ্থক হ'ব। নিষ্ঠা আৰু ঐক্যান্তিকতাৰ গুণত দেশৰ স্বকীয় শক্তি আৰু ক্ষমতা অনুযায়ী বিদ্যালয় বা বিশ্ববিদ্যালয়সমূহ স্থাপন কৰি তুলিব পাৰিলে আমাৰ ছাত্ৰসকলো প্ৰকৃত সত্যানুৰাগী আৰু তত্ত্বদৰ্শী হৈ উঠিব। গতিকে, ভাৰতীয় শিক্ষাৰ আদৰ্শ বৰ্তমান প্ৰচলিত বিদ্যালয় বা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ আদৰ্শৰ পৰা সম্পূৰ্ণ পৃথক হ'ব লাগিব। এই আধাডুখৰীয়া শিক্ষাৰ দ্বাৰা আধুনিক সভ্যতাৰ কিছুমান দিশ যেনে - আইন-আদালত, চাকৰি আদি পৰিচালনা কৰাৰ বাহিৰে আন একো কাম সিদ্ধি কৰিব নোৱাৰি। আমি বুজি লোৱা উচিত যে আমাৰ ধমনীত যি তেজ প্ৰবাহিত হৈ আছে তাৰ লগত আধুনিক সাজ-সৰঞ্জামৰ কোনো সম্বন্ধ নাই। ইয়াৰ প্ৰকৃত সম্বন্ধ বিচাৰিলে আমি বৈদিক যুগৰ অৰণ্যৰ মাজত শিক্ষা লাভ কৰা ছাত্ৰসকলৰ ওচৰ চাপিব লাগিব, নাইবা বৌদ্ধ যুগত নালন্দা, তক্ষশীলা আদিত সমবেত হোৱা বিদ্যাৰ্থীসকলৰ লগ ল'ব লাগিব, নাইবা আধুনিক যুগৰ নিঠৰুৱা অৱস্থাৰ টোল আৰু চতুষ্পাঠীবোৰত শিক্ষা লাভ কৰা ছাত্ৰসকলৰ কথা ভাবিব লাগিব। বৰ্তমান আমাৰ শিক্ষানুষ্ঠানবোৰক বিশ্ববিদ্যালয় বুলি কোৱা অনুচিত। বিশ্ববিদ্যালয় বুলি ক'লে এনেধৰণৰ বিভিন্ন অনুষ্ঠানৰ লগত এইবোৰক তুলনা কৰাৰ স্বাভাৱিক ধাউতি জন্মিব আৰু আনৰ নিষ্ফল অনুকৰণ কৰি চোৱাৰ এটা চেষ্টা সদায় চলি থাকিব। মই ভাবোঁ যে আমাৰ দেশত এনে এক কেন্দ্ৰাতিগ শক্তি তৈয়াৰ কৰিব লাগে যি শক্তিয়ে আমাৰ দেশৰ ভিন ভিন অংশৰ পৰা ছাত্ৰসকলক আকৰ্ষণ কৰি আনিব আৰু তেওঁলোকৰ কাৰণে আমাৰ দেশৰ বিভিন্ন যুগৰ আহৰণযোগ্য দানসমূহ আহৰণ কৰি তেওঁলোকৰ আগত দাঙি ধৰিব পাৰিব। তেতিয়া হ'লে ভাৰতৰ জাতীয় শিক্ষা-সংস্কৃতিৰ এক পূৰ্ণ ভাবমণ্ডল গঢ়ি উঠিব। আমাৰ অতীত সম্পৰ্কীয় অজ্ঞতাৰ কাৰণে আমি ভাবি নলওঁ যে ভাৰতীয় সংস্কৃতি বোলা কোনো বস্তু নাই বা আছিল যদিও তাৰ কোনো বিশেষত্ব নাই। কিন্তু কোনোবা বিদেশী পণ্ডিতে আহি যদি কয় যে ভাৰতীয় সংস্কৃতি অতি উৎকৃষ্ট স্তৰৰ। তেতিয়া আমি প্ৰায় উন্মত্তৰ দৰে হৈ পৰোঁ আৰু আমাৰ সংস্কৃতিক গৌৰৱৰ কথা ঘোষণা কৰি সকলো দেশৰ সংস্কৃতি কেৱল মাত্ৰ মানুহে গঢ়া সংস্কৃতি --আমাৰ ভাৰতীয় সংস্কৃতি হ'ল স্বৰ্গীয় বস্তু। আমি স্মৰণ কৰা উচিত যে ঈশ্বৰে কোনো জাতিকে বিশেষ শক্তিৰ দ্বাৰা বিভুষিত নকৰে। আধুনিক যুগৰ ধাৰণা এনে নহয়। বৰ্বৰ যুগতহে মানুহৰ মনত এনে বিশ্বাসে ঠাই পাইছিল। বৰ্তমান যুগত মানুহে বুজি পাইছে যে বহিৰ্জগতৰ লগত সম্বন্ধ নথকা কোনো সংস্কৃতিয়ে প্ৰকৃত সংস্কৃতি বুলি আখ্যা পাব নোৱাৰে। ফাটেকত থকা কৈদীজনেহে কেৱল পৃথিৱীৰ পৰা বিচ্ছিন্নভাৱে জীৱন-যাপন কৰিব পাৰে। যিসকলে ভাবে যে বিধাতাই ভাৰতবৰ্ষ খনক মানসিক নিঃসংগতাৰ বন্দীশালত বন্দী কৰি থোৱাৰ আদেশ দিছে ! তেওঁলোকৰ সেই ধাৰণাই ভাৰতবৰ্ষৰ গৌৰৱ ঘোষণা নকৰে। ভাৰতীয় সভ্যতাৰ কুসংস্কাৰ আৰু আঁসোৱাহসমূহ সহজেই আঙুলিয়াই দিব পাৰি। পশ্চিমীয়া সভ্যতাৰ দোষ-ত্ৰুটিৰ বিষয়েও বহুতো ক'বলগীয়া আছে। পশ্চিমীয়া ৰাজনীতি আৰু বিজ্ঞানৰ আঁসোৱাৰ কথা কৈ শেষ কৰিব নোৱাৰি। কিন্তু এই কুসংস্কাৰবোৰ ক্ৰমান্বয়ে পৰিৱৰ্তন হৈ থকা কাৰণেই পশ্চিমীয়া সভ্যতা ধ্বংসৰ সন্মূখীন হ'ব লগীয়া হোৱা নাই। পশ্চিমৰ গতিশীল জীৱনে তাৰ জাতিগত ভাবধাৰাৰো ক্ৰমশঃ পৰিৱৰ্তন সাধন কৰিছে। __________১৫/০৭/২০২২ ইং বীৰেশ্বৰ ৰাভা (talk) 15:42, 15 July 2022 (UTC)

উকীল,বিজ্ঞানী পিয়েৰদা ফাৰ্মা
ইতিহাসৰ আঁৰত--মহাত্মা গান্ধী --চমু আলোকপাত

=
=====                                    বীৰেশ্বৰ ৰাভা,                   গোৱালপাৰা

সমকালীন বিশ্বৰ চিন্তা বিপ্লৱৰ ক্ষেত্ৰত তৃতীয় মহাপুৰুষ "মহাত্মা গান্ধী।" ‍গান্ধীজীৰ গুৰুত্ব আৰু বৈশিষ্ট্য আছিল অহিংস বিপ্লৱ। সেয়াই তেওঁৰ মূলমন্ত্ৰ আছিল। তাৰোপৰি গাওঁভিত্তিক  বিকেন্দ্ৰিভুত অৰ্থনীতি,প্ৰশাসন আৰু বিচাৰ ব্যৱস্থাৰ সমন্বয়ত গাওঁ স্বৰাজ ধাৰণাৰ প্ৰৱৰ্তণ কৰি গৈছে যি কমিউনিষ্ট সমাজ দৰ্শণৰ তুলনাতকৈ অধিকতৰ ত্ৰুটিমুক্ত। কিন্তু এই সকলো যুগান্তকাৰী মৌলিক চিন্তা লৈ গান্ধীজীয়ে জন্মগ্ৰহণ কৰা নাছিল। তেওঁ শিশু কালৰ পৰা শিৱাজীৰ দৰে ৰাষ্ট্ৰ গঠণৰ সপোন দেখা নাই। তেওঁৰ সপোন আছিল জিলা আদালতৰ এজন সফল উকিল হোৱাৰ। কিন্তু সেই আশা পূৰণৰ কাৰণে তেওঁ প্ৰয়োগগত যোগ্যতা অৰ্জন কৰিব পৰা নাছিল। সেয়ে তেওঁ ১৮৯৩ চনত আত্মীয় স্বজন এৰি সুদুৰ বিলাতলৈ যাব ল'গা হৈছিল উচ্চ শিক্ষা লাভৰ বাবে। তেতিয়া তেওঁৰ বয়স আছিল মাত্ৰ ২৪ বছৰ। তালৈ গৈ অৰ্থাৎ দক্ষিণ আফ্ৰিকালৈ গৈ গান্ধীজী কিছুমান ঘটনাৰ সৈতে জড়িত হৈ পৰিছিল। কিন্তু তেওঁ নিষ্কীয় হৈ থকা নাছিল । উভতি থিয় হোৱাৰ সময় আহি গৈছে বুলি তেওঁ বুজিছিল। লাহে লাহে তেওঁ উভতি খোজ দিব ধৰিছিল। প্ৰতিকুল অৱস্থাৰ ওপৰত উঠি তেওঁ সময়ক ধৰি ৰাখিব জানিছিল। সুদীৰ্ঘ ২২ বছৰ পিছত তেওঁ দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ পৰা ভাৰতলৈ উভতি আহে। তেতিয়া তেওঁৰ বয়স ৪৬ বছৰ। তেতিয়ালৈ ভাৰত বাসীয়ে খবৰ কাকত পঢ়ি তেওঁৰ নাম জানি গৈছে। কিন্তু গান্ধীজীয়ে যে ভৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেজৰ নেতৃত্ব দিব, এই কথা ভৱা নাছিল। তেতিয়া কংগ্ৰেছত গোপাল কৃষ্ণ গোখলে,মনমোহন মালব্য,মতিলাল নেহেৰুৰ দৰে নেতাবোৰ আছিল। কিন্তু সচেতনতা আছিল সফলতাৰ প্ৰধান কাৰণ।  অৰ্থাৎ কোন সময়ত কি কাম কৰিব লাগে সেই ধাৰণা। ১৯১৮ চনত চম্পাৰণ সত্যাগ্ৰহ আৰু খেদা কৃষক সত্যাগ্ৰহত জপিয়াই পৰিছিল। তাৰপিছত কুখ্যাত ৰাউলাট আইনৰ বিৰুদ্ধে আন্দোলনত অংশ লয়। তাৰ পিছত হ'ল ১৯২১ চনৰ সত্যাগ্ৰহ আন্দোলন। তেতিয়ালৈ কংগ্ৰেছ আন্দোলনৰ নেতৃত্ব গান্ধীজীৰ হাতলৈ আহিছে। দুখীয়া মানুহৰ নেতা হিচাপে সমগ্ৰ ভাৰতত তেওঁৰ নাম জিলিকি পৰিছে। এইজন যেন আন এজন গান্ধী। ইমান দিনৰ যি কাপোৰ তেওঁৰ গাত আছিল সেয়া পৰত্যাগ কৰি লৈছে আঁঠু পৰ্যন্ত ধুতী আৰু এৰী চাদৰ। সমৰমতী আশ্ৰমত তৈয়াৰ কৰি দিছে স্বদেশৰ পাঠ। যঁতৰক সংগ্ৰামৰ প্ৰতীক কৰি লৈছে। গাওঁ স্বৰাজৰ চিন্তা বিয়পাই দিছে জনসমাজত। মন কৰিব যে প্ৰত্যেক সক্ৰীয় মানুহৰ জীৱনত বাৰে বাৰে পৰিৱৰ্তন আহে । আপোনাৰ জীৱনতো আহিব পাৰে বা মোৰ জীৱনতো আহিব পাৰে। প্ৰত্যেক জীৱন যেন মেঘৰ মাজত লুকাই থকা তৰা। মেঘৰ আভৰণ গুচাই উলিয়াই আনিব লগা হয়। মূল্যৱান হীৰাও লুকাই থাকে কয়লাৰ মাজত। কোনো খনিজ দ্ৰব্যই পৰিশোধিত অৱস্থাত খনিত নাথাকে। ১৫/০৭/২০২১ ইং বীৰেশ্বৰ ৰাভা (talk) 16:15, 15 July 2022 (UTC)

ভাৰতীয় মৌলিক অধিকাৰ, নীতি আৰু কৰ্তব্য
ভাৰতীয় মৌলিক অধিকাৰ,নীতি আৰু কৰ্তব্য """""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""                          ✍️বীৰেশ্বৰ ৰাভা

ভাৰতীয় সংবিধানত সাংবিধানিক অধিকাৰসমূহ অন্তৰ্ভুক্তিৰ অনুপ্ৰেৰণা ইংলেণ্ড আৰু আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ বিল অৱ ৰাইটছ, ফ্ৰান্সৰ মানৱ অধিকাৰসমূহৰ ঘোষণাপত্ৰৰ দৰে আদৰ্শস্থানীয় ঐতিহাসিক দলিলসমূহৰ পৰা লাভ কৰে।          ব্ৰিটিছ চৰকাৰে ১৯১৯ চনত দমনমূলক ৰাওলাট আইন জাৰি কৰা অনুসৰি আৰক্ষীৰ লোকসকলক বিনা পৰোৱানাতে খানতালাছী, বাজেয়াপ্তকৰণ, বন্দী আৰু আটক কৰাৰ অধিকাৰ প্ৰদান কৰা হয়, সভা-সমিতি পতাৰ ওপৰত নিষেধাজ্ঞা জাৰি কৰা হয় আৰু গণমাধ্যমৰ কণ্ঠৰোধ কৰা হয়। ১৯২০ চনত এই আইনৰ প্ৰতিবাদৰ জৰিয়তে ভাৰতত এক গণ আন্দোলনৰ সূচনা হয়। তদুপৰি ১৯২৮ চনত এই আন্দোলনৰ পৰিপ্ৰেক্ষিততেই  ভাৰতৰ ৰাজনৈতিক দলসমূহৰ প্ৰতিনিধিসকলে এখন সৰ্বদলীয় সন্মীলনত ভাৰতৰ বাবে সাংবিধানিক সংস্কাৰৰ প্ৰস্তাৱ ৰাখে। ইয়াৰ পাছত মতিলাল নেহৰুৰ নেতৃত্বাধীন এগাৰো সদস্যবিশিষ্ট এই কমিটিয়ে ভাৰতীয় সংবিধানৰ এটা আনুষ্ঠানিক ৰূপৰেখা দাঙি ধৰে। ভাৰতৰ বাবে অধিৰাজ্যৰ মৰ্যাদা বা ডোমিনিয়ন ষ্টেটাছ আৰু সৰ্বজনীন ভোটাধিকাৰৰ ভিত্তিত নিৰ্বাচন অনুষ্ঠানৰ দাবীৰ লগতে এই কমিটিয়ে মৌলিক অধিকাৰৰ ৰক্ষাকবচ, ধৰ্মীয় আৰু জাতিগত সংখ্যালঘুসকলৰ প্ৰতিনিধিত্ব আৰু চৰকাৰী ক্ষমতাৰ সীমাবদ্ধকৰণৰ দাবী উত্থাপন কৰে।           ১৯৩১ চনত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ কৰাছী অধিবেশনত মৌলিক নাগৰিক অধিকাৰৰ সংজ্ঞা আৰু এই অধিকাৰ ৰক্ষাৰ সপক্ষে প্ৰস্তাৱ গ্ৰহণ কৰা হয়। অধিকাৰৰ মাজত অন্তৰ্ভুক্ত আছিল ন্যূনতম মজুৰিৰ সীমা নিৰ্দ্ধাৰণ, আৰ্থ -সামাজিক অধিকাৰ, অস্পৃশ্যতা আৰু ভূমিদাসপ্ৰথা বিলোপৰ প্ৰস্তাৱনা।  ১৯৩৬ চনত সমাজতন্ত্ৰৰ আদৰ্শৰে উদ্বুদ্ধ হৈ কংগ্ৰেছ নেতৃবৃন্দই ছোভিয়েট সংবিধানৰ কথিত নাগৰিকসকলৰ মৌলিক অধিকাৰৰ ধাৰণাটিৰ উদাহৰণ গ্ৰহণ কৰে। এই অধিকাৰ সেইখন দেশত সমষ্টিগত দেশাত্মবোধ জাগৰণৰ এটা পন্থা হিচাপে ব্যৱহৃত হয়।           স্বাধীন ভাৰতত সংবিধান ৰচনাৰ দায়িত্ব অৰ্পণ কৰা হৈছিল ৰাজেন্দ্ৰ প্ৰসাদৰ সভাপতিত্বত নিৰ্বাচিত সদস্যসকলক লৈ গঠিত ভাৰতৰ গণপৰিষসকলৰ ওপৰত। গণপৰিষদে ভীমৰাও ৰামজী আম্বেদকাৰৰ নেতৃত্বত এটা সংবিধান খচৰা কমিটি গঠন কৰে। সংবিধান ৰচনাৰ কাম চলি থকাৰ সময়তেই ১৯৪৮ চনৰ ১০ ডিচেম্বৰত ৰাষ্ট্ৰসংঘ সাধাৰণ সভাই বিশ্ব মানবাধিকাৰ চনদখনৰ ঘোষণা কৰে। এই ঘোষণাপত্ৰত সকলো সদস্য ৰাষ্ট্ৰকে নিজ নিজ সংবিধানৰ উক্ত অধিকাৰসমূহ অন্তৰ্ভুক্ত কৰাৰ আহ্বান জনোৱা হয়। ১৯৪৯ চনৰ ২৬ নৱেম্বৰত সংবিধান প্ৰস্তাব গৃহীত হোৱাৰ কিছুদিন পূৰ্বে সংবিধানৰ চূড়ান্ত খচৰাত মৌলিক কৰ্তব্য আৰু নিৰ্দেশাত্মক নীতিসমূহ সংযোজিত কৰা হয়; আনহাতে ১৯৭৬ চনত সংবিধানৰ ৪২তম সংশোধনী আইনৰ যোগেদি মৌলিক কৰ্তব্যসমূহ সংবিধানৰ অন্তৰ্ভুক্ত হয়। মৌলিক অধিকাৰ, নিৰ্দেশাত্মক নীতি আৰু মৌলিক কৰ্তব্যসমূহৰ ক্ষেত্ৰত সংশোধনৰ প্ৰয়োজন হ’লে ভাৰতীয় সংসদত সংবিধান সংশোধনীৰ প্ৰস্তাব উত্থাপন কৰিব লাগে আৰু এই প্ৰস্তাবক সংসদৰ উভয় কক্ষৰেই সদস্যসকলৰ সমৰ্থনযোগে দুই-তৃতীয়াংশ সংখ্যাগৰিষ্ঠতা অৰ্জন কৰিব লাগে।           মৌলিক অধিকাৰঃ মৌলিক অধিকাৰ ভাৰতৰ সংবিধানৰ তৃতীয় অধ্যায়ত আছে।, যিয়ে সকলো ভাৰতীয় জনসাধাৰণৰ নাগৰিক অধিকাৰক সুৰক্ষিত কৰি ৰাখে।. সংবিধানৰ আৰম্ভণিত সাত প্ৰকাৰৰ মৌলিক অধিকাৰ আছিল – সমতাৰ অধিকাৰ, স্বাধীনতাৰ অধিকাৰ, শোষণৰ বিৰুদ্ধে মাত মতাৰ অধিকাৰ, ধমীয় অধিকাৰ, শিক্ষা আৰু সংস্কৃতিৰ অধিকাৰ, সম্পত্তি অধিকাৰ আৰু সংবিধানৰ প্ৰতিকাৰৰ অধিকাৰ. ৪৪ তম সংশোধনী জৰিয়তে সম্পত্তি অধিকাৰ ভাৰতৰ সংবিধানৰ পৰা আঁতৰাই দিয়া হয়। সমতাৰ অধিকাৰ            স্বাধীনতাৰ অধিকাৰঃ সংবিধানৰ ১৯ নং অনুচ্ছেদৰ পৰা ২২ অনুচ্ছেদত স্বাধীনতাৰ অধিকাৰ সন্নিৱিষ্ট আছে। দেশত জৰুৰী অৱস্থা চলি থকা সময়ত এনে অধিকাৰৰ ওপৰত চৰকাৰে বাধা আৰোপ কৰিলে, ন্যায় বিচাৰি আদালতৰ ওচৰ চাপিব পৰা নাযায়। ৰাজহুৱা স্বাৰ্থ, সামাজিক শান্তি তথা নিৰাপত্তা, ৰাষ্ট্ৰৰ সাৰ্বভৌমত্ব তথা অখণ্ডতা ৰক্ষাৰ পৰিপন্থী হলে চৰকাৰে আইন প্ৰণয়ন কৰি উপৰি উক্ত অধিকাৰসমূহ ন্যায়সংগত তথা যুক্তিসংগত বাধা আৰোপ কৰিব পাৰে। স্বাধীনতাৰ অধিকাৰৰ ১৯ নং অনুচ্ছেদটো অতিশয় গুৰুত্বপূৰ্ণ। বৰ্তমান ছয় প্ৰকাৰৰ অধিকাৰ অন্তৰ্ভুক্ত আছে। এই অধিকাৰসমূহ হলঃ           ক) কথা কোৱা আৰু প্ৰকাশৰ স্বাধীনতা।           (খ) নীৰস্ৰ আৰু শান্তিপূৰ্ণভাৱে সমৱেত হোৱাৰ স্বাধীনতা।            (গ) সংস্থা আৰু সংঘ গঠন কৰাৰ স্বাধীনতা।           (ঘ) ভাৰতবৰ্ষৰ চাৰিসীমাৰ ভিতৰত স্বাধীনভাৱে ঘূৰি ফুৰাৰ অধিকাৰ।           (ঙ) ভাৰতবৰ্ষৰ যিকোনো অঞ্চলত বসবাস আৰু স্থায়ীভাৱে থকাৰ।           (চ) যিকোনো চাকৰি নাইবা জীৱন নিৰ্বাহৰ উপায়, বাণিজ্য তথা ব্যৱসায় কৰাৰ অধিকাৰ  শোষণৰ বিৰুদ্ধে অধিকাৰঃ ভাৰতবৰ্ষই স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ পূৰ্বৰে পৰা ভাৰতৰ সমাজ ব্যৱস্থাত প্ৰচলিত থকা দুৰ্বল শ্ৰেণীৰ লোকৰ ওপৰত অত্যাচাৰ, উৎপীড়ন, ব্যভিচাৰ আৰু শোষণ প্ৰতিহত কৰাৰ উদ্দেশ্যে সংবিধান ৰচকসকলে 'শোষণৰ বিৰুদ্ধে অধিকাৰ'' সংবিধানত সন্নিৱিষ্ট কৰিছে। সংবিধানৰ ২৩ নং অনুচ্ছেদ অনুসৰি মানুহক পণ্য দ্ৰব্যৰ দৰে ক্ৰয়-বিক্ৰয় কৰা, কোনো লোকক বিনা-বেতনে কামত নিয়োগ কৰা, জোৰ জুলুম কৰি কাম আদায় কৰা আদি নিষিদ্ধ কৰা হৈছে। সংবিধানৰ ২৪ নং অনুচ্ছেদত ১৪ বছৰৰ কম বয়সীয়া ল'ৰা-ছোৱালীক কল-কাৰখানা, খনি নাইবা আন বিপদসংকুল কামত নিয়োগ কৰা নিষিদ্ধ কৰিছে। এনে নিষেধাজ্ঞা ভংগ কৰা ব্যক্তিক আইন অনুসৰি শাস্তি বিহাৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছে। ৰাষ্ট্ৰৰ বৃহত্তৰ স্বাৰ্থ নাইবা নিৰাপত্তাৰ বাবে প্ৰয়োজন হলে চৰকাৰে জাতি, বৰ্ণ, ধৰ্ম আদিৰ ভিত্তিত বৈষম্যমূলক আচৰণ প্ৰদৰ্শন নকৰি বাধ্যতামূলক কাম আদায় কৰিব পাৰে।          মৌলিক অধিকাৰঃ ৰাষ্ট্ৰ পৰিচালনাৰ নিৰ্দেশাত্মক নীতি আৰু মূল কৰ্তব্য ভাৰতীয় সংবিধানৰ তিনিটা প্ৰধান অংশ। এই তিনিটা অংশত নাগৰিকসকলৰ প্ৰতি ৰাষ্ট্ৰৰ ° মৌলিক দায়দায়িত্ব আৰু ৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰতি নাগৰিকসকলৰ কৰ্তব্যসমূহৰ বিশদ ব্যাখ্যা দিয়া হৈছে। এই অংশসমূহে চৰকাৰী নীতিনিৰ্ধাৰণ আৰু নাগৰিকসকলৰ আচাৰ-আচৰণৰ ক্ষেত্ৰত এটা সাংবিধানিক অধিকাৰ পত্ৰৰ ভূমিকা পালন কৰে। এই অংশ তিনিটা ১৯৪৭ পৰা ১৯৪৯ চনৰ মধ্যবৰ্তী সময়ত গণপৰিষদৰ দ্বাৰা ৰচিত মূল সংবিধানৰ অত্যন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ তিনিটা অংশ হিচাপে বিবেচিত হয়। মৌলিক অধিকাৰ হ’ল সকলো নাগৰিকৰ মানবাধিকাৰৰ মূলভিত্তি। সংবিধানৰ তৃতীয় খণ্ডত বৰ্ণিত এই অধিকাৰসমূহ জাতি, জন্মস্থান, ধৰ্ম, বৰ্ণ, বিশ্বাস আৰু লিঙ্গ নিৰ্বিশেষে সকলোতে সমভাৱে প্ৰযোজ্য। এই অধিকাৰসমূহ আদালতত বিচাৰযোগ্য। তথাপিটো এইসমূহৰ ওপৰত কিছু নিৰ্দিষ্ট বিধিনিষেধ আৰোপ কৰা যায়। ভাৰতৰ মৌলিক আৰু সৰ্বোচ্চ আইন ভাৰতৰ সংবিধানৰ প্ৰস্তাৱনা; নন্দলাল বসুৰ দ্বাৰা চিত্ৰিত। ৰাষ্ট্ৰ পৰিচালনাৰ নিৰ্দেশাত্মক নীতি হ’ল চৰকাৰৰ দ্বাৰা আইন প্ৰণয়নৰ নীতি-সংক্ৰান্তিয় নিৰ্দেশিকা। সংবিধানৰ চতুৰ্থ খণ্ডত বৰ্ণিত এই নীতিসমূহ আদালতত বিচাৰযোগ্য নহয়। তথাপিটো আশা কৰা হয়, চৰকাৰ পৰিচালনাৰ মৌলিক নিৰ্দেশিকাৰ যি আদৰ্শসমূহৰ ওপৰত এই নীতিসমূহ প্ৰতিষ্ঠিত, আইনৰ ৰূপদান আৰু প্ৰণয়নৰ সময়ত চৰকাৰে সেইসমূহ মানি চলিব। মৌলিক কৰ্তব্য হ’ল সকল নাগৰিকেৰ নৈতিক দায়দায়িত্ব। এইসমূহৰ উদ্দেশ্য, দেশৰ জনগণৰ মাজত দেশাত্মবোধ জাগৰিত কৰা আৰু দেশৰ ঐক্য ৰক্ষা কৰা। সংবিধানৰ চতুৰ্থ -ক খণ্ডত বৰ্ননা কৰা এই কৰ্তব্যসমূহ দেশৰ প্ৰতিজন ব্যক্তি আৰু জাতিৰ ক্ষেত্ৰতেই প্ৰযোজ্য। নিৰ্দেশাত্মক নীতিসমূহৰ দৰেই এইসমূহ আদালতত বিচাৰযোগ্য নহয়। ভাৰতবৰ্ষৰ মূল সংবিধানে মৌলিক কৰ্তব্যবোৰ সন্নিবিষ্ট কৰা নাছিল| সংবিধান নিৰ্মাতাসকলে সংবিধানত কোনো কৰ্তব্যৰ উল্লেখ কৰাটো প্ৰয়োজন বুলি ভবা নাছিল| কাৰণ, ভাৰতবৰ্ষ এখন গণতান্ত্ৰিক দেশ আৰু এখন গণতান্ত্ৰিক দেশৰ নাগৰিক সকল কৰ্তব্যৰ বিষয়ে সজাগ থাকিব লাগিব| তেওঁলোকক সংবিধানে কিছুমান অধিকাৰ প্ৰদান কৰিছে আৰু এই অধিকাৰে কৰ্তব্যক সূচায়| সেয়েহে সংবিধানৰ নিৰ্মাতা সকলে ভাবিছিল যে ভাৰতীয় নাগৰিকৰ অধিকাৰৰ মাজতে তেওঁলোকৰ কৰ্তব্য লুকাই আছে| কিন্তু অৱশেষত দেখা গ’ল যে ভাৰতবৰ্ষৰ মানুহ নিজৰ কৰ্তব্য সম্পৰ্কে সজাগ নহয়| তেওঁলোকে নিজৰ স্বাৰ্থৰ বিষয়ে ভালদৰে জানে, কিন্তু ৰাষ্ট্ৰ আৰু সমাজৰ প্ৰতি তেওঁলোকৰ কি দায়িত্ব বা কৰ্তব্য আছে সেই সম্পৰ্কে তেওঁলোক একেবাৰে উদাসীন| নাগৰিকৰ এনে মনোভাৱে যিকোনো গণতান্ত্ৰিক ৰাষ্ট্ৰক বিপদৰ পথলৈ লৈ যাব পাৰে| ভাৰতবৰ্ষৰ সংবিধানত মৌলিক কৰ্তব্য সন্নিবিষ্ট কৰাৰ কথা চৰকাৰে গভীৰ ভাৱে চিন্তা কৰিছিল আৰু এই বিষয়ে পৰামৰ্শ দানৰ বাবে স্বৰণ সিঙৰ নেতৃত্বত এখন সমিতি গঠন কৰিছিল| এই সমিতিৰ পৰামৰ্শ মতে ভাৰতবৰ্ষৰ সংবিধানত মৌলিক কৰ্তব্য সমূহ লিপিবদ্ধ কৰা হয়| সংবিধানৰ ৪২ তম সংশোধনী আইনৰ দ্বাৰা এই মৌলিক কৰ্তব্য সমূহ ভাৰতীয় সংবিধানৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়| সংবিধানৰ চতুৰ্থ অংশৰ ৫১ এ নং অনুচ্ছেদত এই মৌলিক কৰ্তব্য সমূহ স্থান দিয়া হৈছে| মৌলিক কৰ্তব্য সমূহে সাংবিধানিক আইন হিচাপে ১৯৭৬ চনৰ ১৮ ডিচেম্বৰ তাৰিখে মৰ্যাদা লাভ কৰে| গতিকে এতিয়া প্ৰত্যেকজন ভাৰতীয় নাগৰিকৰ ৰাষ্ট্ৰ আৰু সমাজৰ প্ৰতি কিছুমান মহান কৰ্তব্য আছে| সেই কৰ্তব্য সমূহ তলত উল্লেখ কৰা হ’ল-          ১) সংবিধান মানি চলা আৰু জাতীয় পতাকা আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতীকৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা প্ৰদান কৰা;           ২) স্বাধীনতা আন্দোলনক অনুপ্ৰাণিত কৰা, মহান আদৰ্শ সমূহ পোষণ আৰু অনুসৰণ কৰা;           ৩) ভাৰতবৰ্ষৰ সাৰ্বভৌমত্ব, ঐক্য আৰু সংহতি ৰক্ষা কৰা;           ৪) দেশখন ৰক্ষা কৰা আৰু যেতিয়াই আহ্বান কৰা হয় তেতিয়াই দেশৰ প্ৰতি সেৱা আগবঢ়োৱা;           ৫) ভাৰতবৰ্ষৰ বিভিন্ন অঞ্চলত বাস কৰা বিভিন্ন ধৰ্ম আৰু ভাষা-ভাষী মানুহৰ মাজত ভ্ৰাতৃভাৱৰ সৃষ্টি কৰা আৰু মহিলা সকলৰ প্ৰতি মৰ্যদা হানিকৰ আচৰণ ত্যাগ কৰা;           ৬) ভাৰতৰ মূল্যৱান ঐতিহ্যক মূল্য দিয়া আৰু তাক সংৰক্ষণ কৰা;           ৭) বননি, হ্ৰ্দ, নদ-নদী, বন্য জন্তু আদিকে ধৰি প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশ ৰক্ষা কৰা আৰু সকলো জীৱিত প্ৰাণীৰ প্ৰতি দয়াপৰৱশ হোৱা;           ৮) বৈজ্ঞানিক দৃষ্টিভংগীৰ বিকাশ সাধন কৰা, মানৱতাবোধ ভাৱৰ সৃষ্টি কৰা আৰু অনুসন্ধিৎসু তথা সংস্কাৰ মনোভাৱৰ বিকাশ সাধন কৰা;           ৯) ৰাজহুৱা সম্পত্তি ৰক্ষা কৰা আৰু হিংসাৰ মনোভাৱ পৰিত্যাগ কৰা; আৰু           ১০) ব্যক্তিগত আৰু সামূহিক সকলো কাম-কাজৰ ক্ষেত্ৰ্ত উৎকৰ্ষ সাধনৰ চেষ্টা কৰা আৰু ৰাষ্ট্ৰই যাতে প্ৰগতিৰ পথত আগুৱাই যাব পাৰে তাৰ ব্যৱস্থা কৰা;           ১১) ২০০২ চনৰ ৮৬ তম সংশোধনী আইন অনুসৰি নতুনকৈ সংযোজিত কৰ্তব্যটো হ’ল “ছয়ৰ পৰা চৈধ্য বছৰ বয়সৰ প্ৰত্যেক শিশুক শিক্ষাদানৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগিব|” এইটো হ’ল পিতৃ-মাতৃ বা অভিভাৱকৰ মৌলিক কৰ্তব্য।          ____১৬/০৭/২০২২ ইং বীৰেশ্বৰ ৰাভা (talk) 01:29, 16 July 2022 (UTC)

ইতিহাসে ৰিঙিয়ায়
ইতিহাসে ৰিঙিয়ায়

=
বীৰেশ্বৰ ৰাভা সমসাময়িক সভ্যতা আৰু সমাজ ব্যৱস্থাইহে একোগৰাকী ক্ষণজন্মা মহান ব্যক্তি অথবা মহিয়সী নাৰী-পুৰুষৰ জন্ম দিয়ে। এনে এক পটভূমিত বিচাৰ কৰিবলৈ গলে দেখা যায় যে, সামন্তবাদী সমাজব্যৱস্থাৰ বিশৃংখল-বেমেজালি, অত্যাচাৰ-অনাচাৰৰ গৰ্ভত সৃষ্টি হৈছিল সতী জয়মতীৰ। অসমৰ জাতীয় জীৱনলৈ সতী জয়মতীৰ অৱদান সম্পৰ্কে আলোচনা কৰিবলৈ যাওঁতে অতিকমেও আজিৰ পৰা প্ৰায় চাৰিশ বছৰৰ আগতে আগবঢ়াই যোৱা অৱদানৰ কথা উল্লেখ যোগ্য।

স্বাৰ্থান্বেষী, ক্ষমতালোভী বৰফুকনৰ অত্যাচাৰে জুৰুলা কৰা জনসাধাৰণৰ মনত বিদ্ৰোহৰ জুই জ্বলিছিল। কোঁৱৰসকলক অংগক্ষত কৰি ৰাজ সিংহাসন নিষ্কণ্টক কৰিব খোজা ব্যৱস্থাই জনমানসত ত্ৰাসৰ সৃষ্টি কৰিছিল।

তথাপিও জনসাধাৰনে গোটবান্ধি একত্ৰিত হৈ মুক্তভাৱে বিদ্ৰোহ ঘোষণা কৰিব পৰা নাছিল। কিন্তু দৃঢ়মনা দেশপ্ৰাণা জয়মতীৰ নীৰৱ প্ৰতিবাদে জনসাধাৰণক জাগ্ৰত কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। এইগৰাকী বিপ্লৱী মনীষাৰ মানসিকতা বিশ্লেষণ কৰি আমি প্ৰধানকৈ তিনিটা কথা দেখা পাওঁ।

প্ৰথম কথা--নিজকে তিলতিলকৈ শেষ কৰি জয়মতীয়ে জনসাধাৰণৰ মনত শাসনব্যৱস্থাৰ প্ৰতি বিদ্ৰোহ তীব্ৰতৰ কৰি তুলিছিল। দ্বিতীয়তে--স্বামীৰ প্ৰতি থকা অন্তহীন প্ৰেমৰ বাবেই স্বামীক গোপনে পলুৱাই পঠাইছিল। তৃতীয়তে-- তেওঁ বিচাৰিছিল স্বেচ্ছাচাৰী শাসনব্যৱস্থাৰ অন্ত পৰক, সমাজত শান্তি স্থাপন হওক আৰু দেশে ভবিষ্যতে লাভ কৰক এজন যোগ্য শাসক।

সামন্তবাদী শাসনত ৰজাই ৰাজনীতি, অৰ্থনীতি আৰু সমাজব্যৱস্থাৰ সৰ্বেসৰ্বা ব্যক্তি। এনে এক সামন্তবাদী পটভূমিলৈ লক্ষ্য কৰিয়েই জয়মতীক কেৱল পতিব্ৰতা সতী আখ্যা নিদি দেশপ্ৰাণ বীৰাংগণা বুলি কোৱাৰ থল বা যুক্তি নিশ্চয় আছে।

ৰূপকোঁৱৰ জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাও কৈ গৈছে যে ‘এটুপি, দুটুপি তেজে তিনিটুপি দেশৰ হকে জয়াই গলে বিলাই…’। এতিয়া কথা হ’ল জয়মতীৰ আত্মত্যাগৰ ফলত অসমৰ জাতীয় জীৱনত কি প্ৰভাৱ পৰিল।

প্ৰকৃৰ্তাথত জয়মতীয়ে আত্মত্যাগ নকৰাহ’লে বৰফুকনৰ হিংসামূলক কাৰ্যৰ ধাৰাবাহিকতা কেতিয়াও ওৰ নপৰিলে হেঁতেন। গদাপাণিয়ো ৰজা নহ’লহেঁতেন। হয়তো সিংহাসনৰ বাবে সুযোগ্য কোনো কোঁৱৰ নাথাকিলহেঁতেন। আনহাতে হয়তো চুকাফাই গঠন কৰা বৃহত অসমীয়া জাতি কোন দিশলৈ গতি কৰিলেহেঁতেন তাৰ কোনো ঠিকনাই নাথাকিলহেঁতেন।

গতিকে জয়মতীৰ আত্মত্যাগে সমাজলৈ সুস্থিৰতা ঘূৰাই অনাৰ লগতে অসমৰ জাতীয় জীৱনৰ প্ৰতিটো দিশতে সুস্থিৰতা ঘূৰাই আনিলে। তাৰ ফলশ্ৰুতিতেই সৃষ্টি হ’ল পৰৱৰ্তী সভ্যতা। সৃষ্টি হ’ল ৰূদ্ৰসিংহৰ দৰে আহোমৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ট ৰজা। ধোদসকলেও ধোদৰ আলি বান্ধিবলৈ বাধ্য হ’ল। গতিকে জয়মতীক অসমৰ ইতিহাস সৃষ্টিকাৰী নাৰী বুলি কোৱাৰ থল আছে। আনহাতে গদাপাণি আৰু ডালিমীৰ প্ৰেমৰ মাজেদি পাহাৰ-ভৈয়ামৰ সম্বন্বয়ৰ ভেটি এটাও পৰোক্ষভাৱে জয়মতীৰ আত্মত্যাগে ৰচনা কৰি গ’ল বুলি ক’ব পাৰা যায়।

বুৰঞ্জীৰ পুনৰাবৃত্তি হয় -বৰ্তমান গণতান্ত্ৰিক সমাজব্যৱস্থাত আমি দেখিবলৈ পাওঁ যে, বহু ল’ৰাৰজা আৰু লালুকসোলাৰ চৰিত্ৰ। এনে শোষক শাসকৰ বিৰুদ্ধেও বহু ত্যাগ স্বীকাৰ কৰা অথবা বিদ্ৰোহ ঘোষণা কৰা নাৰী চৰিত্ৰ আমি দেখা পাওঁ। কনকলতা, ভোগেশ্বৰী, চন্দ্ৰপ্ৰভা শইকীয়ানী দৰে নাৰীয়েও বিদ্ৰোহ ঘোষণা কৰিছিল সমাজৰ পৰিৱৰ্তনৰ বাবে, অধিকাৰ সাৱ্যস্ত কৰিবৰ বাবে।

অসমৰ সাহিত্য সংস্কৃতিৰ দিশতো জয়মতী চৰিত্ৰৰ অৱদান উল্লেখনীয়। জয়মতীৰ আদৰ্শই অনুপ্ৰাণিত কৰা বাবে বেজবৰুৱাৰ হাতত সৃষ্টি হৈছিল ‘জয়মতী’ নাটকৰ।জ্যোতিপ্ৰসাদেও লিখিছিল— “জয়াৰে কীৰিতী দেশে বিদেশে চহৰে নগৰে ফুৰিবি কৈ”।

আইদেউ সন্দিকৈৰ চৰম ত্যাগেও অসমৰ নাৰীসকলৰ বাবে সংস্কৃতিৰ এখন নতুন পথাৰ মুকলি কৰি দিছিল।

নেপোলিয়নে কৈছিল ‘মোক এগৰাকী নাৰী দিয়া মই এটা জাতি দিম’। জয়মতী এগৰাকী প্ৰকৃত নাৰী যিয়ে অসমীয়া জাতি গঠনত এক গতি দি গ’ল।

কিছুলোকে জয়মতীক কেৱল সতী আখ্যাতেই থব খোজে আৰু সমাজৰ প্ৰতিগৰাকী নাৰীক সেই কথা সোঁৱৰাই দি পুৰুষৰ আনুগত্য সকলো সময়তে মানি চলিবলৈ বাধ্য কৰায়। কিন্তু জয়মতীৰ আদৰ্শই মাথো তাকেই নকয়।

জয়মতীৰ আদৰ্শই আমাক শিকাই থৈ গৈছে যে, বঞ্চিত শ্ৰেণীয়ে নিজৰ অধিকাৰ সাৱ্যস্ত কৰিবলৈ, এখন সুস্থিৰ সমাজ গঢ়িবলৈ অনেক ত্যাগ স্বীকাৰ কৰিব লাগে। তাৰ লগতে পুৰুষ আৰু নাৰীৰ পৰস্পৰৰ প্ৰতি থাকিব লাগিব প্ৰেম-ভালপোৱা, সহানুভুতি, শ্ৰদ্ধা আৰু সহযোগ। 2409:4065:D98:E4D7:0:0:738A:1B14 (talk) 04:17, 16 July 2022 (UTC)

অসমীয়া সংস্কৃতিৰ প্ৰাণ প্ৰাচুৰ্য
অসমীয়া সংস্কৃতিৰ প্ৰাণ প্ৰাচুৰ্যঃ বীৰেশ্বৰ ৰাভা

মানৱ ইতিহাসৰ যিকোনো সংস্কৃতিৰ আকাৰ-প্ৰকৃতিৰ লগত অসমীয়া সংসৃতি তথা সভ্যতাও অন্যতম মহান সভ্যতা। কি জাতি,কি ধৰ্ম ,কি বিজ্ঞান অথবা দৰ্শণ,চিন্তা-চেতনা,ভাষা-সাহিত্য,কাব্য,কলা,সমাজবিন্যাস,শিল্প,উদ্যোগ,বানিজ্য,ৰাজনীতি আদি সকলতে মহান।একপ্ৰকাৰ চাবলৈ গ'লে কোনটো দিশত নো অসম মহান কাৰ্য সম্পাদিত নকৰাকৈ থকা নাই ! অসাধাৰণ আধ্যাত্মিক গুৰু,চিন্তাবিদ আৰু সাধু-সন্তসকলে অসমীয়া সংস্কৃতিক ঋদ্ধ কৰিছে। বেদ-উপনিষদ,গীতা,ভাগৱদ আদিৰ দৰে মহাকাব্যত যি প্ৰমূল্য গ্ৰথিত হৈছে সি অসমীয়া সাহিত্য -সংস্কৃতি আৰু জীৱন-ধাৰণ প্ৰৱাহৰ ওপৰত অনমনীয় প্ৰভাৱ পেলাইছে। অসমীয়া ইতিহাসত আমি অলেখ সভ্যতা আৰু সংস্কৃতিৰ সমকেন্দ্ৰাভিমূখী গতি প্ৰত্যক্ষ কৰোঁ। এনে পৰিক্ৰমাই অসমক আধ্যাত্মিকভাৱে সমৃদ্ধ কৰিছে। অসমৰ দৰে বাৰেবৰণীয়া সমাজ বা সভ্যতা সম্ভৱতঃ সমগ্ৰ বিশ্বৰ সুবৃহৎ সভ্যতাসমূহৰ মাজতো অন্য এটা বিচাৰি পোৱা নাযাব। অসমীয়া সংস্কৃতিৰ কোনো সাধাৰণিকৰণ আন সকলো ৰাজ্য অথবা ৰাষ্ট্ৰৰ বাবে মিহলি দলৰ বাবে সংগত হ'ব নোৱাৰে। অসমীয়া সমাজবিন্যাসৰ গভীৰতা সমূহ অনুধাৱন কৰাটো যুগ যুগ ধৰি পণ্ডিত,গৱেষক বা পৰ্যবেক্ষক সকলৰ সন্মূখত এক ডাঙৰ প্ৰত্যাহ্বান। ১৯১৭ চনত সফলভাৱে সংঘটিত হৈছিল আধুনিক পৃথিৱীৰ যুগান্তকাৰী ৰূপান্তকাৰী ঐতিহাসিক অক্টোবৰ বিপ্লৱ। সাম্ৰাজ্যবাদী মানৱতাৰ শত্ৰু ইংৰাজে পেছ আইন চেন্সৰ প্ৰথা আৰু অন্যান্য দমনমূলক আইন প্ৰয়োগ কৰিও ভাৰতবাসীক অক্টোবৰ বিপ্লৱ আৰু বিপ্লৱৰ নায়ক লেলিন আৰু ৱলশ্বেভিক দলৰ বিষয়ে  শুদ্ধ তথ্য জনাৰ পৰা বিৰত ৰাখিব পৰা নাছিল । এই ক্ষেত্ৰত অসমো পিছ পৰি থকা নাছিল। সেই সময়ত প্ৰকাশ পোৱা অসমীয়া আলোচনী "আসাম বান্ধৱ"এ অক্টোবৰ বিপ্লৱৰ সম্ভেদ তথা খা-খবৰ দিবলৈ তৎপৰ হৈছিল। ভাৰতত সাম্ৰাজ্যবাদী শাসন আৰু শোষনৰ বিৰুদ্ধে ভাৰতীয় ৰাইজৰ মুক্তি সংগ্ৰামৰ প্ৰেৰণা ৰাছিয়াৰ অক্টোবৰ বিপ্লৱ। অক্টোবৰ বিপ্লৱৰ দশম বাৰ্ষিকী উৎসৱৰ সময়ত ছোভিয়েট দেশ ভ্ৰমণ কৰি অহাৰ পাছত ‍১৯৩৬ চনত স্বধীন ভাৰতৰ প্ৰথম প্ৰধানমন্ত্ৰী "জৱাহৰলাল নেহেৰু"এ আত্নজীৱনীত " সমাজতন্ত্ৰই ভাৰতৰ আদৰ্শ" বুলি লিখিছিল। ১৯২৯ চনত লাহোৰ অধিৱেশনত কংগ্ৰেছৰ সভাপতিৰ আসনৰ পৰা দিয়া অভিভাষনকো সমাজতন্ত্ৰৰ বাৰ্তাবাহক বুলি আখ্যা দিছিল। ৰাছিয়াৰ সফল অক্টোবৰ বিপ্লৱে সৃষ্টি কৰা মহাজাগৰণে অসমকো স্পৰ্শ কৰিছিল। অসমৰ একাংশ লেখক ,সাহিত্যিক,ধৰ্মগুৰু,সাধু-সন্ত আৰু সাংবাদিকে যথাসম্ভৱ বিশুদ্ধ ৰূপত সকলো কথা অসমক অৱগত কৰাইছিল। অম্বিকাগিৰি ৰায় চৌধুৰী আৰু চন্দ্ৰ নাথ শৰ্মাৰ যুটীয়া সম্পাদনাত ১৯২১ চনৰ পৰা প্ৰকাশ পোৱা "চেতনা"ত পঞ্চম বছৰ অষ্টম সংখ্যাত "ৰাছিয়াৰ ৰাষ্ট্ৰবিপ্লৱ"ৰ বিষয়ে অতি অত্যুৎসাহেৰে আলোকপাত কৰি শেহান্তৰত লিখিছিল--" এই বিপ্লৱৰ ফলাফল কেৱল ৰুচ জাতিৰ ভাগ্যতে আৱদ্ধ হৈ থকা নাই, ৱলশ্বেভিজিমৰ প্ৰভাৱত ৰুচ সিংহাসন উফৰি গ'ল, শ্ৰমিক পীড়িত দলেই ৰাজ্যত হৰ্তা-কৰ্তা ৰূপে অভিশিক্ত হ'ল--সমাজত অৰ্থ গৌৰৱাদিৰ দ্বাৰাই ইমান দিনে ওখ আসন পাই অহা মানুহৰ হাহাকাৰ লাগিল আৰু লগে লগে পৃথিৱীৰ সকলো জাতিয়েই এটা নতুন শিক্ষা পালে।" মধ্য যুগীয় অসমত স্বৰ্ণযুগৰ প্ৰতিষ্ঠাতা মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰ দেৱে একশৰণ হৰিনাম ধৰ্মৰে সামন্তবাদী সমাজত লাঞ্চিত,বঞ্চিত,শোষিত, প্ৰতাৰিত,অৱহেলিত জনসাধাৰণক সামন্তসকলৰ সমকক্ষ পৰ্যায়ত উপৱিষ্ট কৰাৰ লগতে অসমৰ সাহিত্য -সংস্কৃতিৰ জগত খনতো ন দিহন্তৰ সুচনা কৰিছিল। যুগজয়ী মহাপুৰুষজনাৰ পৰৱৰ্তী কালত যি কেইজন শিল্পী,সাহিত্যিকৰ অনন্য অৱদানে জাতিটোক সৃষ্টিশীল বা সমৃদ্ধিশালী কৰিছে, সেই সকলৰ ভিতৰত "জ্যোতি প্ৰসাদ আগৰৱালা আৰু বিষ্ণু ৰাভা"ৰ অৱদান প্ৰতি মূহুৰ্ততে অনস্বীকাৰ্য। কৃষ্টি-সংস্কৃতিৰ সৈতে মানুহৰ সম্পৰ্ক নিগূড় আৰু সকলো প্ৰকাৰৰ শোষণ -নিপীড়ণ উচ্ছেদ সাধনৰ হকে শিল্পী,সাহিত্যিকৰ দায়িত্ব অধিক। দাৰ্শনিক বিচাৰ মতে, জীৱনৰ দুটা প্ৰধান স্থিতি হ'ল যে, সক্ৰিয়তা (প্ৰবৃত্তি) আৰু সক্ৰিয়তাৰ পৰা অব্যাহতি (নিবৃত্তি)। কাৰ্য অথবা সক্ৰিয়তা অৱলম্বন নকৰাকৈ কোনো সমাজে বৰ্তি থাকিব নোৱাৰে। এইটোও ঠিক যে, তেনে ত্যাগ বা সংযম অবিহনে কোনো সমাজ আচাৰ-আচৰনত সমৃদ্ধ আৰু চাৰিত্ৰিকভাৱে মহৎ হ'ব নোৱাৰে। বৈদিক বিচাৰ-ধাৰাৰ মূল বৈশিষ্ঠ্য হ'ল "সক্ৰিয়তাৰ উপাদান।" আনহাতে শ্ৰমন সংস্কৃতিয়ে ত্যাগ বা সংযমৰ ওপৰতহে গুৰুত্ব আৰোপ কৰে। এই দুয়োটাৰ সংলগ্নীভৱনৰ জড়িয়তে অসমীয়া সমাজ সক্ৰিয় হৈ বৰ্তি থকাৰ উপৰি নৈতিকতা আৰু আচাৰ-আচৰণতো চহকী। ব্যক্তি আৰু সমাজৰ সৈতে তেওঁলোকৰ সমৃদ্ধ সংক্ৰান্তত প্ৰাচীন অসমীয়া দৃষ্টিকোণ বাস্তৱিকতে মানৱ অস্তিত্বৰ চাৰিবিধ লক্ষ্যৰ অন্তৰ্লীন বোধৰ ওপৰত আধাৰিত। মানৱ জীৱনত লক্ষ্যক সুচিন্তিত পদ্ধতিৰে আশা-আকাংক্ষাৰ আধাৰত এনে ধৰণৰ সংজ্ঞা দিয়া হৈছে যে, ধৰ্ম, অৰ্থ, মোক্ষ আৰু কৰ্ম। যিবোৰ ইন্দ্ৰীয় গ্ৰাহ্য সম্পদ হিচাপে লাভ কৰিব পাৰি আৰু যাৰ বস্তুগত মূল্য আছে সেয়ে অৰ্থ। কৰ্ম হ'ল- মানৱ জীৱনৰ মনোবৈজ্ঞানিক প্ৰমূল্য। জাগতিক নীতি নিয়ম বা সিদ্ধান্তৰ অলৌকিক বোধ বা উপলব্ধিৰ ক্ষেত্ৰত সীমা অতিক্ৰম কৰা আৰু একে সময়তে নিজকে অতিক্ৰমি যোৱা মানৱীয় প্ৰমূল্যই হৈছে ধৰ্ম। এনে ব্যৱস্থাৰ বিন্যাস অৰ্থাৎ  ধৰ্ম,অৰ্থ আৰু কৰ্মৰ একোটা বৌদ্ধিক অন্বেষণ কৰিলে সেই গৱেষণাৰ নিগুড়তা আৰু অন্তিম লাভা লাভ কি সেইটো আমাৰ দৃষ্টিগোচৰ হ'ব। এই দৰে ক'ব পাৰি যে, শাধাৰণতে মানুহে যাক মোক্ষৰ লগত যুক্ত কৰে সেয়াই জীৱনৰ আধ্যাত্মিক মূল্য। ভাষাতাত্ত্বিক ৰূপ আৰু দাৰ্শনিক বিষয় বস্তুৰ ফালৰ পৰা সহজে বোধগম্য নোহোৱা ই এটা দুৰূহ পদ। যেতিয়া মানুহে আধ্যাত্মিক আকাংক্ষাৰ স্তৰৰ ওপৰত আৰোহণ কৰে, তেতিয়া তেওঁ সীমিত সামাজিক গোট হৈ নাথাকে। তেওঁ এনে এক আহ্বানৰ সাকাৰ ৰূপ পৰিগ্ৰহ কৰে যে যিটো সকলো ব্যক্তিগত মূল্য আৰু সামাজিক সম্বন্ধৰ ওপৰত। ধৰ্ম,অৰ্থ,কৰ্ম আৰু মোক্ষৰ ৰূপত জীৱনৰ মূল্যবোধৰ ধাৰণা অসম ভুমিত মণিষীসকলৰ শ্ৰেষ্ঠ উপলব্ধি। মানৱ প্ৰকৃতিৰ নিম্নতম অৱস্থাকো এই উপলব্ধিৰ বাহিৰত ৰখা নাই। আনহাতে এই ধাৰণা মানৱ স্বভাৱৰ কোনো আকাংক্ষা বিশেষৰ ক্ষেত্ৰতো পৰিপুষ্ট নহয়। এহাতে আমাৰ সকলো কামনা-বাসনাৰ চুড়ান্ত অনুমতি নাই। আমি যিহকে কামনা কৰোঁ বা আহ্বান কৰোঁ, আমাৰ প্ৰত্যেক চিন্তা,প্ৰতিটো অনুভুতি ,প্ৰতিটা জীৱন স্বপ্ন অনুমোদন যোগ্য আৰু বস্তু সমূহৰ নিজৰ দৃষ্টিভংগীৰ ফালৰ পৰাও সংগত মূল্যায়ন  হ'লেও কোনেোটোৱেই চুড়ান্ত নহয়। জীৱনৰ স্বপ্নৰ প্ৰতিটো  দৃষ্টিকোণ তেওঁবিলাকৰ বিচাৰত সংগত-প্ৰত্যেক ধৰ্মই শুদ্ধ ধৰ্ম,বস্তু সমূহৰ দৃষ্টিভংগী শুদ্ধ; প্ৰতিটো বিস্বাস নিজস্ব দৃষ্টিভংগীৰে বৈধ বা সংগত,প্ৰতিটো স্বপ্নই সম্পূৰ্ণ। প্ৰত্যেক দৃষ্টিকোণৰ নিজস্ব বৈধতা আছে। আপুনি যি চিন্তাই নকৰক কিয়, সেইটো বৈধ চিন্তা।

সমাপ্ত 2409:4065:D98:E4D7:0:0:738A:1B14 (talk) 04:31, 16 July 2022 (UTC)

অসমীয়া কবিতা
অনুভৱ মোৰ ছাঁ ---

বেৰত বগোৱা মকঁৰা চাই চাই এটা প্ৰকাণ্ড শিল বুকুত থকাৰ বাবেই বাহিৰলৈ আহিব পৰা নাই বহুতদিন ধৰি নন্দ মাষ্টৰ --

বাৰেপতি চকঁ খাই উঠা গোসাঁনীজনীও কম নহয় দিয়া গণকক মাতি বাৰেপতি হাত দেখায় - মাষ্টৰে কেতিয়া শিতান এৰিব ?

গাঁৱৰ মোহিৰাম কম্পাউণ্ডাৰে লিখা কাগজখন চহৰৰ পুতেকলৈ পঠিওৱা বহুদিনেই হ'ল পদূলি মুখলৈ চাই থাকোতেই সময়বোৰো গধুৰেই হ'ল

জীয়েকৰো খা- খবৰ নাই নিজতেই অথন্তৰ -- শহুৰেকৰ ঘৰ বুলিলেই জোৱায়েকৰ শনি লম্ভে সপ্তাহৰ সাতোটা বাৰত --

মাষ্টৰ যেতিয়া সুস্থ আছিল গাঁৱৰ মুখে মুখে -- তেওঁ আদৰ্শৰ গল্প আছিল -- পৃথিৱীৰ সকলো আয়োজন তেওঁৰ কাষতে আছিল --

এতিয়া তেওঁৰ কাষত আন্ধাৰৰ কাৰুকাৰ্য্য -- খিৰিকীৰ ফাঁকেৰে চাই থাকে অতীতৰ ইতিহাস --

দৌৰিবলৈ শিকাৰ দিনাই পোচাকযোৰ নিজে পিন্ধিছিল এতিয়া তেওঁ ঠিয় হয় আনৰ সময়ক সংলগ্ন কৰি--

অতীতৰ সফলতাত তেওঁৰ বৰ্তমানৰ ব্যৰ্থতা তেওঁ পৃথিৱীক বিচাৰিছিল যথা ৰীতি অনুকৰণ কৰি--

ভৰিৰ তলৰ ভূমি এতিয়া তেওঁৰ বাবে লৌহকঠিন কংক্ৰিট -- কিবা খালেই উথলি উঠে যকৃত

বতাহৰ ঠিকনাত ঘনে ঘনে মুখ থেকেচা খাই বাৰে বাৰে ভিক্ষা মাগে এটি সৰু দীৰ্ঘ শ্বাসৰ বায়ু --

নাকত হেৰুৱাই ৰ'দৰ গোন্ধ তেওঁৰ এতিয়া সঁচা উপলব্ধি তেওঁৰ চকুৰ দৃষ্টি পৰিপাটী নাছিল

এতিয়া আন্ধাৰত চাদৰ পিন্ধা গোসাঁনীক সেহাঁই সেহাঁই কয় -- যিদিনা চাহত চেনী বেছি আছিল তেওঁৰ কাষত সকলো আছিল l

গিৰিণ বৰা কেন্দুগুৰি,যোৰহাট 106.207.184.116 (talk) 05:34, 16 July 2022 (UTC)


 * @106.207.184.116 বৰ সুন্দৰ বীৰেশ্বৰ ৰাভা (talk) 10:58, 16 July 2022 (UTC)

বিজ্ঞান
চিয়াঁহি প্ৰস্তুৰ কথা

=
বীৰেশ্বৰ ৰাভা চিয়াঁহি আমাৰ জীৱনৰ অবিচ্ছেদ্য অংগ। ইয়াৰ অবিহনে লিখা-পঢ়া কৰাৰ কথা ভাবিবই নোৱাৰি। আমাৰ অতি দৰকাৰী এই চিয়াঁহি কেবাটাও স্তৰৰ মাজেদিহে প্ৰস্তুত হয়। প্ৰয়োজনীয় সা-সঁজুলি--ষ্টোভ, এলুমিনিয়ামৰ পাত্ৰ,চীনামাটিৰ পাত্ৰ, পৰিমাপক পাত্ৰ,কাঁচৰ ফানেল,ফিল্টাৰ কাগজ,বটল,দোৱাত,ওজন যন্ত্ৰ,চামুচ আদি। চিয়াঁহি প্ৰস্তুতৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় সামগ্ৰীঃ ছালফিউৰিক এছিড  - - ৩০ গ্ৰাম গেলিক এছিড            --  ৯০ গ্ৰাম টানিক এছিড              -- ‌৫০ গ্ৰাম কাৰ্বক্সিলিক এছিড      -- ৪৫ গ্ৰাম গঁদ এছিড                    --  ৩০ গ্ৰাম পতিত এছিড               --   ২২ গ্ৰাম জলীয় বাস্পৰ পৰা পোৱা পানীৰ ৰং                      -- ৬০ গ্ৰাম ৰেক্টিফাইড স্পিৰিট       -- ৭৫ গ্ৰাম ফেৰাছ ছালফেট          -- ১২০ গ্ৰাম।

প্ৰস্তুতৰ প্ৰণালীঃ তিনি ভাগৰ দুই ভাগ পতিত পানী এটা এনামেল পাত্ৰত লৈ উতলাব লাগে। উতল অহা পানীত টনিক এছিড আৰু গেলিক এছিড মিহলাই উতলাব লাগে। ইতিমধ্যে আন এটা এনামেল পাত্ৰত বাকী থকা পতিত পানীখিনি লৈ গঁদ আৰু ফেৰাছ ছালফেট দ্ৰবীভূত কৰি পিছত এই দ্ৰৱণত ছালফিউৰিক এছিড মিহলি কৰা হয়। তাৰ পাছত এই গোটেই দ্ৰৱণটো প্ৰথমটো এনামেল পাত্ৰত ঢালি দি লাহে লাহে লৰাই থাকিব লাগে। পাঁচ মিনিট মান সময় উতলাৰ পিছত তাত কাৰ্বক্সিলিক এছিড আৰু ৰংখিনি মিহলাব লাগে। এইদৰে আকৌ কিছু সময় উতলিব দিয়াৰ পিছত পাত্ৰটো জুইৰ পৰা নমাই আনি ঠাণ্ডা কৰি চেকিব লাগে। এই চেকা ৰসখিনিত ৰেক্টিফাইড স্পিৰিড মিহলি কৰি চীনামাটিৰ পাত্ৰটোত এমাহ সময় নুচুৱাকৈ থৈ দিব লাগে। এমাহ পিছত গোটেই দ্ৰৱণটো ফিল্টাৰ কাগজেৰে চেকিলে চিয়াঁহি প্ৰস্তুত হয়। ________________/\____________ ১৭/০৭/২০২২ ইং 2409:4065:19D:89B7:0:0:1D51:B0A4 (talk) 05:51, 17 July 2022 (UTC)

মানৱ সমাজত অগ্নিৰ প্ৰভাৱ
মানৱ সমাজত অগ্নিৰ প্ৰভাৱ

=
======             বীৰেশ্বৰ ৰাভা প্ৰাচীন কালৰ পৰাই মানৱ জাতিৰ অগ্নিৰ লগত এক এৰাব নোৱাৰা সম্পৰ্ক আছে। সাধাৰণ মানুহ বাদেই ঋষি-মুনি সকলেও অনাদি কালৰ পৰা আজিকোপতি অগ্নিৰ আৰাধনা বন্দনা কৰি আহিছে। সংস্কৃতত অগ্নিৰ অৰ্থ হ'ল "জুই"। এই বিষয়ে অধ্যয়ন কৰি আৰু নিজৰ কিছু অভিজ্ঞতাৰে জনা কিছুমান কথাকেই ৰাইজকো অৱগত কৰিব খুজিছোঁ। যুগৰ পৰিবৰ্তনে সৰু-বৰ, ধনী-দুখীয়া, শিক্ষিত-অশিক্ষিত আদি সকলো শ্ৰেণীৰ লোককে চুই গৈছে। আজিৰ বহু শিক্ষিত লোকে পুৰণিক বিসৰ্জন দি কেৱল নতুনকহে আদৰি ল'ব বিচাৰে। এতিয়াৰ নৱ প্ৰজন্মই "ইলেক্ট্ৰনিক মিডিয়াবোৰ"ক বাদ দি জীয়াই থকাৰ কথা কল্পনাই কৰিব নোৱাৰে। সোনকালে কাম হোৱাটো সকলোৰে কাম্য। কিন্তু নতুনক আদৰণী জনাবলৈ হ'লে পুৰণি সমল আমাক লাগিবই। এই পুৰণি সমল বিলাকৰ ভিতৰত "জুই " বা "অগ্নি "ৰ প্ৰচলন লেখত ল'ব লগীয়া।  জুইৰ লগত আমাৰ জন্ম জন্মান্তৰৰ সম্পৰ্ক । বিজুলী বাতিৰ পোহৰে পৃথিৱীৰ ইমূৰৰ পৰা  সিমূৰলৈকে পোহৰৰ মায়াজাল ৰচনা কৰাৰ কথা জানো আমি নুই কৰিব পাৰোঁ? "অগ্নি" আমাৰ এক চিৰ পৰিচিত শব্দ। এই অগ্নিৰ লগত মানৱ সমাজ কি ধৰণেৰে জড়িত তাৰেই এটি আভাস দাঙি ধৰিলোঁ-- শিলে শিলে ঠেকা খাই অগ্নি শিখাৰ সৃষ্টি হোৱা দিনৰে পৰা আমি অগ্নিৰ ব্যৱহাৰ কৰি আহিছোঁ। অকল আমাৰ দেশ ভাৰতবৰ্ষতে নহয়, পৃথিৱীৰ বহু দেশত ভিন ভিন ধৰণেৰে জুইৰ ব্যৱহাৰ কৰাৰ কথা ইতিহাসে কয়। মই জনা কেইটামান উদাহৰণেৰে জনাওঁ, "আমাৰ দেশৰ বাহিৰে -ভিতৰে নৱজাতক আৰু মাতৃক অগ্নিৰ উত্তাপেৰে সেক-পোতক দিয়া হয়। কাৰণ এটি শিশু মাতৃৰ গৰ্ভত এটি "লগী"ৰ ভিতৰতেই পূৰ্ণ প্ৰাপ্ত নোহোৱালৈকে ক'লা ক'লাকৈ ডাঙৰ হ'বলৈ ধৰে। "লগী" মানে এটি প্লাষ্টিক বা পলিথিনৰ মোনা সদৃশ। তাত আমি দৰকাৰী বস্তু কিছুমান সুমুৱাই ৰাখো আৰু প্ৰয়োজন হ'লে উলিয়াই আনো। ঠিক তেনেদৰেই "লগী"ৰ ভিতৰত এটি কণমানি শিশু মাতৃৰ গৰ্ভত, গৰ্ভৰ উষ্ণতাতেই হাত,ভৰি,নাক,মুখ, নখ, মূৰ, বুকু, কঁকাল আৰু অন্যান্য অংগবিলাকো সৃষ্টি হয়। সময়ৰ বাবে অপেক্ষা কৰি এটি জীৱন্ত শিশু মাতৃৰ গৰ্ভৰ উম লৈ শুই থাকে। সময়ে সংকেত দিলেহে পৃথিৱীৰ পোহৰক তেওঁলোকে সুপ্ৰভাত বুলি আকাৰে প্ৰকাৰে প্ৰকাশ কৰে। সৃষ্টিৰ কি অপুৰ্ব ৰহস্য! মাতৃৰ বুকুত নিহিত থকা উষ্ণতা মানুহে অগ্নিৰ দ্বাৰাই আগবঢ়ায়। এইদৰেই এটি নৱজাতকক প্ৰাকৃতিক পৰিবেশৰ লগত খাপখুৱাবলৈ মানুহে চেষ্টা কৰি আহিছে। অৱশ্যে বৰ্তমানৰ পৰিৱৰ্তনশীল বাতাবৰণত "ইলেক্ট্ৰিক"ৰ দ্বাৰা প্ৰচলিত হিটাৰ ব্যৱহাৰ কৰিও শিশু আৰু মাতৃ দুয়োকে উত্তাপৰ যোগান ধৰা হয়। জুইৰ উত্তাপ নাপালে নৱজাতকসকল আহাৰ,শাওন, ভাদ আদি গৰমৰ মাহত জন্ম ল'লেও থক থক কৈ কঁপি থাকে। ভাৰতবৰ্ষত বিবাহ পদ্ধতিত অগ্নিৰ প্ৰভাবঃ আমাৰ দেশ ভাৰতবৰ্ষত ভিন্ন ভিন্ন ধৰণেৰে বিবাহ কাৰ্য সমাপন কৰা হয়। আমগছৰ খৰি,তিল,মাহ,গৰুৰ ঘী আদি দি হোমযজ্ঞত দেৱাহুতি দি ৰাইজৰ সন্মূখত অগ্নিক সাক্ষী  কৰি এজন দৰাই এগৰাকী কন্যক বিয়া কৰায়। খুব সম্ভৱ আজিকালিৰ দৰে পুৰণি কালৰ দিনবোৰত বিবাহ বিচ্ছেদৰ দৰে ঘটনা সঘনাই ঘটা শুণা নাছিলোঁ। যজ্ঞৰ দপ দপীয়া অগ্নি শিখাই এজন স্বামীক বিবাহ বিচ্ছেদ কৰাৰ আগতে দহ বাৰ ভাবিহে শেষ মীমাংসাত উপনিত কৰিছিল। পুজা-পৰ্বনত অগ্নিৰ প্ৰভাৱঃ প্ৰায়বিলাক লোকেই পুজা-পাৰ্বন আদিত ধুপ,ধুনা,চাকি-বন্তি জ্বলায়। পুজা-পৰ্বনত ধুপ,ধুনা,চাকি-বন্তি আদিৰে দেৱ-দেৱীক আৰাধনা কৰা হয়। ওপৰোক্ত সকলো বিলাকেই অগ্নিৰ লগত জড়িত। ঋগবেদত উল্লেখ আছে যে, অগ্নিৰ আশীস থকাৰ বাবেই মানুহে ধন-সম্পত্তি,যশস্যা আৰু সকলো ধৰণৰ কল্যাণ আহৰণ কৰিব পাৰে। প্ৰবাদ আছে--"ব্ৰহ্মাৰ মুখৰ পৰা অগ্নিৰ জন্ম। অগ্নিৰ স্তুলকায়, লম্বোদৰ, ৰক্তবৰ্ণ, কেশভ্ৰু আৰু চকু পিংগল বৰ্ণৰ। হাতত শক্তি  অক্ষয় সুত্ৰ।" আচৰিত লাগে অগ্নিৰ বাহন "ছাগলী"। অগ্নি দেৱতাৰ স্ত্ৰীৰ নাম "স্বাহা"। প্ৰাচীন কালত পৃথিৱীৰ বহু দেশত অগ্নিৰ লগত মানুহৰ সম্পৰ্ক আছিল (বৰ্তমানো আছে)। বৰ্তমান আধুনিকতাই ম্লান কৰিলেও মানুহে অগ্নিক সদায় সন্মান কৰে। অগ্নিৰ তিনিজন পুত্ৰ-পবক,পবনাম আৰু শুচি। বাঃ কি চমৎকাৰ নাম! ভাবিলেই ভাল লাগি যায়। অগ্নি দেৱতাৰো বহু নাম আছে যেনে--বৈশ্বনৰ,বহ্নি, বীতহোত্ৰ,ধনঞ্জয়,কৃপীতযোনী,জ্বলম, জতিবেদস,তনুনপাছ,অনুলপাছ, অনল,বৃহভানু,পাবক,ৰোহিতাশ্ব, বায়ুসখা,হব্যভুক,বিভাবসু,পিংগল ইত্যাদি। বসন্ত কালত ভাৰতবৰ্ষত বহু ঠাইত "অগ্নিষ্টোম" নামেৰে অগ্নিৰ পুজা কৰি এটি উৎসৱৰ আয়োজন কৰাৰ কথাও বহুতৰে জ্ঞাত। কোনো ঠাইত "অগ্নিহোত্ৰী" (নিতে হোম কৰা)ৰ বিধানো আছে। আমাৰ জীৱজগত আৰু মানুহৰ মাজত তিনিটা বস্তুক বাদ দি কোনোৱে প্ৰকৃত জীৱন যাপন কৰা কঠিন। সেই তিনিটা বস্তু হ'ল জন্ম,মৃত্যু আৰু মিলন। অগ্নিৰ লগতো এই তিনিটা শব্দৰ ওতঃপ্ৰোত সম্পৰ্ক। মিলনৰ অবিহনে সৃষ্টি অসম্ভৱ। এই ধুনীয়া জগতখনত সকলো বিশেষকৈ আমি দুদিনৰ বাবেহে আলহী। মোৰ মোৰ বুলি ভবাটো অনৰ্থক। ঘুৰি ঘুৰি আহি পালোহি আমাৰ শ্মশান যাত্ৰা। জাতি,ধৰ্মভেদে মানুহৰ মৃত্যুৰ পিছত শ দাহৰ ৰীতি-নীতি বা মৃতকৰ সৎকাৰৰ মাজত ভিন্নতা দেখা যায়। প্ৰধানত আমি তিনিটা ধৰ্মৰ কথাকে ক'ব পাৰোঁ। ১/ মুছলমানসকলে মৃত্যুৰ পিছত মৃতকক মাটিত গাঁত খান্দি পুতি থয়। বহু লোকে গাঁতৰ ভিতৰত এটা কবচ ৰাখে। তেওঁলোকে এই কাৰ্য কবৰ স্থানত দফন কৰে। ২/ খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ লোকসকলে কফিন (কাঠৰ বাকচ)ত মৃতকক ভৰায় আৰু খোৱা বস্তু আদি লগতে দি মাটিৰ তলত কফিনটো সন্মান সহকাৰে ভালকৈ ৰাখে। ৩/ হিন্দু সকলে মানুহ মৰিলে শ্মশানলৈ নি বহু নিয়মেৰে চিতা তৈয়াৰ কৰি পবিত্ৰ আম খৰি,চনন্দন কাঠ, ঘী,তিল আদি দি মৃতকক অগ্নি সংযোগ কৰে। এই দৰেই আমাৰ অগ্নিৰ লগত জন্ম-জন্মান্তৰৰ সম্পৰ্ক। ইয়াৰ বাহিৰেও শ দাহৰ ক্ষেত্ৰত কিছু সামান্য ভিন্নতাও আন আন হিন্দু সমাজত নথকাও নহয়। শিখসকলেও মৃতকক অগ্নিত বিলীন কৰি দিয়ে। আহি পালোহি আমাৰ নঙলা মুখত,মাঘ মাহৰ ভোগালী বিহু। এই বিহুটিক অগ্নিৰ উৎসৱ বুলি ক'লেও ভুল কোৱা নহ"ব। বিহুৰ আগদিনা অৰ্থাৎ উৰুকাৰ ৰাতি ধনখেৰ বা নৰা আদিৰে গাঁৱে-ভুঁঞে, চহৰে-নগৰে ভেলাঘৰ সাজি ৰং -আনন্দৰে সকলো মিলি ন-চাউল, পাচলি, মাছ-মাংস আদিৰে ভোজভাত খায়। এয়া ৰাইজৰ মাজৰ প্ৰীতৰ এনাজৰী; মানুহৰ মাজত থকা নজহা- নপমা এই ভোজভাত আমাৰ সংস্কৃতিৰ এক জীৱন্ত স্বাক্ষৰ। প্ৰথম মাঘৰ দিনা সমজুৱাকৈ বা ঘৰে ঘৰে সাধ্যানুযায়ী মেজি সাজি মাহ, প্ৰসাদ,তিল,চাকি- বন্তি, ধুপ-ধুনাৰে ঘৰৰ জ্যেষ্ঠজনে পুৱা গা ধুই পবিত্ৰ বস্ত্ৰ পৰিধান কৰি মেজিটো জ্বলাই দিয়ে। লগে লগে প্ৰখ্যাত  সংস্কৃত মন্ত্ৰটি সকলোৱে মিলি গায়- "অগ্নি প্ৰজ্বলিতং বন্দে চাতুৰ বৰ্ণ হুতাশনং সুবৰ্ণং মলমং চাপি জ্যোতি ৰূপায়তে নমঃ'।"      এইদৰেই আমাৰ কোনো কথাতেই সীমা চেৰাই যোৱাকৈ ৰং-তামাচা কৰা অনুচিত । সীমা চেৰাই গ'লেই অগ্নিৰ পৰা পোৱা কৰুণাৰ ঠাইত আমাৰ জীৱনলৈ নামি আহিব ভয়,শংকা।        ধন,জন,প্ৰাণ নাশ হোৱাৰ আগতেই সচেতন হৈ অগ্নিনিৰ্বাপক বাহিনীৰ পৰা আঁতৰত থকা চেষ্টা কৰিব লাগে। বহু অৰণ্যত কেতিয়াবা বনজুই উৎপন্ন হোৱাৰ কথা শুণিছোঁ, কিন্তু দেখা নাই ।এয়া মনুহৰ ভুলৰ বাবে নহয়, প্ৰাকৃতিক সৃষ্টি।        "The old prieste had estabished Agin in the alter who also permeates all watersoweces and trees, like the nourishing mother."   ---(Rigveda)       "হে অগ্নি দেৱতা,আমাৰ শতদোষ ক্ষমা কৰি তোমাৰ তাপেৰে সকলো পাপ নিঃশেষ কৰি, এই পৃথিৱীলৈ নমাই আনা শান্তিৰ নিজৰা। পৃথিৱীত যেন বিৰাজ কৰক শিশুৰ মৌ-মিঠা হাঁহি আৰু সকলোৰে সু-স্বাথ্য। ________________১৮/০৭/২০২২ ইং বীৰেশ্বৰ ৰাভা (talk) 08:06, 18 July 2022 (UTC)

শিক্ষা
প্ৰবন্ধ - "পৰিবেশ শিক্ষা এক বহু চৰ্চিত বিষয়" """""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""                     বীৰেশ্বৰ ৰাভা

প্ৰতিজন সচেতন ব্যক্তিৰ বাবে এক বহু চৰ্চিত বিষয় হৈছে পৰিবেশ। যাৰ আভিধানিক অৰ্থ হ'ল "চাৰিও দিশৰ বাহ্যিক অৱস্থা" যিয়ে মানুহ, জীৱ-জন্তু, আৰু উদ্ভিদৰ স্বাভাৱিক বিকাশ সাধনত প্ৰভাৱ পেলায়। পৰিবেশৰ ধাৰণাই আমাৰ মনত তিনিটা প্ৰশ্ন জগাই তোলে-- চৌপাশৰ অৱস্থা সমূহ কি কি? কি অৱস্থাৰ পৰা উদ্ভিদ আৰু জীৱকুল পৰিবেষ্টিত হয় আৰু ক'ত জীলকুল বাহ্যিক অৱস্থা সমূহৰ দ্বাৰা পৰিবেষ্টিত হৈ থাকে?--এই তিনিটা প্ৰশ্নৰ উত্তৰ বিচাৰি বিশেষজ্ঞসকলে পৰিবেশ অধ্যয়নক এক আমোদজনক বিষয় হিচাপে গ্ৰহণ কৰিছে।পুৰ্বতে পৰিবেশ বুলিলে মানুহৰ ওপৰত প্ৰাকৃতিক অৱস্থাসমূহৰ প্ৰভাৱকে বুজোৱা হৈছিল। সম্প্ৰতি পৰিবেশৰ ধাৰণাই অধ্যয়নৰ ন ন ক্ষেত্ৰ উন্মোচিত কৰিছে। এনে অধ্যয়নৰ ক্ষেত্ৰ হিচাপে পৰিবেশ শিক্ষাৰ গুৰুত্ব বৃদ্ধি পাবলৈ ধৰিছে। পৰিবেশ শিক্ষাই বৰ্তমানে প্ৰতিজন সচেতন ব্যক্তিৰ চিন্তা-চেতনাক নতুন নতুন মাত্ৰা প্ৰদান কৰাৰ প্ৰৱণতা এটা গঢ়ি উঠিছে। এই বিষয়টোৰ গভীৰ উপলব্ধিৰ লক্ষ্যৰে ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত নানা আলোচনা চক্ৰ,আলাপ-আলোচনা আদি অনুষ্ঠিত হৈছে। ফলত সচেতন ব্যক্তি মাত্ৰেই পৰিবেশ শিক্ষাৰ প্ৰয়োজনীয়তা গভীৰভাৱে উপলব্ধি কৰে। পিছে এই জটিল বিষয়টোৰ ধাৰণা, লক্ষ্য আৰু উদ্দেশ্য সম্পৰ্কত আমাৰ বহুতৰে জ্ঞান সীমাবদ্ধ। পৰিবেশ শিক্ষাৰ ধাৰণা স্পষ্ট কৰিবলৈ হ'লে পোনতে পৰিবেশ আৰু শিক্ষাৰ সাম্যক ধাৰণা স্পষ্ট কৰি লোৱা উচিত। শিক্ষা হ'ল কোনো বিষয়ত জ্ঞান বা দক্ষতা আহৰণ কৰা প্ৰক্ৰিয়া। আনহাতে পৰিবেশ হ'ল উদ্ভিদ আৰু প্ৰাণীকুলৰ ওপৰত পৰা এক বাহ্যিক প্ৰক্ৰিয়া। এই দুয়োটা বিষয়ৰ ধাৰণাত "বিকাশ প্ৰক্ৰিয়া"ক এক সাধৰণ উপাদান হিচাপে গ্ৰহণ কৰা হৈছে।শিক্ষাক যদি বিকাশৰ প্ৰক্ৰিয়া বুলি ধাৰণা কৰা হয়, তেন্তে এই বিকাশ প্ৰক্ৰিয়াত পৰিবেশৰ প্ৰভাৱ অনিবাৰ্য। পৰিবেশ আৰু শিক্ষাৰ স্বতন্ত্ৰ ধাৰণা প্ৰকাশৰ খেলিমেলি দূৰ কৰিবলৈ দুটাৰ মাজত থকা অন্তৰ্নিহিত সম্পৰ্কৰ কথা অৱগত হোৱা যুগুত। প্ৰত্যেক জীৱৰ ওপৰত পৰিবেশৰ নিৰ্দিষ্ট প্ৰভাৱ পৰিলক্ষিত হয়। মানুহৰ মাজত পৰিবেশ বুলিলে সাধাৰণতে প্ৰাকৃতিক পৰিবেশ, আৰ্থসামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক পৰিবেশৰ সন্মিলিত প্ৰভাৱসমূহক বুজোৱা হয়।শিক্ষাই মানুহৰ আচৰণৰ বৰ্দ্ধিত সংশোধন ঘটাই পৰিবেশৰ সৈতে সমাযোজনৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰি তোলে। আমাৰ শিক্ষানুষ্ঠান সমূহে শিশুৰ বিকাশৰ প্ৰক্ৰিয়া পৰিকল্পিতভাৱে গঢ়ি তোলাত সহায় কৰে। শিক্ষানুষ্ঠানবোৰত শিক্ষাৰ্থী আৰু শিক্ষকৰ এক মধুৰ ক্ৰিয়া -প্ৰক্ৰিয়া সংঘটিত হয়। শিশুৰ আচৰণৰ বাঞ্ছিত সংশোধনৰ বাবে শিক্ষকে নানা ধৰণৰ শৈক্ষিক আৰু অনাশৈক্ষিক কামত লিপ্ত হৈ পৰে। ইয়াৰ ফলত শিশুৰ সামাজিক, আবেগিক আৰু মানসিক দিশৰ যথোচিত উত্তৰণ ঘটে। এইদৰে শিশুৰ যথোচিত বিকাশ প্ৰক্ৰিয়া সংঘটিত হয়। এই ক্ষেত্ৰত বিদ্যালয়ৰ সংগঠিত বাতাবৰণে শিক্ষাৰ্থীক বাস্তৱ জীৱনৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় ন ন অভিজ্ঞতাৰ সৈতে চিনাকি কৰি দিয়ে। পৰিবেশ শিক্ষাই শিশুৰ জ্ঞান, বোধ শক্তি,দক্ষতা আৰু কৰ্ম নিপুণতা বৃদ্ধিত সহায় কৰে। শিশুৱে প্ৰাকৃতিক পৰিবেশ আৰু মানৱ সৃষ্ট পৰিবেশৰ সৈতে ঘনিষ্ঠ সম্পৰ্ক ৰক্ষা কৰিবলৈ অনুপ্ৰাণিত হয়। মানৱ সৃষ্ট পৰিবেশ যেনে--জনসংখ্যা বিস্ফোৰণ, প্ৰদুষণ, সম্পদৰ বিতৰণ,যাতায়ত ব্যৱস্থা, নগৰ আৰু গ্ৰাম্য পৰিবেশৰ বিভিন্ন দিশ সম্পৰ্কে শিশুৱে অধিক সচেতনতা প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ উৎসাহী হৈ পৰে। পৰিবেশ শিক্ষাই শিশুক জীৱনৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় বিচিত্ৰ শিক্ষণ অভিজ্ঞতাৰ জ্ঞান প্ৰদান কৰি শিশুৰ শিক্ষা প্ৰক্ৰিয়াৰ বাস্তৱ আৰু ব্যৱহাৰিক ভিত্তি সবল কৰি তোলে। এই শিক্ষাই শিক্ষাৰ্থীক জটিল পৰিবেশৰ প্ৰতি সচেতন কৰি তোলে আৰু সেইবিলাক সমাধানৰ বাবে সুস্থ চিন্তা শক্তিৰ বিকাশ ঘটায়। সেইবাবে পৰিবেশ শিক্ষাক জীৱন যোৰা প্ৰক্ৰিয়া হিচাপে বিবেচনা কৰি পুৰ্বৰ প্ৰাথমিক স্তৰৰ পৰা উচ্চ শিক্ষাৰ স্তৰলৈ ইয়াৰ অধ্যয়নৰ সম্প্ৰসাৰণ ঘটোৱা উচিত। পৰিবেশ শিক্ষাৰ বহুল প্ৰচাৰে শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত পৰিবেশ সচেতনতা আৰু পৰিবেশ সংৰক্ষণৰ বিষয়টো অধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ কৰি তুলিছে। পৰিবেশ সচেতনতাই সমাজ আৰু বাহ্যিক পৰিবেশৰ বিভিন্ন অভিজ্ঞতাৰ পৰা লাভ কৰা জ্ঞানকেই বুজায়। ব্যক্তি আৰু সমাজে পৰিবেশৰ জটিল সমস্যা সমূহ সমাধানৰ বাবে সচেতনতা প্ৰদৰ্শন কৰে। বিশ্বৰ শিক্ষাবিদ আৰু পৰিবেশ বিজ্ঞানীসকলে আঙুলিয়াই দিছে যে পৰিবেশ সংকটৰ মোচনৰ বাবে পৰিবেশ সচেতনতাৰ প্ৰয়োজন আছে আৰু এই প্ৰয়োজনীয়তা পূৰণৰ বাবে শিক্ষা ব্যৱস্থাৰ আমূল পৰিবৰ্তন কৰা অতি প্ৰয়োজন। পৰিবেশ সচেতনতাই দেশৰ নাগৰিক সকলক প্ৰাকৃতিক সম্পদৰ গুৰুত্ব উপলব্ধি কৰাত সহায় কৰে।বায়ু, মাটি, পানী, খনিজ সম্পদ, উদ্ভিদ তথা প্ৰাণী-এই আটাইবোৰ প্ৰাকৃতিক সম্পদ। এই সম্পদসমূহ দেশৰ আৰ্থসামাজিক উন্নয়নত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে। এই সম্পদসমূহৰ অপব্যৱহাৰৰ ফলত পৰিবেশ দুষিত হোৱাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰখাটো প্ৰতিজন সচেতন ব্যক্তিৰ কৰ্তব্য। পৰিবেশ সচেতন বৰ্দ্ধিত শিক্ষানুষ্ঠান সমূহৰ ভুমিকা সৰ্বাধিক। পৰিবেশ সম্পৰ্কত ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্য্যায়ৰ আলোচনা চক্ৰত অংশগ্ৰহণকাৰী সকলে পৰিবেশ সচেতনতাত গুৰুত্ব কৰিছে আৰু শিক্ষা ব্যৱস্থাত পৰিবেশ শিক্ষাৰ বহুল প্ৰচাৰ কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিছে। পৰিবেশ শিক্ষাৰ অংশ ৰূপে তাত্ত্বিক আৰু ব্যৱহাৰিক দিশত ল'বলগীয়া পদক্ষেপৰ বিষয়ে বিস্তৃত ব্যাখ্যা দাঙি ধৰিছে। পৰিবেশ শিক্ষাৰ শিক্ষাৰ্থীৰ সংজ্ঞানাত্মক অনুভুতিমূলক আৰু ক্ৰিয়াত্মক স্তৰৰ গুৰুত্ব উপলব্ধি কৰা হৈছে। পৰিবেশৰ বিভিন্ন দিশৰ সাম্যক ধাৰণা লাভ কৰাৰ অৰ্থে আৰু পৰিবেশ সংৰক্ষণৰ প্ৰতি এক ইতিবাচক মনোভাৱ গঠন কৰাৰ স্বাৰ্থত বাস্তৱ ভিত্তিক অধ্যয়নৰ সীমাহীন গুৰুত্ব আছে। ইয়াৰ ফলত ল'ৰা-ছোৱালীয়ে স্বতন্ত্ৰভাৱে কাম কৰাৰ সুবিধা লাভ কৰিব পাৰে। ইয়াৰোপৰি মাজে মাজে তথ্যচিত্ৰ প্ৰদৰ্শন,বৃক্ষ সংৰক্ষণ আদি দিশত কাম কৰিবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰি শিক্ষাৰ্থীসকলক অধিক সচেতন কৰি তুলিব পাৰে। পৰিবেশ শিক্ষা আৰু পৰিবেশ সচেতনতাই ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক মানসিকভাৱে সুস্থতা প্ৰদান কৰে। বিদ্যালয়ে শিক্ষাৰ্থীৰ শাৰীৰিক, মানসিক, সামাজিক, আংশিক,বৌদ্ধিক উৎকৰ্ষ সাধনৰ হকে কাম কৰে। সেইবাবে এখন আদৰ্শ বিদ্যালয়ত নিম্ন লিখিত অৱস্থাসমূহ সু-সংগঠিত হোৱা প্ৰয়োজন। ১/বিদ্যালয়ৰ সুস্থ বাতাবৰণ। ২/অনুভূতি প্ৰকাশৰ স্বাধীনতা। ৩/সহপাঠীক্ৰমিক কাৰ্যাৱলী ব্যৱস্থা। ৪/শ্ৰেণী কক্ষত সামাজিক আৰু আবেগিক পৰিবেশ সৃষ্টি। ৫/ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ সৰ্বাঙ্গীন বিকাশৰ বাবে বিদ্যালয়ে সকলো ধৰণৰ পথ নিৰ্দেশনা দিয়ে। ৬/প্ৰতিকাৰমূলক শিক্ষা দানৰ ব্যৱস্থা। ৭/শিক্ষামূলক ভ্ৰমণ বা ক্ষেত্ৰভিত্তিক অধ্যয়ন। ৮/তৰ্ক আৰু দলীয় আলাপ -আলোচনা ব্যৱস্থা। ৯/স্কাউটিং আৰু এন চি চি কাৰ্যসূচী। ১০/ শিক্ষক আৰু শিক্ষাৰ্থীৰ মাজত মধুৰ সম্পৰ্ক স্থাপন। উক্ত কাৰ্যসূচীয়ে বিদ্যালয়ত গঠনমূলক পৰিবেশ সৃষ্টি হোৱাত অৰিহণা যোগায়। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়েও বিদ্যালয় আৰু শিক্ষাৰ প্ৰতি ইতিবাচক মনোভাৱ গঠন কৰে। ২৪/০৭/২০২২ ইং বীৰেশ্বৰ ৰাভা (talk) 10:31, 24 July 2022 (UTC)

সংস্কৃতি
ৰাভাসকলৰ লোকনৃত্য "ফাৰজান্তি নৃত্য"ৰ সৃষ্টিৰ কথা 00:31, 26 July 2022 (UTC)00:31, 26 July 2022 (UTC)00:31, 26 July 2022 (UTC)2409:4065:484:DFFD:0:0:1F7:80A0 (talk) 00:31, 26 July 2022 (UTC) বীৰেশ্বৰ ৰাভা

আদিম মানৱে গীত আৰু নৃত্য সৃষ্টিৰ জ্ঞান প্ৰকৃতিৰ বুকুৰ পৰা আহৰণ কৰিছিল--এইটো সকলোৰে বিদিত। থিক ৰাভাসকলেও কোনো এক সন্ধিক্ষণত নৃত্য-গীতৰ পৰিৱেশ গঢ়িতুলিবলৈ সক্ষম হৈছিল। ৰাভা লোকনৃত্যসমুহৰ ভিতৰত আন এক অন্যতম লোকনৃত্য হ'ল "ফাৰকান্তি" নৃত্য। এই ফাৰকান্তি বা শ্ৰাদ্ধ অনুষ্ঠান সম্পৰ্কে এক লোকপ্ৰবাদ আছে।

কাহিনীঃ প্ৰাচীন কালত যুদ্ধ-বিগ্ৰোহত মৃত্যু হোৱা লোকসকলৰ শ বোৰ কোনোবা এখন নদী বা বিলৰ পাৰ নাইবা হাবিত দাহ কৰা হৈছিল। এই দাহ কৰা স্থানক ৰাভা ভাষাত "মাংখ্ৰামদাম" (শ্মশান) বোলে।এই মাংখ্ৰামদামৰ পৰা মৃতসকলৰ অস্থিবোৰ অনাৰ ক্ষেত্ৰতে ফাৰকান্তি নৃত্যৰ সৃষ্টি হয়। যুদ্ধত মৰা লোকসকলৰ শ বোৰ এখন হাবিৰ মাজত "মাংখ্ৰামদাম"ত দাহ কৰা হ'ল। সেই ঠাইৰ পৰা মৃতসকলৰ অস্থিবোৰ আনিবলৈ তিৰোতাসকলে ৰাতিৰ ভিতৰতে এখনকৈ নতুন "দতাৰী" (গামোচা) কাপোৰ বনাই ল'লে। পিছ দিনাখন সকলো পুৰুষে নতুন সাজে সাজি-কাচি মৃতসকলৰ জীৱিত কালত যুদ্ধত ব্যৱহাৰ কৰা ঢাল-তৰোৱালবোৰ লৈ তিৰোতাবোৰৰ লগত মাংখ্ৰামদামলৈ গ'ল। মাংখ্ৰামদামৰ ওচৰত এডাল ওখ শিমলু গছ আছে। মৰা শ বোৰ দাহন কৰা সময়ত লেলিহান অগ্নিশিখাৰ উত্তাপত গছজোপাৰ পাতবোৰ শুকাই সৰি লঠঙা হৈছে। তালৈ যোৱা মানুহবোৰে গৈ গৈ দেখিলে যে, গছজোপাৰ তিনিটা ডালত তিনিটা চৰায়ে বহি আছে। চৰাই তিনিটা ক্ৰমে মানচেলেংকা (মাছৰোকা), তন্দলেংকা (গছ ৰোকা), আৰু বাতিকটিকা (বাঢ়ৈটোকা)।

মানুহবোৰক দেখি চৰাই তিনিটাই নিজ নিজ মাতেৰে পাৰ্যমানে জোৰকৈ মাতি কিবা ইঙ্গিত দি উৰি গুচি গ'ল। চৰাই তিনিটা উৰি যোৱাৰ কিছু সময় পাছতে গছজোপাই কুঁহিপাত মেলিলে আৰু লগে লগে সম্পুৰ্ণ গছজোপা পাতে-ফুলে সজীৱ হৈ উঠিল। এই দৃশ্য দেখি মানুহবোৰে আচৰিত হৈ সপোন যেন দেখিলে, যদিও সি কিন্তু সম্পুৰ্ণ দিঠক আছিল। চৰাই তিনিটাৰ অবুজ মাতৰ ইঙ্গিতত মানুহবোৰে ভাবিলে যে, মৃতসকলৰ আত্মাবোৰে এতিয়াও পুণৰ জনম পোৱা নাই।

গতিকে যথোচিত সদগতিৰ বাবে পুজা-পাতলৰ আয়োজন কৰিব লাগিব। কথা মতে কাম। তিৰোতাসকলে দতাৰী কাপোৰেৰে (গামোচাৰে) অস্থিবোৰ বোকচাত বান্ধি ল'লে। পুৰুষসকলে ঢাক-তৰোৱালবোৰ নিজ নিজ হাতত ললে। যাতে বোকোচাৰ পৰা অস্থিবোৰ কোনো ভুত- পিশাছে কাঢ়ি নিব নোৱাৰে।

এইবাৰ সকলোৱে শৃঙ্খলাৱদ্ধভাবে শাৰীপাতি ঠিয় হ'ল। জীয়াই উঠা শিমলু জোপালৈ মূৰ দোঁৱালে। তাৰ পিছত সকলোৱে শৃঙ্খলাৱদ্ধভাবে শাৰীপাতি লৈ উভতাৰ মানসেৰে সকলোৰে বাওঁভৰিখন একেলগে আগবঢ়াই খোজ ল'লে।ঐইবাৰ সোঁভৰিখন মাটিত চোচৰাই লাহেকৈ সম্পুৰ্ণ গাটো ঘুৰাই পিছফালে দৃষ্টি পেলায়,এক বেদনা ভৰা মনেৰে। তাৰ পিছত আকৌ বাওঁভৰিখন মাটিত চোচৰাই আগফালে ঘুৰালে। এইবাৰ সোঁ বাওঁ দুয়োখন ভৰি জপিওৱাৰ দৰে আগবাঢ়ি ক্ষন্তেক থমকিল। পুণৰ সেই একে হিচাবৰ ভৰিৰ খোজত শ শ পুৰুষ-মহিলা আগবাঢ়ি গ'ল। ইমানবোৰ মানুহৰ ভৰিৰ খোজৰ ভৰত হাবি-বন ভাঙি টুকুৰা টুকুৰ হ'ল। সেই শৃঙ্খলাৰ ভৰিৰ খোজৰ পৰাই অস্বাভাৱিকভাবে ৰাভা মানুহৰ এক "লোক নৃত্য"ত পৰিণত হ'ল।গছজোপাত বহি থকা চৰাই তিনিটাৰ অবুজ ভাষাৰে দি যোৱা কিবা ইঙ্গিতৰ স্মৃতিত "নৃত্যৰ সময়ত" কাঠেৰে সজা চৰাইৰ প্ৰতীকো এই নৃত্যৰে এক সামগ্ৰী।

সঁচাকে, এনে বাৰেবৰণীয়া সংস্কৃতিৰ আঁৰত থকা লোকনৃত্য আৰু গীতৰ আধাৰত লোকপ্ৰবাদবোৰ আদিম মানৱে লাভ কৰা বাস্তৱ উপলব্ধিৰে সজা কাহিনীৰ ভাটি। আদি মানৱৰ মগজুৱে সৃষ্টি কৰা লোক নৃত্যবোৰেই সময়ত হৈ পৰ শাস্ত্ৰীয় নৃত্যৰ আহিলা, যদিহে শীতল মগজুৰ অভিজ্ঞ ব্যক্তিৰ নিপুন হাতত ধৰা পৰে।

২৬/০৭/২০২২ ইং

অসমীয়া সংস্কৃতিৰ প্ৰাণ প্ৰাচুৰ্যঃ
অসমীয়া সংস্কৃতিৰ প্ৰাণ প্ৰাচুৰ্য বীৰেশ্বৰ ৰাভা

মানৱ ইতিহাসৰ যিকোনো সংস্কৃতিৰ আকাৰ-প্ৰকৃতিৰ লগত অসমীয়া সংসৃতি তথা সভ্যতাও অন্যতম মহান সভ্যতা। কি জাতি,কি ধৰ্ম ,কি বিজ্ঞান অথবা দৰ্শণ,চিন্তা-চেতনা, ভাষা-সাহিত্য,কাব্য,কলা,সমাজবিন্যাস,শিল্প,উদ্যোগ,বানিজ্য,ৰাজনীতি আদি সকলতে মহান।একপ্ৰকাৰ চাবলৈ গ'লে কোনটো দিশত নো অসম মহান কাৰ্য সম্পাদিত নকৰাকৈ থকা নাই ! অসাধাৰণ আধ্যাত্মিক গুৰু,চিন্তাবিদ আৰু সাধু-সন্তসকলে অসমীয়া সংস্কৃতিক ঋদ্ধ কৰিছে। বেদ-উপনিষদ, গীতা,ভাগৱদ আদিৰ দৰে মহাকাব্যত যি প্ৰমূল্য গ্ৰথিত হৈছে সি অসমীয়া সাহিত্য -সংস্কৃতি আৰু জীৱন-ধাৰণ প্ৰবাহৰ ওপৰত অনমনীয় প্ৰভাৱ পেলাইছে। অসমীয়া ইতিহাসত আমি অলেখ সভ্যতা আৰু সংস্কৃতিৰ সমকেন্দ্ৰাভিমূখী গতি প্ৰত্যক্ষ কৰোঁ। এনে পৰিক্ৰমাই অসমক আধ্যাত্মিকভাৱে সমৃদ্ধ কৰিছে। অসমৰ দৰে বাৰেবৰণীয়া সমাজ বা সভ্যতা সম্ভৱতঃ সমগ্ৰ বিশ্বৰ সুবৃহৎ সভ্যতাসমূহৰ মাজতো অন্য এটা বিচাৰি পোৱা নাযাব। অসমীয়া সংস্কৃতিৰ কোনো সাধাৰণিকৰণ আন সকলো ৰাজ্য অথবা ৰাষ্ট্ৰৰ বাবে মিহলি দলৰ বাবে সংগত হ'ব নোৱাৰে। অসমীয়া সমাজবিন্যাসৰ গভীৰতা সমূহ অনুধাৱন কৰাটো যুগ যুগ ধৰি পণ্ডিত,গৱেষক বা পৰ্যবেক্ষক সকলৰ সন্মূখত এক ডাঙৰ প্ৰত্যাহ্বান। ১৯১৭ চনত সফলভাৱে সংঘটিত হৈছিল আধুনিক পৃথিৱীৰ যুগান্তকাৰী ৰূপান্তকাৰী ঐতিহাসিক অক্টোবৰ বিপ্লৱ। সাম্ৰাজ্যবাদী মানৱতাৰ শত্ৰু ইংৰাজে পেছ আইন চেন্সৰ প্ৰথা আৰু অন্যান্য দমনমূলক আইন প্ৰয়োগ কৰিও ভাৰতবাসীক অক্টোবৰ বিপ্লৱ আৰু বিপ্লৱৰ নায়ক লেলিন আৰু ৱলশ্বেভিক দলৰ বিষয়ে  শুদ্ধ তথ্য জনাৰ পৰা বিৰত ৰাখিব পৰা নাছিল । এই ক্ষেত্ৰত অসমো পিছ পৰি থকা নাছিল। সেই সময়ত প্ৰকাশ পোৱা অসমীয়া আলোচনী "আসাম বান্ধৱ"এ অক্টোবৰ বিপ্লৱৰ সম্ভেদ তথা খা-খবৰ দিবলৈ তৎপৰ হৈছিল। ভাৰতত সাম্ৰাজ্যবাদী শাসন আৰু শোষনৰ বিৰুদ্ধে ভাৰতীয় ৰাইজৰ মুক্তি সংগ্ৰামৰ প্ৰেৰণা ৰাছিয়াৰ অক্টোবৰ বিপ্লৱ। অক্টোবৰ বিপ্লৱৰ দশম বাৰ্ষিকী উৎসৱৰ সময়ত ছোভিয়েট দেশ ভ্ৰমণ কৰি অহাৰ পাছত ‍১৯৩৬ চনত স্বধীন ভাৰতৰ প্ৰথম প্ৰধানমন্ত্ৰী "জৱাহৰলাল নেহেৰু"এ আত্নজীৱনীত " সমাজতন্ত্ৰই ভাৰতৰ আদৰ্শ" বুলি লিখিছিল। ১৯২৯ চনত লাহোৰ অধিৱেশনত কংগ্ৰেছৰ সভাপতিৰ আসনৰ পৰা দিয়া অভিভাষনকো সমাজতন্ত্ৰৰ বাৰ্তাবাহক বুলি আখ্যা দিছিল। ৰাছিয়াৰ সফল অক্টোবৰ বিপ্লৱে সৃষ্টি কৰা মহাজাগৰণে অসমকো স্পৰ্শ কৰিছিল। অসমৰ একাংশ লেখক, সাহিত্যিক,ধৰ্মগুৰু,সাধু-সন্ত আৰু সাংবাদিকে যথাসম্ভৱ বিশুদ্ধ ৰূপত সকলো কথা অসমক অৱগত কৰাইছিল। অম্বিকাগিৰি ৰায় চৌধুৰী আৰু চন্দ্ৰ নাথ শৰ্মাৰ যুটীয়া সম্পাদনাত ১৯২১ চনৰ পৰা প্ৰকাশ পোৱা "চেতনা"ত পঞ্চম বছৰ অষ্টম সংখ্যাত "ৰাছিয়াৰ ৰাষ্ট্ৰবিপ্লৱ"ৰ বিষয়ে অতি অত্যুৎসাহেৰে আলোকপাত কৰি শেহান্তৰত লিখিছিল--"এই বিপ্লৱৰ ফলাফল কেৱল ৰুচ জাতিৰ ভাগ্যতে আৱদ্ধ হৈ থকা নাই , ৱলশ্বেভিজিমৰ প্ৰভাৱত ৰুচ সিংহাসন উফৰি গ'ল, শ্ৰমিক পীড়িত দলেই ৰাজ্যত হৰ্তা-কৰ্তা ৰূপে অভিশিক্ত হ'ল--সমাজত অৰ্থ গৌৰৱাদিৰ দ্বাৰাই ইমান দিনে ওখ আসন পাই অহা মানুহৰ হাহাকাৰ লাগিল আৰু লগে লগে পৃথিৱীৰ সকলো জাতিয়েই এটা নতুন শিক্ষা পালে।" মধ্য যুগীয় অসমত স্বৰ্ণযুগৰ প্ৰতিষ্ঠাতা মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰ দেৱে একশৰণ হৰিনাম ধৰ্মৰে সামন্তবাদী সমাজত লাঞ্চিত,বঞ্চিত,শোষিত, প্ৰতাৰিত,অৱহেলিত জনসাধাৰণক সামন্তসকলৰ সমকক্ষ পৰ্যায়ত উপৱিষ্ট কৰাৰ লগতে অসমৰ সাহিত্য -সংস্কৃতিৰ জগত খনতো ন দিহন্তৰ সুচনা কৰিছিল। যুগজয়ী মহাপুৰুষজনাৰ পৰৱৰ্তী কালত যি কেইজন শিল্পী,সাহিত্যিকৰ অনন্য অৱদানে জাতিটোক সৃষ্টিশীল বা সমৃদ্ধিশালী কৰিছে, সেই সকলৰ ভিতৰত "জ্যোতি প্ৰসাদ আগৰৱালা আৰু বিষ্ণু ৰাভা"ৰ অৱদান প্ৰতি মূহুৰ্ততে অনস্বীকাৰ্য। কৃষ্টি-সংস্কৃতিৰ সৈতে মানুহৰ সম্পৰ্ক নিগূড় আৰু সকলো প্ৰকাৰৰ শোষণ -নিপীড়ণ উচ্ছেদ সাধনৰ হকে শিল্পী,সাহিত্যিকৰ দায়িত্ব অধিক। দাৰ্শনিক বিচাৰ মতে, জীৱনৰ দুটা প্ৰধান স্থিতি হ'ল যে, সক্ৰিয়তা (প্ৰবৃত্তি) আৰু সক্ৰিয়তাৰ পৰা অব্যাহতি (নিবৃত্তি)। কাৰ্য অথবা সক্ৰিয়তা অৱলম্বন নকৰাকৈ কোনো সমাজে বৰ্তি থাকিব নোৱাৰে। এইটোও ঠিক যে, তেনে ত্যাগ বা সংযম অবিহনে কোনো সমাজ আচাৰ-আচৰনত সমৃদ্ধ আৰু চাৰিত্ৰিকভাৱে মহৎ হ'ব নোৱাৰে। বৈদিক বিচাৰ-ধাৰাৰ মূল বৈশিষ্ঠ্য হ'ল "সক্ৰিয়তাৰ উপাদান।" আনহাতে শ্ৰমন সংস্কৃতিয়ে ত্যাগ বা সংযমৰ ওপৰতহে গুৰুত্ব আৰোপ কৰে। এই দুয়োটাৰ সংলগ্নীভৱনৰ জড়িয়তে অসমীয়া সমাজ সক্ৰিয় হৈ বৰ্তি থকাৰ উপৰি নৈতিকতা আৰু আচাৰ-আচৰণতো চহকী। ব্যক্তি আৰু সমাজৰ সৈতে তেওঁলোকৰ সমৃদ্ধ সংক্ৰান্তত প্ৰাচীন অসমীয়া দৃষ্টিকোণ বাস্তৱিকতে মানৱ অস্তিত্বৰ চাৰিবিধ লক্ষ্যৰ অন্তৰ্লীন বোধৰ ওপৰত আধাৰিত। মানৱ জীৱনত লক্ষ্যক সুচিন্তিত পদ্ধতিৰে আশা-আকাংক্ষাৰ আধাৰত এনে ধৰণৰ সংজ্ঞা দিয়া হৈছে যে, ধৰ্ম, অৰ্থ, মোক্ষ আৰু কৰ্ম।যিবোৰ ইন্দ্ৰীয় গ্ৰাহ্য সম্পদ হিচাপে লাভ কৰিব পাৰি আৰু যাৰ বস্তুগত মূল্য আছে সেয়ে অৰ্থ। কৰ্ম হ'ল- মানৱ জীৱনৰ মনোবৈজ্ঞানিক প্ৰমূল্য। জাগতিক নীতি নিয়ম বা সিদ্ধান্তৰ অলৌকিক বোধ বা উপলব্ধিৰ ক্ষেত্ৰত সীমা অতিক্ৰম কৰা আৰু একে সময়তে নিজকে অতিক্ৰমি যোৱা মানৱীয় প্ৰমূল্যই হৈছে ধৰ্ম। এনে ব্যৱস্থাৰ বিন্যাস অৰ্থাৎ  ধৰ্ম,অৰ্থ আৰু কৰ্মৰ একোটা বৌদ্ধিক অন্বেষণ কৰিলে সেই গৱেষণাৰ নিগুড়তা আৰু অন্তিম লাভা লাভ কি সেইটো আমাৰ দৃষ্টিগোচৰ হ'ব। এই দৰে ক'ব পাৰি যে, শাধাৰণতে মানুহে যাক মোক্ষৰ লগত যুক্ত কৰে সেয়াই জীৱনৰ আধ্যাত্মিক মূল্য। ভাষাতাত্ত্বিক ৰূপ আৰু দাৰ্শনিক বিষয় বস্তুৰ ফালৰ পৰা সহজে বোধগম্য নোহোৱা ই এটা দুৰূহ পদ। যেতিয়া মানুহে আধ্যাত্মিক আকাংক্ষাৰ স্তৰৰ ওপৰত আৰোহণ কৰে, তেতিয়া তেওঁ সীমিত সামাজিক গোট হৈ নাথাকে। তেওঁ এনে এক আহ্বানৰ সাকাৰ ৰূপ পৰিগ্ৰহ কৰে যে  যিটো সকলো ব্যক্তিগত মূল্য আৰু সামাজিক সম্বন্ধৰ ওপৰত। ধৰ্ম,অৰ্থ,কৰ্ম আৰু মোক্ষৰ ৰূপত জীৱনৰ মূল্যবোধৰ ধাৰণা অসম ভুমিত মণিষীসকলৰ শ্ৰেষ্ঠ উপলব্ধি। মানৱ প্ৰকৃতিৰ নিম্নতম অৱস্থাকো এই উপলব্ধিৰ বাহিৰত ৰখা নাই। আনহাতে এই ধাৰণা মানৱ স্বভাৱৰ কোনো আকাংক্ষা বিশেষৰ ক্ষেত্ৰতো পৰিপুষ্ট নহয়। এহাতে আমাৰ সকলো কামনা-বাসনাৰ চুড়ান্ত অনুমতি নাই। আমি যিহকে কামনা কৰোঁ বা আহ্বান কৰোঁ, আমাৰ প্ৰত্যেক চিন্তা,প্ৰতিটো অনুভুতি ,প্ৰতিটা জীৱন স্বপ্ন অনুমোদন যোগ্য আৰু বস্তু সমূহৰ নিজৰ দৃষ্টিভংগীৰ ফালৰ পৰাও সংগত মূল্যায়ন  হ'লেও কোনেোটোৱেই চুড়ান্ত নহয়। জীৱনৰ স্বপ্নৰ প্ৰতিটো  দৃষ্টিকোণ তেওঁবিলাকৰ বিচাৰত সংগত-প্ৰত্যেক ধৰ্মই শুদ্ধ ধৰ্ম,বস্তু সমূহৰ দৃষ্টিভংগী শুদ্ধ; প্ৰতিটো বিস্বাস নিজস্ব দৃষ্টিভংগীৰে বৈধ বা সংগত,প্ৰতিটো স্বপ্নই সম্পূৰ্ণ। প্ৰত্যেক দৃষ্টিকোণৰ নিজস্ব বৈধতা আছে। আপুনি যি চিন্তাই নকৰক কিয়, সেইটো বৈধ চিন্তা।

সমাপ্ত

___০৭/০৯/২০২২ ইং বীৰেশ্বৰ ৰাভা (talk) 17:40, 7 September 2022 (UTC)