User talk:AdVader~enwiki

Zwaar geschut ingezet tegen zorgzame vader door Thieu Berkers, secretaris Gescheiden Vaders Nederland

De zorgzame vader heeft het zwaar in Nederland. Decennia lang is emancipatie direct en eenzijdig gekoppeld aan vrouwenemancipatie waar het beleid vanuit Den Haag weer op af is gestemd ten koste van zorgzame vaders en zo ook ten koste van hun kinderen. De zorg voor onze kinderen wordt bijna altijd eenzijdig door moeders opgeëist. Het is waar, er zijn vaders die dat aan moeders overlaten en vluchten of kiezen voor carrière en materiële zaken. De zorgzame vader wordt echter steeds meer ruimte afgenomen om op zijn eigen manier voor zijn kinderen te zorgen, hen op te voeden en zijn aandacht en liefde aan ze te geven. Dat er geen evenwicht is in de verdeling van de zorg blijkt pas goed bij een echtscheiding. Veelal worden kinderen liever aan een kostbare crèche of dagverblijf uitbesteed, dan aan de zorgen van de vader toevertrouwd. Traditioneel worden kinderen door rechters aan moeders toegewezen. Alsof moeders van nature en dus vanzelfsprekend zorgzaam zijn. Vaders worden als ze geluk hebben afgescheept met een minieme weekendregeling: ze mogen 1 keer in de 14 dagen hun kind een weekendje bij zich hebben. Daarmee wordt het vaderschap uitgehold. De "om de 14 dagen ouder" moet als vader (en als moeder) in 2 dagen tijd alle zorg en aandacht proppen. Vakanties en feestdagen schieten daar vaak bij in, zelfs de verjaardagen van kinderen en hun vader, familiedagen en vaderdag mogen niet samen gevierd worden.

Dit overkwam ook Ad Verdiesen uit Utrecht, een vader van 46 jaar. Hoewel hij tijdens zijn huwelijk meer voor zijn kinderen zorgde dan zijn vrouw, die kostwinster was, maakte hij geen schijn van kans op een evenwichtig ouderschap na hun echtscheiding. Sterker nog, moeder kwam een toch al belachelijke regeling gewoon niet na en zo hebben Ad en zijn kinderen (nu 7 en 9 jaar) elkaar opeens één jaar totaal niet gehoord of gezien. Pas na 3 jaar procederen werd door de rechter een weekend in de 14 dagen met een minieme zomervakantie vastgelegd, hetgeen nog minder is dan wat in de volksmond een "standaard omgangsregeling" heet.

Wat er ook gebeurt, de 12 dagen tussen 2 weekenden bestaat Ad hoegenaamd niet voor zijn kinderen. Ad kan zich als vader niet bij deze belachelijke regelingen neerleggen vooral omdat zijn kinderen hem net zo hard nodig hebben als hun moeder. Ad wil zijn ouderschapsplicht blijvend vervullen en kan de zorg voor zijn kinderen niet alleen aan moeder overlaten. Volgens Ad heeft de invloed van moeder op de kinderen werkelijk zeer kwalijke ongezonde kanten.

Zijn kinderen zijn altijd dolblij met en bij hun vader, zij moeten psychisch en fysiek lijden onder het traumatisch gemis en de onderdrukkingen, daarbij wordt er bij hen op allerlei fronten een heel lelijk beeld van hun vader en zijn familie gemaakt. De kinderen willen het liefst evenveel bij hem zijn als bij mama omdat zij innig aan hem gehecht zijn en gewoon vrij met hun vader willen omgaan zoals ze dat hun eerste levensjaren gewend waren. Zij vinden het allemaal heel erg en niet leuk. Als moeder aan het werk is moeten zij naar naschoolse opvang, de buren, haar familie of ouders van vriendinnetjes. Veel liever zouden zij naar papa gaan.

Met de kinderen gaat het volgens Ad niet goed, inmiddels lijden zij o.a. structureel aan hoofd- en buikpijn en halen zich door het gemis en de ongezonde invloed van moeder (en haar familie), van alles in hun hoofd. Schuld- en schaamtegevoelens worden hen dagelijks opgedrongen en de kinderen vertonen trekjes van een laag zelfbeeld. Ook merkt Ad concentratieproblemen op en een soort van dyslexie. Voor de buitenwereld lijkt alles op school en met vriendinnetjes goed te gaan, zijn kinderen houden zich vrolijk en doen goed mee op school. Ad kent zijn kinderen echter en ziet wat er werkelijk in hen omgaat en wat ook hen wordt aangedaan. Vriendinnetjes pesten zijn jongste met de scheiding, de oudste en haar vriendinnetjes zijn er al jaren samen over bezig. Het geeft Ad veel hartzeer dat zijn kinderen hierin terecht zijn gekomen. Ad vreest een vorm van het ouderverstotingsyndroom bij zijn kinderen. Hij ziet vergelijkingen met 'oorlogskinderen' en hoopt dat zijn kinderen uiteindelijk toch zonder onnodige angsten vrij en blij hun eigen leven kunnen leiden. Als vader probeert Ad zijn kinderen volwaardig en authentiek te laten zijn ondanks de ongezonde dwang van moeder en de maatschappij m.b.t. eigen keuze en autonomie, welke te vaak mensonwaardig zijn.

De RvdK, jeugdzorg, AMK en politie lapten alles aan hun laars wanneer Ad hen op de hoogte bracht van wat er zich werkelijk afspeelde, ook deze instanties zetten hem liever weg als een lastpak dan zijn hulpvraag voor zijn kinderen serieus te nemen. Precies zoals kinderrechters eenzijdig bepalen zijn de instanties onder het ondeugdelijke motto "rust van moeder is gelijk aan het belang van kinderen" meer bezig met zich achter regeltjes te verschuilen en doelgericht vaders uit te sluiten dan kinderen beide ouders niet te onthouden. Ook de RvdK heeft zo zijn kinderen beschadigd en vindt een vader kennelijk nauwelijks belangrijk. Bij de RvdK kon hij zijn kinderen beschermen tegen het deskundige militante gedrag van de raadsmedewerksters.

11 rechters, hebben Ad al met macht en kracht beschaamd, Ad verbaast zich er niet meer over dat het ook hier allemaal vrouwen betreft. Eerst is hem zowat alles afgenomen en vervolgens moet hij dat maar terug zien te krijgen, en, hoe kan je je verweren tegen leugens?

Dat de RvdK na 2 eenzijdige gesprekken zonder deugdelijke redenen zomaar een straat- en contactverbod heeft geadviseerd hetgeen door rechters klakkeloos is opgevolgd, was en is ook voor zijn kinderen onbegrijpelijk. Als gevolg van deze uitspraken heeft men Ad nu systematisch als een stalker i.p.v. een vader weg kunnen zetten, moeder heeft alle gelegenheid en steun van instanties en omgeving om dit verkeerd uit te beelden en zo voorzieningen te misbruiken.

Ad woont momenteel al 3,5 jaar illegaal op een camping terwijl moeder hoog en droog, met alles wat zij samen hebben opgebouwd, in weelde 'normaal' voort lijkt te gaan. Veel vroegere vrienden en zelfs zijn familie hebben het niet willen begrijpen. Daarbij heeft de omgeving van moeder met eigen bedoelingen meegewerkt de kinderen bij Ad weg te houden, hen tegen hem te beïnvloeden en hebben het zelfs nodig gehad onheuse verklaringen tegen Ad af te leggen. Ad is zijn baan kwijt geraakt en moest stoppen met zijn studie. Hij belandde in de WAO en kreeg te maken met inkomensachteruitgang. Door torenhoge advocaatrekeningen raakt Ad in de schulden. Alimentatie kan hij niet meer betalen. Ook nu weer probeert moeder er niet samen uit te komen maar schakelt liever de deurwaarder in, duidelijk om Ad ook financieel verder te slopen, daarbij verzuimt zij weer niet te liegen. Andere verplichtingen kan hij nu ook niet meer nakomen, hij vreest dat hij binnenkort echt op straat komt.

De verdeling liet lang op zich wachten, moeder zegt 50/50 te willen. Toch komt ze met een belachelijke dagvaarding waarbij na verdeling van Ad nog een enorm bedrag geëist wordt. Ad noemt het illustratief voor ja zeggen en nee doen: de schone schijn waarin ook de kinderen worden gewenteld. Uiteindelijk heeft Ad in het belang van zijn kinderen 'de echtelijke woning' afgestaan.

Deze juridische scheiding is een heel smerige, de gevolgen zijn voor de kinderen en Ad enorm traumatiserend en neurotiserend. Hij is het meest geschrokken van wat zijn kinderen hem toevertrouwen, ook is hij erg geschrokken toen hij 1,5 jaar geleden plotseling aan de hartbewaking kwam te liggen. Zijn sterilisatie, ¾ jaar voor de onverwachte scheiding uitgevoerd, zit hem ook niet lekker. Door de slopende omstandigheden waarin hij tegen wil en dank is terechtgekomen blijft Ad ernstige spanningsklachten houden. Het criminaliseren van Ad werkt tevens 'psychologiserend', men neemt hem niet serieus en maakt liever een eigen beeld ondanks adviezen van deskundigen die juist voor Ad pleiten. Het is zo geen leven voor Ad.

Hoe gek het ook is, buiten een omgangsregeling is het vaders verboden de kinderen te zien. Dat bevreemdt Ad ten zeerste en hij ervaart ook dit als een kwelling terwijl hij enkel de band met zijn kinderen in stand wil houden. Zijn kinderen zijn altijd dolblij hem te zien en vroegen hem wanneer hij weer naar school, sport e.d. kwam kijken, zij gaven hem zelf aan wanneer en waar hun activiteiten waren. Eerst belden zij hem ook nog stiekem op maar ook dat werd al heel snel onderdrukt, hun post van papa wordt niet gegeven en zelf krijgt Ad zijn post meestal niet, of deze is geopend. Zonder zijn medeweten regelt moeder zaken m.b.t. hypotheekrente, ook zonder zijn medeweten heeft moeder een kinderpsychologe opdracht gegeven onderzoek te doen naar de kinderen, vervolgens legt moeder de adviezen hieruit gewetenloos naast zich neer. Alles moet duidelijk naar de zin van moeder worden gedaan, moeders wil is wet. Zij schakelde verschillende keren de politie in om Ad, voor de ogen van hun kinderen en zelfs honderden schoolkinderen en hun ouders, te verjagen. Ook gaf ze opdracht aan de school en naschoolse opvang van de kinderen om hun vader op afstand te houden. Zelfs misbruikte zij haar achternaam waar de kinderen ook erg verward van raakten. Daarbij realiseerde Ad voor zijn kinderen in 2002 een extra dagje, moeder weigerde in te stemmen. Hij heeft op allerlei manieren aan zijn ex kenbaar gemaakt dat hij wilde praten, moeder weigerde consequent. Na zijn verwerking heeft Ad haar 1,5 jaar geleden zijn verklaringen kenbaar gemaakt. Dit alles was voor moeder aanleiding om samen met de politie een dossier aan te leggen en vervolgens aangifte te doen van stalking en onttrekken gezag. Zelf is moeder de regeling meer dan 60x niet nagekomen en weigert Ad op de hoogte te houden over de kinderen. Zij heeft wettelijk de plicht Ad te informeren over de kinderen. Saillant detail, aangiftes en meldingen van Ad zijn nooit opgenomen, de politie verklaarde hem voor gestoord en heeft er ook maximaal aan meegewerkt in de lijn van moeder een verkeerd beeld van Ad neer te zetten, hem te kleineren en tegen te werken. AMK, jeugdzorg en Raad van de Kinderbescherming hebben ook nagelaten de kinderen en hun vader serieus te nemen, ondertussen zijn zij feitelijk verscheurd, vervreemd en misvormd, wezenlijk is dit gelukkig niet zo. Ook rechters verzaken steeds de kinderen en Ad serieus te nemen, liever houdt men zich aan gangbare regeltjes, processen verbaal worden verzonnen en de beschikkingen deugen niet. De staat heeft juist als plicht ouderschap te beschermen i.p.v. af te breken.

Ad verscheen onlangs voor de strafrechter en werd veroordeeld tot een half jaar voorwaardelijke gevangenisstraf en een werkstraf van 200 uur! Te gek voor woorden is het feit dat Ad immateriële schade moet vergoeden die hij aan moeder zou hebben aangebracht, het is werkelijk de omgekeerde wereld. Dit alles onder jarenlange strenge voorwaarden met dreigingen van hechtenis terwijl Ad ondanks alle spelletjes van zijn ex het ouderlijk gezag is blijven behouden. De Officier van Justitie draaide gewoon een standaard riedeltje af, volgens de advocaat van Ad hebben de rechters helemaal niet naar de zaak gekeken en zijn veel inspanningen doodzonde geweest. In deze strafzaak wordt Ad neergezet als de dader en de kinderen en hun moeder als slachtoffer. In werkelijkheid zijn echter vooral de kinderen en hun vader weerloze slachtoffers van dit afschuwelijke familiedrama geworden. Als Ad zich niet strikt houdt aan de opgelegde minieme omgangsregeling en in de tijd dat de kinderen bij moeder zijn zich niet op afstand houdt van zijn kinderen verdwijnt hij achter de tralies. Ook als hij zijn werkstraf niet naar behoren vervult en/of de immateriële vergoeding niet betaalt. Ad heeft geen middelen en is onlangs arbeidsongeschikt verklaard, hij kan nu maatschappelijk niet functioneren en toch moet hij een werkstraf ondergaan. Geen mens is opgewassen tegen zulke afschuwelijke wantoestanden, en zo zou hij in de gevangenis komen, in het belang van de kinderen?

Daar waar vaders weer vader willen zijn krijgen ze geen enkele kans om de kinderen bij een echtscheiding toegewezen te krijgen. Oefent een vader toch zijn vaderschap uit ondanks de uitspraak van de rechter dan loopt hij de kans in een strafrechterlijke val te lopen zoals Ad nu ook is overkomen. De kans dat Ad zijn vaderschap verliest is nu groter dan ooit. Hij kan alleen nog hopen dat straks zijn kinderen zullen begrijpen dat hij werkelijk alles in het werk heeft gesteld om een zorgzame vader voor ze te zijn maar dat zwaar geschut is ingezet om hem dat onmogelijk te maken. Van Ad wordt geëist zich de komende jaren gedeisd te houden op straffe van het volledig verliezen van zijn kinderen. Hij wordt gefolterd door zorgen over en het gemis van zijn kinderen en jarenlange wantoestanden, hopelijk zal deze marteling hem niet helemaal slopen.

Vele gescheiden vaders zullen zich in dit verhaal herkennen maar niemand is tot nu toe in staat gebleken de oorzaken van de omgangsproblematiek bij echtscheiding dan ook maar enigszins op te lossen. De politiek en de rechterlijke macht zijn nog altijd stokdoof en stekeblind voor de belangen van zorgzame gescheiden vaders en hun kinderen. De huidige rechtsorde past met geweld repressie toe en beschermt zelfs daders en straft slachtoffers vanuit een verdeel en heers strategie zoals ook in dit voorbeeld van Ad en zijn kinderen. Hoe hoog moet het leed en de schade aan onschuldige vaders en hun kinderen nog oplopen voordat men erkent dat rechters ernstig falen en het vertrouwen in onze rechtsorde schenden? Als gescheiden vaders luiden we al enige tijd de noodklok en hopen dat Den Haag eindelijk eens naar ons luistert wat totnogtoe nagenoeg niet is gebeurd zodat de mensonwaardige toestanden waar Ad met zijn kinderen ook mee worden geconfronteerd in de toekomst uit onze maatschappij gebannen kunnen worden.

PS nu 6 jaar later woont Ad weer in de wijk van zijn kinderen, hij spaart zich het brood uit de mond. 4 jaar heeft hij Gescheiden Vaders Nederland getrokken en daarbij een hechte samenwerking met 'Zorro' (Jos Aalders - Familie4Justice) gevormd. Bij de oprichting van Father4Justice was Ad nauw betrokken, Ad en Jos wilden bundeling, helaas is dat tot nu toe niet gelukt. Inmiddels heeft de 2e kamer omgangsregelingen als norm vastgesteld en worden ouderschapsplannen en mediation de booming business in echtscheidingsland. Helaas want omgangsregelingen zijn dwaas en zorgmacht is achterlijk. Scheiding is en blijft kindermishandeling, al te vaak ook van vaders en zijn familie. Bij scheidingen (90% aangejaagd door moeders op extreem-rechts-feministische waandenkbeelden) wordt slechts in 5% goed gescheiden er vanuit gaande dat kinderen de zorg, opvoeding en familielevens van beide biologische ouders evenzeer nodig hebben. Ontvadering is hoe dan ook een halsmisdaad, dus ook wanneer de meeste vaders omgang best vinden en er geen strijd zou zijn. Immers het kind moet altijd een van beide ouders missen en mist een compleet gezinsleven. Nepvaders en moeders kunnen dat als het goed is nooit veranderen. Maar, het is niet goed, op basis van lelijke manbeelden wordt eenzijdig een systeem in eljkaar geflanst met als motto vrouwenverworvenheden. De pil, abortus, scheiding, kinderdiefstal, ontvadering, stalking, huiselijk geweld, alimentatie en ook fiscaal worden moeders dik voorzien en voldaan. Kinderen, vaders en zijn familie zijn vogelvrij, wanneer komen de cijfers over het verwoesten van hun levens, van hun welvaart, welzijn en ontwikkeling? Vrouwen raken steeds gedissocieerder, zelfzuchtiger en blijven eindeloos ontevreden, kinderen en vaders verloren en bedrogen, uit liefde. Ad weet niet hoe lang hij het nog red, tot nu toe weet hij het leed en de ellende te dragen, maar zijn verwondingen zijn diep, heel diep.

Your account will be renamed
Hello,

The developer team at Wikimedia is making some changes to how accounts work, as part of our on-going efforts to provide new and better tools for our users like cross-wiki notifications. These changes will mean you have the same account name everywhere. This will let us give you new features that will help you edit and discuss better, and allow more flexible user permissions for tools. One of the side-effects of this is that user accounts will now have to be unique across all 900 Wikimedia wikis. See the announcement for more information.

Unfortunately, your account clashes with another account also called AdVader. To make sure that both of you can use all Wikimedia projects in future, we have reserved the name AdVader~enwiki that only you will have. If you like it, you don't have to do anything. If you do not like it, you can pick out a different name. If you think you might own all of the accounts with this name and this message is in error, please visit Special:MergeAccount to check and attach all of your accounts to prevent them from being renamed.

Your account will still work as before, and you will be credited for all your edits made so far, but you will have to use the new account name when you log in.

Sorry for the inconvenience.

Yours, Keegan Peterzell Community Liaison, Wikimedia Foundation 21:37, 19 March 2015 (UTC)

Renamed
 This account has been renamed as part of single-user login finalisation. If you own this account you can |log in using your previous username and password for more information. If you do not like this account's new name, you can choose your own using this form after logging in: . -- Keegan (WMF) (talk) 10:11, 22 April 2015 (UTC)