User talk:Ali Gohar Jatoi

Professor Abdul Sattar Soomro
ھلُ ھنئين سين ھوتَ ڏي

سارنگ لطيف

پروفيسر ستار سومرو هڪ گَهڻ رُخي شخصیت.. ڪائنات جي هِن ننڍڙي گولي سُهڻي ڌرتي تي ڄمندڙ انسان جي ايتري ئي اهميت آهي، جيتري ڪنهن عالم، اديب، شاعر، استاد، ڊاڪٽر، وڪيل، جج، سياستدان، سائنسدان ،پروفيسر، فنڪار، اداڪار يا کڻي ڪهڙي به شعبي سان واسطو رکندڙ هجي.. انسان جي اهميت جو مثال دين اسلام مان به اهو ئي ملي ٿو، جو انسان کي دين اسلام ۾ به اشرف المخلوقات ڪوٺيو ويو آهي.. اهڙي طرح انسان جي زندگيءَ ۾ سکن سان گڏ ڏک به سمايل هوندا آهن. هر انسان جي ڪاميابي جي پٺيان ان جي ڏکن ۽ تڪليفن جو ئي وڏي ۾ وڏو ڪردار هوندو آهي. جيئن ڏک جي نه پڄاڻي آ، هر شخص ڪهاڻي آ.. اهڙي ئي هڪ گهڻ رخي شخصيت جنهن سان منهنجو ڇهن کان ستن سالن جو سفر هلندو پيو اچي جيڪو اڄ به جاري و ساري آهي. جيئن اولاد جي پالنا ۽ واڌ ويجھ کان وٺي هر ترقي جي پٺيان ان جي ماءُ پيءُ ۽ استادن جو وڏي ۾ وڏو ڪردار هوندو آهي. ايئن ئي مونکي لکڻ، پڙهڻ ۽ ادبي سنگت ۽ ادبي ڪتابن جي دنيا کان وافق ڪرائڻ وارو شخص به پروفيسر ستار سومرو ئي آهي. جنهن کي آءُ پنهنجو استاد، والد ۽ دوست به مڃيندو ۽ سڏيندو آهيان. اڃان اهڙيون کوڙ ڳالهيون ۽ قصا هوندا جيڪي پل پل تي سائين کان سکيا آهن. پر جيڪو به انسان جنهن شخصيت تي لکندو آهي ته ضرور ان سان ان جي ڪا نه ذهني هم آهنگي هوندي آهي.. تنهنڪري مٿين ڳالهين يا سائين تي لکڻ جو مقصد به اهو ئي آهي.. پروفيسر ستار سومرو جنهن جو پورو نالو عبدالستار سومرو آهي. سندس جنم 16 نومبر 1975 نور محمد سومري جي گهر نصيرآباد ۾ ٿيو. سائين جو والد پڻ پرائمري استاد هو. سندس گهراڻو جن ۾ ڏاڏو مولوي عطا محمد سومرو مذهبي عالم سان گڏ شاعر به هو. جنهن بعد اهو دين جي خدمت جو ڪم/گادي سائين جي ڀيڻيوي مرحوم مولوي محمد رمضان سومري ۽ ڀاڻج مرحوم مولوي غلام مجتبي سومري تائين جاري ۽ ساري هو. سائين جا وڏا ڀائر پڻ جن ۾ سائين عبدالغفار، سائين محمد صديق، سائين عبدالحليم ۽ سائين شيراز سومرو پڻ پيغمبري پيشي استاد سان وابسته آهن. جن مان ٻه رٽائرمينٽ ٿي چڪا آهن. ننڍپڻ ۽ پڙهائي جي عمر هجڻ وقت سائين جي پڙهائي سان دلچسپي تمام گهٽ هوندي هئي، ان جو سبب اهو هو ته سائين پنهنجو وقت پنهنجي بابا سائين سان گڏ گذاريندو هو. جنهن ڪري گهر جا ڀاتي ۽ پاڙيسري پڻ سندس والد کي اها شڪايت ڪندا هئا ته پٽ کي اسڪول ويهاريو وڃي. جيئن ته سائين نور محمد سومري طرفان انهن کي اهو جواب ملندو هو ته هي منهنجو پٽ پڙهندو ۽ سڀني ڀائرن کي ماري ويندو. ڇو ته هو هڪ فقير منش هجڻ ڪري هر وقت سڀني پٽن کي دعا ڪندو رهندو هو. سائين پرائمري جا پنج درجا مين پرائمري اسڪول نصيرآباد ۾ پڙهيو. هڪڙو ننڍڙو اتفاق اهو به آهي ته مان پڻ پرائمري جا پنج درجا ان ئي اسڪول ۾ پڙهيم. ۽ ان ئي اسڪول ۾ چوٿين درجي ۾ منهنجو استاد سائين عبدالحليم سومرو هو. جيڪو سائين جو ڀاءُ آهي. پر ان دوران پرائمري ۾ سائين جو وڏو ڀاءُ عبدالغفار سومرو سائين جو استاد هو. جنهن پڻ سٺي نموني سائين جي تربيت ڪئي. جيئن ته پرائمري کان ئي سائين جي شروعات تمام سٺي ٿي ان دوران سائين مختلف سرگرمين ۽ تقريري مقابلن ۾ حصو وٺندو هو، اخلاق، ادب، شاعري اتان ئي سکڻ شروع ڪيائين. تقرير مقابلن ۾ وري سندس وڏو ڀاءُ سائين عبدالحليم رهنمائي ڪندو هو. ۽ اتان ئي سائين ڀٽائي جي بيتن کي پڻ پڙهڻ شروع ڪيو.. جنهن جو اثر اهڙو لڳو جو ڀٽائي سائين سان محبت جو پيچ اڄ تائين ناهي ٽُٽو. جيئن لطيف چواڻي: رتيء جي رهاڻ جي اڙايم جت سين ان بعد ڪلاس ڇهين کان ڏهين تائين پڙهائي جو سفر هاءِ اسڪول نصيرآباد ۾ گذريو. جيڪو پڻ نهايتي سهڻو ۽ شاندار هو، ان دوران به گهڻن استادن سندس ذهني، روحاني، ادبي ۽ اخلاقي اهڙي ته تربيت ڪئي جو هو پڙهائي ۾ ڀرپور دلچسپي وٺڻ لڳو.. ۽ انهن ئي استادن کي پنهنجي ڪتاب ۾ ياد به ڪيو. هوئن به پڙهائي سان گڏو گڏ ذهني، اخلاقي ۽ ادبي شروعاتي سکيا اسان کي پنهنجن استادن وٽان ئي ملي ٿي. جن لاءِ شاھ لطيف ۽ استاد بخاري هيئن فرمايو آهي. سرها ڏٺم سي، جنين ساڃاھ سراڻ سين، تيغ تنين جي کي، ڪٽ نه لڳي ڪڏهين. شاھ هنن جون چماٽون اڃان ياد آهن، اکيون کولي ڏس، اي قوم استاد آهن، هنن جي حقن جو حساب ئي ڪونهي، سڄي قوم شاد آهي، جي ھي شاد آهن. بخاري ادبي ذوق جو ڀرپور رغبت سندس هاءِ اسڪول دوران وڌيو. جنهن ۾ شعر ۽ شاعري سان لڳاءُ، گل ڦل رسالا، سرتيون، ارچڪ مرچڪ، فيملي مئگزين ، ۽ عبرت مئگزين وٺڻ معمول هو. ان وقت ٻارن لاءِ ادب لکيو ۽ شاعري پڙهڻ ۽ لکڻ شروع ڪندو هو ۽ ادارن ڏي پڻ موڪليندو هو. ان دوران نه صرف لاڙو ڪتابن سان هو پر ريڊيو سان موسيقي ٻڌڻ لاءِ پيار هو، جنهن ۾ هو عابده پروين، سرمد سنڌي، ۽ برڪت ڀٽ جي آواز ۾ سنڌي ڪلام چاھ سان ٻڌندو هو. شام جو وقت سم شاخ تي دوستن سان وڃي ڪتاب پڙهڻ، کل ڀوڳ ڪرڻ، فطرت جو مزو وٺڻ، پنهنجي دوست انجنيئر عبدالمنير سومرو کان شاھ جا بيت ٻڌڻ ۽ ٻڌائڻ ۽ شاھ جو رسالو کڻي وڃڻ اتان ئي مليو. جيڪو اڄ تائين سفر جاري آهي. يارهين ڪلاس ۾ داخلا نصيرآباد ڊگري ڪاليج ۾ ورتي، ان دوران حيدرآباد ۾ ٽي سالا ميل نرسنگ ڊپلوما "سرڪائوس جي جهانگير ساڪيٽري انسٽيٽيوٽ" ۾ پڙهڻ جو موقعو مليو، پر ان حيدرآباد جهڙي پياري شهر سان سائين جي دل نه لڳي، هو طبيعتن ۽ مزاج ۾ اتي نه رهي سگهڻ ڪري اتان واپس موٽيو، سندس والد جو گهڻو خيال پڻ ڪندو هو ۽ ان وقت والد به بيمار رهندو هو ان ڪري هو پنهنجي شهر ڏانهن واپس وريو. انهي کان پوءِ هڪڙي هنڌ هو پاڻ چوي ٿو ته اها الائي ته ڪهڙي بابا جي ياد سَٽ هئي، جو راتو رات پنهنجو سامان کڻي، ناڪامي جو بسترو ڪلهن تي رکي حيدرآباد کي خير آباد چئي، پنهنجي محبوب شهر نصيرآباد کي اچي آباد ڪيم. يعني نرسنگ جي ڊگري اڌ ۾ ڇڏي موٽڻ کان پوءِ ھُو ڪجھ وقت پريشان به هو. پر ان بعد به هو خاموش نه رهيو ۽ محنت جاري رکي، قسمت سندس لاڙ کان اتر طرف وٺي آئي، سو پنهنجي پڙهائي کي جاري رکندي شاھ عبداللطيف يونيورسٽي خيرپور ۾ بي ڪام جي شعبي ۾ داخلا ورتي. جتان ٻه ساله پاس بي ڪام ڊگري حاصل ڪيائين. پر جڏهن ته هو هڪ حساس طبيعت ۽ لڳاءُ ننڍپڻ کان پنهنجي مٺڙي سنڌي ٻوليءَ جي شعر ۽ شاعري ۽ ادب سان رهندو هو. ۽ يونيورسٽي ۾ هجڻ دوران پڻ سنڌي ادبي سنگت جو ميمبر ٿيو، جتان ادبي سنگت جي گڏجاڻين مان گهڻو ڪجهه سکڻ سان گڏ ادبي حلقي جا ٻه سٺا دوست، اديب ۽ شاعر شوڪت نوناري ۽ خالد ٻانڀڻ مليا. جنهن کان سندس ان فيلڊ ۾ دوستن جو تعداد وڌندو رهيو. سندس هڪ دوست صاحب خان شيخ جيڪو ريڊيو خيرپور تي ڪم ڪندو هو، ان پاران ٻاراڻي ادب جي انٽرويوز ۽ شاعري ذريعي ريڊيو تي پڻ متعارف ڪرايو ويو.. جيڪو پڻ هڪ سٺو ڪم آهي.. جنهن کان پوءِ سائين بي اي جي بنياد تي هڪ دفعو وري ساڳي ئي شاھ لطيف يونيورسٽي ۾ ٻه ساله سنڌي شعبي ايم اي ۾ داخلا ورتائين ۽ پڙهيو.. سندس پهرين ملاقات سنڌ جي مشهور اديب مرحوم سائين ملڪ نديم سان ٿي جيڪو ان وقت سنڌي شعبي جو چيئرمين هو. سنڌي شعبي ۾ پڙهڻ وقت سنڌ جا ناليوارا ۽ مشهور شاعر سائين ادل سومرو، سائين اياز گل، سائين برڪت بلوچ سندس استاد رهيا. ايم اي فرسٽ ڪلاس پوزيشن کڻڻ کان پوءِ شاھ لطيف يونيورسٽي ۾ ٿيل ڪانووڪيشن ۾ ميڊل پڻ پارايو ويو. ان ئي دوران سنڌ جي مشهور غزل گو شاعر مرحوم اسحاق راهي تي "ميهڙ جي ميندي جي خوشبو جهڙو شاعر  اسحاق راهي فن ۽ فڪر تائين" جي عنوان سان تحقيقي مقالو پڻ لکيو. شاھ لطيف يونيورسٽي مان سنڌي شعبي ۾ ايم اي ڪرڻ کان پوءِ مقصد جي حاصلات لاءِ ڏينهن رات محنت ڪندو رهيو. ۽ پنهنجي ڪيريئر جي شروعات ان ئي ڊگري ڪاليج نصيرآباد کان ڪئي جتي اڄ پاڻ اسسٽنٽ پروفيسر طور ساڳيو ئي سنڌي سبجيڪٽ پڙهائي رهيو آهي. جتي پاڻ شروع ۾ ڪنھن جي بدولت عارضي بنياد تي ماهوار ٽي ھزار معاوضي عيوض سنڌي جو ليڪچرار مقرر ٿيو. عارضي طور ڪاليج ۾ صرف هڪڙي ئي سيشن پڙهائڻ دوران سنڌ پبلڪ سروس ڪميشن ۾ جاين جي آڇ آئي، جنهن ۾ سنڌي شعبو پڻ شامل هو، سائين پاران فارم ڀرائڻ کان پوءِ سندس مقصد اهو ئي هيو ته هُن کي ڪيئن به ڪري اهو امتحان/ڪميشن پاس ڪرڻو آهي. جنهن کان پوءِ هُو نصيرآباد پاسي تر جي سڀني لائبريرين تي مطالعو ڪندو رهيو. ان دوران سندس دوستن پڻ ڪتابن جي مدد ڪئي. نتيجي طور پهرين مرحلي ۾ ڪميشن جو امتحان پاس ڪري پڪي ليڪچرار طور سليڪشن ٿي وئي.. سندس جا ڪميشن جي امتحان پاس ڪرڻ کان پوءِ اهي ئي لفظ ۽ خيال آهن ته: جنهن جاءِ تي مان عارضي بنيادن تي پڙهايو ۽ اها جاءِ ان وقت تائين خالي رهي جيستائين مان اچي پوسٽنگ ورتي. منهنجي لاءِ ان کان وڌيڪ خوشنصيبي ڪهڙي چئبي، جنهن ڪاليج ۾ مان طالب علم رهيو هجان، اتي ئي پوسٽنگ ملي وڃي. اهو سڀ ڀائرن، ڀينرن ۽ والدين جي دعا جو به هجڻ آهي، جو اڄ مان ساڳي ئي ڪاليج ۾ اسسٽنٽ پروفيسر طور پڙهائي رهيو آهيان. سال 1994ع ۾ سنڌ ادبي سنگت شاخ نصيرآباد جو باضابطه طور ميمبر ٿيو، سندس شروعات ساڳي ئي شاعري کان ٿي، جتي هُو ٻاراڻي شاعري يا شاھ لطيف جي ڪنهن به سُر تي مضمون لکي سنگت جي گڏجاڻين ۾ پڙهندو هو. سندس لکڻين تي تنقيدي ۽ اصطلاحي راءِ ملڻ کان پوءِ اها ساڳي ئي لکڻ پڙهڻ جي سگھ وڌندي رهي. ۽ سندس ادبي اوسر ان ئي پليٽ فارم تان ٿي ۽ اڄ به ادبي شناخت ۾ وڏو هٿ ادبي سنگت جو ئي آهي. سال 2000ع ۾ شاخ نصيرآباد جو سيڪريٽري مقرر ٿيو، دورانِ شاخ جو سيڪريٽري هئڻ کان پوءِ ڪجھ ادبي خدمتون هن طرح شامل آهن. ادب جي واڌ ويجهه، ٻولي جي خدمت، ترقي جهڙن ۽ مختلف علمي ادبي موضوعن تي سنڌ جي نامياري عالمن ۽ اديبن جامي چانڊيو، خاڪي جويو، جبار ڪيهر ۽ پروفيسر رياضت ٻرڙي کان ليڪچر ڪرايا. ڪجھ سالن کان پوءِ اهڙي متحرڪ شاخ نصيرآباد جو مرڪزي اجلاس اٽينڊ نه ڪرڻ جي ڪري مرڪز طرفان الحاق رد ڪيو ويو هو، گڏجاڻي بعد سڀني دوستن جي فيصلي سان اهو طئي ڪيو ويو ته سيڪريٽري هجڻ ناتي اهو بحال ڪرڻ اوهان جي ذميواري آهي، جيڪو پڻ سائينءَ آئيني گهرجون پوريون ڪري 2013ع ۾ بحال ڪرايو. ان بعد مرڪز جي اجلاسن ۾ شريڪ ٿيڻ لاءِ ڪڏهن حيدرآباد ته ڪڏهن موري پاپندي سان وڃڻ لڳو. اهڙي سفر ۾ همسفر ۽ هم خيال ۽ هڏڏوکي ساٿي شاعر وفا صالح راڄپر، شاعر ملهار سنڌي، ناليوارو شاعر ۽ صحافي قادر جاگيراڻي ۽ ناميارو اديب عيسي ميمڻ شامل رهيا. جنهن بعد سائين ڪيترائي ڀيرا شاخ جو سيڪريٽري چونڊيو ويو اهي ادب جون ساڳيون ئي خدمتون جاري ۽ ساري رهيون. مونکي پڻ ادبي سنگت شاخ نصيرآباد ۾ آڻڻ وارو شخص سائين عبدالستار سومرو ئي آهي جنهن سبب مون به سائين وانگر ئي سنگت ۽ سنگت جي گڏجاڻين مان سکيو ۽ سکي رهيو آهيان. جنهن ۾ مونکي سائين سان گڏ ميمبر ۽ خزانچي جي عهدي تي به ڪم ڪرڻ جو موقعو مليو. جيڪو سال 2019 ۾ سائين جي ٻيهر سيڪريٽري ٿيڻ سان مليو. جنهن دواران پڻ ڪيترائي پروگرام ڪرايا ويا. جن ۾ ڪتابن جون مهورتي تقريبون، ليڪچر پروگرام، شاھ لطيف ۽ شيخ اياز جا ڏينهن ملهائڻ ۽ سنڌي ٻولي قولي ٻولي جي عنوان سان جاڳرتا ريليون ۽ پروگرام پڻ شامل آهن. 9 مارچ سال 2006 تي سندس پاران شاھ جي شاعري نالي شاھ لطيف تحقيقي بورڊ جوڙيو ويو. سندس دوست سائين حسين چنجڻي، سائين ذوالفقار سيال، مجن سنڌي، ساقي وهاب سومرو ۽ نور شيخ ساٿ ۾ شامل رهيا. ۽ ان پليٽ فارم تان پڻ ڪيترائي نهايتي شاندار ۽ ادبي پروگرام ڪرايا ويا. جيڪي پڻ تاريخ جو حصو آهن. ان کان علاوه سائين جا ٻيا کوڙ اهڙا پاسا آهن، جن ۾ هو ٻين کان مختلف ۽ منفرد آهي. هن جو وڏو ۾ وڏو علمي، ادبي ۽ شخصي پاسي جو نچوڙ اهو آهي. ته هو ادب ۾ هر ماڻهو جي لکڻي سان گڏ هر انسان کي اهميت ڏيندڙ آهي، سندس لطيفيات سڀ کان سگهارو پاسو آهي. جو ان ئي عنوان "سمنڊ سيويو جن" نالي مارڪيٽ ۾ ڪتاب شايع ٿيل آهي. جيڪو پڻ سٺي مشهوري ماڻي چڪو آهي. جنهن جو مهاڳ ناليواري ليکڪ ۽ لطيفيات جي ڄاڻو ڊاڪٽر احسان دانش لکيو آهي. ۽ بيڪ ٽائيٽل ناليواري اديب ۽ شاعر عيسي ميمڻ لکيو آهي. جيڪو پيڪاڪ پبلشر ڪراچي پاران ڇپايو ويو هيو. ادبي حوالي سان سائين جو ٻيو وڏو ڪم اهو آهي ته هو ڪيترئي وقت کان وٺي، مختلف اخبارن، رسالن ۽ ميگزينن عوامي آواز، ڪاوش، ڪوشش، پنهنجي اخبار، عبرت ميگزين، جاڳو، تخيل، مهراڻ، سڦلتا ۽ بزم روح رهاڻ ۾ لکندو رهيو آهي. ۽ لڳاتار لکندو پيو اچي. انهن ئي رسالن ۾ مختلف موضوعن، ادبي شخصيتن ۽ ڪتابن تي تبصرا پڻ  شامل آهن، جن ۾ شاھ عبداللطيف، سائين جي ايم سيد، شيخ اياز، تنوير عباسي، مسڪين جهان خان کوسو، اسحاق راهي، انور پيرزادو ۽ علام آءِ آءِ قاضي کان علاوه ڪيتريون ئي سنڌ جو مشهور شخصيتون شامل آهن. جيڪو ادبي سفر اڃا جاري آهي. سنڌ جي مشهور شاعر تنوير عباسي جي شاعري تي لکيل مقالو پڻ هڪ اعزاز رکي ٿو، جنهن تي سنڌ جي ناليواري ادبي شخصيت ۽ ڏاهي عورت مھتاب اڪبر راشدي پاران لاڙڪاڻي جي شاھنواز ڀٽو پبلڪ لائبريري رٿيل پروگرام ۾ شيلڊ ۽ ڪتاب پڻ هٿن سان ڏنو ويو هو. علمي ۽ سماجي حوالي سان نصيرآباد ۾ پنهنجي وس ۽ وٿ آهر هر ڪنهن سان نڀائيندڙ پڻ آهي. هو هر وقت ڪيترن ئي شاگردن کي اتساهيندو رهندو آهي. ۽ شهر ۾ ٿيندڙ سماجي ۽ سياسي پروگرامن ۾ شرڪت سان گڏ سندس سهڪار پڻ ڪندو رهيو آهي. شاگردن سان لڳاءُ سندس ان ڪري به هوندو آهي ته جيئن هو لکي، پڙهي ۽ اڳتي وڌي سگهن. ۽ پنهنجي ٻولي ۽ ڌرتيءَ سان گڏ پنهنجي ادب جي به خدمت ڪن. جنهن جي ڪري هو انهن کي ڪيترائي رسالا ۽ ڪتاب پڻ وقت به وقت ڏيندو رهيو آهي. سائين لائبريرين کي انڊسٽرين جيتري اهميت ڏي ٿو جيئن ڪنهن ملڪ جي فلم انڊسٽري مان ڪيترا ئي وڏا فنڪار، اداڪار، ڊائريڪٽر، موسيقار پيدا ٿيندا آهن، اهڙي طرح لائبريري هڪ انڊسٽري آھي. لائبريري به ڪنهن سماج ۽ ملڪ لاءِ انڊسٽري جيان آهي. جتان تخليقي ذهن، قلمڪار، شاعر، ڏاها، مفڪر، پيدا ٿيندا ۽ سماج سڌارڪ پيدا ٿيندا آهن. سنڌ جي ڏاهي، مفڪر ۽ تعليمدان علامه آ۽ آ۽ قاضي چيو آهي ته؛ لائبريريون ڪنهن به اداري لاءِ روح مثل ٿينديون آهن، جڏهن جسم مان روح نڪري وڃي ٿو ته جسم ۾ ڪجهه به نه ٿو بچي. اھڙي طرح ادارا لائبريرين کان سواءِ کوکلا ۽ بي رنگ محسوس ٿين ٿا،" ۽ ايئن به چيو ته " جڏهن به لائبريرين ۾ ويهو ته خاموشي اختيار ڪندا ڪيو، ڇو ته توهان سان ذھين ۽ روشن دماغ مخاطب ٿين ٿا." اھڙي طرح سائين به لائبريرين سان تمام گهڻو پيار ڪيو آهي، سائين جي حصي ۾ لائبريري سنڀالڻ جو ڪم آيو. جنھن کي زندگيءَ جي سڀ کان وڏي خوشي ۽ خوش نصيبي سمجهي ٿو. نصيرآباد جي نوناري محله ۾ ڪامريڊ جميل شيخ جي طرفان "موئن جو دڙو پبلڪ لائبريري" کولي وئي جنهن جي سنڀالڻ جي ذميواري سندس رکي وئي جنهن کي هو پابندي سان ڪافي عرصو سنڀاليائين. ان کان پوءِ سندس پيارو دوست جيڪو ترقي پسند ۽ روشن خيالن جو مالڪ هو، ڪامريڊ ضمير شيخ جيڪو روڊ ايڪسيڊنٽ ۾ فوت ٿي ويو هو، ان کي ياد ڪندي جنهن جي نالي سان نمسوا جي طرفان ڪامريڊ ضمير شيخ موئموريل لائبريري کولي وئي، جنهن کي هن ڪافي سالن تائين سنڀاليو. جٿي سنڌي ادبي سنگت جون هفتيوار گڏجاڻيون ٿينديون رهيون آهن. جنهن کانپوءِ وري جنهن اداري ۾ هو بحيثيت استاد پڙهائي رهيو آهي، ان ڪاليج جي لائبريري جي عارضي طور تي سن 2017ع ۾ چارج سندس حوالي ڪئي وئي، جنهن کي هن محبت ۽ محنت سان 2020ع تائين سنڀاليو. هن سڀ کان پهرين اهو ڪم ڪيو جو لائبريري کي سنڌ جي انقلابي شاعر " شيخ اياز لائبريري "نالو ڏنو. سائين پنهنجي وس آھر نصيرآباد ۾ ٿيندڙ لٽريچر فيسٽيول مان ڪتاب خريد ڪري لائبريري ۾ ڪاليج انتظاميا طرفان ڏيندو رھيو. ۽ ان سان گڏوگڏ سندس کوڙ ساريون اعزازي ڪاپيون ملنديون هيون اھي ڪاليج لائبريري کي ڏيندو رھيو. ۽ اڃان به اھا ادبي ڪرت جاري ۽ ساري آهي. شخصي حوالي سان هر ڪنهن سان نياز نوڙت، ادب ۽ اخلاق سان پيش ايندو آهي ۽ پنهنجي وس آهر نه صرف پنهنجن مٽن مائٽن پر هر ڪنهن جو خيال پڻ رکندو آهي جيڪو سندس مزاج ۽ وڏن پاران ميراث ۾ مليل آهي. سدائين شاد ۽ آباد هجي، سائين اهو پنهنجو پيار ڀريو علمي، اخلاقي، شخصي ۽ ادبي سفر جاري رکندو اچي. پنهنجي ٻولي، ثقافت، تاريخ ۽ ادب جي بي لوث خدمت ڪندو رھي. سِڄَ اُلَٿي سَسُئِي، رَتَ وَرَڻو روءِ، پَھي نہ پانڌِي ڪو، جنھن ڪَرَ پُڇي لوءِ؛ مُوڙِھي وڃي توءِ، موٽَڻَ جِي ڪانَ ڪري. سُر سسئي آبري
 * جنم، ننڍپڻ ۽ گَهراڻو..
 * تعليمي سفر پرائمري کان هاءِ اسڪول تائين ۽ سندس بنيادي علمي ۽ ادبي سکيا/ تربيت..
 * ادب ڏانهن گهرو لاڙو، موسيقي ٻڌڻ، فطرت سان لڳاءُ، شاھ لطيف يونيورسٽي جو زمانو،ڪجھ تعليمي لاها چاڙها ۽ سنڌ پبلڪ سروس ڪميشن جو سفر..
 * نصيرآباد سنڌي ادبي سنگت سان ڳانڍاپو، ادب ۾ وڌيڪ لڳاءُ سان گڏ سندس جون ادبي کيتر ۾ خدمتون...
 * علمي، ادبي ۽ شخصي پاسي جو نچوڙ..

حوالا ڪتاب: سمنڊ سيويو جن اخبارون : عوامي آواز، پنھنجي، جاڳو، ۽ مختلف سنڌي ادبي رسالا Ali Gohar Jatoi (talk) 13:48, 25 November 2022 (UTC)