User talk:Ashin kusalasara-Dabein

​ေဗဒါလမ္​း (ဆရာေဇာ္ဂ်ီ ) ညိုျပာျပာ လတာျပင္ေျခရင္း၊ လိႈင္းတက္ရာ ေဗဒါတက္၊ လိႈင္းသက္ရာဆင္း။

ဆင္းရလည္း မသက္သာ၊ အုန္းလက္ေၾကြေရေပါေလာ၊ ေမ်ာစုန္လို႔လာ၊ အဆင္းနဲ႔ အလာ၊ ေဗဒါမအေထြး၊ အုန္းလက္ေၾကြ သူ႔နံေဘး၊ ေဆာင့္ခဲ႔ရေသး။

ေဆာင့္ခဲ့လည္း မသက္သာ၊ ေနာက္တစ္ခ်ီ ဒီတစ္လံုးက၊ ဖံုးလိုက္ျပန္ပါ၊ ျမဳပ္ေလေပါ့ ေပၚမလာ၊ မေဗဒါ အလွ၊ တစ္လံကြာ လိႈင္းအၾကြ၊ ေပၚလိုက္ျပန္ရ။

ေပၚျပန္လည္း မသက္သာ။ ေခ်ာင္းအဆြယ္ ေျမာင္းငယ္ထဲက ဘဲထြက္လို႕လာ။ ဘဲအုပ္မွာ တစ္ရာ ႏွစ္ရာ ေဗဒါက တစ္ပင္ထဲ(တည္း)။ အယက္အကန္ခံလို႔ ေဗဒါပ်ံ အံကိုခဲ၊ ပန္းပန္လ်က္ပဲ။

တကၠသိုလ္ အိုးေ၀မဂၢဇင္း ၁၉၆ဝ

ေဗဒါပန္း က်ဴ႐ိုးရွင္ ပီပီမႈတ္လို႔ ဘုတ္မကို သူကၿပဳိင္ ေခ်ာင္းစပ္မွာထုိင္ ဘုတ္မကတုိင္၊ က်ဴကိုင္ကေအ​ ေရစီးနဲ႔လာ ေရသာမွာျပန္လို႔ျမန္းတဲ့ မေဗဒါ စုန္ဆန္ပန္းကို လြမ္းတယ္တဲ့ေလး။

သင္ေသသြားေသာ္ 🍃ဆရာ​ေဇာ္​ဂ်ီ🍃 ေၾသာ္. . .လူျပည္ေလာက၊ လူ႕ဘဝကား အိုရနာရ၊ ေသရဦးမည္ မွန္ေပသည္တည့္ ။

သို႔ၿပီးတကား၊ သင္ေသသြားေသာ္ သင္ဖြားေသာေျမ၊ သင္တို႔ေျမသည္ အေျခတိုးျမင့္၊ က်န္ေကာင္းသင့္၏ ႀကီးပြားတက္ျမင့္၊ က်န္ေကာင္းသင့္၏

သင္ဦးခ်၍၊ အမွ်ေဝရာ ေစတီသာႏွင့္၊ သစၥာအေရာင္ ဥာဏ္တန္ေဆာင္လည္း ေျပာင္လွ်က္ဝင္းလွ်က္ က်န္ေစသတည္း။

ေဗဒါလမ္း ၫိုျပာျပာ လတာျပင့္ေျခရင္း လႈိင္းတက္ရာ ေဗဒါတက္၊ လႈိင္းသက္ရာဆင္း။ ဆင္းရလဲ မသက္သာ။ အုန္းလက္ေႂကြေရေပါေလာ၊ ေမ်ာစုန္လို႔လာ အဆင္းနဲ႔အလာ၊ ေဗဒါမ အေထြး။ အုန္းလက္ေႂကြ သူ႔နံေဘး၊ ေဆာင့္ခဲ့ရေသး။ ေဆာင့္ခဲ့လဲ မသက္သာ ေနာက္တခ်ီ ဒီတလံုးက၊ ဖံုးလိုက္ျပန္ပါ ျမည္ေလေပါ့ ေပၚမလာ၊ မေဗဒါအလွ တလံကြာ လႈိင္းအႀကြံ၊ ေပၚလိုက္ျပန္ရ ေပၚျပန္လဲ မသက္သာ ေခ်ာင္းအဆြယ္ ေျမာင္းငယ္ထဲက၊ ဘဲထြက္လို႔လာ ဘဲအုပ္မွာ တရာႏွစ္ရာ၊ ေဗဒါက တပင္ထဲ အယက္အကန္ခံလို႔ ေဗဒါပ်ံအံကိုခဲ၊ ပန္းပန္လ်က္ဘဲ

“ထေလာ့ျမန္မာ၊ အိုျမန္မာတို႔ တို႔ရြာတို႔ေျမ၊ တို႔ရြာေျမ၀ယ္ ေစတီစပါး၊ မ်ားလည္းမ်ား၏ မ်ားပါေလလဲ၊ တမြဲမြဲႏွင့္ ဆင္းရဲကာသာ၊ ကာလၾကာလွ်င္ ယာစကာမ်ဳိး၊ တညိႇဳးညိႇဳးႏွင့္ ပုထိုးျမင့္ေမာင္း၊ ေက်ာင္းóကိေက်ာင္းၾကား လွည့္လည္သြားလ်က္၊ မစားေလရ ၀မ္းမ၀၍ ဆြမ္းမွ်မတင္ႏိုင္ ရွိမည္တည္း။ ေဇာ္ဂ်ီ

=
====================

❑စာခ်စ္သူအေပါင္းတို႔ အခ်ိန္ေပးနိင္ၾကပါေစ။ ေလ့လာဖက္ရႈ႔႕နိင္ၾကပါေစ..❑ ▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁ ❑အေၾကြေစ့ႏွစ္ေစ့ရဲ႕ ပံုျပင္ (ဘရာဇီးသမုိင္းမွာ ပထမဦးဆံုး   အလုပ္သမားကေန သမၼတျဖစ္လာသူ) ▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁ ❐၁၉၄၅ခုႏွစ္ေအာက္တိုဘာလ(၂၇)ရက္ေန႔မွာဘရာဇီးႏိုင္ငံPernambuco ျပည္နယ္က ရြာေလးတစ္ရြာမွာရွိတဲ့ လယ္သမားမိသားစုကေနေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ ေမြးဖြားခဲ့တယ္။ အဲဒီမိသားစုဟာ ဆင္းရဲလြန္းတာေၾကာင့္ ေကာင္ေလးဟာ(၄)ႏွစ္သားအရြယ္ ကတည္းက လမ္းေပၚမွာေျမပဲဆံ လိုက္ေရာင္းခဲ့ရတယ္။ ဒါေတာင္ အစားနပ္မွန္မွန္ သူ မစားခဲ့ရသလို အဝတ္လံုလံုလည္း မဝတ္ခဲ့ရပါဘူး။ ေက်ာင္းစတက္တဲ့အရြယ္မွာ ေကာင္ေလးဟာ ေက်ာင္းအားခ်ိန္တိုင္း အေဖာ္သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ဖိနပ္လိုက္တိုက္ခဲ့တယ္။ တကယ္လို႔ ဖိနပ္တိုက္သူမရွိရင္သူတို႔ဗိုက္ငတ္ရပါတယ္။ေကာင္ေလး(၁၂)ႏွစ္အရြယ္ တစ္ညမွာ ပင္မင္းဆိုင္သူေဌးတစ္ဦး ဖိနပ္လာတိုက္ခဲ့တယ္။ ေကာင္ေလးနဲ႔ အေဖာ္ႏွစ္ေယာက္ဟာ သူ႔ထက္ငါ ဖိနပ္တိုက္ရဖို႔အတြက္သူေဌးဆီဝိုင္းအံုသြားခဲ့ၾကတယ္။ေကာင္ေလးသံုးေယာက္ရဲ႕ေတာင့္တေနတဲ့မ်က္လံုးအစံုကိုၾကည့္ၿပီး သူေဌးဆံုးျဖတ္ရခက္သြားတယ္။ ေနာက္ဆံုး သူေဌးကအေၾကြေစ့ႏွစ္ေစ့ ထုတ္ၿပီး "ဘယ္သူ ပိုက္ဆံလိုရင္ ဘယ္သူ႔ကို ငါ့ဖိနပ္တိုက္ေစမယ္။ ဖိနပ္တိုက္ခ ႏွစ္က်ပ္ေပးမယ္"လို႔ဆိုတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဖိနပ္တစ္ခါတိုက္မွ ျပား(၂ဝ)ရတာပါ။အခု(၁ဝ)ဆေလာက္ ရမယ့္ ပိုက္ဆံက မိုးေပၚကက်လာတဲ့ မုန္႔ေတြလိုပဲ ေကာင္ေလးသံုးေယာက္ရဲ႕ မ်က္လံုးကိုအေရာက္လက္သြား ေစခဲ့ပါတယ္။"ကၽြန္ေတာ္မနက္ကတည္းက အစာမစားရေသးပါဘူး။ စားဖို႔ပိုက္ဆံသာ ထပ္မရခဲ့ရင္ ကၽြန္ေတာ္ဆာၿပီေသသြားလိမ့္မယ္"လို႔အေဖာ္ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က ဆိုတယ္။"ကၽြန္ေတာ့္အိမ္မွာ အစာျပတ္ေနတာ ၃ရက္ရွိသြားပါၿပီ။ အေမကလည္း ေနမေကာင္းဘူး။ အိမ္အတြက္ကၽြန္ေတာ္စားစရာဝယ္ျပန္ေပးရမယ္။ ဒီလိုမွမဟုတ္ရင္ ညအိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ အရိုက္ခံရေတာ့မယ္"လို႔ ေနာက္ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က ဆိုတယ္။သူေဌးလက္ထဲက ပိုက္ဆံႏွစ္က်ပ္ကိုၾကည့္ၿပီး ေကာင္ေလးခဏေလာက္ စဥ္းစားလိုက္တယ္။ ၿပီးမွ "တကယ္လို႔ ဒီပိုက္ဆံႏွစ္က်ပ္ကိုကၽြန္ေတာ္ရခဲ့မယ္ ဆိုရင္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္တစ္က်ပ္စီ ကၽြန္ေတာ္ေပးလိုက္မယ္" လို႔ေျပာတယ္။ ေကာင္ေလးရဲ႕အေျပာကိုၾကားေတာ့ သူေဌးႀကီးနဲ႔ က်န္အေဖာ္ႏွစ္ေယာက္ပါ အံ့အားသင့္သြားၾကတယ္။ "သူတို႔ကကၽြန္ေတာ္ရဲ႕အေကာင္းဆံုးသူငယ္ခ်င္းေတြပါ။ သူတို႔ဆာေနတာ တစ္ရက္ရွိသြားပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေန႔လယ္တုန္းက ေျမပဲဆံေလး နည္းနည္းစားထားရေတာ့ ဖိနပ္တိုက္ဖို႔ အားရွိေနပါေသးတယ္။ သူေဌးရဲ႕ဖိနပ္ကို ကၽြန္ေတာ္တိုက္ပါရေစ။ သူေဌးကို ေက်နပ္ေစရပါမယ္" လို႔ ေကာင္ေလးက ဆက္ေျပာပါတယ္။ေကာင္ေလးေၾကာင့္ သူေဌးခံစားသြားမိတယ္။ ေကာင္ေလးကို သူဖိနပ္တိုက္ေစခဲ့ၿပီးေငြႏွစ္က်ပ္ကိုေပး လိုက္တယ္။ေကာင္ေလးက ဘာမွမေျပာဘဲ ေငြႏွစ္က်ပ္ကိုယူၿပီး သူ႔အေဖာ္ႏွစ္ေယာက္ကို ခ်က္ခ်င္းခဲြေပးလိုက္တယ္။ ရက္အနည္းငယ္ၾကာေတာ့ သူေဌးက ေကာင္ေလးကိုရွာၿပီးေက်ာင္းအားခ်ိန္တိုင္း သူ႔ပင္မင္းဆိုင္မွာ အလုပ္လုပ္ေစခဲ့တယ္။ ညစာထမင္းပါ ေကၽြးခဲ့တယ္။ လုပ္အားခနည္းေပမယ့္ ဖိနပ္လိုက္တိုက္တာထက္စာရင္ ပိုေကာင္းခဲ့ပါတယ္။ဒါဟာ ကိုယ့္ထက္ပို ဆင္းရဲက်ပ္တည္းသူကို ကူညီခဲ့လို႔ ရလာတဲ့အခြင့္အေရးဆိုတာကို ေကာင္ေလးသိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေနာင္ေနာက္ခါမွာသူတတ္စြမ္းသေလာက္ သူ႔ထက္ ပိုက်ပ္တည္းတဲ့လူေတြကို ေတြ႔တိုင္းေကာင္ေလးကူညီခဲ့ေတာ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူဟာ ေက်ာင္းရပ္နားၿပီး အလုပ္ရံုမွာ အလုပ္သမားဝင္လုပ္ခဲ့တယ္။ အလုပ္သမားေတြ အလုပ္သမား အခြင့္အေရးရဖို႔ သူေတာင္းဆိုခဲ့တယ္။ အသက္ (၂၁)မွာ အလုပ္သမားအသင္းထဲ သူဝင္ခဲ့တယ္။ အသက္(၄၅)ႏွစ္မွာ အလုပ္သမားပါတီကိုသူတည္ေထာင္ခဲ့တယ္။(၂ဝဝ၂)ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလမွာ *"ဒီႏိုင္ငံမွာရွိတဲ့ လူေတြအားလံုး တစ္ေန႔ကို ထမင္းသံုးႏွပ္မွန္မွန္ စားေစရမယ္"*ဆိုၿပီးသူေရြးေကာက္ပဲြဝင္ခဲ့တယ္။ ျပည္သူအမ်ားရဲ႕ အားေပးေထာက္ခံမႈကို သူရခဲ့ၿပီး ဘရာဇီးႏိုင္ငံရဲ႕ (၃၅)ဦးေျမာက္ သမၼတျဖစ္လာခဲ့တယ္။ သူဟာ ဘရာဇီးသမုိင္းမွာပထမဦးဆံုး အလုပ္သမားကေန သမၼတျဖစ္လာသူျဖစ္တယ္။ (၂ဝဝ၆)ခုႏွစ္မွာ ဒုတိယအႀကိမ္ သမၼတအျဖစ္သူဆက္လက္အေရြးခံခဲ့ ရျပန္တယ္။သူသမၼတျဖစ္တဲ့ (၈)ႏွစ္အတြင္းမွာသူေျပာခဲ့တဲ့ကတိအတိုင္း လက္ေတြ႔အေကာင္ေဖာ္ခဲ့တယ္။ တစ္ႏိုင္ငံလံုးမွာရွိတဲ့၉၃%ေသာ ကေလးငယ္ေတြနဲ႔ ၈၃%ေသာ အရြယ္ေရာက္သူေတြကို တစ္ေန႔သံုးနပ္မွန္ေစခဲ့တယ္။ သူ႔ရဲ႕ဦးေဆာင္မႈေအာက္မွာ ဘရာဇီးႏိုင္ငံကို "ျမက္စားတဲ့ ဒိုင္ႏိုေဆာ"ဘဝကေန "အေမရိကားတိုက္ရဲ႕ ျခေသၤ့"အျဖစ္ တစ္ကမာၻလံုးရဲ႕ ၁ဝႏိုင္ငံေျမာက္ စီးပြားေရးႏိုင္ငံႀကီး ျဖစ္ေစခဲ့တယ္။ သူကေတာ့ တျခားသူမဟုတ္ပါဘူး။ (၂ဝ၁ဝ)ႏွစ္ကုန္ပိုင္းမွာ သမၼတအျဖစ္က တာဝန္ရပ္နားခဲ့တဲ့ဘရာဇီးသမၼတေဟာင္း Luiz Inacio Lula da Silva ပဲျဖစ္ပါတယ္။❑ ▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁ http://en.wikipedia.org/wiki/Luiz_In%C3%A1cio_Lula_da_Silva မူရင္း -- http://www.5719.cn/html/xinling/zheligushi/201201/liangmeiyingbidefenpei_7822.html Ashin Kusalasara-Dabein

စုဖုရားလတ္​
တိုင္းတစ္ပါး၌ သီေပါဘုရင္သည္ (၃၁)ႏွစ္ေနထိုင္ခဲ့ၿပီး အသက္(၅၈)ႏွစ္ ၁၉၁၆ ဒီဇင္ဘာတြင္ ဆီးခ်ိဳ ေရာဂါျဖင့္ နတ္႐ြာစံခဲ့သည္။ စုဖုရားလတ္မွာ ျမန္မာျပည္သုိ႕ျပန္လာခြင့္ရခဲ့ၿပီး သာမန္အရပ္သူဘ၀ျဖင့္ ေနထိုင္သြားကာ ၁၉၂၅၊ ဒီဇင္ဘာတြင္ ႐ိုးစင္းစြာ ဇာတ္သိမ္းခဲ့သည္။

စုဖုရားလတ္ ကြယ္လြန္ေသာအခါ အမ်ိဳးအေဆြမ်ားက မိဖုရား ေမြးဖြာႀကီးျပင္းရာ မႏၱေလးၿမိဳ႕သို႕ ယူေဆာင္သၿဂိဳဟ္ခြင့္ေတာင္းရာ အဂၤလိပ္တို႕က ခြင့္မျပဳခဲ့ေပ။ ယခုအခါ စုဖုရားလတ္၏ သခ်ိၤဳင္းကို ေ႐ႊတိဂံု ဘုရားေတာင္ဘက္႐ိွ ကန္ေတာ္မင္ပန္းၿခံထဲတြင္ ေတြ႕ျမင္ႏိုင္ပါသည္။ Ashin kusalasara-Dabein (talk) 09:27, 20 June 2015 (UTC)

ဆရာ​ေဇာ္​ဂ်ီ
​ေဗဒါပန္း==

က်ဴ႐ိုးရွင္ ပီပီမႈတ္လို႔ ဘုတ္မကို သူကၿပဳိင္ ေခ်ာင္းစပ္မွာထုိင္ ဘုတ္မကတုိင္၊ က်ဴကိုင္ကေအ​ ေရစီးနဲ႔လာ ေရသာမွာျပန္လို႔ျမန္းတဲ့ မေဗဒါ စုန္ဆန္ပန္းကို လြမ္းတယ္တဲ့ေလး။ Ashin kusalasara-Dabein (talk) 09:33, 20 June 2015 (UTC)