User talk:Ayhangencer

ESENİŞ MEZUNLARINDAN
https://www.facebook.com/note.php?note_id=10150113281599364 '''SEVGİLİ ESENİŞ AİLESİ '''Subscript text

Ömür boyu anımsanacak,modası asla geçmeyecek ve daima anlatılacak bir devir,bir şarkıydın sen….

İlk okula hiç benzemeyen öğretmen kavramının yerini arkadaşlığa bıraktığı,sınıfta

bırakma,haksız tutanlarda çok çok uzakta bir sıcak beraberlik merkezindeydin..

Akşam etütlerine,hergün daha canlı,daha sevimli giren,yorgunluğunu,sevdiklerinden uzakta olmanın burukluğunu,talebeleride unutan Nihal büyükanne..

“Budala”sözcüğü latifeleri,sigara dumanı,kahve kokusu arasında Fethi Dedeyi bukelemun gibi renk değiştiren,ard niyetler güdenlerden tiksinen,iyiliğin güzelliğin gerçek bir simgesi Vahide Hoca.. (ki koskoca tarihi anlattığı ilginç bölümlerle adeta yaşayıp bu derse duyulan hoşnutsuzluğu

Yaşama soluk alıp vermekten öte,mavinin yeşilin farkına varabilmek,her yaşa uyabilmek şeklinde yorumlıyan Meral Abla,tüm idareciler gibi paso toplamak,gözlem fişleri,not cetvelleri,karneler arasında kaybolan ılımlı,sert görünüşün altında,o sıcak odasında daktilosuyla mücale eden Semra Hoca,düzenli görünümü Çalıkuşu,Jane Eyre,ile benim sabah kahvaltısıyla başlayıp gün boyu ayrılmadığım,izinli olduğu günlerde bile onu aradığım vefakar dost biricik Edibe Hoca, “Siz daha uyanmadınızmı?” diye yatakhane kapısını açtığında heyecanla kendisine baktığınız kendini insanlara vermiş bir anne hatta daha da öte..Canan Hoca “Sakin olun arkadaşlar etüdü değerlendirin lütfen” cümlesini en az on kez tekrarlattığımız Ayhan Hoca revire sığınanlardan,

yardımlarını eksik etmeyen özellikte lise sonlarla arası her zaman iyi olan Neriman Hoca ve”Çıkar o cikleti ağzından"" Ne yılışıksınız siz öyle"sesleriyle Nezahat Hoca,kendisini özellikle bu yıl yakından tanımaya çalıştım ve çok sevdim.Şu anda kendisini anlatacak kimse bulamadığı gazete küpüründen öte,teşekkür,yok yok bir kelime bulamıyorum tanımlayacak..

Tarih 13 Aralık 1977 Milli Güvenlik dersinden Neriman Hoca beni alıyor.Fethi bey çağırıyor..Birden tüm vücudumu titreme dalgası sarıyor konuşamıyorum,Neriman hoca sıcak bir sesle konuşarak kapıya kadar indiriyor beni öpüyor..

Sonra her şeyi öğrendiğimde,düşünmeksizin parmaklarım telefonun numarasını çeviriyor.

Ve siz sevgili Adnan Hoca,Pınarcım seninleyiz diyorsunuz… 16 Aralık 1977 Saat 11 ..Şişli Camiini yalayan hüzün,ayrılık kokan ve beni donduran bir rüzgar kaplamış…Ansızın benimle devamlı şakalaşan Sinanı fark ediyorum siz Ayhan ve Tarık Hocalar birden üzerinde kahverengi kürklü başında beresi ile Sevim Hoca ve arkadaşlarım geliyor.

Sanki,sanki annem gelmiş gibi bir duygu…

“Şey hocam bir şey sorabilirmiyim?”

Her zamanki gibi gülümseyerek döndü.Hocam sodyumu suya atalımı?

Sakin ve yine gülerek yanıtladı “ben sizi sınıftan atayımmı?”Üç yıl boyunca denklemler problemler arasında kızdıramadığımız anlayışlı insan kişiliğine önem veren afedici,Aysu Hoca, Comment t’appelles-tu? Sorusuna verilen je m’applle Chien yanıtını duyunca ellerini çenesinin altında sıkıp “Tanrım” diye fısıldayan Güzin Hoca,

Tertipliliği otoriter tavırlarıyla sevgili Taner Hoca,zil çalınca tebeşir tozlarına bulanmış bir halde sınıfı terk eden İsmet Ağabey sinirlenmesi ile şakalarını ayırt edemediğim kızdırdığım ve aynı gün dost olduğumuz Erkut Ağabey kendilerini 1000 kelimeylede bir kelime ile eşsiz olarak niteleyeceğim Ayhan teyze Tarık Enişte…..

…….Ve siz değerli Adnan Hoca…..

Önünüzde daktilonuz,çalan talafonlar,ağır bir görev,sorunlara eğilim tutkusu,insan sevgisi,yerinde arkadaş,yerinde eğitici,davranışlarıyla bizlere önder olmaya çalışan,her konuya,topluma uyum gösteren 1962’de Eseniş Ailesini kuran Adnan öğretmen…

Bitmek bilmeyen basamakları,yatakhaneleri,geniş yemek salonu,önünden ayrılmadığımız kantini,terası,kitaplığı,eski yıllarınbirikimleriyle dolu,ilk binası,görevi nedeniyle sert olmayan sorumlu olan Hasene Hala’sı,temizlik işçilerinden,talebelerine koridolarına,sınıflarına Erguvenlerine dek aradığımı unutamayacağım sevgili Eseniş ailesine sevgiler,saygılar,selamlar…

İnsanları sende sevdim,gerçekleri sende gördüm.Okuldan kaçtığımız cezaya kaldığımız hatta kırık not almanın bile apayrı bir anlamı ve günler boyu beklenti halindeydik.

“ah! Bir bitse şu okul,bir kurtulsak” diyorduk,

22 mayıs 1978 yaşamımızın engüzel dönemini noktaladı.Hatalarım kusurlarım olmuştur.Bir kez daha özür diliyor,ikinci aile olarak nitelediğim “Eseniş Ailesi” ne yinede karılaşmak umuduyla veda ediyorum..

YAZAN: PINAR/78

NOT:77-78 Yıllık fotosundan alınan bu yazı tamamen orjinaldir...