User talk:Dilipvegad

SHREE BAVISHI MATAJI - a short Biography
The forest of Gir is a lap of mother for Charanas. It is the time of 31th century A.D.

Siddh Charan ne sinhne Gir Chhe maa ni God Sati, Jati, Data, Shura. Jyan jabara Paake joddh.

In such a gay Gir, on the bank of river, named hiren, is Nesada of Bavalsakh's Charanas. There are about twenty five roots of Charanas. One of them is that of Boghabhai; he has four daughters 'Jogmaya, Baayanben, Devalben, Jivaniben, and Jaaluben. One day the father had gone to some other village. At home Baayanben was talking her bath behind a'Khatla' in the varanda. Suddenly the father arrived, the daughter, though unknowingly gavea curse to the father and the father turned into a 'Roz'(a wild cow) Later on the daughter realized her mistake but it was to late. As a part of her repentance she took an oath of preserving the Roz and remaining unmarried throughout the life; all other younger sisters also decided the same. Not legging behind all charana families decided to live together with these four goddess 'like sisters. One hundred and fifty cows were given away in alms to the holy place of Tulsi-Shyam. Properties were dispersed;the caste people and saint were satisfied with the Bojan and remains were offered to Lord Somnath Mahadev. Baayanben-now know as Mataji among the Chartans-freed the Roz from Bavala Nes. The Roz from Bavala Nes. The Roz went rpto the garden of Chandrtahas, the king of Prabhaspatan, and spoild the little flowers and plants of the garden. The king become angry and pursued the Roz. He also swore that he would not take the water and food of his kingdom until he caatches the mischivious animal. The Roz hid himself in the hut of the Nesada. The Charan daughters pursuaded the angry king not to harm the Roz;but the king gave them the limit of eight day to submit the Roz to himselt. As guided by Baayanben the Charans left the Nesada and went to Miti a village situated nearer to Bantva of the Junagadh district. They built the huts and started living there. On the other hand the king heard that the Charanas had left the Nesada.The queen beseeched the king to leave the matter aside and forgive the animals, but the king was adamant on killing the Roz as it was the oath of a Rajput. After six months the king came with his pricession to attend the fair in Madhavpur (Ghed) which is still arranged as a part of he celebration of Lord Krishna and shree Rukshmaniji's marriage. In the fair the king saw the cursed Roz and pursued him upto the cursed Roz and pursued him upto the Nesada. The angry king demanded the huts, but did not find the animal. The king went back, and immediately the Chaarnas left the village. They reached the Barda hills and stayed in the Rozda village. The impatient king got the news; he pursued the Roz and hit him with an arrow. The worried daughters immediately left the place and settled themselves on the bank of the holy river Venu. This Nesada is known as theCharania Timba or the Timba of Lakhangadh. These four sisters decided not to let the king go alive if he would attack them in Kotada. The roaming King heard the news of Kotada. Once again the king pursued the Roz. It was the 'Havanashtami' - the holy 8th day of Navratri festival. There was great 'Yagna' in the Nesada. At the very crucial last moment of that'Yagna' the king killed the roz with his spear. The Roz fell down in front of the holy place and the curse slipped out the curse slipped out of the Aai's (Baayanben's) mouth. The king and his horse turned into a stone-image. All the four sisters received the Divine Inspiration. They, along with other eighteen 'Charana Kanyas'came forward to be'Sati'.They gave blessing to all and promised that they would repay the service and devotion of their devotees a thousand times. After all rituals and preparations the twenty two sisters (Now known as Bavishi Mataji) climbed up the'Chitta' and followed the Heavenly Path. With the holy utterances of 'Jay Ambe', 'Jay Ambe' the people bowed them down. Mir, the drummer, and his two wives exhausted themselves up to the end of their lives. It was because of one single deed of a king that twenty two Charana Kanyas sacrificed their lives on the holy day of 'Havanashtami'. It is believed that still these sisters are spiritually present and they are pouring the blessing on their devotees. This historic, factual event has happened before 700 years.

Dhaja dithe dharpat male Darshan Karye Dukkha Jai, Prasanna thata paavan kare Maha Bavishi mai, Aave des- vides thi - MAANTAE NAR NAAR, Prite bandhaave 'PAARNA'Evi - MAT udaar.

Sorathi Rabaris as well as all other caste people throughout the world come here for 'Darshan' with utmost devotion. At this place Fulzar and Rupmati rivers meet the Venu river and create the holy "Triveni - Sangam." Under the return of holy Goddess, the service of cows is done whole - heartly for the shelter of these cows, MANY RUPEES ARE REQUIRED The donors are requested to co-operate in this auspicious and holy act and donate as per their might. It is an humble invitation to all of all of you from the bottom of our heart to come here and sanctify your self with the blessed 'Darshan' of the Goddess Bavishi.

Short Story By : Prof. Dr. Mahendra Chhatrara (M.A., L.L.B, Ph.D.) Mo. - (+91) 94275 72955 Rajkot

Story by : Kishndan. B. Langa. Village : Shiva Taluka : Bhanvad

પૂ. શ્રી બાવીસી માતાજીનું વૃતાંત
ગીરનું જંગલ ચારણો જાણે મા નો વહાલસોયો ખોળો છે. તેરમી સદીનો સમય ચાલે છે.

સિધ્ધ ચારણ સિંહને – ગીરને માની ગોદ, સતિ, જતિ, દાતા, શુરા – જયાં જબરા પાકે જોધ્ધ.

આવી ગાંડી ગીરમાં હિરણનદીને કાંઠે બાવળા શાખાના ચારણો નેસડો, વીસ – પચ્ચીસ ચારણોના ખોરડા, તેમાંના એકતે બોઘાભાઇ. તેમને ત્યાં જોગમાયા જેવી ચાર પુત્રી - બાયાંબેન, દેવલબેન, જીવણીબેન અને જાલુબેન.

એક વખતની વાત, પિતાજી બહાર ગામ ગયેલા હતા, ને બાયાંબેન ફળીયામાં ખાટલાની આડશે સ્નાન કરવા બેઠા હતા અને અચાનક પિતાનું આગમન થયું. દિકરીએ ખબર વિના પિતાને શ્રાપ આપ્યોને પિતાનું રૂપ રોજ માં પલટાઇ ગયું...

પુત્રી બાયાંબેને પિતાને પાળવાના અને આજીવન બ્રહમચર્ય વ્રતના સોગંદ લીધા, ત્રણેય નાની બહેનોએ પણ સાથો સાથ આવો સંકલ્પ કર્યો, તમામ ચારણ કુટુંબોએ પણ સાથે રહેવાના સોગંદ ખાધા. બસો ભેંસોમાંથી દોઢસો ભેંસો તથા મિલકતનું દાન કર્યુ, જ્ઞાતિજનોને સાધુ- સંતોને જમાડયાં અને બાકીનું બધુ સોમનાથ દાદાને અર્પણ કર્યું.

બાવળા નેસમાંથી માતાજીએ છુટો મુકેલો રોઝ પ્રભાસ પાટણના રાજા ચંદ્રહાસની ફુલવાડી રંજાડતો પણ પકડાતો નહી. પણ રાજા રોઝને પકડવા માટે હેઠ ભરાયો, અન્ન-જળ હરામ કરીને રોઝ પાછળ પડ્યો, રોઝ નેસડામાં આવી પોતાના ઝુંપડામાં ભરાઇ ગયો, ક્રોધીત રાજાને ચારણ પુત્રીઓએ ખુબ સમજાવ્યો, રાજાએ આઠ દિવસની અવધી આપી. નેસના ચારણોએ બાયાંબેનના કહેવા મુજબ ગાડા ભર્યા, ભેંસુ હાંકી, નેસ છોડી ચાલી નીકળ્યા અને જુનાગઠના બાંટવા પાસેના મીતી ગામે રોકાયા. ત્યાંના મહેરભાઇઓના આગ્રહથી ઝુંપડા બાંધ્યા. બીજી બાજુ વાજા ઠાકોરને ખબર મળ્યા કે, ચારણો નેસ ખાલી કરીને ચાલ્યા ગયા છે. રાણીએ રાજાને વિનવ્યો ને વાત પડતી મુકવા ખુબ સમજાવ્યો, પણ ક્ષત્રીયની પ્રતીજ્ઞા “રોઝને માર્યા વિના રાજધાનીની અન્ન-જળ હરામ છે.”- એ ન તોડવાની હઠે ભરાયો છે, ત્યારે માધવપુર (ધેડ)માં શ્રી કુષ્ણ અને રૂક્ષ્મણીજીના લગ્નોત્સવનો મોટો મેળો ભરાય છે, ત્યાં રાજાને પોતાના મોટા રસાલા સાથે ગયો હતો. એ વખતે શ્રાપિત રોઝને ત્યાં જોઇ જતા પાછળ પડયો, રોઝને નેસડામાં પહોચી ગયો. કાળ ઝાળ રાજાને બાયાંબેન પાસે રોઝની માંગણી કરી. તમામ ઝુંપડા તપાસ્યા પરંતુ રોઝ ન મળ્યો. રાજા પાછો ફર્યો. આઇની આજ્ઞાથી ચારણો એ મોતીથી પ્રસ્થાન કર્યુ, અને બરડા ડુંગરે આવી પહોચ્યા.

આભાપરા પાસે ભાણવડ તાલુકાનાં રોઝડા ગામે નેસ બાંધી નિશ્ચિંત રીતે રહેવા લાગ્યા, પણ રઘવાયા બનેલા રાજને વાવડ મળ્યા અને પાછળ આવી રોઝને ભાળતા તીરી છોડ્યું. ઘવાયેલો રોઝ નેસમાં આવ્યો. પુત્રીઓને ચીંતા થઇ અને ત્યાંથી ઉચાળા ભરીને વેણુ નદીને કાંઠે (હાલના સ્થાને) આવી પહોચ્યા. નેસ બાંધ્યો. આ ટીંબાને ચારણીયો ટીંબો કે લાખણગઢનો ટીંબો કહેવાતો. વાજા ઠાકોરે સવાર પડતા રોઝના લોહીના નિશાન જોયા, ઉજ્જડ નેસ જોયો, રબારી ગોવાળે રાજાને ખૂબ વાર્યો પણ માન્યો નહી, આ બાજુ કોટડા ગામની પૂર્વ દિશાએ ટીંબા પર નેસ બાંધીને રહેતી આઇઓએ નક્કી કર્યુ કે, રાજા અહી આવે તો જીવતો જશે નહી. રઝળપાટ કરતા રાજાને કોટડાના સમાચાર મળ્યા. ભાન ભુલેલો રાજા કોટડા પહોંચ્યો. જોગંદર મહાત્માએ તેને વાર્યો, તેથી વધુ ક્રોધે ભરાયેલા રાજાને નદીએ પાણી પીવા આવેલા રોકઝને જોયો. સાત નોરતા પછીનો હવનાષ્ટમીનો રૂડો દિવસ હતો. ચારણોના નેસમાં માતાજીનો હવન હતો, રાજા રોઝની પાછળ ઘોડો દોડાવવા લાગ્યો. બીડું યજ્ઞમાં હોમવાના સમયે નેસમાં રોઝની પાછળ ભાલુ લૈને આવેલા રાજાને આઇને પડકારો કર્યો. પણ રાજાના છુટેલા ભાલાને રોઝને વીંધ્યો, રોઝ હવન મંડપની પાસે ઢળી પડ્યો અને આઇના મુહમાથી ભયંકર શ્રાપ સરી પડ્યો અને રાજા ઘોડા સહીત પથ્થર બની ગયો, આઇઓને સત ચઢ્યું, ચાર બહેનો સાથે બીજી અઠાર ચારણ કન્યાઓ સત લેવા તૈયાર થઇ, સૌને આશીર્વાદ આપ્યા, શ્રધ્ધા ભક્તિથી સેવા કરવાનું કહ્યું અને “તમે મારા માટે જેટલું કરશો એથી હજાર ગણું આપીશ” એવા બોલ કહ્યા. ઘી, શ્રી ફળ, સુખળ, અબીલ, કંકુ, બાવીસ ચુંદડીઓ, પીપળાના પવિત્ર કાષ્ઠની બાવીસ ચિતા તૈયાર થઇ.

બાવીસેય બહેનો ચીતા પર બેઠી, યોગાગ્નિ પ્રગટ્યો, “જય અંબે જય અંબે” ના ગગન ભેદી નાદ સાથે બાવીસેય બહેનો અમર લોકની યાત્રાએ સિધાવ્યા. ઢોલ વગાડનાર મીર તથા તેની સ્ત્રીઓ નિર્જીવ થઇ ઢળી પડ્યા. આમ એક રાજાના અપકુત્યથી હવનાષ્ટમીના પવિત્ર દિવસે ટેક અને સતની વેદી પર બાવીસ ચારણ કન્યાઓએ બલિદાન આપ્યા. આજેય બાવીસ બહેનો જીવતી જાગતી બેડી છે. ભક્તો પર અમીદ્ર્ષ્ટિ વરસાવે છે અને પરચાઓ પૂરે છે. આ ઐતિહાસીક સત્ય ઘટના સાતસો વર્ષ પૂર્વે બનેલી છે.

ધજા દીઠે ધરતપ મળે- દર્શન કેર્યે દુ:ખ જાય, પ્રસન્ન થતાં પાવન કરે-મહા બાવીસી માય. આવે દેશે વિદેશથી –માનતાએ નર નાર, પ્રિતે બંધાવે પારણા-એવી માત ઉદાર.

દરેક જ્ઞાતિના દેશ-પરદેશ વસતા ભાવિકો શ્રધ્ધા ભાવથી માતાજીના દર્શન આવે છે. માનતાઓ પુરી કરે છે. આ સ્થળે વેણુ, ફુલઝર અને રૂપમતી નામની નદીઓ મળે છે. પવિત્ર ત્રિવેણી સંગમ રચાય છે. આ પવિત્ર પુરાતન સ્થાને જાગતી જ્યોત જગદંબા પરમ પુજ્ય બાવીસી માતાજીના દર્શન પધારવા આપ સૌને આદર- આગ્રહ- આનંદ ભર્યુ હૈયાના હેતભાવનું આમંત્રણ છે.