User talk:Ergis Xhebrahimi

Nje lule bardh e zi Ishin dy, ata qe me mesuan te paret se c’eshte dashuria, respekti, te qenit I lumtur.keto ndjenja me ushqyen, pas tyre erdhen hidherimet dhe zhgenjimet… Kuptova qe vjen nje kohe kur shkeputen shume gjera nga ‘ato te dy’ dhe fillon te mesosh me shume nga jeta, nga gabimet, nga zhgenjimet, nga tradhetite, nga loti… Kuptova se e tere kjo bote e madhe qe me rrethon, ishte shembull I nje negativiteti te shfrenuar,te cmendurish e shpirtkeqesh. Kuptova se nuk I perkas asaj bote te madhe … Isha thjesht une brenda mureve te folese time te ngrohte, kundrejt nje dimri te ashper atje jashte. Ama prane meje u gjend nje gure, qe me pas u kthye ne shkemb e mi forcoi rrenjet. Prane meje u gjend nje zog, qe me pas u kthye ne nje engjell. Ata me mbronin dhe me ruanin, ata me dhane forcen per te kuptuar forcen time, ata me bene te kuptoja se dashuria ekziston… Sic ata me mesuan se vlera me e madhe njerezore eshte te duash, ashtu desha dhe une ti mesoja dikujt qe kishte humbur rrugen se c’eshte buzeqeshja, se c’eshte te duash dhe te te duan… Edhe perse dikush e kishte lenduar, desha t’I mesoja se ka akoma te tjere qe falin ngrohtesi dhe mbeshtetje nga afer dhe nga larg. Por ai u largua, ia ktheu kurrizin gjithckaje me vlere, duke u drejtuar nga erresira joshese e vetmise… Ne fakt desha te ndreqja nje gabim me kete. Sepse dikush, dikur, pati nevoje per mua, por une nuk isha aty per te. Po, e dija se ne c’gjendje ishte, e dija se po vuante, e dija se po qeshte I lotuar por nuk shkova drejt tij. Ndoshta buzeqeshja e tij e maskuar qe shtirej sikur ishte mire, me lendonte me shume. Ndoshta isha mesuar t’a shikoja gjithmone ate prane vetes, une sin je lule e brishte e cila rritesha nen ate shkemb te forte qe me mbronte. Une nuk pata force as per t’i thene se dashuria ime nuk mungon, se dora ime e ngrohte nuk mungon mbi shpatullen tende. Por nuk munda… Dy here deshtim…  Dhe fati eshte ai qe t’a kthen cdo gje mbrapsht, moment te erreta, mjegull, pasiguri, humbje, trishtim, lot. Ata nga larg ishin aty sepse koha I sjell ata bashke me sherimin, e sjell ilacin, e sjell dashurine… Do te vijne e do te ikin shume njerez, disa te ngrene e te tjere te rrezojne. Ama te dua veten nuk ma mesoi askush tjeter vec atyre qe me urrenin. Une tani jetoj… jetoj ne token time, prane shkembit tim, prane ujit, e ledhatuar nga ajri, e joshur nga dielli, e mallengjyer nga hena. Une jetoj. Une jam nje lule, jo si te tjerat, jo e lindur ne fushat me te lulezuara, jo e gjendur mes natyres me perfekte, jo e celur mes cicerimave me te embla te lumturise… Une jam nje lule, nje lule bardh e zi, e celur prane nje shkembi qe me mbron, e ngulur ne nje toke te varfer qe me pauron, e mbuluar me nje oksigjen te zakonte por me te vecante, e rritur nga nje uje I turbullt por jetesor, e udhehequr nga dielli por kapur pas henes sime… E c’rendsi ka nese ato nuk jane perfekte? E c’rendesi ka nese uji fo te mungoje? E c’rendesi ka nese shkembi do te thyhet? E c’rendesi ka nese hena iken e dielli vjen? Nuk ka aspak rendesi. Sepse te qenit joperfekt e ben gjithcka me te bukur. Sepse edhe uji do ta gjeje serish rrjedhen e sja drejt meje, edhe copat e shkembit do te mbeten gjithmone aty prane, te ngulura ne zemren time. Edhe toka e vrare nje dite do te sherohet, edhe hena do t’ia lere vendin diellit e me pas dielli henes… Pra ato gjithmone do te jene aty duke I dhene kuptim” lules bardh e zi”, sepse ato I japin ngjyre shpirtit te saj, sepse ato jane shoqerueset e saj te jetes, sepse ato I japin ate cka asaj I duhet : dashuri, lumturi, mbeshtetje… Per kete ka nevoje cdo qenie e gjalle qe jeton. GJithcka eshte kalimtare ashtu sikurse edhe jeta e nje lulje qe mund te mbaroje shume shpejt, me nje keputje. Ndaj dhe dashuria, respekti dhe buzeqeshja qe dhuron , jane gjerat me te vyera ne kete jete. Fshije cdo sy qe loton, zgjati doren cdo njeriu te dorezuar, jepi shprese te deshperuarit, dhuroi nje rreze drite atij qe ka humbur ne erresire, mbroji te pastrehet,buzeqeshi shiut qe te dale dielli, jepu te gjitheve nje lule … Pse jo nje lule bardh e zi? Per t’u treguar te gjitheve se e tille eshte jeta. E zeza duhet pranuar, e bardha duhet jetuar…