User talk:Ezgi

85.103.89.111 16:57, 6 September 2007 (UTC)OnurKaramercan

başlarken
burayı bulmam ilginç bir hikayeydi. bakalım devamında neler olacak. c'etait une histoire bizzare de trouver cette page. bon on va voir la suite. it was a wierd story to find his page. well I'll see what is going to happen. es war eine komische Geschichte diese Seite zu finden. ich werde sehen was es werden wird.

öğretim korkutucu. peki çözüm? -okul ve sınavlarla tango yapmak...-
Türkiye'de okuyan bir lise öğrencsiyim. Sınavla girilen bir anadolu lisesine gidiyorum ve öğrenmiş bulunuyorum ki iyi notlar için biraz (!) asosyal olmak gerek... 8 yıllık öğrenimime önce bir devlet okulunda başladım, ardından özel okula devam ettim ve bu süre boyunca bugünkü gibi bir çalışma temposuna kendi kendimi soktuğumu hatırlamıyorum. Ders derste dinlenir, anlaşılır ve evde bulunulan zaman zarfı içinde küçük tekrarlarla bilgi bankasına alınır ve işleme konulurdu. Geriye kalan boş zamanda arkadaşlarımla vakit geçirme, hobilerimle ilgilenebilme şansı bulur ve bunların beni deşarj etmesini sağlar, dingin ve dinlemeye hazır, derslere geri dönerdim. Liselere giriş sınavı öncesinde sınav telaşının ilk titreşimlerini hissetmek fazlasıyla rahatsız ediciydi. Evet! Geleceğine yön veren sorular barajının ilk adımı LGS yakında başımızdan geçecek! Şimdi ne yapacağız?! Dersane, özel dersler, rapor alalım ki son hafatalarda çocuk okula gitmesin evde dikkati dağılmadan çalışsın! Maalesef ben de bunlardan nasibimi aldım ve dersane denen ilginç ortamın bir parçası oluverdim. Umursamazlıktan, belirsizlikten, bilinçsizlikten dersane kaydımın geç olmasıyla tüm bir yıl boyunca "öğlenci" mahkumlarından biri oldum. Ne olacak yahu, hem geç kalkarsın ne güzel demekle olmuyor pek... Şöyle bir gerçek de var, sosyalleşme adına büyük bir zaman dilimi olan haftasonunuzun tamamını bir okulda geçirdiğinizi farz edin, üstelik sınavlarda yüksek başarı ortalaması olan öğrencilerle aynı sınıftaysanız dersler sessizlik içinde izlenir, tüm sorular çözülür, herkes her şeyi bilir, damardan verilmiş bilgiyi nefesle dışarı atmamak için soluğunuzu tutarak eve dönersiniz. Eh malum yaş küçük sayılır, akşam 7 den sonra sokakta dolaşmak her 13-14 yaşlarında genç kıza nasip olmaz, geceleri de dışarı çıkamazsınız. Sorsanız izin çıkacaktır ancak arkadaşalrınız "sabahçı" olduğundan ve onlar dersane sonrası zaten bir yerlerde "takıldıklarından" bir de geceleri dışarıda olmak kavramından oldukça uzaktırlar. (burada işin içine teknoloji giriyor.. chat, messenger vs...) Zaten daha okul ödevleri vardır falan falan... Sınava yaklaşıldıkça titreşimler şiddetli sarsıntılara dönüşür. Son haftalarda tek başıma okula gittim geldim. Okulumuz zaten küçüktü, tek bir 8. sınıf şubesi vardı ve tek ısrarla okula gelen bendim. Yalnızlığı severim ama böylesi bir yalnızlık cidden sıkıcı ve çekilmez oluyor. Diğer aileler gibi davranmayıp beni okula gönderen aileme bayağı içerledim ama sınav sonuçlarında evde kalmanın hiç bir faydasının olmadığını hatta oldukça zararlı olduğunu gördüğümü itiraf etmem gerek. Sınava şiddetle karşı çıkmak, beni yenmesini engellemek için elimden geleni yaptım; şiir dinletilerinde görev aldım, tiyatro klübünü hiç bırakmadım, yüzmeye devam ettim, piyano derslerini bırakmadım ve hiç özel ders almadım. Kızgın sirke küpüne zarar ama dersane ödevlerini dahi yapmayı reddettim (tembellik de var elbet işin içinde..). Sonuçta olan oldu ve almak istediğim puanı aldım hatta ortalama üstü bile sayılır, içinde yaşadığım ilin en yüksek puanlı anadolu lisesini kazandım. Eh İzmir'de oturmanın zararları, Türkiye ortalamasını üzerinde eğitim almış ebeveynlerin çocukları da benzer eğitim yolunu izleyecek, en yükseği hedefleyecekler. İngilice dünya dili, herkesin rağbet gösterdiği bölüm de dolayısıyla ingilizce bölümü oluyor. Benim için her yol belliydi. Ben de İngilizce'ye gidecek "daha zekiler"le aynı sırayı paylaşacak zaten bildiğim İngiliceyi de tekrardan öğrenerek zorlanmayacağım, dile değil derslere yoğunlaşacağım, ÖSS gelince de ver elini iyi bir üniversite... Ancak burada ailem yine işin içine bir el attı ve beni ne yıllardır öğrendiğim Fransızcanın öğretildiği bölüme ne de zorluk çekmeyeceğimden emin olduğum İngilizce bölümüne yazdırdılar, ben de kendimi Almanca'nın zalim ellerinde buldum. İlk aşkım Fransızca'dan asla vazgeçmedim. İngilizce her dinlediğim şarkıda her izlediğim filmdeydi. Almanca ise yaz kamplarıyla ve okulla destekleniyor. Bir yıllık Almanca okyanusunda (hazırlık sınıfı) yüzdükten sonra Almanca denizinde boğulmamayı öğrendim. Evet bu güzel ama ya diğerleri? Bir aralar matematik falan vardı sanki? Yok oh sadece öğren dilini ense yap. Gerçekten de hoş ve boş bir senedir hazırlık... Ama sonrasında dersler sinsice gelir bir anda devleşirler. Aniden matematiğin o mavi ifrit olduğunu hatırlarsın. (matematiği hep çok sevmişimdir. şimdi farkediyorum ki anlaşıldığı zaman büyülü matematik...) Onu yenmek için artık dersler sana yardım edemez. Çünkü karışıklığın başı onlar. Eve gel çalış tekrar et ve yine anlama... Kabus! Ve bu kabusun içinde spora, sanata ve sohbete yer yok! Artık sistem değiştirildi. Hazırlık kalktı, lise 4 yıla bir güzel yayıldı. Bu arada artık dile pek o kadar yer yok ama yine iyi bir ders dağıtımı var, daha sağlıklı sayılır. Zaten delice hazırlanıp, sınav öncesi kafaya tüm bilgiler sokuşturulduğundan bu gazla devam etmek çok da problem değil... Makul bir adım. Tabi imam hatip liseleriyle ilgili adımları hesaba katmıyoruz. Umut ediyoruz bir gün at yarışından farkı olmayan tüm yerleştirme sınavları da ortadan kalkacak. Ancak her yıl 2 milyon kişi nasıl ayıklanır işte ona bir çözüm bulabildiğimi pek sanmıyorum ve soruyorum: çözümü sizler biliyor musunuz?

--Ezgi Karaesmen 22:07, 27 November 2005 (UTC)