User talk:Festim ker00li

Dënimi i tradhtisë së fisit hebre Benu Kurejdha

Pas shpërnguljes prej Mekës në Medine, Muhamedi a.s. themeloi Shtetin Islam dhe pasi që bëri marrëveshje me të gjithë banorët e Medinës pa dallim race, kombi dhe feje, atë marrëveshje Muhamedi a.s. edhe e shkroi, të cilën e njohim me emrin Karta e Medinës. Në Kartën e Medines shkruhej: 26. Pas traktatit, çifutët do të jenë të obliguar t’iu dorëzojnë muslimanëve ndihmë financiare, kur ata janë në luftë me armikun. 27. Çifutët e fisit Benu Auf, që janë palë e kësaj marrëveshjeje dhe janë përkrahës të muslimanëve, duhet të përmbahen me vendosmëri fesë së tyre dhe muslimanët së tyres. Përveç çështjeve fetare, muslimanët dhe çifutët duhet të konsiderohen se i përkasin një grupi të vetëm. Nëse ndonjë prej tyre kryen shkelje brutale, ose thyen betimin, ose është fajtor për ndonjë krim, ai meriton të ndëshkohet për krimin e tij. I njejti trajtim i është bërë edhe fiseve të tjera hebreje. Beteja e Hendekut ka qenë beteja ku muslimanët kanë përjetuar vuajtje të papërshkruara. Aq shumë që kanë ndie uri, sa që kanë lidhur gurë në barkun e tyre, jetonin si në një burg të ngushtë e të rrethuar nga të gjitha anët prej armiqve të shumtë. E muslimanët gjersa ishin në këtë gjendje të mjerueshme dhe në një situatë kritike dhe shumë të rrezikshme, fisi Benu Kurejdha në vend që të ishte besnik ndaj Muhamedit a.s. dhe muslimanëve e për t’ia kthyer pjesërisht ato të mira të shumta atyre, ai (Benu Kurejdha) përkundrazi, shfrytëzoi rastin dhe prishi marrëveshjen e lidhur me muslimanët dhe i tradhtoi ata. Pra, kështu fisi Benu Kurejdha i tradhtoi muslimanët në kohën më të ndjeshme, atëherë kur muslimanët – jo më tepër se 3000 luftëtarë – përveç që e gjeten veten karshi një armiku të madh dhe të rrezikshëm me 10.000 luftëtarë, ata ishin në rrezik edhe nga mbrapa, pikërisht nga fisi Benu Kurejdha, që padrejtësisht tradhtuan dhe ishin të gatshëm jo vetëm t’i sulmonin muslimanët por edhe t’i masakronin 3000 muslimanë dhe familjet e tyre. E nëse dënimi i tradhtarit nuk është i ligjshëm, atëherë nuk do të kishte paqe në botë. Kur Muhamedi a.s. dëgjoi për tradhtinë e fisit Benu Kurejdha, dërgoi S’ad ibn Muadhin – prijësin e fisit arab Evs dhe S’ad ibn Ubaden – prijësin e fisit arab Hazrexh tek vendbanimet e fisit Benu Kurejdha për t’u informuar rreth kësaj çështjeje dhe nëse është nevoja për t’ia tërhequr vërejtjen në rast tentimi të prishjes së marrëveshjes me muslimanët. Dy prijësit e Evsit dhe Hazrexhit shkuan dhe e takuan Ka’b ibn Esedin, të cilit i’a tërhoqën vërejtjen që të mos e prishin marrëveshjen me muslimanët, sepse kjo është tradhti që nuk falet. Mirëpo, Ka’b ibn Esedi në vend të besnikërisë, filloi të tallej me ta, shfaqi mendjemadhësi dhe nuk shprehi interesim në dëgjimin e kërkesës së tyre, bile as që përfilli vërejtjen e tyre që i’a bënë. Pas përfundimit të Betejës së Hendekut, Muhamedi a.s. nëpërmes melekut Xhibril u urdhërua nga ana e Allahut xh.sh., që të shkon tek fisi Benu Kurejdha dhe i rrethoi vendbanimet e tyre. Rrethimi zgjati 25 ditë, gjatë kësaj kohe hebrenjtë u penduan për tradhtinë e tyre, por për shkak të mendjemadhësisë së tyre, ata nuk kërkonin falje nga Muhamedi a.s. Aq e rrezikshme ka qenë tradhtia e fisit Benu Kurejdha, sa që, sikur të mos ishte ndihma e Allahut xh.sh. muslimanët do të shkatërroheshin. Sikur ta falte Muhamedi a.s. fisin Benu Kurejdha dhe t’ia mundësonte daljen nga vendbanimet e tyre, atëherë ata pa dyshim do të bashkoheshin me fisin Benu Nedir dhe rreziku hebre do të ishte shumë më i madh për muslimanët. Kur Sa’d ibn Muadhi dhe Sa’d ibn Ubade shkuan tek fisi Benu Kurejdha, vërejtën mosgatishmërinë e tyre për vazhdimin e marrëveshjes apo bashkëpunimit të mirëfilltë me muslimanët, përkundrazi Ka’b ibn Esedi – prijësi i fisit Benu Kurejdha – i lëndoi ata dhe tërë muslimanët me fjalë, duke mos kursyer edhe fyerje. Gjykimi i Sa’d ibn Muadhit ndaj hebrenjve të fisit Benu Kurejdha, është një gjykim i cili përdoret edhe sot e kësaj dite, bile në të gjitha shtetet e botës, kuptohet kundër atyre që bëjnë të njejtën tradhti, e në veçanti në gjendje lufte sikur që ishte tradhtia e fisit hebre Benu Kurejdha. Gjykimi i Sa’d ibn Muadhit ndaj hebrenjve të fisit Benu Kurejdha ishte ky: Burrat luftëtarë të mbyten, gratë dhe fëmijët të robërohen dhe pasuria të shpërndahet. Dr. Mustafa Murad thotë: “Hebrenjtë në çdo kohë dhe në çdo vend i kanë fyer dhe mallkuar pejgamberët e Zotit xh.sh, e mbi të gjitha, disa prej tyre edhe i kanë mbytur. Hebrenjët e kanë akuzuar Nuhun a.s. se ka pirë alkool, Ibrahimin a.s. se ka qenë DEJ-JUTH (d.m.th. i pajtuar me amoralitetin e ndonjë anëtari të familjes femër, kurse tek Ibrahimi a.s. është fjala ndaj bashkëshortes së tij – Sarës) dhe ka përfituar materialisht nga bukuria e bashkëshortes së tij, Lutin a.s. se ka dhunuar dy bijat e tij, Musain a.s. dhe Harunin a.s. se nuk i kanë besuar Allahut xh.sh., Jakubin a.s. se e ka luftuar (kundërshtuar) Zotin e tij dhe Davudin a.s. me prostitucion dhe mbytjen e të pafajshmëve. Pra, ky popull në këto punë të pandershme është i specializuar”. Profesori i njohur anglez Montgomery Watt thotë: “Në Medine kishte mbetur një fis i madh hebre, ai ishte fisi Benu Kurejdha. Ky fis, kur idhujtarët kurejshitë (dhe fiset tjera, në luftën e Hendekut) e kishin rrethuar Medinen, shtirej para muslimanëve se është i sinqertë karshi tyre. Mirëpo, pa dyshim se fisi Benu Kurejdha veç kishte filluar animin e përkrahjes së idhujtarëve kurejshitë, si dhe ishte në gjendje gatishmëria për të shfrytëzuar shansin e parë për t’i sulmuar muslimanët nga mbrapa (pas shpine)”. Gjykimi i Sa’d ibn Muadhit ndaj hebrenjve të fisit Benu Kurejdha është edhe në përputhshmëri me ligjin e Dhjatës së Re. Shiko në: Dhjata e Vjetër, Ligji i Përtërirë – Kapitulli 20, pikat: 10, 11, 12, 13, 14. 10 Kur t’i afrohesh një qyteti për ta sulmuar, do t’i ofrosh së pari paqen. 11 Në qoftë se pranon ofertën tënde të paqes dhe t’i hap dyert e tij, tërë populli që ndodhet aty ka për të paguar haraçin dhe do të të shërbejë. 12 Por në rast se nuk do të bëjë paqe me ty dhe kërkon luftë kundër teje, atëherë ti do ta rrethosh. 13 Kur më vonë Zoti, Perëndia yt, do të ta japë në dorë, do të vrasësh me shpatë tërë meshkujt e tij; 14 por gratë, fëmijët, bagëtinë dhe të gjitha ato që ndodhen në qytetet, tërë prenë e tij, do t’i marrësh si plaçkën tënde; dhe do të hash plaçkën e armiqve të tu që Zoti, Perëndia yt, të ka dhënë. Hebrenjtë e fisit Benu Kurejdha për masakrimin e 3000 muslimanëve (e kjo nënkuptonte tradhti) në Medine kishin tubuar këto armë: 1500 shpata, 2000 shtiza dhe shigjeta, 300 jelek të hekurt dhe 500 mburoja. Kjo nënkupton se, ata paraprakisht ishin mobilizuar me armatim deri në dhëmbë, kundër muslimanëve të pafajshëm.