User talk:Gëzim91

Historia e Diplomacisë dhe Lufta e Parë Botërore

Austro-Hungaria ne Kongresit e Berlinit (1878) mori të drejtën që ti  pushtonte Bosnjë-Hercegovinë, por ruhej sovraniteti i Perandorisë Osmane. Kur shpërtheu Revolucioni i vitit 1908 dhe Perandoria Osmane ishte e angazhuar për zgjedhjen e problemeve të brendshme Austro-Hungaria kishte vlerësuar se kishte ardhur koha që të bënte aneksimin e Bosnj-Hercegovinës. Rusia nuk ishte në gjendje të fillonte luftën në Ballkan, sepse nuk ishte përmirësuar nga shkatërrimet e luftës ruso-japoneze (1904-1905) dhe revolucionit të vitit 1905. Gjermania kishte marrë koncesionin për ndërtimin e hekurudhës nga Azia e Vogël duke kaluar nëpër Bagdat e deri në Gjirin e Persisë. Kjo i kënaqte interesat e Gjermanisë për marrëdhënie të mira me Perandorinë Osmane. Gjermania ishte në aleancë me Austro-Hungarinë. Kjo e vente në pozitë të rëndë. Anglia nuk pajtohej me aneksimin, por nuk dëshironte ta fillonte luftën me Austro-Hungarinë për Bosnjë-Hercegovinë. Perandoria Osmane aneksimin nuk e bëri punë të madhe, sepse edhe nuk kishte përkrahje as diplomatike dhe as ushtarake. Serbia ishte e pakënaqur me aneksimin e Bosnjë-Hercegovinës, sepse kishte aspirata për pushtimin e saj dhe dalje në detin Adriatik. Ajo u mundua në të gjitha format që kriza e aneksimit të bëhej çështje ndërkombëtare dhe në atë rast nga kundërthëniet e Shteteve të Mëdha edhe ajo do të përfitonte. Mirëpo, Anglia dhe Rusia ia bënë të qartë Serbisë se nuk do ta ndihmonin nëse e fillon luftën me Austro-Hungarinë. Serbia u detyrua të pranonte aneksimin e Bosnjë-Hercegovinës. Me këtë edhe ishte zgjidhur kriza ndërkombëtare rreth aneksimit të Bosnjë-Hercegovinës.

Kriza ndërkombëtare në kohën e luftërave ballkanike

Kriza ndërkombëtare në prag të Luftës së Parë Botërore është e lidhur me luftërat ballkanike të vitit 1912 dhe 1913. Ato ishin rezultat i Kongresit të Berlinit (1878), i cili e ruajti Perandorinë Osmane dhe nuk e mori për bazë formimin e Shqipërisë, Maqedonisë dhe formimin e Rumelisë Evropiane duke i lënë këto toka nën sundimin e Perandorisë Osmane. Edhe çështja e Bosnjë-Hercegovinës shkaktoi krizë ndërkombëtare. Pavarësia e Serbisë dhe Malit të Zi dhe shtrirja e tyre në tokat shqiptare hapi apetitet e tyre për pushtimin e tokave shqiptare. Aspiratë të tillë kishte edhe Greqia që të pushtonte sa më shumë toka shqiptare. Shtetet e mëdha kishin aspirata që të përfitojnë sa më shumë për zgjerimin e influencës dhe pushtimin e asaj pjese të Ballkanit që kishte mbetur nën sundimin e Perandorisë Osmane dhe që kryesisht ishin tokat shqiptare. Qëllimi i dytë i tyre ishte që ta pushtojnë Stambollin dhe të shthurin Perandorinë Osmane. Por, për shkak të mosmarrëveshjeve të tyre u orientuan për ruajtjen e status quo-së në Ballkan. Ato u angazhuan që përmes të kërkesave të tyre për përmirësimin e pozitës së popullit të krishterë që ishte pakicë mbajtën shumë takime që ta detyrojnë Perandorinë Osmane për zbatimin e reformave. Por, zbatimin e reformave nuk e kërkonin edhe në vilajetet shqiptare. Shtetet e mëdha dhe shtetet ballkanike në dhjetor të vitit 1902 dhe shkurt 1903 kërkuan nga Perandoria Osmane që t’i zbatonte reformat. Shqiptarët ishin paraqitur kundër këtyre reformave, sepse si komb mbeteshin të diskriminuar. Vilhelmi II, perandori i Gjermanisë kishte intervenuar që të merren masa të rënda kundër rezistencës shqiptare. Italia kishte paraqitur projektin për formimin e shtetit të Shqipërisë për të penguar planet e Austro-Hungarisë dhe të Rusisë. Anglia dhe Rusia e hartuar në Myrcshteg (1903) programin e reformave të cilin e pranuan Fuqitë e Mëdha, por edhe Turqia kishte lajmëruar se i pranonte reformat më 24 tetor 1903. Perandoria Osmane nuk mendonte të zbatonte reformat, por këtë edhe nuk e dëshironin disa shtete të madha dhe në veçanti shtetet e Ballkanit si Serbia, Mali i Zi, Greqia dhe Bullgaria. Ato kishin hartuar planet e tyre për pushtimin e të gjitha tokave që ishin nën sundimin e Perandorisë Osmane. Ndryshime për popujt e robëruar nuk solli as Revolucioni i Turqve të Rinj (1908). Shtetet e Ballkanit vlerësuan se forcimi i Perandorisë Osmane i rrezikonte interesat e tyre. Shqiptarët u shprehën kundër politikës së Turqve të Rinj të cilët edhe pse u ndihmuan shpallën se territoret brenda kufijve të shtetit janë të pa prekshëm. Shtetet e Ballkanit filluan të hartojnë planet për luftë kundër Perandorisë Osmane dhe për pushtimin e tokave shqiptare. Për këtë arsye filluan të formojnë aleanca. Për formimin e aleancave ishte e interesuar Serbia, e cila synonte pushtimin e tokave shqiptare dhe të Maqedonisë, por edhe për dalje në Selanik. Këtë synim e kishte edhe Austro-Hungaria dhe në fillim të shekullit XX marrëdhëniet e tyre ishin në gjendje latente dhe vetëm pritej fillimi i luftës në mes të tyre. Bullgaria kishte planifikuar që të bënte zgjerimin e territoreve dhe sidomos të Maqedonisë dhe në tokat shqiptare. Qëllime të njëjta kishin Mali i Zi dhe Greqia. Marrëdhëniet e Bullgarisë ishin të këqija si me Perandorinë Osmane dhe Rumaninë. Ekzistonte bindja se ato do të lidhin aleancë. Që të sigurohen Serbia dhe Bullgaria krijuan aleancë në shkurt të vitit 1912. Kurse në shtator të vitit 1912 u krijua Aleanca Ballkanike në të cilën ishin Serbia, Bullgaria, Greqia dhe Mali i Zi. Kështu ishte përgatitur aleanca ushtarake për luftë kundër Perandorisë Osmane. Ato e gjetën kohën më të përshtatshme që të korrin fitore kur shqiptarët kishin intensifikuar luftën kundër Perandorisë Osmane, e cila ishte në luftë me Italinë në Libi. Perandoria Osmane me marrëveshje e ndërpreu luftën me Italinë që tu kthehej çështjeve në Ballkan. Por ajo ishte tepër vonë, sepse në fillim të tetorit të vitit 1912 shtetet e Aleancës Ballkanike i shpallën luftë Perandorisë Osmane. Më 10 dhe 11 tetor u zhvillua Beteja e Kumanovës ku ushtria osmane pësoi  disfatë të plotë dhe ishte tërhequr drejtë Manastirit. Ushtria bullgare kishte arritur deri në afërsi të Stambollit, por Edrena mbeti e pa pushtuar. Greqia e mori Epirin, Maqedoninë e Egjeut me Selanik dhe Kretën. Ushtria serbe kishte arritur deri në Durrës. Mali i Zi bashkë me ushtrinë serbe e pushtuan Shkodrën në prill të vitit 1913 edhe pse shqiptarët bënë luftë të ashpër. Edrena kapitulloi në mars të vitit 1913. Perandoria Osmane e humbi luftën. Kjo shkaktoi krizë ndërkombëtare. Fuqitë e Mëdha ishin të pakënaqura me gjendjen e krijuar dhe vendosën që të mbahej Konferenca e gjashtë Fuqive të Mëdha në Londër. Lufta e Parë Ballkanike kishte përfunduar në maj të vitit 1913. Shtetet e Aleancës Ballkanike pas vendimit të Konferencës së Ambasadorëve të Londrës për formimin e Shqipërisë nuk ishin të kënaqura me ndarjen territoriale të tokave të pushtuara. Serbia shprehu pakënaqësinë, sepse nuk fitoi dalje në det, Bullgaria e kërkonte Maqedoninë dhe kjo edhe më shumë e thelloi krizën. Kështu erdhi deri te Lufta e Dytë Ballkanike në mes të Bullgarisë në një anë dhe Serbisë, Greqisë, Rumanisë dhe atyre u bashkohet edhe Perandoria Osmane. Bullgaria pësoi disfatë dhe kjo solli deri te Paqja e Bukureshtit në gusht të vitit 1913. Bullgaria humbi Edrenën dhe Thrakinë, të cilën e ndanë Perandoria Osmane dhe Greqia. Rumania e mori Dobruxhen, kurse pjesën më të madhe të Maqedonisë e mori Serbia. Luftërat Ballkanike me pushtimin e Maqedonisë dhe të tokave të Shqipërisë morën karakter imperialist. Shkaktuan krizë ndërkombëtare dhe luftëra të popullit shqiptar për çlirim nga pushtuesit e ri.

Formimi i Shqipërisë dhe Konferenca e Londrës

Luftërat Ballkanike shkaktuan krizë ndërkombëtare për zgjedhjen e të cilës u angazhuan gjashtë Fuqitë e Mëdha. Kjo krizë ishte pasojë e padrejtësive të bëra në Kongresin e Berlinit ku u formuan shtetet kombëtare të kombeve të Ballkanit, përveç Shqipërisë. Konferenca e Ambasadorëve në Londër njohu pavarësinë e Shqipërisë e shpallur në Kuvendin e Vlorës më 28 nëntor të vitit 1912. Në këtë kohë përveç ushtrisë osmane që ende ndodhej në tokat e Shqipërisë, aty ishin edhe ushtria, greke, serbe dhe malazeze. Pas njohjes së pavarësisë ato duhej të tërhiqeshin nga tokat shqiptare të pushtuara nga Aleanca Ballkanike gjatë vitit 1912 dhe 1913. Shqiptarët luftën kundër Aleancës Ballkanike e kishin filluar me luftën në Media (Merdar) në tetor të vitit 1912. Por edhe para kësaj kohe shqiptarët ishin në luftë kundër Perandorisë Osmane dhe zhvilluan kryengritje të shumta që nga Lidhja Shqiptare e Pejës 1899-1900 e prirë nga Haxhi Zeka dhe kryengritjet e përgjithshme shqiptare nga fillimi i shekullit XX e deri në vitin 1912. Kryengritje shqiptare kishin çliruar viset shqiptare nga Perandoria Osmane dhe ishte vetëm çështje e kohës për bërjen e Shqipërisë. Pra luftërat e popullit shqiptar mundësuan shpalljen e pavarësisë së Shqipërisë. Por me rastin e caktimit të kufijve të shtetit shqiptar për shkak të interesave të Fuqive të Mëdha dhe të shteteve të Ballkanit u krijua kriza ndërkombëtare dhe shqiptarët u detyruan edhe më tutje të zhvillojnë luftëra për ruajtjen e tërësisë së tokave të tyre. Çështje tjetër me rëndësi ishte edhe caktimi i sovranit të Shqipërisë dhe pas diskutimeve të shumta ishte vendosur që në fronin e Shqipërisë të caktohej Vilhelm Vidi. Statuti Organik i Shqipërisë u miratua më 10 prill 1914 dhe shteti shqiptar u njoh në arenën ndërkombëtare. Deri te luftërat me përmasa ndërkombëtare nuk erdhi falë mos përgatitjes së disa Fuqive  të Mëdha për të filluar luftën. Tokat shqiptare më shumë se gjysma e tyre dhe e popullsisë mbetën jashtë kufijve të Shqipërisë. Kjo ishte “Brenga e Ballkanit” Kjo nuk ka ndryshuar edhe ditët e sotme.

Krijimi i blloqeve dhe fillimi i Luftës së Parë Botërore

Shtetet koloniale në gjysmën e dytë të shekullit XIX dhe në fillim të shekullit XX pushtuan shumë vende dhe krijuan koloni, por bënë edhe ndarjen e botës në sfera të interesit. Gjatë luftërave pushtuese hasën në kundërshti në mes të tyre dhe me këtë u krijuan shumë kriza ndërkombëtare. Me rastin e krijimit të krizave u bënë shumë marrëveshje, e krijuan shumë aleanca si gjatë luftërave ashtu edhe pas përfundimit të tyre për të ruajt rezultatet e arritura në frontet e luftës respektivisht kolonitë ose zonat e interesit. Pra, imperialistët i krijonin vetë ose i nxitnin shtetet e tjera të krijojnë kriza dhe pastaj të paraqiteshin për zgjedhjen e tyre me marrëveshje dhe të arrinin edhe përfitime. Kështu ishte që nga fillimi i shekullit XIX dhe vazhduan edhe në fillim të shekullit XX. Gjermania dhe Italia të cilat më vonë u bashkuan e filluan luftën për rindarjen e botës. Dhe në këto raste Anglia, Rusia, Japonia, Austro-Hungaria,Belgjika, Holanda, Spanja, Portugalia, SHBA, por në një formë edhe Perandoria Osmane luftonin për ruajtjen e kolonive të tyre të krijuara më herët. Shtetet që ishin të pakënaqura me ndarjen e botës e ndër to duhet të përmenden Gjermania dhe Italia. Ato luftonin për rindarjen e botës dhe filluan të përgatiten për luftë. Për këtë qëllim Gjermania në vitin 1879 lidhi aleancë me Austro-Hungarinë, kurse në vitin 1882 edhe me Italinë kështu u formua Aleanca Tripalshe si bllok në vete dhe bashkë kërkonin rindarjen e botës. Fuqitë e tjera kapitaliste që kishin pushtuar koloni më herët nuk ishin të interesuara për luftë dhe luftonin për ruajtjen e kolonive. Këto shtete filluan të kërkojnë aleatët e tyre. Kështu Franca dhe Rusia lidhën aleancë në vitin 1893. Anglia lidhi aleancë me Francën në vitin 1904 dhe me Rusinë në vitin 1907 dhe kështu e formuan bllokun e dytë. E njohur si Antanta e Madhe. Nga kjo shihet se u krijuan dy blloqe të fuqishme kapitaliste. Çdo bllok kishte lidhur për vete edhe shtete të tjera dhe praktikisht  bota ishte ndarë në dy blloqe të mëdha të gatshme për luftë. Blloku i Aleancës Tripalshe kërkonte vetëm shkas për fillimin e luftës. Shkasin e gjetën në atentatin e Sarajevës më 28 qershor të vitit 1914 kur u vra trashëgimtari i fronit të Austro-Hungarisë Franc Ferdinandi. Për këtë Austro-Hungaria e fajësoi Serbinë si organizatore e Atentatit dhe i dërgoi Ultimatum. Serbia i pranoi të gjitha pikat e Ultimatumit, përveç pikës, e cila kërkonte që t’i lejohej Austro-Hungarisë  që të zhvilloi hetime në Serbi për atentatin e Sarajevës. Këtë Serbia nuk e kishte pranuar, sepse prekej çështja e pavarësisë së shtetit. Shtetet e Antantës së Madhe u munduan që kjo krizë të mos shndërrohet në krizë ndërkombëtare sepse rrezikohej paqja. Mirëpo, nuk arritën dhe erdhi deri te fillimi i Luftës së Parë Botërore si kriza më e madhe ndërkombëtare.

Shkaqet dhe përgjegjësitë për luftë

Në marrëveshjet e paqes në fundin e Luftës së Parë Botërore, Gjermania dhe aleatët e saj ishin të detyruar të pranonin përgjegjësitë e plota për fillimin e luftës, dhe qesh prej asaj kohe çështja e fajit për këtë luftë ka qen në temë zotëruese në pothuaj të gjitha studimet mbi origjinën e luftës. Vendimi i Austrisë për t’i dërguar ultimatum Serbisë ishte menduar qëllimisht për të provokuar luftën apo për t’i nënshtruar Serbisë kontrollin austriak. Vendimi i Gjermanisë për të mbështetur dhe inkurajuar vërtet një politikë austriake militante nuk linte ndonjë lloj dyshimi për çështje e përgjegjësisë për shpërthimin dhe zgjatjen e konfliktit.

Çështja e fajtorit të luftës në histori është një subjekt më vete, por derisa standardet absolute të sjelljes ndërkombëtare të jenë pranuar në mënyrë universale, të gjitha gjykimet për fajin e luftës varen tepër nga këndvështrimi i vëzhguesve. Me gjithë atë është vështir ta marrësh rolin e gjykatësit dhe juristit, përgjegjësia kryesore e një historiani është të shpjegojë si e pse liderët e një shteti vendosini të hyjnë në luftë ose pse besohet se lufta ka qenë një vendim i detyruar për ta. Këto vendim merren përgjithësisht mbi bazën e atyre çka shihen prej këtyre liderëve si interesat më për ata vetë dhe interesat e tyre apo të vendit të tyre. Këto vendime gjithashtu përfshijnë probleme që nuk mund të vlerësohen në kuptimin e thjeshtëzuar të asaj çka është e drejtë apo e gabuar, që përbën faj apo pafajësi. Debati për çështjen se i kujt ishte faji për luftën më 1914, rasti i Austrisë thuaj u eklipsua krejtësisht nga ai i Gjermanisë. Gjermanët u quajtën përgjegjës për një krim shumë më të urryer sesa mbështetja për Austrinë dhe kërkesa që ata të sulmonin, sa kohë që hekuri i Sarajevës ishte ende i nxehtë. Gjermania në fakt nuk ishte as pak e shqetësuar për Austrinë por me cinizëm incidentin e Sarajevës për t’i hapur rrugë një lufte të përgjithshme evropiane, për të vendosur mbi Evropë dhe, prej këndej, mbi të gjithë botën hegjemonin gjermane. Kjo tezë e fajtorit të luftës u mbështet fuqishëm nga kronika e politikës gjermane përpara dhe gjatë Luftës së Dytë Botërore dhe pikërisht duke bërë hulumtimet në arkivat gjermane si ato zyrtare dhe private, të cilat përfshinin informacione rreth politikave gjermane para vitit 1914. Të gjitha provat që u gjetën në dosjet e departamenteve qeveritare dhe civile gjermane, në ndërmarrjet industriale dhe tregtare, shoqëritë patriotike dhe organizatat e punës, si dhe në letra private të qindra udhëheqësve gjermanë të çdo sfere të jetës ofruan nj padi shkatërruese për politikat gjermane dhe ambiciet imperialiste të saj. Sidoqoftë, politika gjermane nuk zhvillohet në zbrazësi, po ishte në një garë me politikat e shteteve të tjera dhe si reagim ndaj tyre dhe brenda klimës së opinionit të nacionalizmit të flaktë, i cili e pranonte ndërmarrjen imperialiste si kusht për jetesën e një kombi si fuqi e madhe. Ndërsa gjermanët mund të ushqenin ambiciet nacionale të tepruara dhe të flisnin për një fuqi botërore, shtete kundërshtare – veçanërisht Britania, Rusia dhe Shtetet e Bashkuara – e kishin arritur tashmë këtë standard. Faji i luftës është i ndarjes së botës në sfera të interesit si i të dy palëve. Fuqitë e Antantës dëshironin të ruanin pozitat koloniale kurse Shtetet e Boshtit rindarjen e botës.

DIPLOMACIA E SHQIPËRISË (1912)

Më 4 dhjetor 1913 në Shqipëri u formua Asambleja e Përgjithshme e cila hodhi bazat e shtetit të ri të pavarur shqiptar. Gjatë 14 muajve të ekzistencës së saj, Qeveria e Vlorës ndërmori një sërë masash të rëndësishme për kohën. Këto masa ishin: -U krijua ushtria shqiptare; -U krijua xhandarmëria e shtetit; -Gjuha shqipe u përcaktua si gjuhë zyrtare e administratës së shtetit; -U hapën shkolla të reja dhe u trajnuan mësuesit e parë; -U krijua Banka Kombëtare; -Në planin ndërkombëtar, Qeveria e Vlorës kërkoi njohjen ndërkombëtare dhe vazhdimin e mbështetjes, sidomos nga Austro-Hungaria dhe Italia. Çështja shqiptare, u shtrua gjerësisht në Konferencën e Ambasadorëve në Londër në Korrik 1913. Më 29 korrik 1913, Konferenca deklaroi shpalljen e Shqipërisë principatë sovrane nën kontrollin e Fuqive të Mëdha. Dy javë më vonë u përcaktuan kufijtë e Shqipërisë si shtet. Vetëm gjysma e territorit të Shqipërisë (28.000 km katrorë) dhe më pak se gjysma e popullsisë (740.000 banore) u përfshinë në kufijtë këtij shteti. Ndërkohe ne Tirane, Esat Toptani krijon Qeverinë provizore për drejtimin e vendit. Princi Gjerman Vilhelmi Vidi u caktua drejtues i vendit. Shteti Shqiptare me statusin e përcaktuar nga Konferenca e Londrës u njoh nga Franca, Britania e Madhe, Italia, Austro-Hungaria, Gjermania dhe Rusia. Princ Vidi, qëndroi vetëm pak muaj ne Shqipëri për arsye të shpërthimit të Luftës së Pare Botërore dhe të situatave të komplikuara revoltuese brenda vendit në fund të majit 1914. Por, gjate atyre gjashte muajve ai beri këto veprime: -Statutin Organik të Shqipërisë, qe është ligji i pare themelore i shtetit shqiptare; -Siguroi garantimin ndërkombëtare të kufijve të Shqipërisë; -Suprimoi Qeverinë e Vlorës; -Qeveria e Tiranes e krijuar dhe drejtuar nga Esat Toptani përfshihet nënë drejtimin e Princ Vidit; Mbas revoltave të verës 1914, Princ Vidi u strehua në Vaporin Italian MISURAT ku vendosi Flamurin e tij. Më 3 shtator 1914, Vidi u largua nga Shqipëria për të mos u kthyer me kurrë. Kështu që, Komisioni Ndërkombëtare i Fuqive të Mëdha mori serish kontrollin mbi Shtetin shqiptare.

Diplomacia shqiptare gjatë Luftës së Parë Botërore

Lufta e Parë Botërore u bë ndërmjet Aleancës Trepalëshe: Gjermani-Austro-Hungari dhe Antantës: Angli-Francë-Rusi. Shqipëria nuk mori pjesë drejtpërdrejt në Luftën e Parë Botërore. Por vendi pati pasoja katastrofale ekonomike e njerëzore. Madje Lufta e Parë vuri në rrezik ekzistencën e vetë Shtetit shqiptar. Të dy blloqet kryesore ndërluftuese të kësaj lufte, përdoren territoret e Shqipërisë për betejat e tyre. Kështu që vendi u shndërrua në vitin 1916 në një fushë betejash ndërmjet Austro-Hungarezeve dhe Bullgareve, ndërkohe që ato avanconin në synimet e tyre kundër Serbo-Malazezeve dhe trupave Italiane. Ndërkohe, me aprovim të vete Fuqive të Mëdha, trupat Greke pushtuan Shqipërinë e Jugut, Italia pushtoi Vlorën, ushtritë Franceze hynë në Korçe. Krahas luftimeve në terren, diplomacia e Fuqive të mëdha të Antantës filloi përgatitjen për Traktatin me Italinë në Londër. Gjatë Luftës së Parë Botërore rreth 25.000 trupa të huaja pushtuan dhe rrënuan Shqipërinë. Ndërsa Shqipëria kishte në terren gjithë ushtritë kryesore të Luftës së Parë Botërore dhe ato të monarkive fqinje, diplomacia e Antantës filloi bisedimet sekrete në Londër për çështjen shqiptare serish. Mbas shumë bisedimesh Fuqitë Firmosen të Antantës tërhoqën edhe Italinë në traktate e tyre diplomatike. Deri në atë kohe Italia anonte dukshëm në lidhjet me Aleancën Trepalëshe dhe ishte e përfshire në interesat e Evropës Qendrore. Si produkt, kryesisht i diplomacisë angleze, Italia filloi tërheqjen nga bashkëpunimi me Aleancën Trepalëshe dhe, sapo filloi Lufta e Parë Botërore, hyri në traktate diplomatike sekrete me Antantën. Kështu, mbas bisedimeve e koncesioneve paraprake të vendosura nga Fuqitë e Antantës, u arrit të firmosej Traktati Sekret i Londrës (London Secret Treaty) në vitin 1915. Çfarë përmbante ky Traktat lidhur me Shqipërinë: -Ne piken (5) të tij Traktati përcaktonte kufirin që nga derdhja e Bunës në Veri të Shqipërisë deri në derdhjen e Drinit në Shëngjin si pjese e kufirit që do t’i kalonte Serbisë dhe Malit te Zi. -Ne piken (6) Vlora dhe Ishulli i Sazanit do t’i kalonte Italisë; -Ne piken (7) theksohej që Italia nuk ishte e detyruar të shkonte kundër dëshirave të Francës, Britanisë dhe Rusisë lidhur me pjesët e Shqipërisë së Jugut, të cilat do t’i liheshin Greqisë. -Sipas Traktatit Sekret të Londrës, Shteti Autonom Shqiptare do të themelohej vetëm në pjesën e Shqipërisë Qendrore, nën protektoratin Italian. Siç shikohet Traktati Sekret i Londrës 1915 ishte një rikthim në hartën e dizajnuar qysh nga Traktati i Shën Stefanit, për një Shtet Shqiptare, i cila do të bënte lëshime territoriale në veri Serbisë e Malit të Zi dhe lëshime territoriale në jug Greqisë, Shqipërisë do t’i mbetej vetëm pjesa Qendrore e vendit. Kjo lloj harte “kuadrate” ishte në fakt projektimi i fundit të ekzistencës së Shtetit Shqiptare. Kuadri i Shtetit Shqiptare vetëm në pjesën Qendre do të thoshte një shtet i pamundur për të mbijetuar politikisht, ushtarakisht, ekonomikisht, përballe agresivitetit dhe projekteve shoviniste të shteteve fqinje. Edhe vetë fakti që, ky projekt synohej të realizohej nën projektimin ndërkombëtare Italian, dëshmonte të vërtetën që ai kurrsesi nuk do të mund të ekzistonte në këmbët e veta. Me ketë veprim diplomacia Italiane beri një kthim mbrapa, duke rënë në lojën e koncesioneve të Fuqive të Antantës, duke prishur ekuilibrin e forcave të Luftës së Parë Botërore dhe duke i hapur kështu rrugën thyerjes së Aleancës Trepalëshe dhe fitores së Fuqive të Antantës. Fitorja e Antantës ishte me probleme serioze për fatin e Shqipërisë, jo sepse Shqipëria kishte pas qenë pjese Aleancës Trepalëshe. Shqipëria ishte neutrale në Luftën e Parë Botërore. Por sepse Fuqitë e Antantës përfaqësonin qysh përpara Kongresit të Berlinit e gjatë tërë kohës një konstelacion shtetesh të lidhura me interesat e shteteve sllave dhe të Greqisë në Ballkan. Kjo parakuptonte një politike jo në interes të shqiptareve.