User talk:Gounder g

THE HISTORY OF KONGU NADU :

THE KONGU NADU : KONGAR NADU ( GANGAR = NAGAR = VETTUVAK GOUNDER) THE KONGU NADU KINGDAM WAS TAMIL NADU THE POPULETION COMMUNETY OF VETTUVAK GOUNDER ....THE GOUNDER CALLD TO VETTUVAK GOUNDER AND VELLAK GOUNDER  THE TWO COMMUNETY IS  POPULETION THE KONGU NADU  ,KONU NADU IS 24 CONTRY IN KONU THE HEAD CONTRY OF THALIOYOUR KINGDAM THE KING OF KING THALIYOUR KALI..PANJAVARNA RAJA KAVIYAM  ( KAVILIYA,MAVILIYA,POVILIYA,VETTUVA,VEDA) THARE ARE KINGS OF KONGUnadu....

Kongu Vettuva Gounder (Tamil: கொங்கு வேட்டுவ கவுண்டர்) Gazette name: Vettuva Gounder (Tamil: வேட்டுவ கவுண்டர்) who are called as the Gounders (Tamil: கவுண்டர்) kavundan (Tamil: கவுண்டன்) and vettuvar (Tamil: வேட்டுவர்) vengai (Tamil: வேங்கை) are reputed Gounder people who live in the kongunadu region. The vettuva Gounders are desendents of siva baktha kannappa Nayanar (Tamil: சிவ பக்தர் கண்ணப்ப நாயனார்). These gounders lived as kings, pattakaarars, palayakkaarars, padaithalaivars, oor gounders and pannayars in the glorious past. The Vetttuva Gounders are often referred as ‘Aanda Vamsam’ (Tamil:ஆண்ட வம்சம்) which means ‘the ruled commmunity’. These people are praised for their bravery, generosity and devotion.

Kongunadu and its history:

"வடக்குப் பெரும்பாலை வைகாவூர் தெற்கு குடக்குப் பொருப்புவெள்ளிக் குன்று - கிடக்கும் களித்தண் டலைமேவு காவிரிசூழ் நாடு குளித்தண் டலையளவும் கொங்கு"

The name ‘Kongu’ litrally means honey and pollens. Kongunadu is full of mountains and so more amount of honey will be collected. It is believed as the reason for the name Kongunadu. The Ganga Vamsa King Konganivarman ruled this region by keeping ‘Thalaikaadu’ as his konagar. It is also said that the name Kongunadu came after the King’s name. The Vettuvars are said as the “Poorvakudigal” (Tamil:பூர்வகுடிகள்) and “Aathikudigal” (Tamil: ஆதிகுடிகள்) of the Kongunadu and they were called as the ‘Kongars’(Tamil:கொங்கர்) (Vettuvars). They are known for their bravery, generosity and devotion. The Kongunadu is always said for its history and heritage. The now kovai district, namakkal district, erode district, some parts of dindugal district, nearly whole region of karur and salem districts are the regions of ancient Kongunadu. The history of Kongunadu begins from 3 AD itself. The ‘Kongu mandala sathagam,’, ‘Cholan poorva pattayam’, ‘Vettuvar poorva pattayam’, ‘Oothalar kuravanji’, ‘Annamar swamy stories’, ‘Mackenzie’s manuscripts’ only shows the later history of Kongunadu. The Sanga period Kongunadu’s history is evident from the Sanga tamil literatures which depicts the Vettuvars as the ‘Poorvakudigal’ and ‘Aathikudigal’ literally meaning the ‘early society’. The Kongu Vellalars came to Kongunadu in 10 AD and settled here and were the later settlers. The vellalars are described as hard workers and great farmers as the name suggests. The Kongu Vellalars are described in the “Kalvettugal” (stone writings) only after the break of 10 AD. Since they farmed in the Kongunadu region they were called as Kongu Vellalars. The Poorvakudi Vettuva Gounders and the latter settlers Kongu Vellalars had little friction at the early stage during 10 AD and 11 AD. But during 12 AD & 13 AD the friction and the difference of opinion melted and both lived friendly. Lots of other communities and social sects also live in Kongunadu.

Vettuvars:

"கொடை, வீரம், பக்தி மிக்க வேட்டுவக்கோமானே" The name ‘vettuvar’ means ‘hunter’ literally. U can find the word vettuvar, veduvar, eyinan and vedan in sanga tamil poems thus proving them as age old clan of people. The Vettuva Gounders lived as kings in the region of kongunadu. The Vettuva Gounders are the age old peoples who lived respectably in the ancient kongunadu region. The stone carvings and copper plate writings says that the vettuva Gounders are the ‘poorva kudigal’. The Vettuva Gounders are called as ‘Kongar’ and their head was called as ‘Konguraayan’. The gounders had ‘KulaGuru’ system and it is evident from the ‘Gurukula kaaviyam’, ‘Panchavarna Raaja kaaviyam’ and ‘Appuchimaar Kaaviyam’. The Gounders are called as the ‘Gurukula vamsam’. ‘Uraali’, ‘Kongaalvaan’ and ‘Naadaalvaan’ were the words denoting the vettuva gounders which were found in the ‘seppedu’. The vettuva gounders are said for their ‘kodai, veeram and bakthi’ denoting ‘generosity, bravery and devotion’. This is said to be the ‘mupperum nilaigal’ in the vettuva gounder samuga aavanangal. The vettuvars are grouped as “kaavaliyar, maavaliyar, poovaliyar, vedar and vettuvar” in the aavanangal. The vettuva gounder youths are called as ‘vengai’ meaning raging tiger.

Gounders:

The word gounder had its birth from the word ‘ka mindan’ (Tamil: கா மிண்டன்)which means the person who guards, guides and saves his people. From the name ‘ka mindan’ it is known as the Gounders lived as pattakaarars, raja’s and palayakarars. Who lived as rajas, kurunila mannars, pattakaarars, palayakaarars in the ancient kongunadu? Who were the Gounders in the ancient kongunadu? For these two questions the only answer is “Vettuva Gounders”. It is evident from the samooga aavanangal and the records of the British kongunadu. The word kovundan may also have its root from ‘kaan meendar’ (Tamil: கான் மீண்டார்). Once the kongunadu region was covered mostly with bushes and forests. This gave shelter to all wild animals and its vettuva Gounders who hunted the animals and changed those lands to agricultural lands. As the name ‘vettuvar’ implies, these people belong to the kshatriyas. The gounders are bold, generous and kind hearted peoples and farming is their occupation. Even though lots of other communities make use of the title ‘gounder’ the respectable vettuvars are the first to have the title ‘kavundan’ in the ancient kongunadu according to the evidences.Many communities use Gounder title, but the title itself came into existence because of the Vettuvars. Yes it was the title given to the Vettuva chieftains. There are lots of evidences to claim. Once the Vettuvars alone were called Gounders in the Kongunadu region. Then other communities also started to use the title. But the Vettuvars were the first to have the Gounder title. The Vettuva Gounders are always reffered as “முதல் கவுண்டன், முழு கவுண்டன்”. It is very well evident from the Meckenzie’s manuscripts. There are two kinds in having a title. One is rewardingly getting the title and the other is adapting a famous title. The Vettuvars are of the first kind. “ka-mindan” means person who saves his people. Peasants and farmers were the peoples of ‘ka-mindan’ and the peasants never lived as ‘ka-mindan’ which is evident from the history. Of course the Vettuva gounders are farmers, but they are gurukula hunting shatriyas, the rulers. They farmed their lands with the help of peasants. The Vettuva Goundes were the rulers: hunting is their passion, farming is their backbone, and ruling is their work. The slogan “காட்ட வித்து குடிச்சாலும், கவுண்டன் கவுண்டன் தான்” well suits for the Vettuva Gounders and it is formed because of the Vettuvars. None have a glorious history than the Vettuvars in the Kongunadu region. The Vettuvars were the sons of the soil. The chera, chola, pandiya seeked help of Vettuva kings and used their soldiers. And these soldiers are not mere soldiers; they are more than legends. They were the legends of war tactics, legends of archery and sword fight. It is said that one Vettuva soldier equals two raging tigers and can eventually fight ten field soldiers simultaneously. The bravery of the Vettuvars was incomparable. The Vettuvars were praised to be the victors of many wars. It is a pride to be said as a “Vettuvan” or “ kavandan”. From the stories evolving among the Vettuvars, it is said that “lord shiva himself booned Vettuvars with bravery” and thus Vettuvars often say “வீரம் தான் எங்கள் சொத்து” which litrally means the same. The Vettuva Gounders history itself speaks the glory. The one who doesn’t know hunting is not a kavundan. The Gounders were the hunting-fighting-farming community. It is always said ‘Evidences and proofs speaks more than mere words’. The symbol of the Vettuva gounders is a ‘புலிக்குத்துக்கல்’. The pulikuthukal (tiger stabbing stone) is a stone which is kept as a respect for the bravery of the Vettuvar who fought and won the tiger. The Vettuva Gounder’s symbol is an extract from the real stuff which exists and has been worshipped for centuries. Only few communities have such a great privilege. There is a famous saying that ‘fake people always create fake history’. But among the fakes the Gounders are the real ones.

Manraadi title (மண்ணாடி):

The Mandradi title is exclusively given to the Vettuva Gounders in the ancient period. The evidences for this can be known from the ‘Cholar poorva pattayam’. In which it is evident that when the Chola king expanded his kingdom in the Kongunadu region he appointed chettiyars for business, Vellalars for farming and Vettuva Gounders to rule the town. The details about the Mandradi’s and their subclan among the five clans are illustrated below… The Vettuva Pooluva Gounders: (வேட்டுவ பூலுவ கவுண்டர்)

The Pooluva Gounders live in the western region of the Kongnadu region. More pockets of the Pooluva Gounders live mostly in Pollachi and Kinathukadavu region. The Polluva Gounders lived in Vayaraika Naadu, Kaavadikkaa Naadu, Vadaparisaara Naadu, Pongaloorkaa Naadu in the Chola period. The Pooluva Gounders were one and the foremost of the Vettuva Gounders. The history of the five clans (அஞ்சு சாதி வரலாறு):

‘The history of the five clans’ in an important history for the Vettuva Gounders. The history of the five clans says that there are five sub clans which come under the Vettuva Gounders. Kaviluvar, Maviluvar, Puviluvar, Vedar, Vettuvar (kaavaliyar, maavaliyar, puvaliyar, vedar, vettuvar) are the five clans. ‘The history of the five clans’ has great significance in Vettuva Gounders history as said earlier. Among the five, the Kaavaliyars were the bodyguards and guards who also represented the horse troop and the field troop and also had powers to rule. These Kaviliyars are referred as Kavalars in the kalvettugal. The Mavaliyars were great warriors and were incomparable. They represented elephant troop and horse troop and were referred as ‘மகா சேனை'. The Puvaliyars were the cart troops held by the King of the Vettuva’s. The Puvaliyars were the Vettuva Sitrarasars who represent the ‘தேர்ப்படை’ (cart troops). The Vettuvars and the Vedars were the legends of archery that represented the archery troop and field warriors with three different troops which were the "வில்படை, வாள்படை, ஈட்டிப்படை" (vilpadai, vaalpadai, eetippadai).

The Vettuva Gounder kulams:

There are five main ethnic groups existed among the Vettuva Gounders. They are 1) Vettuvars 2) Vedar 3) Kaaviluvar 4) Maaviluvar 5)pooviluvar. These are evident from the ancient literatures. There are kulams and koottams in Vettuva Gounders. The Kulam and Koottam names are named based on the job, animal names, plant species name, bird name, bravos name, village name etc. There are nearly 211 kulams in the Vettuva Gounders. This is evident from the stone writings, copper plates, panchavarna kaaviyam, nadukal, pulikuthukkal and literary works. It is expected that there are even more kulams are there in the Vettuva Gounders. It can be known from the age old saying.,

“வேர் வகையை எண்ணினாலும்; வேட்டுவர் குல வகையை எண்ண முடியாது”

Let us see how they came to existence. The names such as karadi, kadampuli, puli, nariya, aamai, varaaga etc are animal names which they hunted. The names such as kaadai, kurunkaadai, kowthari, paravai,mayil, anthuvan, poochanthai are bird names. Konnai, thumbai, putpa are flower names. Keerai, maniya, panna, pullai, panaiya, vaagai, vanni, punna, virago are plant & tree names. The Vettuva Gounders are kshatriyas and they have a passion for wars. Some kulams are also named the troop names such as karippadai, parippadai, urimaippadai, saanthappadai, maanthappadai, paasarai, veera, sottai,paraippadai, pambai etc. some of the kulams are names after the behavior and looks of the Gounders. Those are maana, murattu, minna, minukka, ponna, siruthalai, moolai, kudumi, samba, vellai etc. the Pandiya Vettuva Gounders and Chera Vettuva Gounders are kept after their kings. Whereas some have been named after their hometown names. They are as follows.,

The vettuva vellala relation in ancient kongunadu till present:

Vettuvar sabai, pooluva naattaar; vellaalar sabai, vellaa naattaar; Both the social groups did social works individually and jointly. The Vettuva Gounders are called as ‘vaalarasar’ ‘vaalarasamanavaalar’ and ‘paathi pangaaligal’ by the vellaalars. The documents of the kongu vellalar society are signed in the supervision of the Vettuva Gounders. Most of the lands that kongu vellalars own in the kongunadu region are previously owned by the Vettuva Gounders which is evident from the ‘seppedu’ i.e the documents signed between the two social groups. The vettuva vellala war symbolized in the epics is not a caste war but mere a friction due to business. The kongu vellalars described the Vettuva Gounders as ‘Kongu Vettuvar’ and ‘Vettuva Raja’ in their documents and ‘kumbittorai vettaatha gurukula vangeesam’ in annanmar stories. The vettuva vellala war symbolized in the epics creates speculation in the minds of youth belonging to both the community and creates a friction. Beyond that the relation between the two communities is friendly. Both do marriages within their communities and there are no intermarriages.

Vettuvars in Mahabaratha:

Not only in the history of Kongunadu, the Vettuvars are also referred in the great Indian epic Mahabharatha. In Mahabharatha epic, there was a story about Yegalaivan, the Vettuva chieftain. In that story the Pandavas and the Gowrawas grow in Gurukulam under their Guru Dronacharya. Yegalaivan lives in the nearby forest which was under his father’s control. Being born as a Vettuvar and being son of a Vettuva chieftain, Yegalaivan wants to be mastered in archery. So, he ends up his decision in training under a proper guru. When he approaches Drona and tells about his wish, the guru refuses to teach him. Because, being a Rajaguru he is not allowed to teach anyone other than the princes. Yegalaivan returns to his place sadly and finally decides to sculpt a statue of his guru Drona. He trains himself in front of the statue imagining that the guru himself teaches him and carryout target practices in front of the guru’s statue. Then he was mastered in every aspects of archery and saves his people as a vettuva chieftain after his father. Drona and Arjuna come to know about the archery skills of Vettuva chieftain Yegalaivan. The both wants an encounter with him and so they finally show up to meet him. By seeing the archery skills of Yegalaivan, Arjuna was astronished and becomes jealous on him. The Rajaguru Drona understands the jealousness of Arjuna. On seeing guru Drona, Yegalaivan offers his respect by worshipping Drona’s feet. Drona gave his blessing and said ‘Yegalaivaa… you have been mastered in every aspects of archery and proved yourself as the best archer ever. You are trained by keeping me as your guru but you never gave me a gurudatchana and now time came for me to ask my gurudatchana. Will you give it now..?’ For which Yegalaivan replies ‘Guru, ask whatever you need. I can even offer my life for you’. But rajaguru Drona asks Yegalaivans ‘thumb finger’ as his gurudatchana for which yegalaivan’s people refuses. Without replying a word, Yegalaivan cuts off his thumb finger and offers it to his guru as gurudatchana. So that, Yegalaivan can never engage in hunting and archery anymore. Drona regrets for what he has done to Yegalaivan and feels for missing such a great student. But makes up his mind by thinking the great words “whatever happens now is already decided”.

Vettuvars in Ramayana:

The Vettuvars also find their place in another great Indian epic Ramayana. In this case the additional significance is that the epic Ramayana itself is written by a Vettuvar. Valmiki munivar is a Vettuvar. Being a Vettuvar he dropped his hunting work and indulged in killing and stealing things of the people who pass by his forest to fulfill the desires of his greedy wife. Once Naratha munivar appears before him and tells him that his job is to hunt animals and not to kill people. By doing this he will be subjected to great sin. After the encounter with Naratha magamuni, Valmiki asks his wife that whether she will get a share in his sin, for that his wife says that she only have share in his money and not in his sin. After that Valmiki comes to know about the truth of this world. Then he searches for the munivar that he met in the forest but he could not find him. He doesn’t even know that the munivar that he met in the forest is Naratha munivar due to his ignorance. In due course Naratha munivar appears before him and tells the purpose of his life. After that Valmiki meditated chanting the Rama naama and finally wrote the great Indian epic Ramayana.

Panchavarna Raaja Kaaviyam:

The Panchavarna Raaja Kaaviyam is one of the great epics and great treasure of the Vettuva Gounders. As the name implies, the five clans of the Vettuva Gounders is referred as panchavarnam and the term ‘Raaja Kaaviyam’ implies Kingly epic. It is respected as a great treasure among the Vettuva Gounders.

The Vettuva Kings:

Vettuva Perummannan Valvil ori:

பெயர் கேட்க நாணினன்!

விவரங்கள் பல ஆசிரியர்கள் ஆல் எழுதப்பட்டது பாடியவர் : வண்பரணர். பாடப்பட்டோன்: வல்வில் ஓரி. திணை: பாடாண். துறை: பரிசில் விடை. சிறப்பு: ஓரியது பெருமித நிலையின் விளக்கம்; அவன் வேட்டுவக் குடியினன் என்பது. ( பரிசில் பெற்ற புலவர், அவனை வியந்து பாடியது இச் செய்யுள்)

`வேழம் வீழ்த்த விழுத் தொடைப் பகழி பேழ்வாய் உழுவையைப் பெரும்பிறிது உறீஇப், புழல்தலை புகர்க்கலை உருட்டி, உரல்தலைக் கேழற் பன்றி வீழ, அயலது ஆழற் புற்றத்து உடும்பில் செற்றும், வல்வில் வேட்டம் வலம்படுத் திருந்தோன், புகழ்சால் சிறப்பின் அம்புமிகத் திளைக்கும் கொலைவன் யார்கொலோ? கொலைவன் மற்று இவன் விலைவன் போலான்: வெறுக்கைநன்கு உடையன்: ஆரம் தாழ்ந்த அம்பகட்டு மார்பின், சாரல் அருவிப் பயமலைக் கிழவன், ஓரி கொல்லோ? அல்லன் கொல்லோ? பாடுவல், விறலி! ஓர் வண்ணம்; நீரும் மண்முழா அமைமின் ; பண்யாழ் நிறுமின் ; கண்விடு தூம்பின் களிற்று உயிர் தொடுமின்: எல்லரி தொடுமின் ; ஆகுளி தொடுமின்; பதலை ஒருகண் பையென இயக்குமின்; மதலை மாக்கோல் கைவலம் தமின்` என்று, இறைவன் ஆகலின், சொல்லுபு குறுகி, மூவேழ் துறையும் ழுறையுளிக் கழிப்பிக், `கோ`வெனப் பெயரிய காலை, ஆங்கு அது தன்பெயர் ஆகலின் நாணி, மற்று, யாம் நாட்டிடன் நாட்டிடன் வருதும் ; ஈங்கு ஓர் வேட்டுவர் இல்லை, நின் ஒப் போர்` என, வேட்டது மொழியவும் விடாஅன், வேட்டத்தில் தான் உயிர் செகுத்த மான் நிணப் புழுக்கோடு, ஆன் உருக்கு அன்ன வேரியை நல்கித், தன்மலைப் பிறந்த தாவில் நன்பொன் பன்மணிக் கு வையடும் விரைஇக், `கொண்ம்` எனச், சுரத்துஇடை நல்கி யோனே : விடர்ச் சிமை ஓங்குஇருங் கொல்லிப் பொருநன், ஓம்பா ஈகை விறல்வெய் யோனே!

புறநானூறு 152 வல்வில் ஓரி வல்வில் ஓரி கொல்லிப் பொருநன் என்று சிறப்பிக்கப்பட்டுள்ளான். அவன் தனக்கு எங்கே எவ்வாறு பரிசளித்தான் என்பதைப் புலவர் வன்பரணர் நிரல்பட விளக்குகிறார். ஓரியின் வல்வில் வேட்டம் ஓரி அம்பு எய்தான்.முதலில் அது யானையை வீழ்த்தியது. அடுத்து உழுவைப்புலியைச் சாகடித்தது. அடித்து மானை உருண்டுவிழச் செய்த்து. அடுத்து முள்ளம்பன்றியை வீழ்த்தியது. இறுதியாகப் புற்றிலிருந்த உடும்பின் உடலில் தைத்துக்கொண்டு நின்றது. இப்படிக் கொன்றவன் விற்பனைக்காக எய்ததாகத் தோன்றவில்லை. வெறுக்கத்தக்க மிகுதியான செல்வம் உடையவனாகத் தென்படுகிறான். அவன் மார்பில் முத்தாரம் இருக்கிறது. ஓரியாக இருப்பானோ? எப்படியாயினும் ஆகட்டும். இசைமுழக்கம் விறலியரே! நாம் பாடுவோம். முழவை முழக்குங்கள். யாழை மீட்டுங்கள். தூம்புப் பறையைக் களிற்று முழக்கம் போல ஊதுங்கள். எல்லரி தட்டுங்கள். ஆகுளி என்னும் உடுக்கை அடியுங்கள். பதலை என்னும் பானைக்கடம் தட்டுங்கள். மதலை என்னும் மாக்கோலை வலத்தோளில் உயர்த்திப் பிடியுங்கள். இசையின் 21 துறைகளிலும் முறையாகப் பாடுங்கள். - என்றார். அப்படியே அனைவரும் பாடினர். இறுதியில் "கோ" எனக் கூட்டிசை முழக்கம் செய்தனர். 'கோ' என்பது அரசனைக் குறிக்கும் சொல் ஆதலின் ஓரி தன்னைக் கண்டுகொண்டதாக எண்ணி நாணித் தலைகுனிந்தான். புலவர் புகழுரை இங்கு உன்னைப்போல் சிறந்த வேட்டுவர் இல்லை. உன் நாட்டுக்கு வருகிறோம் என்றார். சுரத்தில் கொடை தான் வேட்டையாடிய மானைச் சுட்டுக் கொடுத்தான். தொட்டுத் தின்ன தேனும் கொடுத்தான். தன்னிடமிருந்த மணிகெஉவிலையெல்லாம் கொடுத்தான். இவன் ஈகை தனக்கென எதையும் வைத்துக்கொள்ளாத 'ஓம்பா ஈகை'



கூத்தச் சுற்றத்தினர்! விவரங்கள் பல ஆசிரியர்கள் ஆல் எழுதப்பட்டது பாடியவர் : வண்பரணர். பாடப்பட்டோன்: வல்வில் ஓரி. திணை: பாடாண். துறை: இயன் மொழி.

மழையணி குன்றத்துக் கிழவன், நாளும், இழையணி யானை இரப்போர்க்கு ஈயும், சுடர்விடு பசும்பூண், சூர்ப்பு அமை முன்கை, அடுபோர் ஆனா, ஆதன் ஓரி மாரி வண்கொடை காணிய, நன்றும் சென்றது மன், எம் கண்ணுளங் கடும்பே; பனிநீர்ப் பூவா மணிமிடை குவளை வால்நார்த் தொடுத்த கண்ணியும், கலனும், யானை இனத்தொடு பெற்றனர்; நீங்கிப், பசியார் ஆகல் மாறுகொல்; விசிபிணிக் கூடுகொள் இன்னியம் கறங்க, ஆடலும் ஒல்லார் தம் பாடலும் மறந்தே?

புறநானூறு 153 வல்வில் ஓரி ஓரியின் தந்தை பெயர் ஊதன். இதனால் இவனைப் புலவர் 'ஆதன் ஓரி' எனக் குறிப்பிடுகிறார். கொல்லிநாட்டை இவன் போரிட்டு வென்றதற்கான குறிப்பும் இதில் உள்ளது. இவன் தன் கையில் பசும்பூண் உணிந்திருந்தான். இவன் தன்னிடம் இரப்போர்க்கு யானைகளை அணிகலன்கள் பூட்டி நல்குவான். புலவரது சுற்றம் யானைகளோடு நீரில் பூக்காத குவளை மலரையும் (பொற்குவளை) விருதாகப் பெற்றனர். வான்நார் எனப்படும் வெள்ளிநாரில் தொடுத்த கண்ணிகளும், அணிகலன்களும் பெற்றனர். இவனிடம் இருக்கும்போது பசி என்பதே இவர்களுக்கு இல்லாமல் போனதால் பசி போக்க ஆடுவதையும் பாடுவதையும் மறந்துபோயினர்.

Vettuva Perummannan Venjaman:

The Vettuva king Venjaman belongs to ‘poovaliyar’ among the five main subclans “kaavaliyar, maavaliyar, poovaliyar, vettuvar, vedar”. The Venjaman during his early age was well trained with sword-fighting, archery, swimming, horse riding and war tactics. At an appropriate age he won the ‘ilavarasu’ title. He also gained experience in ruling the kingdom alongside with his father. He was a great devotee of lord siva right from his early age and so he indulged in ‘thirukkannappar poojai’. King Venjaman defeated the samana kings, who were called as the Kalappiras. Once the Kalappiras captured ancient thamilagam and arrested the ‘movendars’ (Chera, Chola and Pandiya). The arasa kumaarars of the movendars came to know about the bravery of the Vettuva King Venjaman and his army. So, they seeked the kings help. According to the request the Vettuva King Venjaman fought with the Kalappiras and defeated them finally releasing the movendars. The movendars become happy with Vettuva King Venjamans timely help and generously gave the authority at the to rule some region of their kingdom. This pattayam was signed at karur pasupatheesvarar koyil and the Vettuva King Venjaman was presented with manimudi (Royal Crown). It is evident from the kanchipuram seppedu (kanchipuram copper plates). King Venjaman built a palace at konagar and built many temples, dams, canals and ruled as a successful king. The people built a statue of the Vettuva Raja Venjaman and worshipped after his period. The people in this region take festival for the king by keeping pongal (sacred rice). The name of this region ‘venjamankoodal’ came after the Vettuva King Venjaman. The kings Konagar Venjamankoodalur and Vigirutheeswarar temple adds gem to the kongunadu region.

Kodai Mannan Kadiya Nedu Vettuvan:

Like Vettuva Maamannan Valvil Ori, who ruled kolli hills; the Vettuva King ‘Kadiya Nedu Vettuvan’ ruled the Kodai hills (kodaikanal hills). As the name of the King implies, the King looks like giant. The king stood six feet tall and was a giant warrior. The king is being praised in 'aganaanoru' and 'puranaanoru'.

'வெள்வீ வேலிக்கோடைப் பொருந'

- பெருந்தலை சாத்தனார் புறம் 205

'திருவீழ் மார்பில் தென்னவன் மறவன் ..... வாள்வாயம்பில் கோடைப் பொருநன்'

-அகம் 13

Vettuva Raja ‘Allalan ilaya nayakkar’

It is evident from stone carvings and ancient copper plates that Vettuva Gounders constructed dams for irrigation purposes. Allalan ilaya nayakkar lived in vadakarai aththur, paramathi seemai during the period of madhurai Thirumalai nayakkar. Vettuva Raja Allalan ilaya nayakkar got ruling authority and ruled this region grandly. He belongs to ‘mulai vettuvar’ which is a sub sect in vettuva gounders. Nayakkar was the title given to him by madhurai nayakkars in the token of love. Even though river Cauvery runs through kongunadu, none was able to use it for irrigation since the river bed was highly lower when compared to the agricultural lands. But in the East bank of river Cauvery, at jedarpalayam the king constructed a dam which helps the people in this region for irrigating their lands. The vaikaal (canal) is named as ‘raasavaikaal’ literally meaning The Raja’s Canal’. In kongu mandala sathagam a poem praising the king’s work is present. The ‘Kongu mandala sathagam’ says…

“Vadamuga nindrum varu kaaviriyin valathai endrum Thidamuru kongin paasanamaaga selappiritha Adalkol Allaalan Ilaiyaan perukkam amaithuvalar Vadakarai aththoor thigalvathuvum kongu mandalamey...”

The poem praising the kings rule is also present in ‘The Thiruchengodu Thiruppani Maalai’ which says…

“Moovarukkum agathiyamaa munivarukkum arasiruntha Munnaiyoorkkum Devarukkum thirumbaatha kaaviriyaik kongetri Thiraikondaaye Poovirukkum uramaayan kadaladaithaan avanvedam Punainthavaaroo Yaavarukkum Ilaiyaaney Allaalan Thirumalaiyaa Eegaiyaaney”

Siruthalai Vettuva Raja:

The Vettuva King named Siruthalai Vettuva Raja ruled with an extreme generosity and bravery. He ruled ‘from kabilar malai to kai theenda paali; from aandaan koyil to thennilai’. He is one of the ‘kurunila mannars’ (small kings) from the Vettuva Gounders. The Vettuvars who came back to this brave king are called as ‘siruthalai vettuvars’ which is one of the kulams in the Vettuva Gounders.

Vettuva Raja ‘Kodumudi’ (Kurumboraikomaan):

The Vettuva King Kurumboraikomaan is well known as ‘Kodumudi’. The Vettuva king Kodumudi ruled the ‘now kodumudi’ region which was named after him. He ruled by keeping Aamoor as his capital. He won the Cheras and expanded his region. He is also one of the ‘kununila mannars’ (small kings) from the Vettuva Gounders. Kodumudi is said to be as the temple town of the kongunadu and an important saiva stalam.

Vettuva King Thalaiyur Kaali:

The Vettuva King Thalaiyur Kaali is one of the well known kings who ruled Thalaiyur. King Thalaiyur Kaali was a great Kaali bhakthan. He offered his prayers at BhramaKaali temple, Thalaiyur. The King was said for his bravery and war tactics. The king’s family still lives in Thalaiyur. The weapons used by the King are being prayed once in a year. Masi thiruvizha festival is very famous in BhramaKaali temple. The Vettuva Gounders from various parts of Kongunadu assembles and gets blessings from Kaaliamman.

Kunni Vettuva Raja:

The Kunni Vettuva Raja belongs to ‘Kunni Vettuvar’ which is one of the subclan in the Vettuva Gounders. The Kunni Vettuva Raja ruled the Sankagiri hill region. According to a manuscript in the Mackenzie collection, the founder of the then Gatti dynasty was a valet in the Service of Thirumalai Nayakan, the ruler of Madhurai Kingdom. Having Committed some indiscretion, he left royal service, came to Amarakundhi where he was trained as a barber-medicine man. When he cured the carbuncle on the back of the then vettuva Chief, Kunni Vettuva Raja, he was rewarded with a palayam by the vettuva king. The first line of fortification in the Sankagiri hills extends right round the foot of the hill and is entered through a gateway (Ulimigam Vasal) was constructed by “Kunni Vettuva Raja”.

Vettuva Pattakaarars:

Kongunadu have seen many poets, poetess, heads, social workers, educationalists and artists who live in the hearts of the people for their good work. The first among them who have a place in others heart are the Vettuva pattakarars of kongunadu. Some of the Vettuva Pattakaarargal are the Thingalur Pattakaarar, The puravipalayam Pattakaarar, The Thennilai Pattakaarar, The Thalaiya naadu Pattakaarar, The Inungoor Pattakaarar, The kaakkaavaadi Pattakaarar, The Irukkoor Pattakaarar, The Navamaraththuppatti Pattakaarar, The Niminthappatti Pattakaarar, The Kodaiyur Pattakaarar, The NallaKumaaranpatti Pattakaarar, The Pichampatti Pattakaarar, The Iluppakkinaththu Pattakaarar, The Pattuththurai Pattakaarar, The Kaarappaadi Pattakaarar, The Vettayampaalayam Pattakaarar, The Koundampalayam Pattakaarar etc… The Pattakaarars are called as ‘aranmanayars’ literally meaning ‘people who live in palace’, nayakkars, pillai’s, vallals and rayars.

The Thingalur Pattakaarars:

The Thingalur Pattakaarars are the well known and famous Pattakaarars amoung the Vettuva Pattakaarars. The Thingalur Pattakaarars living place is called as ‘Appuchimar madam’. The Gurukula Kings ruled the region by keeping Thingalur as their konagar. This kings constructed the Thingalur koottai (Fort) and aranmanai (palace). The first Pattakaarar of Thingalur was Appachi Siththaiyar. The Thingalur Appuchimar madam are important pilgrimage shrines of the Vettuva Gounders. This is called as ‘Rajakoyil’ (The Kings Temple). The koyil is wholly built for the Vettuva Gounder gods and consist of Appuchimar, Maaraiyan, Nalla yutha maaran, Eetti maaran, Kaththi maaran, Rakkiyannan and Maasiriyamman. Eventhough there are seven Appuchimar temples in kongunadu, the Thingalur koyil is the unique and first among them. The Thingalur Pattakaarars are the ones who have rights to serve the Appuchimar. Vallal Aandamuthu Gounder is well known personality among the Thingalur Pattakaarars. The “Thingalur Nondi Naadagam” shows the significance of the shrine.

The Puravipalayam Pattakaarars:

The Puravipalayam Pattakaarars are called as the ‘puravaipalayam jameen’. The Koppanna mandradiyaar is famous among the Puravipalayam Pattakaarars. They belong to the pooluvars. The Puravipalayam Jameen Pattakaarars helped the Kulasekara Pandiya mannan in defeating the ‘Eelavars’ in an intercountry war. The ponnamaravathy, mana merkudi, manjankudi are the battle fields of this war. Puravipalayam now is in erode district. The Muthuvel Chandira Mandradiyar done the remuneration wors of the Porur Patteeshwarar Koyil. The Puravipalayam Pattakaarars are great patrons.

The Thennilai Pattakaarars:

Thennilai is situated at a distance of 20 kms from karur in the karur to kovai highway. The Thennilai Pattakaarars have done a lot for the well being of the Karur Gounders. The Thennilai Pattakaarars are said for their best soldiers and fort. They lived as victors. The Thennilai Pattayam from the Thennilai Pattakaarars are said to be as the 'வேட்டுவன் பூர்வ பட்டயம்'(Vettuvan Poorva Pattayam). This is significantly equal to the 'சோழர் பூர்வ பட்டயம்'(Cholan Poorva Pattayam). The bravery of the Thennilai Pattakaarars is evident from the lines…

"மட்டுக்கு அடங்காத தென்னிலை வேட்டுவர்"

The Thennilai Pattakaarars helped the Thalaiyanaadu Pattakaarars and Navamaraththuppatti Pattakaarars in irrigating their lands. M A Bagavathi Gounder is the Thennilai Pattakaarar at the Present times.

The Irukkur Pattakaarar:

The Irukkur Pattakarars ruled the region with Vadagarai aththur as their capital. Bravery, victory, fearlessness, great governing skill are the things that comes to our mind when we hear the name “Allalan Immudi Thirumalai Ilaiyaan” and his son “Thirumalai Ilaiyaan”. The generosity of the Irukkur Pattakaarars is found in ‘Immudi Thirumalai Ilaiyaan Pattayam’, ‘Thiruchengottuppattayam’, Kapilar malai kulanthai kumaarar virukka kovai’, ‘Kongu Mandala Sathagam’, ‘Thiruchengottu Thirupani Maalai’, ‘Thiruchengottu Puranam’, ‘Thiruchengodu Arthanaareeswarar Koyil Kalvettu’, ‘Paramathi Kalvettu’ and ‘Ramappan Ammaanai’. The Irukkur Pattakarars belong to the moolai Vettuva Gounder. Allaalan Immudi Thirumalai Ilaiyaan ruled during the period of the Madurai Thirumalai Nayakkars (AD 1622 - 1659). The Madurai Thirumalai Nayakkar gave respect to Allaalan Immudi Thirumalai Ilaiyaan by offering Sariyaasanam (giving royal chair equal to him, which was considered as a great respect in those periods) for taming a rage horse. The Thirumalai Nayakkar gave the authority to rule the ‘Araiyanaadu’ which comprises of 36 nadu’s (towns). This is evident from the Pattayam.

Koppanna Mandradiar:

Koppanna Mandradiar was one of the famous Vettuva Palayakarars of the Kongunadu region. Koppanna Mandradiar belongs to the Pooluva Gounder which is one of the five sub clans in the Vettuva Gtounders. The Pooluva Gounders are the main and foremost clan among the five in the ancient past. The Pooluva Gounders ruled by buiding forts in Velliyangirippattanam, Kurunji Nagar and Kinathukadavu and finally built a grand fort in puravipalayam which is called as ‘Puravipalayam Aranmanai’ and ‘Puravipalayam Zameen’. The Pooluva Gounders were grandly respected by the Pandiya Kings. The Pooluva Gounders got ‘immudi’ and ‘sagamandalathipathi’ titles and lived successfully. Kappalaangarai Koppannamaar swamy and Kinathukadavu Velayutha Swamy temples were built and remunerated by the Gounders. The Moovendars crowned the Mandradiars and these were known from the ‘thanippaadalgal’ literally meaning seperate poems. The ‘Immudi Muthuvel Manichandra Koppanna Mandradiar ho ruled during the period of Alagaathri Nayakkar built Kanaga sabai in Perur temple, amman temple and ‘Ayiramkaal Mandabam’. The Mandradiars Kalvettu is still present in the temple. Koppanna durai, Koppanna Maheeban, Koppanna dheeran are the special titles of the Mandradiars. There are many women poets among the Mandradiars. They got rights to crown the Malayala Rajas. The Kerala palayakarars celebrate ‘first food’ ceremony for their new born babies and the ceremony is named as ‘Annaprasanna vizha’. The Mandradiars got the rights to offer rice for this ceremony. This shows the bonding between the Malayala Raja’s and the Mandradiars.

The Noyyal Jameens:

The Noyyal Jameen Gounders belong to ‘karadi vettuvar’ which is a sub clan in the Vettuva Gounders. These Jameen Gounders are responsible for the pathinettu patti’s (a group of 18 villages). The palace was once stood bravely in the village named ‘Aavudaiyaarpaarai’. These Gounders are booned by noyyal sellaandiyamman to built a temple for herself and semangi maariyamman. The noyyal Karadi vettuva Gounders are the arangaavalars and dharmakarthas for these temples. The vettamangalam karadi vettuva gounders are booned to serve lord sadayappa sithar in vettamangalam village. These three temple festivals are celebrated grandly in this region. The pushpavana nathar temple in this region is also a famous shrine. Moreover all community people come to these temples, since these are powerful shrine in the region.

The Pugalur Gounders:

The Pugalur Gounders belongs to ‘santhapadai vettuvar’ which is a subclan in the Vettuva Gounders. These Gounders are the Oor-Gounders for the pathinettu patti’s (a group of 18 villages in Pugalur region). These Gounders are deserved to get mudhal mariyathai (First respect) in the pugalur aarunaattaar malai (balasubramaniar kovil, pugalur) and naanapparappu maariymman kovil. The megabaaleeshvarar kovil is also famous in this region. Moreover all community people come to these temples, since these are powerful shrine in the region.

Nadukals (The hero stone):

Raising stone statues foe those who attained brave death was said to be as ‘The Nadukals’. The Nadukals are described as ‘vedankal’, ‘vediyappan kal’, ‘verakal’, ‘ninaivukal’, ‘pattaan kal’ and ‘pattavan kal’. The stone statues raised for womens are reffered as ‘masathikal’, ‘masthikal’ and ‘veeramaathikal’. The Nadukals present in the kongunadu are said to be as ‘vedan koyil’, ‘vettusaami koyil’, ‘vediyappan koyil’ etc. these ststues of the Vettuvars will possess bow and arrow in all statues. The temples in avinashi, thalayanallur, andhiyur, kavunthappaadi, arachalur, jumbbai, aappakoodal comes under the Nadukal Vettuvar koyil genre.

Pulikuththukkal (The Tiger stabbing stone):

Additional to the Nadukals, the Pulikuththukkal is also present vastly in the ancient kongunadu. The Vettuva Gounders destroyed forests and changed it into agricultural lands and living towns. The tigers from the nearby forests often come into the towns and attack the people and the cattles. The brave Vettuva Gounders individually fight with the tigers and kill it with his ‘kurum vaal’ (small sword) or vel (spear). This is evident from the Pulikuththukkal, where the Vettuvars fighting with the tiger is sculpted. In these stone statues the tiger is positioned by resting its rear legs in the earth and raging with the front legs on the Vettuvars shoulders. The Gounders will be seen attacking the tiger with his vel. whereas in some of the Pulikuththukkals, the Vettuvars stab with a kuruval. This type of Pulikuththukkals is present in the Kovai museums, Arachalur, Moolanur, Kuppey palayam and Gobi. The crystal clear sculpture of such kind is present in Sarkaar Valanvanthi. For this reason the Vettuva Gounders keep ‘pulikuththi’ as a title along with their name. The name “pulikuththi” wholly belongs to the Vettuva Gounders. Fighting individually with the tiger and killing it is considered as a big and proud deal. Among the Vettuva Gounders. The ‘Pulikkuththum Vettuva Gounders’ symbolized in the Pulikuththukkals is kept as the symbol of Vettuva Gounders.

Kongelu Sivastalam:

There are seven Saiva stalams in the Kongunadu region which has been sung by the poets. These Shiva Stalams were called as ‘Padal Petra Stalams’. They are Avinasi, Thirumuruganpoondi, Thiruchengodu, Bhavani, Karur Pasupatheeswarar, Venjamaangudalur and Kodumudi temples respectively. Moreover Perur temple is also been sung in the thirupathigams the Kongu Sivalaya Thirupathiga poems have been sung by Sundaramoorthi Nayanmar.

Karur Pasupatheeswarar koyil:

The Karur Pasupatheeswarar koyils ambal Vadivudaiyamman (Soundaranayaki) is a Vettuva Kula woman. The Vadivudaiyamman marries lord Shiva because of her ‘Utthamapathini Viratham’ and this is celebrated during Panguni Uthiram. The panguni uthiram is specially celebrated by married woman’s (Sumangali’s). During the occasion unmarried girls offer ‘Pon Mangalyam’ to the ambal and this when used in ‘Mangala Tharanam’ (marriage), the woman will be blessed as ‘theergasumangali’ by the ambal as it is believed.

Poets from the Vettuvars:

The poets who came from the Vettuvas such as ilaveyinanaar, eyitrinaar, eyinanthaiyaar, moodheyinanaar, eluvuppandri naankumaranaar had added glory to the Vettuva clan. The lady poets from the Vettuva clan are veripaadiya kaamakkanniyaar, kalaararseeran, eyitri etc... From the time period that they lived, we come to know about the Vettuvars are the “poorva kudigal” who lived before the period of alongside communities which use the Gounder title and the others are the latter settlers.

Gods in vettuvar koolam (vettuvar appearance):

Lord Muruga’s vettuvar koolam:

Lord muruga is in vettuvar koolam as arulmigu palaniyappar swamy at belukkuruchi, koova malai. This is the place where Lord Muruga disguised himself as a handsome vettuva youth to lure and marry valli. This Idol of Lord Muruga was a swayambu (formed by its own). The Lord is found with his hair knotted on top of his head as like a vettuvar. This idol has a unique feature wherin Lord muruga holds a rooster (cheval) in his left hand though resting on his hip. In his right hand he holds the ‘vel’ or the sacred spear. He has also got a pichuva katthi (vettuvars dagger) in his waist band. This temple has a great significance, where several kings have visited. It is also said that the tamil saint poetess, Avvaiyar whenever visited her friend, Valvil ori, the then chieftain of the kolli hills, never left the region without offering her prayers to this Lord Muruga.

Sri Deva Perumal and Sri Perundevi Thaayar:

Salikkinaru is a very significant name to Sri Ramanuja Sampradaayam. This is the place, where Sri Deva Perumal and Sri Perundevi Thaayar, in the guise of " Veduvan and Veduvachchi " , guided Sri Ramanujar from the Vindya forests in the north, to reach Kanchipuram. It is at this place Sri Ramanujar who accompnied the Divine Couple, requested for Theertham for performing Anushtanams and Sri Deva perumal in the guise of Veduvan, showed this well for that purpose. At that point of time,when Sri Ramanujar enquired the Veduvan Couple about the place where they are, The couple has pointed out Sri Deva Perumal Temple Towers, which can been at some distance and then they vanished. Suddenly Sri Ramanuja realised that Sri Deva Perumal and sri Perundevi Thaayaar themselves have guided him all the from Vidhya Parvathams to Kanchipuram. Saalakkinaru is the palce, where Sri Ramanuja realised that the Couple who guided Him all the way as Perumal and Thaayar. From that day,during His Stay in Kanchipuram, he carried.on his head and shoulders. " Saalakkinaru Theertham " for daily thiruvaaraadanam at Sri Deva Peumal Temple.

சங்க இலக்கியங்களில் வேட்டுவர்

"வீரத்தாலொரு வேடுவனாகி" -(தேவாரம். 485, 4) கண்ணப்பநாயனார்:

"வேடரதி பதியுடுப்பூர் வேந்த னாகன்      விளங்கியசேய் திண்ணனார் கன்னி வேட்டைக்   காடதில்வாய் மஞ்சனமுங் குஞ்சிதரு மலருங்       காய்ச்சினமென் றிடுதசையுங் காளத்தி யாருக்குத்   தேடருமன் பினிலாறு தினத்தளவு மளிப்பச்       சீறுசிவ கோசரியுந் தெளியவிழிப் புண்ணீ   ரோடவொரு கண்ணப்பி யொருகண் ணப்ப       வொழிகவெனு மருள்கொடரு குறநின் றாரே" - கண்ணப்பநாயனார் புராணம்.

‘மவுலி வேதியர் முன் எழுந்தருளி, வன் திறல் வேடுவன் என்று மற்றவனை நீ நினையேல், நன்று அவன் தன் செயல் தன்னை நாம் உரைப்பக் கேள்’ (156)

"சிந்தக்கடும்பகல் வேட்டையிற் காதலித் தடித்த        உடம்பொடு சிலைகணை உடைத்தோல் செருப்புத்         தொடர்ந்த நாயொடு தோன்றினன் தோன்றலும்"

“கண்ணப்பர் ஒப்பதோர் அன்பின்மை கண்டபின் என்னப்பன் என்னையும் ஆட்கொண்டருளி”

-திருவாசகத்தில் மாணிக்கவாசகரின் வாக்குமூலம்.

"வன்கண் கானவன் மென்சொல் மடமகள்         புன்புல மயக்கத்து உழுத ஏஅனல்          பைம்புறச் சிறுகிளி கடியும் நாட          பெரிய கூறி நீப்பினும்          பொய்வலைப் படூஉம் பெண்டுதவப் பலவே" -இயல், ஐங்குறு நூறு

வேட்டுவர்களின் வில்லாற்றல்:

வேட்டுவர்கள் வில்லாற்றலில் சிறந்து விளங்கினர். அதற்கு கண சமூகத்தலைவர்களில் ஒருவனான வல்வில் ஓரியின் வில்லாற்றலே சிறந்த சான்றாகும். ஓரி என்பவன் கொல்லி மலைத்தலைவன், அவன் தன் வில்லாற்றல் காரணமாகப் புலவர்களால் வல்வில் ஓரி என்று சிறப்பிக்கப்பட்டான். அவனது வில்லாற்றலை வன் பரணர் புறப்பாடல் ஒன்றில் வியந்து போற்றுகிறார்.

"வேழம் வீழ்த்த விழுத் தொடைப் பகழி       பேழ்வாய் உழுவையைப் பெரும்பிறிதுறீஇப்        புழற்றலைப் புகர்க்கலையுருட்டி யுரற்றலைக்        கேழற்பன்றி வீழவயல        தாழற்புற்றத் துடும்பிற் செற்றும்        வல்வில் வேட்டம் வலம் படுத்திருந்தோன்        புகழ் சால் சிறப்பின் அம்பு மிகத் திளைக்கும்        கொலைவன்" - புறநானூறு: 152 ( யானையைக் கொன்று வீழ்த்த சிறந்த தொடையையுடைய அம்பு, பெரியவாயை யுடைய புலியை இறந்து படச் செய்து, துளை பொருந்திய கொம்பையுடைய தலையினையுடைய புள்ளிமான் கலையை உருட்டி, உரல் போலும் தலையையுடைய கேழலாகிய பன்றியை வீழச்செய்து அதற்கு அயலதாகிய ஆழ்தலையுடைய புற்றின் கட் கிடக்கும் உடும்பின் கண் சென்று செறியும் வல்வில்லால் உண்டாகிய வேட்டத்தை வென்றிப் படுத்தியிருப்பவன்: புகழமைந்த சிறப்பினையுடைய அம்பைச் செலுத்தும் தொழிலில் மிகச்சென்று உறுதற்குக் காரணமாகிய கொலைவன் ) என்று ஓரியின் வில்லாற்றல் வியந்து போற்றப்படுகிறது.

வேட்டுவச்சிறாரின் விற்பயிற்சி:

வேட்டுவச் சிறுவர் விளையாட்டுப் பருவத்திலேயே விற்பயிற்சியைத் தொடங்கிவிடுவர், வளார்களில் மரற்கயிற்றைப் பிணித்து வில்லாகச் செய்வர். உடை வேலமரத்தின் உள்ளே புழையுடைய வெள்ளிய முள்ளை ஊகம் புல்லின் நுண்ணிய கோலிற் செருகி அம்புகளாகச் செய்வர். அவ்வம்புகளை வில்லில் தொடுத்து எய்து விளையாடுவர். இது குறித்துப் புறநானூறு அழகாகப்பேசுகிறது.

‘உழுதூர் காளை யாழ்கோடன்ன கவை முட்கள்ளிப் பொரியரைப் பொருந்திப் புது வரகரிகாற் கருப்பை பார்க்கும் புன்றலைச் சிறாஅர் வில்லெடுத்தார்ப் பிற் செங்கட் குறுமுயல் கருங்கலனுடைய மன்றிற் பாயும் வன்புலம்” - புறநானூறு : 322

(வன்புலமாகிய முல்லை நிலத்தில் வாழும் வில்லேருழவரான வேட்டுவர்களின் சிறுவர்கள் வரகுக் கொல்லைகளில் வரகினது அரிகாலைப் பொருந்தியிருக்கும் காட்டெலிகளை வேட்டமாடுவர். எலியொன்றைக் கண்டதும் அவர்கள் ஆரவாரம் செய்வர். அவ்வோசையைக் கேட்டு, அருகேமேயும் முயல்கள் அண்மையில் உள்ள அவர்களது குடிசையின் முற்றத்தில் இருக்கும் மட்கலங்களின் இடையே துள்ளிப் பாய்ந்து செல்லும். அதனால் மட்கலங்கள் உருண்டு உடைந்து கெடும்.) என்று அக்காட்சியைப் புறநானூற்றில் ஆவூர்கிழார் அழகுறக் காட்டுகிறார்.

‘வெருக்கு விடையன்ன வெருணோக்குக் கயந்தலை புள்ளன்தின்ற புலவுநாறு கயவாய் வெள்வாய் வேட்டுவர் வீழ்துணை மகாஅர் சிறியிலை உடையின் சுரையுடைவான் முள் ஊக நுண் கோற் செறிந்த அம்பின் வலாஅர் வல்விற் குலாவரக் கோலிப் பருத்தி வேலிக் கருப்பை பார்க்கும் புன்புலந்தழீஇய அங்குடிச்சீறூர்” - புறநானூறு: 324

(வேட்டுவர்கள் காட்டுப் பூனையின் ஆணைப் போல் வெருண்ட பார்வையும் பெரிய தலையும் உடையவர்கள். பறவைகளின் ஊனைத் தின்பதால் புலால் நாற்றம் கமழும் மெல்லிய வெளுத்த வாயையுடையவர்கள். அவர்களின் பிள்ளைகள் ஒருவரையொருவர் விரும்பிநட்புக் கொண்டு உறையும் பண்பினை உடையவர்கள். அச்சிறுவர்கள் சிறிய இலைகளையுடைய ஊகம் புல்லில் செருகிய அம்பை வளாரால் செய்யப்பட்ட வில்லில் வைத்து வளைத்துப் பருத்தியாகிய வேலியடியில் உறையும் காட்டெலிகளை வீழ்த்துவதற்குக் குறி பார்த்து எய்து விளையாடுவர். இத்தகைய புன்செய் சூழ்ந்துள்ள அழகிய குடிகள் வாழும் சீறூர்) என்று ஆலத்தூர் கிழார் அமைவுறக் கூறுகிறார். எயினர்களின் விற்பயிற்சியும் வில்லாற்றலும் உணவுக்காக விலங்குகளை வேட்டையாடுவதற்கே பயன்படுத்தப்பட்டன என்பதைச் சங்க இலக்கியங்கள் நமக்குக் காட்டுகின்றன. மண்ணாசை மற்றும் அதிகார போதை காரணமாகப் போர்த் தொழிலில் ஈடுபட்டு சக மனிதர்களைக் கொல்லும் நிலையினை மனித சமூகம் இன்னும் எய்தவில்லை என்பதனை இங்கு நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

பன்றிகள் கிளறிக்கிளைத்த புழுதியில் கானவர் தினை விதைத்தமை:

‘அருவியார்க்கும் கழைபயில் நனந்தலைக் கறிவளரடுக்கத்து மலர்ந்த காந்தட் கொழுங்கிழங்கு மிளிரக் கிண்டிக் கிளையோடு கடுங்கட் கேழல் உழுத பூழி நன்னாள் வருபத நோக்கிக் குறவர் உழா அது வித்திய பரூஉக் குரற் சிறுதினை முந்து விளை யாணர்” - புறநானூறு : 168

"கிழங்ககழ் கேழல் உழுத சிலம்பிற்      றலை விளை கானவர் கொய்தனர்” - ஐங்குறுநூறு : ௨௭௦

"கேழல் உழுத கரிபுனக் கொல்லை" - ஐந்தினை எழுபது : 11

பன்னிரண்டு திருமுறைகள்-தேவாரம், திருவாசகம், திருமந்திரம் "வேடுவர் சிறப்பு"

"மூன்று கொலாம் கணை கையது வில் நாண் மூன்று கொலாம் புர மெய் தன தாமே                                                        - பாடியவர்: திருஞானசம்பந்தர்

"வில்லை வட்டப்பட வாங்கி அவுணர்தம் வல்லை வட்டம்மதில் மூன்றுடன் மாய்த்தவன்தில்லை வட்டந்திசை கைதொழுவார் வினை ஒல்லை வட்டங் கடந்தோடுதல் உண்மையே" - பாடியவர்: திருநாவுக்கரசர், தலம்: தில்லை சிதம்பரம்

"கொடுகு வெஞ்சிலை வடுக வேடுவர் விரவலாமை சொல்லித் திடுகு மொட்டெனக் குத்திக் கூறைகொண்டு ஆறலைக்குமிடம் முடுகு நாறிய வடுகர் வாழ்முருகன் பூண்டி மாநகர்வாய் இடுகு நுண்ணிடை மங்கை தன்னோடும் எத்துக்கிங் கிருந்தீர் எம்பிரானீரே வில்லைக் காட்டிவெருட்டி வேடுவர் விரவலாமை சொல்லிக் கல்லினால் எறிந்திட்டும் மோதியுங் கூறை கொள்ளுமிடம் முல்லைத்தாது மணங்கமழ் முருகன் பூண்டி மாநகர் வாய் எல்லைக் காப்பதொன் றில்லையாகில் நீர் எத்துக்கிங் கிருந்தீர் எம்பிரானீரே பசுக்களே கொன்று தின்று பாவிகள் பாவம் ஒன்றறியார் உசிர்க் கொலை பல நேர்ந் துநாள்தொறும் கூறை கொள்ளுமிடம் முசுக்கள் போற்பல வேடர் வாழ் முருகன் பூண்டி மாநகர் வாய் இசுக்கழியப் பயிக்கங் கொண்டு நீர் எத்துக்கிங் கிருந்தீர் எம்பிரானீரே" - பாடியவர்: சுந்தரர், தலம்: திருமுருகன் பூண்டி (காணாமல் போன நபர்கள், பொருட்கள் கிடைக்க ஓத வேண்டிய பதிகம்)

"கானவர்     கரிபுனம் மயக்கிய அகன்காட் கொல்லை      ஐவனம் வித்தி மையுறக் கவினி      ஈனல் செல்லா ஏனற்கிழுமெனக்      கருவி வானம் தலை இ"

(வேட்டுவர் சுடப்பட்டுக் கரிந்த புனத்தை மயங்க உழுத அகன்ற இடத்தையுடைய கொல்லைகக்கண் ஐவன நெல்லோடு வித்தி இருட்சியுற அழகு பெற்றுக் கோடை மிகுதியில் ஈன்றலைப் பொருந்தாத தினைக்கு இழு மென்னும் ஓசையுடன் மின்னலும் இடியும் முதலாகிய தொகுதியுடைய மழைத்துளி சொரிந்தது )என்று புற நானூறு கூறுகிறது. - புற நானூறு (159)

"தேனினர் கிழங்கினர் ஊனார் வட்டியர்" - மலைபடுகடாம்

"வயமான் அடித்தேர்வான் போல" - கலித்தொகை குறிஞ்சிக் கலி

வேட்டுவர்களின் கவண் எறியும் கை வண்ணம்:

இடி உமிழ்பு இரங்கிய விரைபெயல் நடுநாள் கொடி விடுபு இருளிய மின்னுச் செய் விளக்கத்து பிடியொடுமேயும் புன்செய்யானை அடியொதுங்கு இயக்கம் கேட்ட கானவன் நெடுவரை ஆசினிப் பணவை ஏறிக் கடு விசைக் கவணையில் கல் கை விடுதலின் இறுவரை வேங்கை ஓள் வீசிதறி ஆசினி மென்பழம் அளிந்தவை உதிரா தேன் செய்இறா அல் துளைபடப் போகி நறுவடி மாவின் பைந்துணர் உழக்கி குலையுடைவாழைக் கொழுமடல் கிழியா பலவின் பழத்துள் தங்கும்” - கலித் தொகைப் (குறிஞ்சிக்கலி 5 )

வேட்டுவர்களின் பறவை வேட்டை:

"மானதட் பெய்த உணங்குதினை வல்சி  கானக் கோழியோடிதல் கவர்ந்ததுண்டென   ஆரநெருப்பினாரல் நாறத்   தடிவாந் திட்ட முழு வள்ளாரம்   இரும்பே ரொக்கலொ டொருங்கினிதருந்தித்   தங்கினை சென்மோ பாண" - புறநானூறு 320

"படலை முன்றிற் சிறு தினை யுணங்கல் புறவு மிதலு மறவு முண்கெனப்  பெய்தற் கெல்லின்று பொழுதே" - புறநானூறு : 319

எயினரது ஊரும் அரணும்:

"ஊர், அருமிளை இருக்கையதுவே” - புறநானூறு :326 (ஊர், கடத்தற்கரிய காவற்காடு சூழ்ந்த இடத்தின்கண் உள்ளது)

"வாழ்முள்வேலிச் சூழ்மிளைப் படப்பை” - பெரும்பாணாற்றுப்படை : 126 (ஊர், முள்ளையுடைத்தாகிய வாழ்முள் வேலியினையும் அதனைச் சூழ்ந்த காவற் காட்டினையுடைத்தாகிய பக்கத்தையும் உடையது)

"அருங்குழு மிளை" - மதுரைக் காஞ்சி 64 (பகைவர் சேர்தற்கரிய திரட்சியையுடைய காவற்காடு) என்னும் தொடர்கள் குறிஞ்சி நிலத்து வேட்டுவரது ஊர்களைச் சார்ந்து அமைந்திருந்த காவற்காடுகள் பற்றியும் அவற்றின் தன்மை பயன் ஆகியன குறித்தும் கூறுகின்றன.

"மணிநீரும் மண்ணும் மலையும் அணிநிழற் காடும் உடையதரண்" - (குறள்)

"பருந்துபட  ஒன்னாத்தெவ்வர் நடுங்க வோச்சி   வைநுதி மழுங்கிய புலவுவாயெ‡கம்   வடிமணி பலகை யொடுநிரைஇ முடிநாண்   சாபஞ்சார்த்திய கணைதுஞ்சு வியனகர்   ஊகம் வேய்ந்த உயர்நிலை வரைப் பின்   வரைத் தேன்புரையுங்கவைக்கடைப்புதையொடு   கடுந்துடி தூங்கும் கணைக் காற்பந்தர்   தொடர் நாயாத்த துன்னருங்கடிநகர்   வாழ்முள்வேலி சூழ்மிளைப் படப்பை   கொடுநுகந்தழீஇய புதவிற் செந்நிலை   நெடுநுதி வயக்கழு நிரைத்த வாயிற்   கொடுவில்லெயினர் குறும்பு" - பெரும்பாணாற்றுப்படை(117-129)

"பூவற்படுவில் கூவற்றொடீஇய செங்கட் சின்னீர்" - புறநானூறு 319 (செம்மண் நிலத்து மடுவில் உள்ள நீர் நிலையைத் தோண்டியதால் உண்டாகிய சிவந்த இடத்தில் சிறிதாக ஊறிய நீர்) என்றும்

"களிறு நீறாடிய விடுநில மருங்கில் வம்பப் பெரும் பெயல் வரைந்து சொரிந்திறந்தெனக்  குழிக்கொள்சின்னீர் குராஅ லுண்டலிற்  சேறு கிளைத்திட்ட கலுழ்கண்ணூறல்" - புறம்: 325 (பன்றிகளால் புழுதியாக்கப்பட்ட விடுநிலத்தின் கண் புதிதாக வந்த பெருமழை அவ்விடத்தை வரைந்து பெய்து நீங்கிற்றாக பள்ளங்களில் தங்கிய சிறிதாக ஊறிய நீரைக் கன்றையுடைய பசுவானது அங்கே முளைத்திருந்த புல்லை மேய்ந்து உண்டொழிதலால் சேற்றைநீக்கித் தோண்ட ஊறிய கலங்கலாகிய நீர்) என்றும்,

"களிறு பொரக் கலங்கிய கழன்முள் வேலி   அரிதுண்கூவலங் குடிச் சீறூர்" - புறநானூறு: 306 (களிறு படிந்துழக்கக்கலங்கிச் சேறாகும் உண்ணும் நீர் அரிதாகிய நீர் நிலையும் முள்ளையுடைய கழற்கொடியாலாகிய வேலியும் சூழ்ந்த அழகிய குடிகளையுடைய சீறூர்) என்றும் புறநானூறு, முல்லை நிலத்து வல்லுவர்க்கூவல் பற்றிப்பேசுகிறது