User talk:Hardik Kumbhani

દવાની બાટલી અને ઉતારવાની બાટલી તમને એમ થતું હશે કે આ વળી શું આવું ગાંડા જેવું ટાઇટલ આપ્યું છે ,પણ આ ટાઇટલ માર્કેટિંગવાળા ખાલી વાંચે ને તોય આખી બુક(ગ્રંથ) લખી નાખે, કેમ કે એ લોકો એ સ્ટ્રગલ જ એટલું કરેલું હોય ઉતારવાની બાટલીમાં....

પણ ઉતારવાની બાટલી અત્યારે એકવીસમી સદીમાં રામબાણરૂપ સાબિત થઈ છે. જેને આ ઉતારવાની બાટલી વિશે આવડી જાય એટલે એને તો પુરે પુરી આઝાદી. અને એમબીએ કરવાની પણ જરૂર ના પડે કેમ કે એમબીએ(મને બધું આવડે).

માણસને દવાની બાટલી પીવડાવવી હોય તો કશાની જરૂર ના પડે ,એ એની જાતે જ ઘૂંટડો ભરી ને પીય જાય ,પણ જો તમારે માણસને બાટલીની અંદર ઉતારવો હોય તો તમારે કોઈ માર્કેટિંગવાળા માસ્ટરને પકડી લાવવો પડે. અને આ માર્કેટિંગવાળા માણસો તો કંપનીઓ માટે હૃદય સમાન છે,એ ના હોય તો કંપની નો બધો માલ એમને એમ જ પડ્યો રહે,,પણ માર્કેટિંગ વાળા એટલે ટાલિયાને પણ કાંસકો વેચી આવે.!!!!

આ બધી વાત હું એટલા માટે કરું છું કારણ કે આ ઊતરવાની બાટલીમાં હું પણ એક વાર વગર પગથિયે પરબારો ઉતરી ગયો હતો. જયારે હું કોલેજમાં ભણતો હતો...સોરી હો ભણતો નહિ(અત્યારે કોલેજમાં કોણ ભણાવે છે!!), જતો હતો ત્યારે એક વાર મને મારો સ્કૂલનો જૂનો મિત્ર મળ્યો.......એની વાતો નથી કરવી આગળના "એએમટીએસની મજા"વાળા લેખમાં આનું વિસ્તૃતમાં વર્ણન કરેલું છે પણ આમાં મારે થોડી મજાક,હકીકત, તડકો, મહેતન આની વાત કરવી છે.

હું એક મલ્ટીલેવલ માર્કેટિંગ કંપનીમાં ભૂલથી જોડાઈ ગયો હતો.આવી કંપનીઓના પ્રેઝન્ટેશન બહુ જ પાવરફુલ હોય,અને એનાથી એ પાવરફુલ એને સમજાવવાવાળા.જેવા તેવાને તો આખોમાંથી આંસુ લાવી દે(ઈમોશનલ રીતે),અને પાછા વાતો એ એવી એવી કરે કે "માં- બાપની રિટાયરમેન્ટ, પર્શનાલીટી,રોયલ લાઈફ ,ચાર વરહ કામ કરી લીધું તો ચાલી વરહ જલસા" આવું બધું કીધા કરતા ત્યારે આપણને એમ કેવાનું મન થાય કે "ઢોસા ના ખાટી ગેલા ખીરા જેવા મોઢા છે બધાના, અને ચાલી લાખ ની વાત કરે છે,પગમાં ચમ્પલના નેઠા નથી , ખારી શીંગ ના ફોતરાં જેવા લાગે છે"

રવિવારે આવી બધી કંપનીઓના સેમિનાર આયોજિત કરેલા હોય છે. એમાં આપણે આપણા મુરઘાઓને લઈને જવાના.મંગળવારથી શનિવાર સુધી આપણે આપણે નવા લોકોને સેમિનાર માટે ભેગા કરવાના(વંઠેલા ઢોરની માફક). રવિવારે બધા કંપનીમાં જોડાયેલા લોકો સફેદ બુશર્ટ અને કાળું પાટલુન પે'રીને આવતા અને ગળામાં જેમ ગધેડાને ગુલામ બનાવીને મહેતન કરાવતા હોય એમ ગળું ટાઇથી બાંધેલું હોય..અને બધા જે જગ્યાએ સેમિનાર હોય, ત્યાં નવા આવેલા લોકોના નામ-ઠામ લખે..

અમને મંગળવારે પાસ આપી દે અને કહે કે તમારે આ રવિવારે પાંચ લોકો તો ઓછામાં ઓછા આવવા જ જોઈએ(આપણને એમ થાય કે મૌતના કુવામાં સામેથી કોઈ જતું હશે). એક પાસના ૫૦ રૂપિયા હોય અને જયારે અમે કોઈ માણસને આ પાસ પ્રમોટ કરવા માટે મળીયે ત્યારે કહીયે કે "આમ તો આવા વેન્યુ ૬ મહિનામાં એકાદ વખત જ થતા હોય છે અને તમારુ નસીબ સારું છે કે આ વખતે અમદાવાદમાં આ સેમિનારનું આયોજન થયું છે અને મારી પાસે ફક્ત ૩ જ પાસ છે... એક મારો ,એક મારા ખાસ મિત્રનો, અને આ એક તમારો,પાસ ની બૌ જ તાણ(શોર્ટેજ) છે. આમતો આ પાસની કિંમત ૫૦૦ રૂપિયા છે. પણ તમે સ્ટુડન્ટ છો એટલે ઓફર ચાલે છે કે સ્ટુડન્ટ માટે ફક્ત ૫૦ રૂપિયા"આવી રીતે પાસ પ્રમોટ કરતા. એમાં કોઈક પાસ લઈ લેતું ..તો કોઈ ગાળો પણ આપે..

જયારે સેમિનાર ચાલુ થાય ત્યારે ઓલી કહેવત છે ને કે "ઘરના ભુવા ને ઘરના ડાકલા" બસ એના જેવુંજ કંઈક થતું. એના જેવું નહિ એવું જ જ જ થતું.જયારે અમારી ઉપરના કોઈ સાહેબ આવે ત્યારે(સાહેબ શેના સોરી લફંગા) એ લફંગાના ચેલાઓએ જે લોકોને બાટલીમાં બુચ ખોલ્યા વગર જ ઉતારી દીધા હોય એ લોકો બઘડાસટી બોલાવતા હોય "જબરદસ્ત ફલાણા સર જબરદસ્ત જોરદાર, શાયરીઓની તો રમઝટ બોલતી હોય અને ખાસ વાત એ કે એ પ્રેઝન્ટેશન પતાવતા કે સમજાવતા ફક્ત ૧૦ મિનિટ લાગે એની જગ્યા એ લોકો ૩ કલાકની ઘાણી કાઢી નાખે "

મને યાદ છે કે મારા એક કોલેજના મિત્ર જૈમિન પંચાલ એ ૫૦ રૂપિયા સેમિનારમાં આવવાના અને ૫૦ રૂપિયા સેમિનારમાંથી જવાના(છૂટવા માંગતો હતો એમાંથી) આપ્યા હતા

આ માર્કેટિંગ કરવું હોય તો છાતી ૫૬ની જોઈએ કેમ કે ક્યારેક કોઈક પૈસા પાછા મંગાવા માટે પણ આવે એટલે આમાં જગડા પણ થાય. આમ આ મારા ઉતારવાની બાટલી (માર્કેટિંગ)ના ૬ મહિનાના અનુભવની વાતો લખું તો આખો સ્વામી વિવેકાનંદ જેવો ગ્રંથ બને, પણ હું આટલે રાખું છું.

છેલ્લે સેમિનારને અંતે આવું પણ બોલતા "જળ તો બહોત હૈ લેકિન ગંગાજળ કુછ ઔર હૈ, કંપનિયા તો બહોત હૈ લેકિન હમારી કંપની કુછ ઔર હૈ"

મને આશા છે કે તમને મારો આ લેખ વાંચવાની તમને મજા આવી હશે ,કાંઈ ખામી હોય કે કઈ ઉમેરવાની જરૂર હોય તો મને કોમેન્ટમાં જરૂર લખો.. અને લાસ્ટ માં હું મારો એક જ સંદેશ આપીશ કે "હરામનો એક રૂપિયો લેશો નહિ અને જો હરામ એક રૂપિયો પણ આવી ગયો ને તો, આપણી ઓલાદને પણ એક એક પાઇ વ્યાજ સાથે રોઈ રોઈ ને ચૂકવવી પડશે" આ ઈશ્વર નો નિયમ છે. ઈશ્વર જેવો દયાળુ કોઈ નથી પણ ઈશ્વર કસાઈ થી પણ ક્રૂર છે...ઈશ્વરને કેવો બનાવવો એ તમારા હાથ માં છે. -હાર્દિક કુંભાણીના પ્રણામ

ઘર એટલે સ્માર્ટફોનની સ્માર્ટ દુકાન
મને આમ તો અજીબ લાગે છે આના વિશે વિચારતા અને વાત કરતા કારણ એ છે કે ૧૦ વરહ પેલા ૧ બીએસએનલના ડબલા લેવાના ફાંફા પડતા હતા અને આજે એક ઘરમાં ૧૦- ૧૦ ફોન(બધા ભેગા થઇ ને ડાબલા સાથે ) તો હોય જ ,અને રહેવાવાળા લોકો ૪ કે ૫ જ હોય. જયારે આપણે નાના હતા ત્યારે આપણે કોઈક કહે કે હવે એવા ફોન આવવાના છે ને કે એમાં એકબીજા ના ડાચાં(મોઢા) દેખાય ,એ અત્યારે ક્યાં છે એ પણ દેખાય. ત્યારે આપણને એમ થતું કે મારા દીકરા એવું કરતા હશે કેવી રીતે ??!! . કેમ કે ત્યારે આપણા ગામમાં તો આજુ બાજુના ૫૦ ઘર માંથી કોઈક એકાદ ના ઘરે ફોન હોય અને એ પણ બીએસએનલનું ડબલુ. કોઈક આજુ બાજુ ના સબંધી નો ફોન આવે ત્યારે તેઓ કહેતા ઓલા છેલ્લા ડેલાવાળા ચંપાબેનના મામા બોલું છું ગોરધનભાઈ.... અને ગોરધનભાઈ કહેતા "તમે એમને બોલાયાઓવેને"...પછી જેના ઘરે ફોન હોય એ તો બોલવા જાય નહિ કેમ કે ઈ જમાનામાં તો વટ હતો ટીવીવાળાનો,ફોનવાળાનો,મોટરસાઇક્લવાળાનો..

પછી કોઈક બાર છોકરા રમતા હોય એમાંથી કોઈક એક ને ચંપાબેનને બોલવા મોકલે. અને ચંપાબેન ય પાછા પોચીપાની એ હાલતા થાય અને જેના ઘરે ફોન હોય ત્યાં પોગે ત્યાં તો હાંફી જાય અને પછી બોલે "મારા રોયાએ અત્યારમાં ફોન કર્યો" અને ચંપા ત્યાં પોગે ત્યાં સુધીમાં તો ૨૦ મિનિટ તો એમનમ પુરી થઇ ગઈ હોય અને ત્યાંથી ગોરધનભાઈ ય હાલો હાલો મંડાણા હોય. અને પછી ચંપાબેન ત્યાં ફોન પર કલાક જેવું ચોંટી પડે અને આખા ગામ ની આમથી આમ કરી નાખે અને કંઈક આવું બોલે "મામા તમને ખબર છે ઓલા છગનઆતાની છોરી ભમરાળી ભાગી ગઈ ઓલા સવજી ના છોકરા ને લઈને" પછી ત્યાંથી ગોરધનભાઈ બોલે "અરરરરરરર ...ભમરાળી.સવજી ના છોકરા માં તો કઈ નથી... સાલો આવારો છે" આવી રીતે બધી વાતો ચાલતી હોય ,,,આપણે બઉ ગોરધનભાઈ અને ચંપાબેનની વાતો માં નથી જવું..અને હવે ટપાલ માં જઈએ......

પેલાના સમયમાં ટપાલનો બઉ જ ઉપયોગ થતો,અને સૌથી વધારે ઉપયોગ તો જેની નવી નવી સગાઇ થઇ હોય એ કરતા. કોઈ ની નવી સગાઇ થઇ હોય ત્યારે એ છોકરી રૂમાલમાં દિલ દોરી ને અને પત્રમાં દિલની વાતોકરીને અને છેલ્લે લખે કે તમારા ગામ માં વરસાદ કેવોક છે,અમારે અહીંયા બઉ જ સારો વરસાદ છે,પાણી વયા ગયા એવો વરસાદ છે,અને વાવણીએ થઇ ગઈ..બધા ને મારા જય શ્રી ક્રિષ્ના કેજો એવું બધું પત્ર માં લખી ને ગામ ના ટપાલી ને આપ્યા વે...અને તમને ખબર હશે કે એ ટપાલ સામે વાળા ને પહોંચતા અઢી મહિનાતો જતાજ રેતા ...

અઢી મહિના પછી ટપાલ એના મંગેતરને પોહચી.અને ત્યાંતો ચોમાસુ એ પૂરું થઇ ગયું હોય અને ધગધકતો,અગ્નિ વરસાવતો તડકો પડતો હોય અને આ છોકરા ને એમ થાય કે આના(છોકરી) ગામમાં આવા ભરઉનાળે વરસાદ કયાથી આવ્યો?? પછી છોકરા ને જવાબ માં કંઈક તો લખવું પડે અને છોકરો લખે,"તારો આ પ્રેમભર્યોરૂમાલ મને બઉ જ ગમ્યો અને એ હંમેશા મારી સાથે જ રાખું છું અને પછી આઈ લવ યુ લખે અને પછી વરસાદ નો જવાબ આપે કે અમારા ગામ માં છાંટોય નથી ,તને છાંટો છે કે નહિ આવા ભરઉનાળે વરસાદ ક્યાંથી પડે ,,અમારા ગામમાં તો તડકા પડે છે ,તમારે કેવાક તડકા પડે છે ,બધાને મારા જય સ્વામિનારાયણ કેજો " એટલું લખી એ પણ ટપાલી ને આપ્યાવતો તો અને એનો પત્ર પણ અઢી મહિને પોચતો ........અને આમ ને આમ હાલ્યા રાખતું ............

અત્યારે તો ફેસબુક પર ઓનલાઇન સગાઇ થાય છે. એકબીજાના મોઢા વિડિઓકોલ માં સામસામે જોઈ લે અને પછી પસંદ આવે તો સ્ક્રીન પર જ કંકુ અને ચોખા લગાવી અને સગાઇ પુરી કરે કારણ અત્યારે કોઈની પાસે ટાઇમ જ નથી ને.... જે લોકો આડીલાઈને હતા ,એ બધા અત્યારે ઓનલાઇન થઇ ગયા છે.....અને અત્યારે ઘણા લોકો ને મેં જોયા છે કે જયારે કોઈક છોકરી સામેથી આવતી હોય તો છોકરો ફોન ખીચામાંથી બહાર કાઢીને લોક ખોલી ને પેલી જતી રહે ત્યાં લગી હાથમાં રાખે અને પછી પાછો લોક મારી ને ખીચામાં નાખી દે... ત્યારે હું વિચારું કે આ લોકો ને શું મળે છે આમ કરવાથી?? મને નઈ લાગતું કે કઈ મળતું હોય,હા બેટરી બગડે એ ૧૦૦ % ની વાત

કોઈ છોકરોએ એની જિંદગીમાં રાતે ૨ વાગ્યા સુધી ઉજાગરો ના કર્યો હોય એવા છોકરા સ્માર્ટફોન આવ્યા પછી ૩ વાગ્યા સુધી એમાંનેએમાં જ પડ્યા રહે અને ૩ જ વસ્તુ વાપરવાની(ફેસબુક,વહાર્ટસપ,ઇન્સ્ટાગ્રામ),અને અત્યારે ઘરના લોકો ને એકબીજા સાથે વાત કરવાનો ટાઈમ નથી કેમ કે જેવા ઘરે આવી ને જમી લે કે તરત જ ઓનલાઇન.........હું તમને એક સારી ટ્રીક આપું કે દરેકે એક ફિક્સ ટાઈમ નક્કી કરવો જોઈએ કે હું દિવસ ના ૩ કલાક જ સ્ક્રીન નો ઉપયોગ કરીશ(એ સ્ક્રીન માં ટીવી,ટેબ્લેટ,લેપટોપ, સ્માર્ટફોન બધું જ આવી ગયું)

અત્યારે પેલા જીઓ અને વિવો એ તો ધૂમ મચાવી દીધી છે જ્યાં જોવો ત્યાં એની એડ્વર્ટાઇઝ ,હવે તો એવો વિચાર આવે કે આ વિધાનસભા અને પાર્લામેન્ટ જ બાકી છે બાકી બધી જ જગ્યા એ એની એડ્વર્ટાઇઝ છપાય ગઈ છે,અને શહેર ના છોકરા-છોકરી ઓ વેકેશન કરવા જો ગામડે ગયા હોય તો ૬ દી માં તો પાછા ઘરે આવતા રહે કેમ કે એ લોકો ને હાઈસ્પીડ નેટ ની લત લાગી ગઈ છે અને ગામડામાતો માંડ માંડ હજી ૩જી આવ્યું છે એમાં મુકેશભાઈ ૪જી કેમ પોગાડે??!!! ગામડા બધા છોકરા એવા પરેશાન થઇ ગયા હોય કે જાણે આખી રાત ખેતર માં પાણી વાળી ને આવ્યા હોય એવા, આમથી આમ ધોકા માર્યા જ કરે ,ફોન ઉંચો કરી ને ટાવર પકડવાની કોસીસ કરે જાણે એના દાદા એ પોતાનો ટાવર નાખ્યો હોય ,એકદમ લંઘાઈ ગયેલા રીગણા જેવા થઇ જાય અને આમ ને આમ મજબૂરી માં દિવસો પસાર કરે........

નથી મળતો સમય પ્રેમ થી વાતો કરવા માટે,ક્યાંથી કાઢે છે સમય લોકો ઝગડો કરવા માટે??? -હાર્દિક કુંભાણી ના પ્રણામ