User talk:Karuvaimurugu

தமிழர் களம் கொள்கை மற்றும் செயல்திட்ட வரைவு

மாந்த வாழ்வு உயர்ந்தது! வயிறும் உணவும்தான் வாழ்க்கை என்றால் காட்டு விலங்குகளுக்கும் நமக்கும் வுறுபாடு அதிகம் இருக்க முடியாது! குடியும் கூத்தும்தான் வாழ்க்கை என்றால் மாட்டுப் பண்ணைகளும் விலங்குக் காட்சிச் சாலைகளுமே மேல்! மனித வாழ்வின் இலக்கணம் இவற்றிற்கு மிக மேலாக இருக்கிறது! கலை, இலக்கியம், பண்பாடு, நாகரிகம், மொழி, நாடு, இனம், ஒற்றுமை, உயர்வு என்று மனித வாழ்வின் இலக்கணம் பண்முகப்பட்டதாய் இருக்கிறது.

மாந்த வாழ்வு இங்கு சிதைந்தது! கொழுத்துத் திமிறும் பகல் கொள்ளை நிறுவனங்களும், பண்ணாட்டு நிறுவனங்களும் ஒரு புறம். பரட்டைத் தலைகளும் பட்டினிச் சாவுகளும் மறுபுறம். பணக்காரர்களின் பயன்பாட்டில் உள்ள சாலைகளும், சோலைகளும் சொர்க்க பூமியை மண்ணுக்கு இழுத்து வருகின்றன. பொது மக்கள் வாழும் நகரங்கள் குப்பைத் தொட்டிகளாகவும் ஊர்ச்சாலைகள் கழிப்பறைகளாகவும்கூட காட்சியளிக்கின்றன. உசாவலின்றிக் காவல் துறையால் நடத்தப்படும் எதிர்படு கொலைகளும்கூட (என்கவுன்டர்) இங்கு ஞாயப்படுத்தப்படுகின்றன. மாந்த உரிமைகள் தொடர்ந்து மண்ணைக் கவ்விக் கொண்டு இருக்கின்றன. இப்படி அடுக்கிக் கொண்டே போகலாம்! ஆக, மனித வாழ்க்கை இந்த மண்ணில் எங்கே போய்க் கொண்டிருக்கிறது என்ற உறுத்தலான கேள்வி  உள்ளங்களைத் துளைக்கிறது!

பொய்யால் போருக்குப் போக முடியாது ! கோட்டும் சூட்டும் போட்டுக் கொண்டு மடிக்கணிப்பியைத் தோளில் தொங்கவிட்டுக் கொண்டு மாதச் சம்பளமாய் பல்லாயிரக்கணக்கான பணத்தை அள்ளிக் கொண்டும் அரைகுறை ஆங்கிலத்தைச் செல்லமாய் சிணுங்கிக் கொண்டும் போகிற ஒரு இளைஞனோ இளைஞியோ வயிறு, சோறு, குடி, கும்மாளம் என்று மட்டுமே இருப்பார்களேயானால், குதிரை லாயத்தில் “அதுகளைக்” கட்டிப் போட்டுக் கள்ளும் கொள்ளும் கொடுத்தாலே போதும்!

'''தூண்டில் புழுவாய் இலவயங்கள்! மீன்போல மாட்டும் தமிழர்கள்!''' ஒரு ரூபாய்க்கு அரிசி, இலவசத் தொலக்காட்சி, அரசே நடத்தும் சாராயக்கடை, இலவச வீடுகள் என்று தமிழர்களின் வாழ்வை தரங்கெட்டதாக்கி முடக்குகிறது அரசு. உழைப்பு உயர்வுதரும் என்கிற அடிப்படை இயல்புகளை அடியோடொழித்து தமிழர்களைக் கையேந்தும் ஓர் இனமாக மாற்றுவது இவர்களின் சூழ்ச்சியாக இருக்கிறது. தமிழரின் பண்பாடே தலை சிறந்த பண்பாடு என்று ஒரு புறம் நாம் நினைத்தால் அதை முற்றாக அழித்து ஓர் இழிநிலைக்கு கொண்டு செல்வதையே தமிழக அரசியலாளிகள் தம் குறிக்கோளாகக் கொண்டு செயல்படுகின்றனர்.

சோறும் மானமும் “தாய்மொழியில் பேசு” என்று கேட்டுக்கொண்டால் தமிழ் சோறு போடுமா? என்று கேட்கிற மாந்தர்கள் திரியும் நாடு இது! வேட்டியும் சட்டையும்தான் சோறு போடாது! அதற்காக கிழித்து எறிந்துவிடலாமா? மானம், மரியாதை, நாடு, நாகரிகம் ஆகியன மனித வாழ்வோடு பின்னிப் பிணைந்து மாந்த வாழ்வை வளமாக்குகின்றன. இவற்றை இழப்பது என்பது மீண்டும் முந்தைய விலங்காண்டி வாழ்க்கைக்கு திரும்புவதற்குச் சமம்!

'''குடும்பத்திற்கு ஒரு வீடு! இனத்திற்கு ஒரு நாடு!!''' காடுகளில் அலைந்து திரிந்த மாந்தர் பின்னர் நாடு நகரங்களை ஏற்படுத்தினர். கூடிவாழும் குமுகத்தை ஏற்படுத்தினர். குமுகமாய் வாழும்போது ஏற்பட்ட வாழ்வை நெறிப்படுத்திக் கொண்டனர். ஆக குமுக நிர்வாகம் உருவானது. குமுகத்தைக் காப்பது வளர்ப்பது என இரு பெருங்கடமைகளை முன்னிறுத்தி அரசியல் வளர்ந்தது. இருப்பதைக் காப்பதும் இல்லாததை அடைவதும் உருவாகின. மாந்தன் தான், தன் குடும்பம், தன் குலம் என்ற பார்வையிலிருந்து சற்று ஏறெடுத்துப் பார்த்த போது பிற குலங்களும் குழுமங்களும் இருப்பதைக் கண்டான். தனக்கும் அவர்களுக்கும் உள்ள ஒற்றுமை வேற்றுமைகளையும் அடையாளம் கண்டான். நிறம், பேசும் மொழி, உடலமைப்பு, நடை உடைபாவனைகளில் அவர்களக்கும் தமக்கும் வேறுபாடுகள் இருப்பதை அறிந்தான். எனவே வரம்புகளை வகைப்படுத்தி வரையறுத்துக்கொண்டான். அதில் ஒன்றுதான் புவியியல் எல்லை! அதுவே பின்னர் தேசம் என்றானது. தேசமே நாடானது. ஆக இனத்திற்கு ஒரு நாடு என்பது இயல்பாய் அமைந்துபோன ஒன்றாயிற்று! பின்னர் குமுக வாழ்வில் சிதைவுகள் ஏற்பட்டன. மாந்தனின் தன்னலம் வழிப்பறி, வன்கவர்பு, நாடு பறிப்பு போன்ற இழி நிலைகளுக்குத் தள்ளியது. வல்லான் வகுத்ததே வழி என்றானது. வடுகர், ஆங்கிலேயர், அமெரிக்கர், ஐரோப்பியர், ருசியர், சீனர் போன்றோர் வன்கவர்பு செய்த நாடுகளும், அவர்கள் ஊடுறுவிய நாடுகளும் திமிறின! அவையே பின்னர் விடுதலைப் போராட்டங்களாக மாறின. தென் அமெரிக்க நாடுகளின் விடுதலைப் போராட்டங்கள், ஆசிய நாடுகளின் விடுதலைப் போராட்டங்கள், ஆப்பிரிக்க நாடுகளின் போராட்டங்கள், சோவியத் ஒன்றியத்தின் சிதைவு ஆகியவை எடுத்துக் காட்டுகளாகும். இருப்பினும் எல்லா இனங்களும் விடுதலை பெறவில்லை! பல இனங்கள் போராடிக் கொண்டிருக்கின்றன. ஈழம், திபெத், பாலத்தீனம் போன்றவை இதில் அடங்கும். இன்னும் பல தேசங்களில் போராட்டம் இப்போதுதான் கருக் கொண்டுள்ளது.

'''நமது நாடு! நமது எல்லை!!''' “வடவேங்கடம் தென்குமரி ஆயிடைத் தமிழ்கூறு நல்லுலகம்” எனத் தொல்காப்பியம் வரையறுத்த நம் தமிழகம் கடந்த 1800 ஆண்டுகால வரலாற்றில் வந்தேறிகளிடம் தன் எல்லையை படிப்படியாக இழந்து இன்று மொழி, கொடி, கொற்றம், ஆட்சி, அதிகாரம், கலை, பண்பாடு, ஆகிய அனைத்தையும் இழந்து கிடக்கிறது. கி.பி.2 ம் நூற்றாண்டில் களப்பிரர் என்னும் கன்னடரிடம் நாடிழந்த தமிழகம் பின்னர் தெலுங்கர், மலையாளி, கன்னடர் என்று தொடர்ச்சியாக வடுகர்களிடம் அடிமைப்பட்டது. மராட்டியர், தெலுங்கர், நாயக்கர், ஆங்கிலேயர், என்று தொடர்ச்சியாக தமிழர்கள் ஆட்சியுரிமை இழந்தனர். பின்னர் 1947 ல் கிடைத்த விடுதலையின் போதும் தமிழினம் ஏற்றம் பெறவில்லை. மாறாக இந்தியா என்ற பன்னாட்டு அமைப்பிற்குள் சிக்கி தனது தேசிய அடையாளங்களை இழக்க முற்பட்டது. ஆங்கிலேய வந்தேறிகளிடமிருந்து விடுபட்ட இந்தியப் பன்னாட்டு அமைப்பானது பிராமண, பனியா, மார்வாடிக் கும்பல்களின் வணிக மேடையில் படிப்படியாகப் பலியானது. ஆனாலும் நீறுபூத்த நெருப்பாகக் கிடந்த விடுதலை உணர்வு ஆங்காங்கே விடுதலைப் போராட்டங்களாக வெடித்துக்கொண்டேதான் இருக்கின்றது. தெருவோரத்தில் உறங்கிக் கிடக்கிற நாய்கூட தனது எல்லை என்று நினைப்பதற்கருகில் சிறுநீர் பெய்து அடையாளம் வைத்துக்கொள்கிறது! இந்தியாவிற்குள் அடைபட்டுக் கிடக்கும் தேசிய இனங்கள் மட்டும் தேய்ந்து காய்ந்து சருகாகிப் போக வேண்டுமா? தமிழகத்தின் நிலையோ மேலும் சிக்கலானது. பிராமண மார்வாடிக் கும்பல்களை எதிர்க்கிறோம் என்ற போர்வையில் திராவிடக் கும்பல்கள் புகுந்துவிட்டன.“இந்தி எதிர்ப்பு” போன்ற தமிழகத்தில் எழுந்த போராட்டங்கள், மெய்யாகவே தமிழரின் தாகமான தனிநாட்டு உரிமையின் வெளிப்பாடே! ஆனால், திராவிடம் என்ற பேரில் கன்னடத் தெலுங்கு மலையாளத் தலைவர்கள் தமிழர்களின் அந்த உணர்வு நெருப்பில் குளிர்காய்ந்து கொண்டே ஆட்சி அதிகாரத்தில் குறிவைத்தனர்.

நம்பிக் கெட்ட இனம், நம் தமிழினம்! வந்தாரை வாழ வைக்கும் தமிழர்களோ, மீண்டும் நம்பிக் கெட்டார்கள்! 1827 ல் சென்னை மாகாணமாயிருந்தது. பின்னர் 1956 ல் மொழிவழி மாநிலமானது. இந்த 183 ஆண்டு காலத்திலும் கூட இந்நாட்டை ஆண்ட தமிழர்கள் நால்வரே! திருவாளர்கள் காமராசர், பக்தவச்சலம், ஒரு சில மாதங்களுக்கு பி.டி ராசன், பின்னர் சில நாட்கள் ஓ.பன்னீர் செல்வம் ஆகியோர் மட்டுமே! காமராசரும் பக்தவச்சலமும் இந்திய தேசிய ஏவலர்களுக்கு எடுபிடிகளாக இருந்தனர் என்றால் அது மிகையல்ல. பன்னீர் செல்வமோ செயலலிதாவிற்காக நாற்காலியை பாதுகாத்தவர் என்பதும் நாம் அறிந்ததே.

தமிழ்நாடு தமிழருக்கே!
1800 ஆண்டு காலமாகத் தமிழரின் நாட்டை தமிழர்களால் ஆள முடியவில்லை என்பதை ஏதோ எக்குத்தப்பாக நடந்துவிட்டது என்று தட்டிக் கழிக்க முடியாது! ஓர் அங்குல நிலம் கூட இல்லாத யூதர்கள் தங்களுக்கென்று ஒரு நாட்டை அமைத்துக் கொள்ள முடியுமென்றால், அமெரிக்க வல்லாதிக்க வெறியிலிருந்து உலகின் பல நாடுகள் திமிறிக் கொண்டு விடுதலை பெற்றுக் கொள்வது சரியென்றால், சோவியத் ஒன்றியத்திலிருந்து தேசிய இனங்கள் விடுதலை பெற இயலும் என்றால், சீனாவிற்கெதிரான திபத்தியர்களின் போராட்டத்தில் ஞாயம் இருக்கிறது என்றால் உலகில் வாழும் பத்தரைக் கோடித் தமிழர்களுக்கென்று ஒரு நாடு அமைவது எந்த விதத்தில் ஞாயமற்றதாக இருக்க முடியும்?