User talk:Keka-10

(29 maj 1453) “PUSHTIMI I KONSTADINOPOJËS” Kapitulli i parë: Rreziku i parë kërcënues nga Perandoria Otomane Më 5 shkurt të vitit 1451, një person me detyrë të posaçme,tepër sekrete, i dërguar në Azinë e Vogël (Turqia e sotme),i sollit djalit të madh të sulltan Muratit I, Mehmetit, që sapo mbushi njëzet e një vjeç, lajmin e kobshëm të vdekjes së të atit.Pa vënë në dijeni askënd,pa njoftuar këshilltarët më të afërt e të besuar, ai me energjinë e tij dhe mençurinë që fitoi duke mësuar u nis drejt Adrianopojës ( Edreneja e sotme ), mirëpo pati një ndalesë në brigjet e Galipolit në ngushticën e Dardaneleve, dhe e quajti të udhës t’jua bënte të ditur lajmin e zisë vetëm personav më të afërt dhe të besuar,sepse si qëllim kishte ruajtjen e fronit për vete nga lakmitarët.Me të mbërritur në Edrene, e shpalli vetën sundimtar i vetëm, sovran fuqiplotë të Perandorisë Otomane.Ku edhe vetë Dekreti i parë i nënshkruar nga vetë sulltani i ri, flet për vendosmëri dhe vullnet, që nënkuptonte se sulltani i ri nuk pranonte kufizim nga askush. Për të mënjanuar kryengritjet e rebelimet e ndryshme të cilat do të vinin nga njerëzit që ishin në gjak me të, ai urdhëroi që të vëllau i tij të mbytej në hamam duke bërë banjë, ku kjo ishte një dëshmi për largpamësinë e tij.Lajmi për kurorëzimin e sulltan Mehmetit, djali i Muratit të mençur shkaktoi drithërima në zemrën e sundimtarit të Bizantit. E gjithë kjo panik ishte shkaktuar nga fjalët e përhapura nga vetë Sulltani duke thënë se herët ose vonë do ta pushtonte kryeqyetin e pasur të Perandorisë Romake të Lindjes, saqë tërë kohën tij të lirë ishte përkushtuar hartimit të planit të pushtimit të pjesës kryesore të Bizantit.Ai filloi të konsulltohej me shumë persona të rëndësishëm dhe nuk e kursente lodhjen e tij. Ai filloi të lexonte edhe botime të ndryshme duke e ndjerë veten të nevojshëm të mësonte strategji të ndryshme për pushtimin e qytetit,duke mësuar Jul Cezarin e ligjet e rrepta të Hanibalit.Me një fjalë sulltani la që të kuptohej se motoja e tij është: t’ia kalonte gyshit zulmëmadh Bajazitit, si dhe babait të tij Muratit, e ku mund të kishte pikë më e mençur se pushtimi i Konstandinopojës dhe marja e kurorës së perandorëve si Konstandini dhe Justiniani. Këto shqetësime filluan nga shtatori i vitit 1450 ku nuk ishte një ditë as e afërt e as e largët për pushtimin e qytetit i cili dikur mbahej si zonjë e rëndë e botës antike, sepse mjaftohej të shikohej shtrirja e saj qe fillonte nga Persia e deri në Alpe, e kufizohej me shkretëtirat e Azisë, mirëpo kjo perandori nuk ishte më vigane siq kishte qenë sepse territori i saj po fillonte të rrudhosej. Perandorisë së famshme Bizantine i kishte mbetur vetëm koka pa trupin, jo se nuk ishte kryeqyteti por aty mungonte vendi:Konstadinopoja e Konstandinit të Madh, ajo ishte e vetmuar, ku nuk ekzistonte më, sepse basileusit i kishte mbetur vetëm një pjesë ndërsa Stambolli i sotëm, ndërsa Gallata ishte nën pushtimin e gjenovezëve, e territoret jasht mureve ishin nën sundimin turk,e aty jasht ishte pjesa ku shihej lumturia në sytë e  sulltan Mehemetit, duke thënë se Perandoria nuk kishte mbetur,por vetëm qyteti.Zonja e rëndë e botës antike ka kaluar në shumë peripeci, sidomos gjatë fushatav kryqëtare dhe shfaqjes së koleresë, bëri që popullësia të përgjymësohej.Dëme të mëdha patë edhe nga sulmet e njëpasnjëshme nga fiset nomade, sepse filluan edhe përçarjet nga dasitë fetare.Shkurt, në këtë kohë Konstadinopoja nuk ishte në gjendje të krijonte ushtrinë për ta ruajtur atë që kishte.Ndërkohë, armiku gjakatar ishte ngjitur në portat e tyre duke qenë të pangopur deri në ozurpimin e këtij vendi.Gjendja e këtillë e Bizantit shpjegohet  nga perandori i fundit Konstandin Dragoshi i cili mendonte se jeta dhe lumturia e saj vjen nga luksi, saqë shumë herë vuri në rrezik kurorën sikur të ishte lodër e fatit.Por një gjë e vërtet ishte se kryeqyteti famëmadh, që tani ishte në kthetrat e otomanëve ishte qyteti më i bekuar i Europës Perëndimore sepse ishte vazhdim i kulturës e traditës shumëshekullore të fesë krishtere (hallk e fortë që lidhte Europën me të), dhe ku shpresat e ndihmës nuk humbnin sepse aty gjendej bastioni i fundit i krishtërimit në Lindje, katerdalja e famshme e Sofisë që ishte manastir i besimit krishter.Këto kohë bënë shumë polemika, ku Konstandini ndjehu rrezikin e madh, dhe nisi të dërgonte lajmëtarët e tij në Itali, Venedik, Gjenovë, për ndihmë në flotë, por Roma nuk po ia zgjaste dorën, ku shpjegimi i vetëm qëndronte: nuk ishte kapërcyer gremina teologjike e kahershme midis besimit katolik dhe ortodoks, sepse kishat greke nuk e honopeste kishat katolike, ku patriarkati i ortodoksve nuk dëshironte të dëgjonte për Papën e Romës e le më pranonte bashkëpunimin me të, ku thonin se ai nuk duhet të duket si figura parësore e mbarë e krishtërimit. Këto përqarje që filluan nga viti 1054 pas ndarjes ishin një rrugë më e lehtë për sundim nga Perandoria Osmane në krye me sulltan Mehemetin e ri, dhe kështu kishat u detyruan të bashkohen së bashku në një mënyrë që nënkuptonte se kush do të sulmonte Konstadinopojën do të jetë në luftë me tërë botën krishtere.