User talk:Kyawmoe12

ေလကနီတိ ၃၃။ သူေတာ္ေကာင္းတို႔ကိုသာ ေပါင္းေဖာ္ရာ၏။ သူေတာ္ေကာင္း တရားကို သိရ၍ ျမင့္ျမတ္၏။

၃၄။ သူယုတ္မာတုိ႔ႏွင့္ ေပါင္းဖက္ျခင္းကို စြန္႔လႊတ္ေလာ့၊ သူေတာ္ေကာင္း ေပါင္းဖက္အပ္သူကိုသာ ဆည္းကပ္ေလာ့၊ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈကို အစဥ္အၿမဲျပဳေလာ့၊ မၿမဲေသာအျဖစ္ (သခၤါရတရား) ကို အစဥ္အၿမဲေအာက္ေမ့ဆင္ျခင္ေလာ့။

၃၅။ သူယုတ္မာတုိ႔သည္ ေရသဖန္းသီးမွည့္ႏွင့္တူ၏။ အျပင္ပန္းအားျဖင့္ အဆင္းရွိေသာ္လည္း အတြင္း၌မူကား ပိုးေလာက္မ်ားျဖင့္သာ ျပည့္ကုန္၏။

၃၆။ ပိႏၷဲသီးမွည့္တုိ႔သည္ ျပင္ပ၌ ဆူးမ်ားရွိေသာ္လည္း အတြင္းအရသာမူကား ခ်ိဳၿမိန္လွေပ၏။ သူေတာ္ေကာင္းတုိ႔၏ စိတ္ႏွလံုးသည္လည္း ထုိ႔အတူပင္ ျဖစ္၏။

၃၇။ စႏၵကူးပင္သည္ ေသြ႕ေျခာက္သြားသည့္တုိင္ ေမႊးရနံ႔ကို မစြန္႔။ ဆင္ေျပာင္သည္ စစ္ေျမျပင္သို႔ ေရာက္ေသာ္လည္း ခံ့ထည္တင့္တယ္ျခင္းကို မစြန္႔။ ၾကံသည္ ႀကိတ္စက္သို႔သို႔ ေရာက္ေသာ္လည္း ခ်ိဳေသာ အရသာကို မစြန္႔။ ပညာရွိ သူေတာ္ေကာင္းသည္ ေဘးဒုကၡဆင္းရဲသို႔ က်ေရာက္ျငားေသာ္လည္း သူေတာ္ေကာင္းတရားကို မစြန္႔။

၃၈။ ျခေသၤ့တုိ႔ မည္သည္ ငတ္မြတ္ဆာေလာင္ေသာ္လည္း ျမက္သစ္ရြက္ကိုမူ မစား။ ပညာရွိ သူေတာ္ေကာင္းတုိ႔သည္လည္း ဆင္းရဲဒုကၡၾကံဳရေသာ္လည္း မေကာင္းမႈဒုစ႐ိုက္ကို လက္မခံ အက်င့္သီလကို ေစာင့္ထိန္းၾကကုန္၏။

၃၉။ ျမင့္ျမတ္ေသာမ်ိဳးႏြယ္ကို ေစာင့္သူသည္ ဆင္းရဲျခင္းသို႔ ေရာက္ေသာ္လည္း ယုတ္ညံ့ေသာ အမႈကိုမျပဳ။

၄၀။ စႏၵကူးန႔ံသာသည္ ခ်မ္းေျမ့၏။ ထုိ႔ထက္ လေရာင္ကပို၍ ခ်မ္းေျမ့၏။ စႏၵကူးႏွင့္ လေရာင္တို႔ခ်မ္းေျမ့သည္ထက္ ေကာင္းစြာဆုိအပ္ေသာ သူေတာ္ေကာင္းစကားက ပို၍ ခ်မ္းေျမ့၏။

၄၁။ အေနာက္က ေနထြက္ရာ၏။ ျမင္းမုိရ္ေတာင္ ယုိင္ၫြတ္ရာ၏။ ငရဲမီးေအးရာ၏။ ေတာင္ထိပ္၌ ၾကာပြင့္ရာ၏။ သူေတာ္ေကာင္း စကားသည္ကား တစ္ရံတစ္ဆစ္မွ် မေဖာက္ျပန္ရာ။

၄၂။ သစ္ပင္၏ အရိပ္သည္ ေအးခ်မ္း၏။ ထုိထက္ ေဆြမ်ိဳးမိဘအရိပ္က ပို၍ေအးခ်မ္း။ ထုိထက္ ဆရာသမားအရိပ္က ပို၍ ေအးခ်မ္း၏။ ထုိထက္ ျမတ္စြာဘုရားအရိပ္က အဆမ်ားစြာသာလြန္ ေအးခ်မ္း၏။

၄၃။ ပ်ားပိတုန္းတုိ႔သည္ ပန္းကို အလုိရွိကုန္၏။ သူေတာ္ေကာင္းတုိ႔သည္ ဂုဏ္ေက်းဇူးကို အလုိရွိကုန္၏။ ယင္ေကာင္တုိ႔သည္ အပုပ္ကို အလုိရွိကုန္၏။ သူယုတ္တုိ႔သည္ အမ်က္ေဒါသကို အလုိရွိကုန္၏။

၄၄။ အမိအဘတုိ႔၏ အဆံုးအမကို မရမူ ကိုယ္ႏႈတ္အမူအရာ ၾကမ္းတမ္း၏။ အမိအဘတုိ႔၏ အဆံုးအမကုိ ေကာင္းစြာရမူ ကိုယ္ႏႈတ္ အမူအရာ လိမၼာ ယဥ္ေက်း၏။

၄၅။ စစ္ေျမျပင္အရပ္၌ ရဲရင့္ေသာသူကုိ အလုိရွိ၏။ လွ်ိဳ႕ဝွက္ေသာကိစၥ၌ ႏႈတ္လုံသူကို အလိုရွိ၏။ စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္ စားေသာက္ရခ်ိန္၌ ခ်စ္ခင္သူကို အလုိရွိ၏။ ခက္ခဲနက္နဲေသာ အေရးကိစၥၾကံဳေတြ႕ရခ်ိန္၌ ပညာရွိကို အလုိရွိ၏။

၄၆။ သူယုတ္မာသည္ သူေတာ္ေကာင္းကို ေတြ႕ျမင္လွ်င္ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ ၫွဥ္းဆဲျခင္းကိုျပဳလုိ၏။

၄၇။ အမႈကိစၥဟူသမွ်ကို အလ်င္စလုိ မျပဳရာ၊ အလ်င္စလုိျပဳခဲ့ေသာ္ ေနာင္မွ ပူပန္ရတတ္၏။

၄၈။ အမ်က္ေဒါသကို ေျဖေဖ်ာက္ႏုိင္လွ်င္ စိုးရိမ္ျခင္း ကင္းရ၏။ သူ႔ေက်းဇူးကို ဆုိတတ္လွ်င္ သူေတာ္ေကာင္းတုိ႕ ခ်ီးမြမ္းကုန္၏။ ၾကမ္းၾကဳတ္ေသာ စကားကို သည္းခံျခင္းသည္ ျမတ္၏။

၄၉။ က်ဥ္းေျမာင္း၍ မစင္အတိၿပီးေသာေနရာ၌ ေနရျခင္းသည္ ဆင္းရဲ၏။ ထုိထက္ မခ်စ္မႏွစ္သက္ေသာသူႏွင့္ အတူတကြ ေနရျခင္းသည္ ပို၍ ဆင္းရဲ၏။ ထုိထက္ သူ႔ေက်းဇူးကို မသိတတ္သူႏွင့္ ေနရျခင္းက ပို၍ ဆင္းရဲ၏။

၅၀။ ဆံုးမသင့္သည္ကို အၿမဲဆုိဆံုးမရာ၏။ ယုတ္မာေသာအက်င့္ကိုလည္း တားျမစ္ရာ၏။ ထုိသုိ႔ဆံုးမ တားျမစ္တတ္သူကို သူေတာ္ေကာင္းတုိ႔ ႏွစ္သက္လုိလားၾက၏။ သူယုတ္မာတုိ႔ကား မႏွစ္သက္ၾကေခ်။

၅၁။ မိမိထက္ ျမတ္ေသာသူကို မိမိကုိယ္ကို ႏွိမ့္ခ်ျခင္းျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ ရဲရင့္ေသာသူကို သင္းကြဲျခင္းျဖင့္လည္းေကာင္း၊ မိမိေအာက္နိမ့္ေသာသူကို ေပးကမ္းျခင္းျဖင့္လည္းေကာင္း၊ မိမိႏွင့္တန္းတူသူကို မိမိက လံု႔လျပဳအားထုတ္ျခင္းျဖင့္လည္းေကာင္း ေအာင္ျမင္ရာ၏။

၅၂။ သံဃာပိုင္ (သံဃိက) ပစၥည္းကို အလြဲသံုးစားျပဳျခင္းသည္ အဆိပ္ကိုေသာက္သံုးျခင္းထက္ ဆုိး၏။ အဆိပ္သည္ တစ္ႀကိမ္တစ္သက္ကိုသာ သတ္ေသာ္လည္း သံဃာ့ပစၥည္းကို အလြဲသံုးစားျပဳမွားမူ ဘဝ အဆက္ဆက္ ပ်က္စီးရေခ်၏။

၅၃။ လ်င္ျမန္ျခင္းျဖင့္ ျမင္း၏ ေက်းဇူးကို သိရာ၏။ ဝန္ကို ေဆာင္ရြက္ျခင္းျဖင့္ ႏြား၏ ေက်းဇူးကို သိရာ၏။ ႏုိ႔ရည္ရသျဖင့္ ႏြားမ၏ ေက်းဇူးကိုသိရာ၏။ ၾကံစည္လွ်ိဳ႕ဝွက္ရာအမႈကိစၥ တုိ႔၌ ေျဖၾကားေျပာဆုိႏုိင္ျခင္းျဖင့္ ပညာရွိ၏ ေက်းဇူးကိုသိရာ၏။

၅၄။ သူေတာ္ေကာင္းတုိ႔၏ ဥစၥာသည္ နည္းပင္နည္းျငားေသာ္လည္း တြင္းမွထြက္ေသာေရခ်ိဳကဲ့သုိ႔ သူတစ္ပါးတုိ႔ ေသာက္သံုးမွီခုိရ၏။ မသူေတာ္တုိ႔၏ ဥစၥာသည္ မ်ားပင္မ်ားျငားေသာ္လည္း သမုဒၵရာေရကဲ့သုိ႔ ေသာက္ခ်ိဳး မွီခုိရာမရႏုိင္။

၅၅။ ျမစ္တုိ႔သည္ ေရကို မေသာက္ကုန္။ သစ္ပင္တုိ႔သည္ အသီးကို မစားကုန္။ သူေတာ္ေကာင္းတုိ႔၏ ဥစၥာသည္လည္း သူတစ္ပါးတုိ႔၏ အက်ိဳးအတြက္သာ ျဖစ္၏။

၅၆။ မေတာင့္တအပ္သည္ကို မေတာင့္တရာ။ မၾကံစည္အပ္သည္ကို မၾကံစည္ရာ။ တရားသျဖင့္သာလွ်င္ ေကာင္းစြာၾကံစည္ရာ၏။ အခ်ိန္ကို အခ်ည္းႏွီး အလဟႆ မကုန္ဆံုးေစရာ။

၅၇။ မၾကံစည္ဘဲလ်က္လည္း ျဖစ္တတ္၏။ ၾကံရြယ္ထားလ်က္လည္း ပ်က္တတ္၏။ ဥစၥာစည္းစိမ္ဟူသည္ ၾကံစည္ႀကိဳးစားတုိင္း မရႏုိင္။

၅၈။ သူယုတ္မာအား ခ်စ္ျခင္း၊ သူေတာ္ေကာင္းအား မႏွစ္သက္ျခင္း၊ သူယုတ္မာတုိ႔၏ တရား၌ ႏွစ္လုိျခင္း၊ ဤသည္တုိ႔ကား ပ်က္စီးမည့္ အေၾကာင္းတည္း။