User talk:Mahsketch

سبک بين المللي ( معماري ) سبک بين المللي سبک اصلي معماري در دهه هاي 1920 و 1930 است. اين اصطلاح معمولاً جهت اشاره به ساختمانها و معماري سازنده دهه مدرنيسم قبل از جنگ جهاني دوم بکار برده مي شد. اين اصطلاح منشأ خود را از نام کتابي که توسط هنري راسل هيچ کاک و فيليپ جانسون نوشته شده گرفته است. اين کتاب جهت ضبط وقايع نمايشگاه معماري مدرن که در موزه هنر مدرن در نيويورک در 1932 برگزار شده بود و طبقات و گسترش خصوصيات عمومي مدرنيسم در جهان را نشان مي داد نوشته شد. نتيجه آن تمرکز بيشتر بر روي جنبه هاي سبک شناشي مدرنيسم بود. قصد هيچکاک و جانسون توضيح سبک آن دوره بود که بايستي اين معماري مدرن را خلاصه مي کرد. آنها سه موضوع مختلف را مشخص نمودند: بيان جزئي بجاي کلي، تعادل بجاي تقارن از پيش پنداشته شده و دفع تزئينات بکار برده شده. تمام کارهايي که به عنوان قسمتي از نمايشگاه بکار رفته بود با دقت انتخاب شده بودند تاجائي که کارها از قوانين بخصوص تبعيت مي نمودند. استفاده بعدي از اين اصطلاح در متن مشابه را مي توان به والترگروپيوس در معماري بين المللي و لودويگ هيلبرزمر در ساختمانهاي جديد بين المللي نسبت داد.

اروپا در حدود 1900معماران در تمام جهان آغاز به گسترش راه حلهاي معماري جديد تکميل کارهاي سابق نمودند و آنها را با تقا	ضاهاي اجتماعي جديد و امکانات تکنولوژي هماهنگ نمودند. در ميان ديگران کار افرادي مانند ويکتورهورتا و هنري وان د ي ولده در بروکسل، آنتوني گائودي در بارسلون، اوتوواگنردر وين و چارلز رني مکينتاش در گلاسگو مبارزه مشخص تري بين قديم و جديد را نشان مي دهد. سبک بين المللي در دهه 1920 در اروپاي غربي شکوفا گرديد. محققان موارد مشابه مهمي را در ميان فعاليتهاي دو تچ دي استيل، کارهاي تخيلي معماري فرانسه / سوئيس لوکوربوزيه و کوششهاي گوناگون آلمانها جهت صنعتي ساختن کارهاي دستي که نتيجه اش احداث دويچر ورکبوند، پروژه هاي خانه هاي بزرگ کارگري مدني در فرانکفورت و اشتونکارت و مشهورترين آنها باوهاوس بود را يافتند. باوهاس يکي از مدارس و اجتماعات اروپايي بود که سرو کارش با تلفيق صنايع دستي و تکنولوژي صنعتي بود. دردهه 1920 مهمترين شخصيتهاي معماري مدرن معروفيت خود را به ثبت رساندند. سه نفر از بزرگترين آنها بنامهاي لوکوربوزيه در فرانسه و لودويک ميس ون در روهه و والترگروپيوس در آلمان هستند. خصوصيات مشترک بين سبک بين المللي شامل : سادگي ريشه اي شکل َآنها. عدم استفاده از تزئينات و استفاده از شيشه، استيل و جامدات به عنوان مواد ترجيحي است. به علاوه وضوح ساختمانها، ساختار ( بيان صادقانه ساختار ناميده مي شود) و پذيرش تکنيکهاي توليد انبوه صنعتي و دخالت آن در فلسفه طراحي سبک بين المللي وجود دارد. در آخر زيبائي شناسي ماشيني و تصميم جهت طراحي منطقي به جهت حمايت عمليات ساخت بوسيله معماران بين المللي استفاده شد و ساختمانهاي ماوراء تاريخ شناسي ساخته شد. عقايد مربوط به اين سبک عموماً در 4 شعار خلاصه مي شود. تزئينات جنايتند و به مواد سازنده حقيقت را بگوييد فرم از عملکرد تبعيت مي کند و توضيح لوکوربوزيه از خانه به عنوان ماشيني جهت زندگي. در 1927 يکي از اولين و مطرح ترين نمونه سبک بين المللي وايسهوف استيت دراشتوتگارت بود که به عنوان نمونه اي جهت نمايشگاه بوسيله دويچرورکبوند ساخته شد و توسط ميس ون در روهه نظارت گرديد. 5 معمار مداخله کننده در آن شامل ميس و نامهاي ديگري که دخالت بيشتري داشتند : پيت بهرنز, لوکوربوزيه, والترگروپيوس, جي جي پي اود, مارت استام و برونو تاوت است. نمايشگاه به طرز شگفت آوري شلوغ بود روزانه هزاران بازديد کننده داشت. شهر پورتالاگو ( لاکي جديد) در سرزمين دودسان لاروس يونان بعضي از جالبترين طرحهاي شهري از دوره فاشيست در دودسان را نشان مي دهد. نگاههاي عجيب از کارهاي شهري در سبک بين المللي به عنوان فرد گرايي ايتاليايي شناخته مي شود. سمبل گرايي شکلها تحت تأثير مثال گرائي تأثير گذار در ساختمانهاي لاکي تحت تأثير قرار گرفته است. وزارت ساختمان سازي، برج متافيزيک بازار سينما تأتر، هتل روما ( حال بنام هتل لروس) کليساي سان فرانسکو و بيمارستان مثالهاي خوبي جهت سبک هستند، خيلي از عقايد و ايده آنها در 1928 بوسيله کنگره بين المللي معماري مدرن شکل گرفت. ايالات متحده رقابت مشابه به سمت ساده گرائي؛ امين بودن و وضوح در همان زمان در آمريکا بخصوص در کارهاي لوئيس سوليوان و لودويک ميس ون در روهه و فرانک ليويد رايت در شيکاگو ديده مي شود. همينطور در محل سکونت ساحلي غربي ايروينگ گيل.کارهاي رايت در1900 و 1910 هم راستا و تأثير گذرانده بر روي کارهاي مدرنيست اروپائي بخصوص از طريق واسموت بورتفوليو بود اما او از اينکه با ديگران طبقه بندي شود امتناع نمود. در 1922 رقابت جهت برج تريبون و ورودي مشهور درجه دوم آن بوسيله اليل سارنين نماي واضحي از آنچه قرار بود اتفاق بيفتد بدست داد. اصطلاح سبک بين المللي از نمايشگاهي در موزه هنر مدرن در سال 1932 سرچشمه گرفت که اين نمايشگاه بوسيله فيليپ جانسون سازمان دهي شد و اين اسم از عنوان کاتالوگ نمايشگاه براي نمايش که بوسيله جانسون و هنري راسل هيچکاک نوشته شده بود گرفته شد بيانگر ساختمان سازي از 1922 تا 1932 است. جانسون کل اين حرکت را رمز گشايي نمود، ترفيع داد و با ظرافت بازسازي کرد بوسيله نتيجه گيري از معماران معيني و توضيحاتش در مورد ارزشها و انگيزه ها. خيلي از مدرن گراها اين اصطلاح را دوست نداشتند و عقيده داشتند که آنها به سمت جنبه اي از معماري بازگشت نموده اند که از سبک همراه با هرنوع مليت، محيط يا ذات قاره اي فراتر مي رود.تاريخ نگار معماري انگليسي سرنيکو لاس پسنر اشاره نمود: براي من آنچه که در 1914 بدست آوردم سبک قرن بود. من هيچ گاه از آن فراتر نرفتم. در اينجا تنها يک سبک است که با تمام ُآن جنبه هائي که مورد بحث است، جنبه هاي اقتصادي و اجتماعي، از موارد مصرفي و عملکردها متناسب است احمقانه است اگر کسي فکر کند که بايد آن را محدود نمايد. جانسون همچنين اين حرکت جديد رايک سبک زيبا شناسي در نظر گرفت تا موضوع مطالب سياسي. اين فاصله بود از اصول کاربرد گرائي بعضي از معماران واسين هوف اوليه به خصوص آلمانيها و مخصوصاً جي جي پي آد. در همان سال که جانسون اصطلاح سبک بين للمللي را وضع نمود شاهد تکامل اولين سبک هلي بين المللي جهاني آسمانخراش بود: ساختمان پي اس اف اس فيلادافيا. ساختمان پي اس اف اس که بواقع بوسيله گروهي از معماران بين المللي مانند: جورج ها و ويليام لسکاز طراحي شده بودتبديل به يک مورد کامل از خطوط آسماني فيلاد لفيا شد. خيزش تدريجي رژيم سوسياليست ملي در وايمر آلمان در دهه 1930 وامتنا نازيها از معماري مدرن به اين معناست که نسل کامل معماران مجبور به ترک اروپا شدند. زمانيکه والترگروپيوس و مارسل بروير از آلمان پرواز نمودند هر دو به سمت مدرسه طراحي هاروارد بازگشتند و در موقعيت عالي جهت گسترش اثرشان و ترفيع باوهاوس به عنوان منبع اوليه معماري مدرن قرار گرفتند. هنگاميکه ميس در 1936 آنجا را ترک کرد به سمت شيکاگو رفت و شهرت خودرا به عنوان يک معمار الگويي مدرن تحکم بخشيد. بعد از جنگ جهاني دوم سبک بين المللي بالغ گرديد،هاک و سام به مشارکتهاي عملي عالي دست يافتند و تبديل به دستاورد ممتاز چند دهه گرديدند شايد مشهورترين يا معروفترين نمونه ها شامل دفتر فرماندهي ايالات متحده وساختمان سيگرام در نيويورک باشد. نمونه هاي سبک بين المللي بلند پايه معمولاً شامل موارد زير است: 1- جاي پاهاي مربع يا مستطيل 2- مکعبهاي ساده با زاويه هاي خارجي 3- پنجره هايي با برش در رديف افقي که يک شبکه را بوجود مي آورد. 4- تمام نماها داراي زاويه خود درجه هستند. کشورهاي ديگر يکي از نقاط قوت سبک بين المللي اين بود که روشهاي طراحي آن در مکانها، محيط ها و آب و هواها مشابه بود. اين يکي از دلايل ناميدن آن به نام بين المللي بود؛ اين سبک هيچ ارجاعي به تاريخ محل يا بوميت ملي نداشت ساختمان هاي سرتاسر جهان يک شکل بودند (بعد ها اين موضوع به عنوان نقطه ضعف اوليه سبک در نظر گرفته شد) سياست ضد کمونيستي آمريکا بعد از جنگ وامتنا موثر فيليپ جانسون از کاربرد گرايي باعث پوشيده شدن اين حقيقت گرديد که بسياري از مشارکت کنندگان مهم در پروژه وايسن هوف اوليه به سمت شرق پروازکردند. اين گروه همچنين قصد داشتند که تا حد ممکن از کاربرد گرايي دور شدند. برونوتاوت ، مارت استام، کارگردان دوم باهاوس هانس مير، ارنست مي و ديگر شخصيت هاي مهم سبک بين المللي در سال 1930 به سمت اتحاد جماهير شوروي رفتند تا به يک پروژه طراحي شهري ايده آل، بزرگ و جاه طلبانه دست يابند و ساختمان هاي کل شهر را از ابتدا بسازند.اين کوشش جماهير با شکست مواجه شد و اين معماران در سال 1936 زمانيکه استالين دستور خروج آنها را از کشور داد و هيتلر اجازه بازگشت به آلمان را به آنها نداد تبديل به افراد بي مليتي ( بي خانماني) گرديدند.در اواخر دهه 1930 اين گروه همراه با دانشجويان در ترکيه، فرانسه، مکزيک، ونزوئلا، کنيا و هند متفرق شدند علاوه بر اين تبديل به تأثير گذارندگان واقعي بين المللي گرديدند. سبک بين المللي امروزه اگر چه اينرا به عنوان يک حرکت جهت تعالي سبک در نظر گرفتند، سبک بين المللي، به شکل عظيمي در دروه معماري پست مدرن که در دهه 1960 آغاز گرديد از دور خارج شد.