User talk:Mazharjan/common.js

حسین بن منصور حلاج، عارف نامی ایرانی الاصل که از خانواده ی زرتشتی تازه مسلمان شده به دنیا آمده بود، یکی از بزرگ ترین سردمداران فلسفه و عرفان اسلامی است که آوای انالحق او برای صدها سال توسط فیلسوفان و عارفان مورد بحث بوده است. عده ای به شدت با او مخالفت کرده و او را از گمراهان و محلدان می خوانند که اهل معرف، ایشان را اهل صورت می نامند. از مخالفان او می توان شمس تبریزی، استاد بزرگ مولانا جلال الدین رومی را نام برد که در مقابله با ایشان، شخص مولانا از طرفداران حسین ب منصور است. همچین شیخ ابوسعید ابوالخیر او را مردی بزرگوار و واصل به دریای معرفت می داند و می سراید که: منصور حلاج آن نهنگ دریا...کز دانه تن پنبه ی جان کرد جدا روزی که انالحق به زبان می آورد...منصور کجا بود خدا بود خدا

مولوی از نظر مشرب با حلاج موافق و هم اندیشه است و می سراید: ما به بغداد ازل کوس انالخق می زدیم... یش از آن کاین گیر و دار و قصه ی منصور بود نیز در کتاب فیه ما فیه صریحاً از ایشان دفاع کرده و می فرماید: -این نهایت تواضع است که خویشتن خویش را بر باد داد و تنها خدایی خداوند را دید.

قبل از منصور حلاج نیز حادثه ای مشابه برای بایزید بسطامی، عارف نامی ایرانی اتفاق افتاد که البته جان سالم به در برد. جنید بغدادی، مرشد حلاج، کسی بود که هنگام به دار زدن او جامه ی تصوف در تن داشت و حکم نمی نوشت. اما به فرمان خلیفه جامه عوض کرد و حکم قتل حلاج را چنین نگاشت.«نحن نحکم بالظاهر». شیخ فرید الدین عطار در کتاب تذکرة الاولیا، علت مخالفت شیوخ با حلاج را حسادت ایشان به این مرد عارف می دانند. چه از جهت مقام عرفانی و چه از جهت پیروان فراوانی که داشت.

دکتر زرین کوب در کتاب شعله ی طور اطلاعات زیادی را از ایشان گردآوری کرده و طبقه بندی نموده است. دیوانی نیز از حلاج در دست است که البته هنوز معلوم نیست که آیا واقعاً سروده شخص حلاج است یا نه. شعر معروفی نیز از حلاج توسط مولوی با این مضمون بیان می شود که: اقتلونی اقتلونی یا ثقات... انّ فی قتلی حیات فی حیات

حلاج حتی در لحظه ی به دار آویخته شدن نیز دست از اندیشه خود برنداشت و روایت است که بعد از مرگش دجله به طغیان در آمد و تا لباس حلاج در آن نینداختند آرام نگرفت.

--Mazharjan (talk) 10:57, 14 October 2015 (UTC)