User talk:Mohammad-sharpasand

11:44, 27 March 2006 (UTC) In the name of God This is the translation of an English story called "The Pit AND the Pendulum" by Edgar Alan Poe in Persian. I hope you en joy reading it an ignore the deffiecencies. Note that some of the story is not translated up to now and will be added later. The full text story is available in this site. گودال وپاندول ادگارالن پو

حالم خیلی بد بود به خصوص که آنقدرخسته بودم كه گويي داشتم جان مي کندم. وقتی رهایم کردند و اجازه دادند که بنشینم، احساس کردم که همهء حسهایم دارد از بین می رود. حکم مرگ- حکم وحشتناک مرگ- آخرین صدایی بود که به گوشم رسید. بعد از آن تنها صدای بازجوییها بود که به صورت ازدحامی ازهمهمه ها به گوشم می رسید. این صداها ایده انقلابی را به من انتقال میداند. شاید این تصور به این دلیل بود که این صداها تداعی کننده صدای چرخ آسیاب بودند. این اوهامها مدت کوتاهی ادامه داشت چرا که دیگر صدایی نشنیدم. اما هنوز برای چند لحظه لبهای قاضیهایی با باندهای سیاه را می دیدم. اما آنها دردید من سفید به نظر می آمدند. سفید، حتی سفیدتر از برگ کاغذی که این کلمات را روی آنها می آورم. لبها به طرز غریبی باریک بودند. باریک به شدت سخنان جدی آنها، به شدت تقدیری نامتغیروبه شدت تحقیری که درشکنجه انسان وجود دارد. تمام رسم وآیین من سرنوشت بود که این هم از لبهای آنها می آمد. آنها را می دیدم که با سبک بیانشان مرا می آزردند. آنها را می دیدم که حروف اسم مرا ادا می کردند. همچنین برای چند لحظه موج خوردن نرم پرده های سیاهی را که بردیوار آپارتمان را پوشانده بود ترسی برچشمان من افکند. بعد چشمانم بر 7 شمعی که بر روی میز بود افتاد. ابتدا به نظرم رسید که جامعه ی دوستی بر تن انها بود و فرشتگانی سفید بودند که مرا نجات خواهند داد. اما در یک آن احساس انزجاری بروجودم افتاد وترسی بر من افکند که گویی باتریهای گالوانیک را لمس کرده ام و این فرشتگان اشباحی بی معنا با سری از دود به چشمم آمد که از آنها خیری نخواهد آمد. سپس مرا ربودند و به دنیای توهم بردند، مثل یک نوت موسیقی، واین خیال به ذهنم خطور کرد که چه دنیای راحتی در قبر خواهد بود. این فکرکاملا با آرامی ومتداوم به ذهنم آمد و این قبل از این بود که این ایده مورد تحسین قرار بگیرد. اما قبل از اینکه روحم این خیال را کاملا حس کند پیکر قاضی ها ناپدید شد و شمعها به صورت سحر آمیزی در جلوی چشمانم به هیچ تبدیل شدند و دود آنها از بین رفت وسیاهی تاریکی ناگهان از راه رسید وتمام حسهایم گویی بلعیده شدند به مانند روح آدمی که به اسفل السافلین می رود. سپس سکوت وسکون گویی تمام جهان شب شده بود. من غش کرده بودم اما نمی توانم بگویم که تمام حواسم از بین رفته بود. آنچه مانده بود را نمی خواهم توضیح بدهم اما باید بگویم که همه چیز نرفته بود. در خوابی سنگین بودم، نه! درعالم توهم ، نه! غش کرده بودم، نه! درمرگ، نه! چون حتی درقبر هم همه چیز از دست نمی رود. درضمن ابدیتی برا ی بشر وجود ندارد. از خوابهای بسیارعمیق ما پرده بسیار نازک برخی از رویاها را می شکنیم. اما چند ثانیه بعد ما به یاد نخواهیم داشت که خوابی دیده ایم. در برگشت از حالت بی هوشی وغش دوبه زندگی دو مرحله وجود دارد. اول مرحله فکری و روحی است ودوم مرحله فیزیکی و وجود بشر است. به نظر می رسد که در رسیدن به مرحله دوم امکان بازخوانی اثرات مرحله اول وجود داشته باشد و ما این اثرات را در فاصله پشت سرمان به وضوح خواهیم یافت. اما این فاصله چیست؟ ما چگونه باید آن را از ویژگیهای مرگ تمایز دهیم؟ حال اگر آنچه ما اثرات مرحله اول می نامیم با اراده ما بازخوانی نشوند آیا برای مدت زیادی خفته نخواهند ماند و زمانیکه می آیند ما شگفت زده خواهیم شد؟ کسی که تا به حال غش نکرده است کسی نیست که قصرهای عجیب وغریب وصورتهایی آشنا درمیان ذغالهایی که نورمیدهند، می یابد. او کسی نیست که تصویری درهوا معلق می بیند که بسیاری نخواهند دید. کسی نیست که عطری از گلهای عالی می زند. وکسی نیست که ذهنش با نواهای موزون موسیقی که تا به حال توجهش را جلب نکرده بودند پرمی شود. درحین تلاشهای بسیار برای به یاد آوردن، درمیان کلنجاررفتن برای جمع آوری نشانه هایی از موقعیتی که روح من در پوچی فرورفته بود، زمانی بوده است که رویای موفقیت را می دیده ام. زمانهای بسیاری بوده است، هرچند کوتاه، که من به یاد آوردم که شواهدی واضح از دوره اتی به من اطمینان میدهد که این می تواند به شرایط بی هوشی ارتباطی داشته باشد. سایه هایی از حافظه ام مبهم واراز آن پیکرهای بلند به من می گویند که مرا به حالت سکوت بردند تا اینکه حالت منگی وحشتناکی با ایده پا یان ناپذیری نسل را مرا ازرده می کرد. آنها همچنین از یک وحشت نا مفهومی درقلبم که بواسطه سکون غیر طبیعی دردلم به وجود آمده بود، می گفتند. سپس ناگهان احساس بی حرکتی درتمام اجسام به وجود آمد گویی که تمام آنهایی که مرا آزرده بودند در هبوط خود جلو افتاده بودند وبه دلیل خستگی از تلاشهایی که کرده بودند از پا افتاده بودند. سپس من حس یکسانی و نمناکی به ذهنم می اورم وبعد حس دیوانگی را – دیوانگی حافظه که خود را به چیزهای منع شده مشغول کرده است. بسیار ناگهانی حرکت وصدا به روحم برگشت – حس پرآشوب حرکت درقلبم _ و درگوشم صدای این حرکت. صدا وحرکت و حس لامسه دوباره آمدند وحسی سوزاننده تمام وجودم را گرفت. وبعد حس هوشیاری ووجود بدونی که به آن فکر کنم این احساس آمد وبرای مدت زیادی ادامه داشت. ودوباره بسیار ناگهانی فکر، احساس لرزاننده وحشت وتلاشی مشتاقانه مرا واداشت تا حالت واقعی خود را درک کنم. بعد میل زیادی برای فرورفتن در حالت بی حسی واحیای روحم وتلاشی موفق برای حرکت کردن. وحالا محاکمه ، قاضیها، پرده های سیاه، حکم ، خستگی وغش کردن کاملا به ذهنم آمد. وهمچنین فراموشی که بعد از برمن حاکم شده بود واینکه من بعد از تلاشی بسیار توانستم آن را به سختی به خاطر بیاورم به یادم آمد. از آنجاییکه من چشمهایم را باز نکرده بودم خیال کردم که برپشتم وآزاد خوابیده بودم. دستهایم را دراز کردم ،به چیزی نمناک وسخت رسید. برای مدتی این را تحمل کردم تا بفهمم که کجا هستم و اینجا چه کار می کنم. مدتی انتظار کشیدم وجرات نکردم که چشمهایم را باز کنم. می ترسیدم که به اجسام دور و برم نگاه بیندازم. از این نمی ترسیدم که چیزی وحشتناک ببینم بلکه از این می ترسیدم که چیزی نبینم. درنهایت با دلهره ای دردل چشمهایم را باز کردم. سپس همان تفکرات وحشتناکم به حقیقت پیوست. سیاهی یک شب همیشگی مرا دوروبرم را پوشانده بود. فضا کاملا بسته بود. ساکت ماندم وسعی کردم که از قدرت استدلالم کمک بگیرم. پروسه بازجویی به یادم آمد و سعی کردم با آن وضعیت کنونی را نا چیز بشمارم. حکم قطعی شده بود و این طور به نظرم آمد که از ان زمان تا به حال زمان زیادی سپری شده است. اما با این حال برای یک لحظه خود را مرده تلقی نکردم. این تصور بدون درنظر گرفتن آنچه درقصه ها می خوانیم با آنچه در هستی حقیقی وجود دارد ناسازگار است. اما سوال این بود که من کجا ودرچه وضعیتی بودم؟ آنهایی که حکم مرگ می گرفتند درآتش سوزانده می شدند ویکی از این موارد درشب محاکمه من رخ داده بود. آیا به سیاه چال برگردانده شده بودم تا قربانی بعدی باشم، قربانی که شاید تا چند ماه دیگر قربانی نشود؟ اما چیزی که دران لحظه من دیدم نمی تواند این باشد. قربانیان سریعا خواسته می شوند. به علاوه سیاه چال من مانند سلولهای زندان شهر تولدو سنگفرش داشت وچراغها هم از آن برنداشته شده بود حالا فکری دهشتناک ناگهان مثل سیلی برتمام وجودم رخنه کرد ودوباره برای مدت کوتاهی به حالت بی حسی برگشتم. هنگامی که داشتم به حالت عادی بر می گشتم، سعی کردم روی پاهایم بایستم اما ذره ذره اجزای پاهایم به شدت می لرزید. دستهایم را دور خودم جمع کردم. چیزی احساس نکردم اما جرات نکردم یک قدم دیگر حرکت کنم مبادا به دیواره قبر برخورد کنم. ازتمام بدنم عرق می ریخت وبه صورت دانه هایی سرد وبزرگ روی پیشانیم جمع می شدند. تحمل این حالت دردناک معلق بودن دیگر ممکن نبود به همین دلیل به با احتیاط به جلو رفتم درحالیکه دستهایم را کشیده بودم و چشمهایم را چنان باز کرده بودم که گویی می خواست از حدقه دربیاید. جلو رفتم به امید اینکه نوری بیابم. چند قدم جلو رفتم اما همچنان تنها تاریکی وخلا بود. راحت تر نفس می کشیدم. شواهد این طور نشان می داد که سرنوشت من از وحشتناک ترین سرنوشتها نبوده است. همچنان با احتیاط به پیش رفتم. همهمه های مبهم ووحشتناک زندان تولدوبه یاد آمد. چیزهای عجیبی درمورد سیاه چالهای آنجا شنیدم ، داستانهایی که همیشه آنها را تجسم کرده بودم اما تکراروحتی زمزمه کردن آنها هم شوم ومخوف بود. آیا قراربود من درفضای تاریک زیر زمین از گرسنگی بمیرم؟ چه سرنوشتی – که شاید وحشتناک تر از این در انتظار من است؟ اما سرانجام مرگ خواهد بود مرگی تلختر از مرگهای معمولی. من شخصیت قاضیهای خود را خوب می شناسم. این وضعیت وزمان مرا دربرگرفته بود ومی آزرد. دستهایم که دراز کرده بودم درنهایت به چیزسختی رسید. یک دیوار بود از جنس سنگ- سنگی نرم ،باریک وسرد. به پیش رفتم با احتیاط تمام وشکی که تمام داستانهای قدیمی به من القا کرده بودند. این کارالبته کمکی دریافتن ابعاد سیاه چالی که درآن فرورفته بودم نکرد. انگار من دور یک دایره می چرخم وبه نقطه اولم باز می گردم. سپس چاقویی را که زمانیکه به اتاق بازجویی رفتم با خود داشتم را درآوردم. اما آن نبود لباسهایم با لباسهایی از جنس سرژ زمخت عوض شده بود. به مغز زده بود که با چاقو قسمتهایی از سنگ را علامت بگذارم تا نقطه آغاز معلوم باشد. درحقیقت مشکل چندان سخت نبود گرچه درابتدا به نظرم مشکل می آمد. قسمتی از پارچه لباس را کندم وبازاویه ای مناسب نسبت به دیوارقراردادم. درحالیکه دراین زندان کورمال حرکت کردم، نتوانستم این پارچه را دردایره ای که درآن می چرخیدم لمس کنم. زمین خیس وسر بود. همچنان تلوتلوکنان جلو رفتم تا اینکه سرخوردم وافتادم. خستگی زیاد وادارم که درجای خود بمانم. به صورت خمیده نشستم وخیلی زود خواب به سراغم آمد. زمانیکه بیدارشدم و دستهایم را دراز کردم، درکنارم یک تکه نان وکوزه یافتم. چنان خسته بودم که توانایی فکرکردن درمورد اینکه چرا این وسایل اینجا هستند را نداشتم وبا اشتهای تمام آب ونان را خوردم. راه خود را درزندان ادامه دادم وبا تلاش فراوانی که انجام دادم، توانستم تکه پارچه را پیدا کنم. اززمانیکه راه خود را شروع کردم تا جاییکه افتادم پنجاه ودو قدم شمردم وبعد ازآن نیز چهل وهشت قدم. یعنی درمجموع صد قدم بود وبا احتساب هردوقدم به ازای یک یارد درمجموع می توان گفت که این دایره 50 یارد بود. با این همه تیزی که دردیوارها بود نمی توانستم بگویم که اینجا یک غار است. دیگرناامید شده بودم اما حس کنجکاوی مرا واداشت که پیش بروم. بعد از اینکه دیواررا رد کردم متوجه شدم که از آن فضای بسته خارج شدم. درابتدا با احتیاط به دنبال کف زمین گشتم. گرچه سفت به نظر می آمد اما گول زننده ولجنی بود. درنهایت جرات به خرج دادم وسعی کردم که پایم را محکم روی آنها نگذارم وروی یک خط حرکت کنم وبه جلو بروم. به این روش ده، دوازده قدمی رفتم تا اینکه باقیمانده تکه پاره شده لباسم بین پاهایم پیچید. پایم را روی آن گذاشتم و با صورت به زمین خوردم. با اینکه بعد از زمین خوردن گیج شده بودم اما چیز عجیبی توجهم را جلب نکرد و ظرف چند ثانیه همانطور که افتاده بودم حواسم سرجایش آمد. به ا صورتی زمین خورده بودم که چانه ام به کف زندان خورده بود اما لبها وقسمت بالای سرم چیزی را لمس نمی کرد. درهمین حال گویی پیشانیم حمام بخارگرفته بود وبوی قارچ گندیده به مشامم می رسید. دستهایم را دراز کردم ومتوجه شدم که درلب یک گودال گرد افتاده ام. دستم را به درون گودال بردم ، موفق شدم تکه سنگی که درهمان ابتدای گودال بود را بکنم وبه درون گودال بیاندازم. برای مدتی صدای برخورد این تکه سنگ بادیواره این گودال عظیم را می شنیدم ودرنهایت به درون آب سقوط کرد وصدای بلندی را بازتاب داد. درهمین حال صدای سریع بازوبسته شدن دری دربالای سرم به گوش رسید وبرای لحظه ای کوتاه باریکه نوری تابید وفورا محو شد. من به وضوح سرنوشتی که برایم مقرر شده بود را می دیدم وبه خود برای اینکه به موقع توانسته بودم بگریزم تبریک گفتم. تنها یک قدم مانده بود به سقوطم ودیگرجهانیان مرا نمی دیدند. مرگی که از من اجتناب کرده بود دقیقا همان شخصیتی را داشت که من تصور می کردم به مانند بازجویی شگفت آور و بیهوده است. درحقیقت برای قربانیان این ظالم وحشتناک دوگزینه وجود داشت. یا مرگ را با زجرهای خشن فیزیکی انتخاب می کردند ویا با عظیمترین مسائل دهشتناک اخلاقی. من برای دومین گزینه انتخاب شده بودم. با این همه تحمل اعصابم دیگر سست شده بود، تااینکه با صدای خودم به خود آمدم ومورد خوبی برای نژاد شکنجه کنندگانی که منتظرم بودند، شدم. درحالیکه تمام ماهیچه هایم می لرزید، کورمال راه خود را به طرف دیواربرگشتم. به آنجا پناه بردم تا آنجا هلاک شوم نه اینجا ازترس گودالها. درمواقع دیگر شاید به خود جرات میدادم که با سقوط به درون یکی از این گودالها به بدبختی خود پایان دهم اما اکنون جرات این کار را ندارم. درضمن نمی توانستم چیزهایی که درمورد این گودالها خوانده بودم را فراموش کنم. چرا که می گویندانقراض ناگهانی زندگی درمقابل نحوه وحشتناک رفتار این گودالها چیزی به حساب نمی آمد. ناراحتی روحی مرا چند ساعتی بیدار نگاه داشت اما درنهایت دوباره به خواب عمیقی فرورفتم. وقتی بیدارشدم درکنارم دوباره همان نان وکوزه آب را دیدم. تشنگی تمام جانم را آتش می زد به همین دلیل دریک جرعه تمام اب را سرکشیدم. به نظر می رسید به من مواد داده اند، زیرا کمتر می شد زمانیکه مست نبودم اینقدر آب بنوشم. خواب عمیقی به سراغم آمد- خوابی شبیه مرگ. نمی دانم که این خواب چقدر طول کشید اما زمانیکه دوباره به هوش آمدم اشیاء دوروبرم دیده می شدند. با نوردرخشنده ای توانستم که ابعاد وحدود زندان را ببینم. درمورد ابعاد آن کاملا اشتباه می کردم. کل مساحت دیوارها از بیست وپنج یارد تجاوز نمی کرد. برای چند لحظه از اینکه این اشتباه را کرده بودم احساس سرخوردگی کردم. ابعاد این سیاه چال درآن شرایط حاد چه اهمیتی می توانست داشته باشد؟ اما نمیدانم چرا دلم می خواست به چیزهای کم اهمیت توجه کنم ومشغول شمردن خطاهایی که انجام دادم شدم. با لاخره فهمیدم که اشتباهم کجا بوده است. درتلاش اول تا آنجاییکه افتادم پنجاه ودو قدم شمردم، پس باید دریک یا دوقدمی تکه پارچه می بودم. درواقع من مساحت غار را حساب کرده بودم. پس از آن خوابیدم وهنگامی که بیدار شدم حتما روی پاهایم ایستاده بودم، پس مساحت را دوبرابر آنچه که هست محاسبه کردم. حواس پرتی مانع این شد که بفهم حرکتم را از سمت چپ دیوارشروع کردم ودرسمت راست آن به پایان رساندم. درمورد شکل آن مکان بسته هم اشتباه کرده بودم. چون زوایای زیادی را لمس کرده بودم، درنتیجه فکرکردم که شکل ناصافی دارد. می توان گفت که اثر تاریکی کامل زمانیکه کسی از یک خواب سنگین بیدار می شود، نیرومندی است. این زوایا درواقع تورفتگی ها درفواصلی نامنظم بوده اند. شکل کلی زندان مربع شکل است. اشیا یی که من سنگ بنا تصور کرده بودم درواقع ورقه های آهن بوده اند که محل اتصال آنها تورفتگیها را شکل داده بود. سطح این صفحه های فلزی به طرز نامناسبی اندوده شده بود. قیافه های تهدید آمیز دوستانه به صورت استکلتهایی و تصاویر ترسناک دیگری برروی نقش بسته بود. فرم این تصاویر واضح بود اما رنگ آنها کم رنگ به نظر می رسید، گویی رطوبت دیده اند. بعد از آن چشمم به کف زمین افتاد که از سنگ بود. دروسط آن هم همان چاله ای که ازآن ترسیده بودم دهن باز کرده بود، اما آن چاله تنها چیز درآنجا بود. ازآنجاییکه بعد ازآن خواب سنگین حال خوب نبود تمام این اشیاء را به سختی می توانستم ببینم. حالا روی یک تخته چوبی به پشت خوابیده بودم و به آن با نواری که شبیه به افسار اسب بود بسته شده بود. نواربه صورت حلقه ای برران وپایم بسته شده بود وتنها سرو دست چپم را آزاد گذاشته شده بود، طوری که تنها میتوانستم به سختی وبا دراز کردن دست ظرف غذایی که درکنار گذاشته شده بود بگیرم. با کمال تاسف کوزه آب برداشته شده بود. به این دلیل می گویم تاسف، چون ازشدت تشنگی داشتم می مردم. به نظرم برداشتن ظرف آب کار آزاردهندگان بوده است چرا که درظرف غذا تکه گوشتی ادویه دار بود. به سقف زندان نگاه کردم. حدود سی تا چهل فوت ارتفاع داشت ومانند دیوار ساخته شده بود. روی یکی از پانلهای سقف شکلی توجهم را جلب کرد. به نظر تصویری از زمان بود چرا درنگاه اول به نظرم تصویر یک آونگ ساعت قدیمی بود. چیزی درآن مرا واداشت که بیشتر به آن توجه کنم. وقتی خوب به آن خیره شدم متحیرانه گمان کردم که درحال حرکت کردن است. کمی بعد گمانم به یقین تبدیل شد چرا که حرکتی کوتاه وآرام داشت. برای چند دقیقه متعجبانه تر از قبل به آن نگاه کردم. بعد از اینکه از نگاه کردن به آن خسته شدم به دور وبر سلول نگاهی کردم. صدای کوچکی توجهم را جلب کرد. وقتی خوب دقیق شدم، دیدم چندین موش بزرگ درکف سلول رفت وآمد می کنند. آنها از چاهی که درسمت راستم بود آمده بودند. همانطور که به آنها خیره شدم دیدم که تعدادشان زیاد شد واز آنجاییکه بوی گوشت به مشامشان رسیده بود به صورت گروهی به طرف آن هجوم آوردند. حدود نیم تا یک ساعت بعد از اولین باری که به سقف نگاه کرده بودم، وقتی دوباره به سقف نگاه کردم متوجه شدم که برد حرکت آونگ به حدود یک یارد رسیده است. طبیعتا سرعت حرکت آن هم زیاد شده بود. حال دیدم-با ترسی که دردلم انداخت- که لبه پایین آن ازجنس استیل به صورت هلالی ساخته شده بود که حدود یک فوت طول داشت وبه مانند یک تیغ تیز بود ودوطرف باریک آن به یک میله عظیم از جنس برنجی برخورد می کرد وصدای خش خش تولید می کرد. دیگر درمورد حکمی که راهبان باهوش برای تعیین کرده بودم شکی نداشتم. ماموران بازجویی اهمیت گودال را فهمیده بودند. گودالی که وحشتناک بودنش برای متمردی شجاع برای من تعیین شده بود. گودالی به مانند جهنم که به گفته همه نهایت مجازاتهادرآن صورت می گیرد. من از افتادن دراین گودال دوری کرده بودم ومی دانستم که گیرافتادن دراین دام جزیی از عجایت این مرگهای سیاه چالی است. از آنجاییکه من از افتادن درگودال امتناع کرده بودم، یک آزار ملایمتری درانتظارم بود. ملایمتر! اُه، من به گور خودم به خندم همچین واژه ای را به کار ببرم. چه چیزی مرا وامی دارد که از ساعتهای طولانی ترس صحبت کنم، ترسی که از مرگ هم بدتر است. ساعتهایی که من لرزیدن آن فلز را می شماردم.- دقیقه به دقیقه واینچ به اینچ. گویی این چند ساعت، چند سال گذشته است و آن کماکان گویی به سمت پایین می آید. بوی فلز تیز به مشامم می خورد. من دعا می کردم که کاش دربهشت بودم چرا که درآنجا زمان سریعتر می گذرد. دیوانه شده بودم، سعی می کردم که به بالا بپرم وخود را به لبه تیز آن برسانم. سپس آرام شدم مثل بچه ای که به اسباب بازیهای مسخره خود آرام می شود. دوباره لحظه ی اوج بی حسی دیگری روی داد. اما فقط زمان کوتاهی بود که می خواستم به زندگی بازگردانده شوم ودرآن زمان دیگر آونگ حرکت نزولی نداشت. شاید هم زمان زیادی بود چرا که می دانم آنها بدکارانی بودند که غش کردن مرا ثبت می کردند و از لرزیدن آن فلز لذت می بردند. خیلی احساس خستگی می کردم به حدی که گویی بی جان شده بودم. دراین سخت جان کندن انسان طبیعتا به شدت به غذا احتیاج دارد. دستهایم را تا آنجا که ممکن بود دراز کردم تا باقیمانده غذاهای موشها را بردارم. وقتی یک تکه ازآن را درمیان لبهایم گذاشتم احساس لذت بی نظیری به من دست داد- احساس امید. اما من با امید چه سرو کاری می توانستم داشته باشم. فکرم نصفه نیمه کار میکرد. انسان بسیاری مواقع چنین حالتی دارد. احساس کردم این حس از آن لذت وامید ناشی می شود، اما گویی درشکل گیری آن وقفه ایجاد می شد. با نا امیدی سعی کردم تکمیلش کنم. زجر زیاد قدرت عادی تفکر مرا ازبین برده بود. خرفت شده بودم- درست به مانند یک دیوانه. پاندول با زاويه ي نود درجه نسبت به من مي لرزيد. قسمت هلالي آن دقيقا برروي قلب من قرار مي گرفت. آن سرژلباس من را مي ساييد. اين كاررا هي تكرار مي كرد. بدون درنظر گرفتن دامنه وسيع حركت آن وصداي وحشتناك توليد شده توسط آن كه مي توانست اين ديوارهاي آهني را ببرد، ساييده شدن لباس من كماكان ادامه داشت. روي اين موضوع من مدتي تامل كردم. من برروي آن با سماجت مدتي تامل كردم ، گويي كه با اين تامل مي توانستم بالاي اين تكه آهن را بدست آورم. سعي كردم به صدايي كه هلال آونگ توليد مي كند دقت كنم. برحس دلخراشي كه ساييده شدن برروي لباس توليد مي كند. پايين- همچنان به سمت پايين مي خزيد. از محاسبه حركت پاييني وجانبي آن احساس لذت مي كردم. چپ وراست ، دورونزديك با صداي دلخراشي به مانند صداي يك روح نفرين شده ودرقلب من به اندازه سرعت يك ببرخشمگين. مي خنديدم ومي غريدم به اين كه كدام يك ازاين خيالات من درست از آب درمي آيد. پايين وهمچنان به سمت پايين مي امد ودرفاصله سه اينچي شكم من مي لرزيد. سعي كردم دست چپم را آزاد كنم. چون فقط از كف دست تا آرنجم آزاد بود. غذا را ازظرف كناري به سختي مي توانستم به دهانم بگذارم .حال آيا مي توانستم بند بالاي آرنجم را آزاد كنم تا شايد بتوانم پاندول را بگيرم. پايين وهمچنان بدون وقفه ودرنگ به سمت پايين مي امد. با هرلرزيدن ان نفس درسينه ام حبس مي شد. با هربار بالا وپايين رفتن آن خودرا پايين مي كشيدم. چشمهايم هرحركت بالا وپايين آن را با نا اميدي وآرزومندي را دنبال مي كرد. درهربار پايين رفتن ان چشمهايم بسته مي شد. با اين كه مرگ نوعي رهايي محسوب مي شد، اما نمي شود ازآن صحبت كرد. ازفكر اينكه سقوط آرام اين ماشين خواهد اين لبه برنده ودرخشان تيز پاندول را برشكم من فرونشاند تمام اعضايم مي لرزيد. اين اميد بود كه باعث مي شد اعصاب من بلرزد وبدنم خود را به سمت پايين بكشاند. اميد، اميد بود كه به جنگ اين الت مي رفت و درگوش مرگ نجوا مي كرد ودرسياهچال بازجويي سرزنش مي كرد. متوجه شدم كه ده تا دوازده لرزش ديگر آهن را دقيقا با بدن من تماس مي داد. ازاين مشاهده روح دردناك وآرام نا اميدي برتمام وجودم سايه مي افكند-براي اولين بار دراين چند ساعت يا شايد هم چند روز. حالا متوجه شدم كه بندهايي كه مرا بسته بودند يكپارچه بودند وبا هيچ سيم جدايي بسته نشده بودم. اولين تماس قسمت هلالي وبرنده پاندول بند را مي بريد، باز مي كرد وخودم مي توانستم دست چپم را آزاد كنم.اما چه ترسناك است نزديك شدن اين آهن. واين درگيري به ظاهرآرام چقدرمرگباراست. آيا ممكن است كه عاشقان شكنجه اين احتمال را پيش بيني نكرده باشند! براي اينكه دريابم ترسو هستم يا نه سرم را بالا آوردم تا به وضوح بتوانم سينه ام را ببينم. بند تمام بدن وپاهايم را درتمام جهات بسته بود، و مرا ازمسير هلال ويرانگر حفظ مي كرد.