User talk:Persianjudo

Persianjudo, Dojo online for all Iranian Judo outside on Iran.

Persianjudo Club was founded in 2005 as a center of excellence for the Iranian judoka through judo international exchange.

Club founder, Mehdi Asghari lived in The Netherlands for 12 years between 1992 and 2004 during which time he developed a strong friendship with Mr Kris De Korte (9th Dan), the Head Coach of Sport School DeKorte. Mehdi had a dream of having their own online dojo club and from this grew the idea of developing a online Iranian judo center outside of Iran for all Iranian champ’s and coach’s in Perth.

2005 Mehdi established the center in Los Angeles with Mr. Akbar Fakourfar (vice president of Nanka).

2007 Mr. Behroz Sarshar former president of Iranian judo federation join as a president of persianjudo club.

کلوپ پرشین جودو صرفا فعالیت ورزشی فرهنگی اجتماعی بمنظور ترقی و مشارکت و استفاده از تجارب و توانمدیهای قهرمانان و پیشکسوتان و داوران و مربیان و سایر دست اندرکاران جودو را دارد. و به هیچ عنوان فعالیت سیاسی را نمیذیرد و از هر گونه مصاحبه و اشاعه اخبار ضد و نقیض ورزشی سیاسی بنفع و یا بر علیه شخص حقیقی و یا حقوقی پرهیز میکند. این کلوپ به هیچ گروه سیاسی و یا خبرگزرای وابسته نیست و مستقل عمل میکند. موضوعهای ارسالی به این کلوپ کلا محرمانه تلقی و بهیچ عنوان به شخص ثالث ارائه نخواهد شد و این کلوپ خود را در حفظ آن موظف میداند

جودو چیست و از کجا آمد . تاریخچه جودو
جودوی کودوکان از شیوه های مبارزه در دوره فئودالی در ژاپن برای ما به یادگار مانده است و در سال 1882 میلادی توسط دکتر جیگارو کانو بینانگذاری شد. در واقع جودو مدل ارتقا یافته ورزش رزمی و باستانی جوجیتشو میباشد. دکتر کانو(رئیس دانشگاه توکیو) فرمهای باستانی را مورد مطالعه قرار داد و با یکپارچه سازی بهترین تکنیکهای آنها، ورزش جودو را ابداع کرد.

جودو در سال 1964 در بازیهای المپیک پذیرفته شد و هم اکنون میلیونها نفر در سراسر جهان به تمرین این ورزش می پردازند. داشتن تناسب اندام، افزایش اعتماد به نفس، شرکت در مسابقات رسمی و ... از دلایل اصلی پرداختن مردم به جودو می باشند. اما بیشتر مردم فقط بخاطر مفرح بودن جودو آنرا انتخاب می کنند.

...

هنر رزمی جودو که بر خاسته از ژاپن است جزء هنر های رزمی مثل کاراته ، تکواندو و کونگ فو می باشد با این وجود بسیار متفاوت از سایر هنرهای رزمی می باشد چرا که در آن مشت زدن و لگد زدن ممنوع است.

جودو هنری رزمی است که اساسا گلاویز شدن در آن زیاد بوده و هدف آن زمین زدن ، گیر انداختن ، مهار کردن و حتی از کار انداختن بازوان حریف می باشد به گونه ای که منتهی به تسلیم شدن وی شود. تاکید اصلی جودو روی توانایی به کار بردن نیروی حریف می باشد به گونه ای که منتهی به تسلیم شدن وی شود. جودو تنها یک مبارزه فیزیکی نمی باشد بلکه یک مبارزه فکری نیز هست بدین گونه که یک جودو کار موفق باید قادر باشد حرکات حریف را از قبل پیش بینی کرده و با عکس العمل خود پاسخ مناسبی به آن بدهد.

بسیاری از افراد جودو را از سنین خردسالی و در سنین 5 یا 6 سالگی شروع می کنند و برخی این هنر را تا سنین بالا و در حدود سنین 60 یا 70 سالگی ادامه می دهند. جودو باعث بهبود سطح آمادگی عمومی بدن همراه با افزایش قدرت بدنی می شود. در برخی افراد جودو باعث به وجود آمدن حس اعتماد به نفس ، نظمی درونی و خویشتن داری می شود که همگی آنها مهارت های لازم در زندگی می باشند. پدر و مادر ها اغلب این ورزش را دوست دارند چرا که این ورزش به کودکان آنها انضباط و احترام می آموزد. این ورزش علاوه بر اینکه باعث حفظ آمادگی و آراستگی هنر آموزش می شود مهارت های دفاع انفرادی خارق العاده ای را نیز به همراه دارد. مسابقات جودو برای کسانیکه مایل به مبارزه هستند هر هفته در سطح محلی ، منطقه ای ، کشوری و بین المللی برگزار می شود. جودو ، ورزشی است که تغییرات در آن وجود ندارد یعنی اینکه تمرینات و مبارزه به این ورزش در همه نقاط دنیا به یک طریق صورت می گیرد. جودو اولین هنر رزمی بود که به دلیل شهرت جهانی آن برای اولین بار در المپیک توکیو در سال 1964 وارد بازی های المپیک شد. در حال حاضر در حدود 175 کشور در این رقابت ورزشی حضور دارند و این امر باعث شده تا این ورزش در بازیهای المپیک تبدیل به دومین ورزش جنجال بر انگیز شود.

تاریخچه جودو منشا جودو از هنر رزمی جوجیتسو می باشد. لغت جوجیتسو در قرن 16 میلادی در ژاپن به وجود آمد. این کلمه به همه هنرهای رزمی که با دست خالی انجام می گرفت اطلاق می شد. جودو قبل از آنکه در المپیک سال 1964 به عنوان یک رشته ورزشی پذیرفته شود سیستمی از دفاع شخصی بود که توسط جیگوروکانو بنیانگذاری شده بود. جودو ریشه در هنرهای رزمی سامورایی دارد که با دست خالی مبارزه می کردند و بر اساس دست به یقه شدن می باشد. در ژاپن اسم های زیادی برای هنرهای رزمی که بدون وسیله و با دست خالی انجام می گیرد وجود دارد. از میان آنها می توان به توریتی ، واتسو ، یاوارا ، گوگوسوگو ، تایوتسو و کمپو اشاره کرد. در سال 1882 استاد جوانی به نام جیگوروکانو باشگاهی را برای آموزش هنر رزمی خود به وجود آورد. وی نام این باشگاه ( یا مدرسه ) را باشگاه کودوکان و نام هنر رزمی خود را جودو نامید. همانگونه که جوجیتسو به معنای هنر ملایمت است جودو نیز به معنای روش ملایمت می باشد. آقای کانو می خواست با انتخاب این کلمه نه تنها به شاگردانش هنرهای رزمی عالی را نیز بیاموزد. هدف ورزش جودو پرتاب کردن ، گیر انداختن ، خفه کردن و قفل مفصل حریف به منظور تسلیم کردن وی می باشد. در این ورزش ضربه مشت و لگد وجود ندارد و همین باعث تمایز این ورزش با بسیاری دیگر از هنرهای رزمی شده است. حتی زمانی که فرد جودو را به عنوان دفاع شخصی فرا می گیرد چگونگی دفع مشت ها ، لگد ها و سلاح ها را با پرتاب کردن ، خفه کردن و قفل های مفاصل می آموزد. این ورزش اگر به درستی تعلیم داده شود یکی از بهترین روش های دفاع شخصی می باشد. بزرگترین ارزش جودو در تاکید آن روی ملایمت و اعتدال به عنوان یک روش است. جودو به شخص می آموزد که از درگیری پرهیز کند و به دنبال معتدل ترین راه حل برای همه درگیری ها باشد.

مزایای جودو اولین مزیت جودو ایجاد آمادگی جسمانی فوق العاده در فرد است. از این طریق فرد می تواند هم انعطاف پذیری و هم قدرت بدنی خود را بالا ببرد. تمرین فنون مربوط به جودو باعث می شود بدن قوی تر شده و مقاومت دستگاه های قلبی _ عروقی بیشتر گردد. هنر آموزان جودو می توانند قدرت تمرکز خود را بالا برده و دارای حافظه قوی شوند. این قابلیت ها نه تنها در تمرین جودو تاثیر دارند بلکه در تحصیل و در شغل افراد نیز تاثیر مثبت دارند. هنر آموزان از طریق تعلیم ذهنی جودو یاد می گیرند چگونه در زیر فشار های زندگی آرامش خود را حفظ کنند. این توانایی در همه چیز از رانندگی گرفته تا امتحان و از کسب درآمد گرفته تا ارتقاء سطح زندگی و غیره تاثیر مثبت دارند.

سیستم رده بندی کمربند ها استاد کانو (بنیانگذار جودو) برای مدرنیزه کردن باشگاه خود سیستم رده بندی کمربند ها را به وجود آورد. وی این درجه ها را به دو سطح تقسیم کرد : سطح کیو و سطح دان. کیو معمولا به معنای کلاس است و اشاره به آموزش مقدماتی یا تدارکاتی دارد. افرادی که در سطح کیو هستند به مودانشا معروف هستند یعنی "افراد بدون درجه". دان به معنای درجه یا رتبه است و درجه های آموزش را نسبت به آن می سنجند. استاد کانو با توجه به وجود 12 پایه در باشگاه ها 12 درجه را برای کمربند ها به وجود آورد. وی هرگز بالاتر از دان 10 را به کسی اعطاء نکرد. از این رو درجه دهم بالاترین درجه ای است که در جودو اعطاء می شود. افرادی که در سطح دان هستند به یودانشا معروف هستند یعنی "افراد دادای درجه". زمانی که جودو برای اولین بار به ایالات متحده آمد و شهرت جهانی یافت گرفتن کمربند مشکی تبدیل به یک هدف آرمانی شد. و این بدان علت بود که برای بسیاری کمربند مشکی به معنای استاد مطلق در مبارزه بود. بسیاری بر این باور بودند که کسی دارای کمربند مشکی است شکست ناپذیر است. هر چند ژاپنی ها این گونه فکر نمی کردند. کمربند مشکی نمادی از دانش یادگیری و همانند دیپلم است. واژه شودان که اولین درجه کمربند مشکی است به معنای "فرد مبتدی" می باشد. از این رو فردی که کمربند مشکی را گرفته در حقیقت به اندازه کافی تعلیم دیده است تا به عنوان هنر جوی جدی و مصمم محسوب شود. هدف از آموزش در هنر رزمی جودو تعلیم و توسعه مقررات جهت شرکت در تمرینات روزانه جودو است. کمربند مشکی نمادی از سخت کوشی و انظباط است. شخصی که دارای کمربند مشکی است باید همانند یک جودو کار واقعی رفتار کند یعنی دارای شخصیتی معتدل بوده و با دیگران در صلح و صفا زندگی کند. کمربند مشکی همچنین سنبلی از رشد کامل فرد از طریق جودو می باشد.

وسایل مورد نیاز در جودو ضروری ترین وسیله برای آموزش جودو تشک جودو می باشد. تشک جودو باید به اندازه کافی ضخیم باشد تا در موقع پرت شدن حریف صدمه ای به وی نرسد. همه فنون جودو را می توان روی تشک انجام داد توجه داشته باشید که هرگز با کفش روی تشک جودو نروید زیرا ممکن است نوک کفش شما بلوک های کوچک تشک را از جا بکند و یا چیزهای دیگر از کف کفش شما به تشک بچسبد در نتیجه پا یا بدن افرادی که روی تشک تمرین می کنند را مجروح سازد. وسیله دیگری که برای آموزش جودو لازم است جودوگی یا همان لباس جودو است. انواع مختلفی از این لباس ها مورد استفاده قرار می گیرند لباس جودو باید به اندازه کافی ضخیم باشد تا در موقع کشیده شدن پاره نشود. نام ژاکت جودو اوواگی و نام شلوار جودو زوبون است. جودو کار باید طرف چپ لباس را روی طرف راست آن گذاشته و با کمربند ( ابی ) آن ار محکم کند همان گونه که قبلا گفته شد رنگ کمربند نشان دهنده رتبه جودو کار است. کمربند باید محکم باشد و به آسانی پاره نشود. همچنین یک ترازوی ماشینی (یا یک باسکول ) در باشگاه جودو مدرن لازم است. هر چند در برابر یک حریف ماهر مهارت بالا ضروری است ولی قدرت بدنی بالا و توسعه یافته حرف اول را در برد و باخت می زند

.در اواخر دهه 1330 دو نفر افسر پلیس به نام بهروز سرشار و انوشیروان شهیدی (مرحوم) جهت بازدید به

آكادمی پلیس سوئد اعزام شدند و درآنجا با تمرینات جودو كه توسط دانشجویان انجام می شد آشنا شدند.

پس از مراجعت آقای سرشار با مراجعه به بخش فرهنگی سفارت ژاپن در تهران با این ورزش بیشتر آشنا گردید و از این محل متوجه شد كه دو نفر ژاپنی جهت شناسانیدن جودو به كشورهای مختلف به مصر و كشورهای همسایه از طریق كودوكان جودو ژاپن اعزام خواهند شد با تمهیداتی موافقت آقای فریدون صادقی مسئول تربیت بدنی شهربانی را اخذ و با پشتیبانی ایشان ترتیب دعوت دو هفته‌ای این دو مربی ژاپنی را داد و بالاخره در سال 1345 آقایان ایكیدا و ناكامورا به ایران آمده و درسالن ورزش دانشگاه پلیس با انجام نمایشاتی جودو را برای افسران دانشگاه كه ورزشكار بودند و تنی چند از پرسنل سایر نیروها معرفی كردند.

در این كلاس علاوه برآقایان سرشار ، شهیدی ، سعادتمند ،مدنی و تنی چند از پرسنل تربیت بدنی نیز حضور داشتند.

پس از مراجعت این دو نفر باز هم با پیگیری آقای سرشار مربی دیگری از ژاپن به نام اینوئه به مدت 6 ماه به ایران آمد و در تداوم كلاس قبلی كلاس دیگری را تشكیل كه در این كلاس آقایان سرشار و شهیدی فنون تا حد كمربند مشكی را فرا گرفتند پس از مراجعت نامبرده باموافقت شهربانی آقایان سروان سرشار و ستوان سعادتمند جهت طی دوره ویژه به كودوكان ژاپن در سال 1347 اعزام و هر دو نفر در مراجعت موفق به اخذ كمربند مشكی دان یك شدند.

در سال 1348 گروه دوم از شهربانی شامل آقایان سرشار ، صنعتكاران و مهدیزان جهت طی دوره جودو به كودوكان اعزام كه در مراجعت از طریق تربیت بدنی نیروهای مسلح موظف به تشكیل انجمن كشور( نیروها) گردید و سپس نسبت به تشكیل اولین كلاس تربیت مربی جودو نیروهای مسلح در سال 50-1349 نمود كه در این كلاس تعداد 60 نفر از پرسنل ورزشكار و نیروهای مسلح شركت و كلاس تحت مربیگری آقایان سرشار ، صنعتكاران و هنری بطور فشرده تشكیل و در خاتمه تعداد 30 نفر موفق به اخذ درجه مربیگری جودو گردیدند ، كه ‌آقایان فكرت. كیهان و علمی جز، این عده بودند.

قبلا سه كلاس در بخش های خصوصی جهت آموزش افراد غیر نظامی تشكیل شده بود كه عبارت بودند از كلاس‌آقای سعادتمند، در بولینگ عبدو، كلاس‌مدنی در باشگاه شهداد و كلاس اقلیت‌های ارامنه در زیرزمین روزنامه آلیكه توسط آقایان روبن عاشقی و روبرت بامبان سپس آقایان كیهان در باشگاه كارگران و آقای علمی درباشگاه ایران ما وآقای فكرت در باشگاه ناشنوایان مشغول آموزش جودو شدند كه بخش‌های خصوصی در این باشگاههای آموزش دیدند. در سال 1351 اولین مسابقات جودو رسمی بین دانشجویان دانشگاهها برگزار گردید كه تیم دانشكده افسری شهربانی با مربیگری آقایان سعادتمند وفكرت به مقام قهرمانی رسید.

درسال 1352 مربی بسیار خوبی از پلیس ژاپن بنام آقای هاتاناگا به ایران آمد كه زحمت زیادی برای جودو ایران و پلیس متقبل شد و اكثر جودوكاران آن زمان از كلاس وی تلمذ نمودند در همین سال یكی ازاساتید ژاپن به نام ماتسوشی‌تا به ایران آمد و اولین كلاس داوری را برای مربیان تشكیل و متعاقب او آقای آندرسن لین از چین‌تایپه در این زمینه به داوران ایرانی آموزش‌های داوری ارائه نمود در اواخر سال 1353 تیم جودو نیروهای مسلح به شوروی اعزام و دریك دیداری دوستانه در آن كشور شركت نمودند. پس از مراجعت آقای هاتانا كا با پیگیری تربیت بدنی شهربانی و آقای سرشار آقای نودا به ایران و كلاس آموزش خود را در سالن جودو دانشگاه پلیس برگزار نمود و از كلاس هاتاناكا و نودا مربیان خوبی همچون مرتضوی در خوزستان ، عیسائی. گیلان ، كیائی فر. مازندران ، اسدی. خراسان شجاعی. چهارمحال، گهرخانی آذربایجان ، رحیمیان. اصفهان ، شهبازی. فارس، كیهان ، رشیدی، كشوریان. تهران و… …. تحویل جامعه جودو ایران شدند.

در سال 1354 تیم جودو نیروهای مسلح در مسابقات جودوسیزم در ایتالیا شركت نمود و بالاخره با همت و پشتكار آقای بهروز سرشار و یاران وی چون فكرت ، فرتاش‌مهر ، كیهان، علمی ، صنعتكاران ، هنری، و ….. در 11 دیماه 1354 فدراسیون جودو ایران رسمیت یافت و آقای بهروز سرشار رئیس و‌آقای فكرت بعنوان دبیر فدراسیون اعلام شدند سپس با دعوت از استاد دیگری به نام هی می‌تسو آموزش جودوكاران تداوم یافت و در سال 1355 اولین مسابقه باشگاههای كشور برگزارو تیم ژاندرمری برنده كاپ اهدایی سفارت ژاپن گردید در سال 1357 تیم جودو نیروهای مسلح عازم استراسبورگ فرانسه به سرپرستی آقای سرشار و مربیگری آقای فكرت گردید همراه تیم‌ محمد لواسانی بوددر این مسابقات سیف‌اله جواهری 95+ كیلوگرم موفق به اخذ مدال طلای این مسابقات گردید.

در پاییز همان سال تیم ملی جودو به مسابقات جودو مصراعزام وپس از چند دیدار دوستانه با موفقیت به كشور بازگشت پس از انقلاب ، آقای فكرت سرپرست فدراسیون ورزشهای‌ رزمی كه از سال 1356 سه رشته جودو ، كاراته و تكواندو در آن ادغام شده بودند گردید و در اولین اقدام خود این سه رشته را از هم منفك و فدراسیون جودو بطور مستقل مشغول گردید توضیح اینكه بلافاصله پس از انقلاب تیم ملی جودو به سرپرستی آقای سرشار به مسابقات جهانی فرانسه اعزام كه هرچند مقامی كسب ننمود ولی شركت در اولین مسابقات جودو قهرمانی جهان تجربیات ارزند‌ه‌ای برای جودوكاران و همراهان آقایان فكرت، مدنی ، كیهان به همراه داشت .پس از آقای فكرت آقای حاج محمد مهرآئین به سمت ریاست فدراسیون جودو و سرپرستی فدراسیون‌‌های كاراته ، تكواندو منصوب و با شروع جنگ تحمیلی تقریبا برنامه‌های فدراسیون علیرغم تلاش ایشان تحت تاثیرمشكلات ناشی از جنگ بود با این همه با تلاش آقای دهناد‌ که به کودوکان ژاپن جهت دوره رفته بود فدراسیون‌جودوموفق به تشكیل كلاس مربیگری آقای ای‌اورا استاد ژاپنی در سالن‌بادی فدراسیون گردید.آقای مهر‌آیین طی دو دوره ریاست فدراسیون را عهده داربود سپس دوره سرپرستی آقایان توحیدی و كریمی به این فدراسیون بود كه حدودا 6ماه طول كشید وبعد از آن آقای كاظم یزدانی به سمت ریاست فدراسیون جودو منصوب (1364) ضمنا سال قبل از آن تیم ملی جودو در مسابقات جودوی قهرمانی آسیا در كویت شركت كه تیم ایران در86 –كیلومهران ویسه و در وزن آزاد رمضانعالی خانبابائی موفق به كسب مدال برنز شد در سال 1365 مسابقات جودو قهرمانی كشور در سالن 7 تیر برگزار و تیم‌های تهران، لرستان و كرمانشاه به ترتیب اول تا سوم شدند.

در سال 1986 تیم ملی جودو عازم مسابقات آسیایی سئول شد كه اردوی تداركاتی خود را در ژاپن با حضور. جهانگیری.خدادادی.گورخانه چی. داداش زاده .گنجی.دهناد.سیل پور. برگزاركرده بود و حاصل آن یك برنز در منهای 60 كیلوگرم توسط مرتضی خدادادی بود سپس مسابقات داخلی نوجوانان ، لیگ و كشوری برگزار شد.

در سال 1367 مسابقات آسیایی در كشور سوریه برگزار و تیم ایران مركب از 60- حسن احدپور 65- ، علیرضا امینی 71- ، علیر ضا طلوعی 78- ، مصطفی فلاحیان 86- ، سعید حاج‌یوسف‌زاده 95- سعداله برزگر و 95+ رمضانعلی خانبابائی در این مسابقات حضور داشتند در سال 1369 مسابقات آسیایی پكن برگزار و تیم ملی جودو ایران پس از اردوی 45 روزه در این مسابقات شركت كه اعضا تیم عبارت بودند به ترتیب اوزان احدپورـ حاج اوغلی ـ محمدرضا طلوعی ـ حاج یوسف زاده ـ عزیز‌الهی ـ یعقوب پورعلی و فلاحی بودند.

در این سال مسابقات پلیس‌های جهان نیز برگزار گردید و تیم پلیس ایران به مقام سومی با سه برنز دست یافت.

در سال 1992 تیم ملی نیروهای مسلح در سئول كره. مسابقات جهانی ارتشها شركت نمود كه كیوان دهناد موفق به كسب اولین درجه داوری بین المللی از فدراسیون جهانی جودو شد.

در سال 1370 اولین دوره مسابقات بین المللی فجر برگزار و در همان سال مسابقات جودوی قهرمانی آسیا در اوزاكای ژاپن برگزار و مجید زارعیان و دهقان موفق به اخذ نقره آسیایی شدند و در مسابقات بعدی كه در 1371 در ماكائو برگزار شد تیم ایران توسط خسرودلیر و محمود میران مدال برنز آسیا را دریافت نمودند و سپس مسابقات آسیایی هیروشیما و ادوار دیگر فجر و آسیایی هندوستان برگزار گردید كه نتایج آن در آرشیو فدراسیون ضبط است و بالاخره دوران معاصر جودوی ایران از سال 1375 با ریاست آقای محمددرخشان شروع گردید و از اهم مسائل این دوره موفقیت ایشان در كسب عنوان ریاست آموزش كنفدراسیون آسیا و كسب دو مورد قهرمانی جهان ودو مدال برنز جهانی توسط آرش میراسماعیلی ویک برنز جهانی سید محمود میران كه افتخار ملی ما میباشد.

اسامي رؤساي فدراسيون به ترتيب:

1- 1356-1354 بهروز سرشار

2- 1357-1356 (زير نظر ورزشهاي رزمي ) شهريار شفيق

3- 1359-1358 بهروز سرشار

4- 1364-1359 محمد مهر آيين

5- 1368-1364 كاظم يزداني

6- 1375-1368 محمد مهر آيين

۱۳۸۷-۱۳۷۵-۷محمد درخشان

۱۳۸۷-۱۳۸۷عبدالجليل رضوي

۱۳۸۸-۱۳۸۷-۸ علیرضاامینی