User talk:Piyer19

test

awards
ULITBANGON

Matanda na din ako. Sitenta y otso na ako sa aking kompleanyo sa darating na mayo. Sapat na marahil ang aking panahon inilagi sa daigdig upang masabi ko na may mga bagay tayong di inaasahan ngunit alam nating magaganap.

Ngunit sa mahigit singkuwenta taon ko nang magsusuob o magtatawas sa bayang ito-- bihira la

"Inang Agda, ipinapasundo po kayo ni Lola?" ani Vincent.

Bakit daw?

Ay hindi ko po alam. Mangyari ay masama na naman yata ang pakiramdam.

Siya, yao na at ako ay paroroon na.

Si Vincent at ang lola niyang si Patring. Magpapasuob na naman yata ang matanda.

Si Patring ay di na iba sa akin. Lumaki kami ng sabay sa baryong di na yata kukubabawan ng pagbabago. ang mga

Hanggang ngayon ay iniisip ko pa din si Vincent at kung ano'ng hiwaga mayroon ang batang ito-- namatay ang kanyang ina nuong siya ay isilang. Isang mabigat na dahilan para sabihin kong maari-- maaring siya na ang pumalit sa akin.

Ako ang nagpaanak kay Aurora. Nuong bago-bago pa lamang siya nagbubuntis ay sinabi na niyang papangalanan niyang Vincent ang kanyang anak-- hango sa pangalan ng ama nito na naglahong parang bula matapos malamang siya ay nabuntis.

Ngunit kahit nagkaganoon si Aurora ay di nito pinangahasan na ipahilot o ipalaglag ang kanyang dinadala.

subalit mas masidhi nga ang nangyari, pumanaw si aurora pagkatapos niyang isilang si vincent pala

Piyer19 (talk) 14:26, 17 April 2008 (UTC)

awards

cool lyrics
Piyer19 (talk) 20:46, 18 December 2009 (UTC)

It's hard to remember how it felt before Now I found the love of my life Passes things get more comfortable Everything is going right

And after all the obstacles It's good to see you now with someone else And it's such a miracle that you and me are still good friends After all that we've been through I know we're cool, I know we're cool

We used to think it was impossible Now you call me by my new last name Memories seem like so long ago Time always kills the pain

Remember Harbor Boulevard The dreaming days where the mess was made Look how all the kids have grown We have changed but we're still the same After all that we've been through I know we're cool, I know we're cool Yeah, I know we're cool

And I'll be happy for you If you can be happy for me Circles and triangles And now we're hangin' out with your new girlfriend So far from where we've been I know we're cool, I know we're cool C-cool, I know we're cool I know we're cool C-cool, yeah, I know we're cool Piyer19 (talk) 20:46, 18 December 2009 (UTC)

helpful materials
OJCC Judges

Honorable David W. Langham Pensacola  05/10/2010

Honorable Nolan S. Winn Pensacola  12/17/2010

Honorable Laura Roesch Panama City  04/30/2013

Honorable John J. Lazzara Tallahassee  03/18/2010

Honorable Marjorie Renee Hill Gainesville  05/11/2013

Honorable Neal P. Pitts Jacksonville  11/01/2013

Honorable Stephen L. Rosen Jacksonville  01/05/2013

Honorable Doris E. Jenkins Tampa  04/30/2011

Honorable Ellen H. Lorenzen Tampa  08/01/2012

Honorable Joseph Murphy Tampa  05/02/2013

Honorable Lauren L. Hafner St. Petersburg  07/25/2010

Honorable Donna S. Remsnyder St. Petersburg  04/18/2013

Honorable Mark H. Hofstad Lakeland  02/15/2012

Honorable Thomas G. Portuallo Daytona Beach  02/01/2012

Honorable W. James Condry Orlando  08/26/2012

Honorable Joseph T. Farrell Orlando  12/08/2012

Honorable Thomas W. Sculco Orlando  03/21/2013

Honorable Robert D. McAliley Port St. Lucie  08/01/2012

Honorable Timothy M. Basquill West Palm Beach  06/01/2011

Honorable Mary A. D'Ambrosio West Palm Beach  02/25/2013

Honorable Shelley H. Punancy West Palm Beach  03/13/2012

Honorable Geraldine B. Hogan Ft. Lauderdale  12/17/2010

Honorable Daniel A. Lewis Ft. Lauderdale  12/11/2012

Honorable Kathryn S. Pecko Ft. Lauderdale  12/27/2009

Honorable Gerardo Castiello Miami  04/05/2013

Honorable Henry H. Harnage Miami  09/29/2010

Honorable Charles M. Hill Miami  08/15/2012

Honorable Alan M.Kuker Miami  02/13/2013

Honorable Sylvia Medina-Shore Miami  03/12/2012

Honorable Paul T. Terlizzese Melbourne  10/22/2011

Honorable Diane B. Beck Sarasota  09/29/2013

Honorable E. Douglas Spangler, Jr. Ft. Myers 12/10/2010

Honorable Kathy A. Sturgis

20:09, 23 March 2010 (UTC) Piyer19 (talk) 20:08, 23 March 2010 (UTC)

answer to iq test
Piyer19 (talk) 02:45, 17 October 2010 (UTC)

1.) bring over the criminal with the cop, then just bring back the cop. 2.) bring over a girl with the cop, return with the cop and the criminal 3.) bring over the mother and other girl, just bring back the mother 4.) bring over both parents, leave the mother, bring back the father. 5.) bring over the cop and the criminal, have the mother bring the boat back 6.) bring over both parents, just bring back the father 7.) bring over the father and a son, bring back the criminal and cop 8.) bring over the other son and the cop, bring back the cop 9.) bring over the cop and criminal

Piyer19 (talk) 02:45, 17 October 2010 (UTC)

test part II

Pebrero 2010. Nawala ang isang editor sa aming hanay—si Alex, nang ilang araw—nagpatuloy ng ilang linggo. Nagkasakit, na nagsimula sa pag-inom ng gamot para sa kanyang “acne attacks.” Nagpa-check up siya sa derma at niresetahan daw ng doxycycline. Pagkatapos ng ilang lingo, naglabas-pasok siya ng ospital—kinakailangan daw bone marrow at chemotherapy—mga salitang sa pelikula o sa mga sikat na tao mo lang maririnig. Hulyo 2010. Tuluyan nang naratay sa kanyang sakit si Alex. Kung ano-ano na ang naging diagnosis ng sakit niya, mayroon sa dugo, mayroon sa bituka at hindi maganda ang prognosis. Kinalaunan, natiyak na AML—leukemia. Bago natapos ang buwan, nag flat line si Alex. June 2006. Lumabas na kami ng training room, natapos na ang training. Nadeploy na kami sa production at mga live files na ang ang ginagawa. Ipinakita na ang tunay na trabaho. Paramihan ng linya sa isang otso-oras na araw. July 2006. Ang quota, pataas ng pataas— 500, 600 hanggang 700 lines. Quality: 85% - 90% - 95%. Transcriptionist na ako. Kailangang kong maabot ang quota or lumampas pa—700 lines. Bilangin ang characters sa Word at i-divide ng 65—yun ang linya sa maghapon. Nobyembre 2006. Tuluyan ko nang naintindihan ang proseso ng workers’ compensation sa California. Pag nabalian sa pagbubuhat, sumakit ang mga kamay sa pagtatype, pag nadapa—idemanda ang employer at insurance agency para makakuha ng benefits. Habang hindi ka gumagaling—may benepisyong maari kang makuha. Samahan mo pa ng psychiatric injury – di makatulog ang injured worker sa kakaisip ng kinalalagyan niya, nangangamba para sa kinabukasan niya, erectile dysfunction, anxiety suicidal ideations—dagdag benepisyo. Dapat siguro magkaroon ng ganito sa Pilipinas, lalo na para sa mga trabahador na mahirap talaga ang trabaho—o nalalagay sa peligro ang katawan, o para sa mga abusadong employer. Pero ang totoo— Marso 2006. Baon ang lakas ng loob, pumunta ako ng Maynila para matutong mabuhay mag-isa. Matapos ang pitong taong pag-aalaga sa lola, pumanaw siya. Pagkababang-luksa, humingi ako ng salapi sa aking ina at tumuloy ako sa balwarte ng aking ama sa Tondo. Wala pang isang linggo, ubos ko na si pera sa paglalakwatsa at pagsusugal—bingo, tong-its, color game, sakla—nag-panic ako. Di na ako bibigyan. Bago matapos ang linggo, bumili ako ng diyaryo at naghanap ng posibleng pasukan. Nakakita ako—legal transcriptionist—malay ko kung ano yun. Four-year course graduate—patay, wala ako nun (di ko natapos undergraduate ko sa katarantaduhan) Listening skills—puwede siguro. Typing skills—kaya yan, marunong naman ako sa computer. Nag-apply ako. Di ako nagsinungaling. Gumawa ako ng cover letter at sinabi ang “handicap” ng application ko at pinadala sa e-mail address nila. Wala pang 20 minutes—tinext ako—invitation para sa isang exam at interview. Wohooo. Abril 2006. Sa unang araw at unang Sabado ng buwang ito, nag-exam ako para posisyon ng legal transcriptionist. IQ test muna—hmmm. Grammar test— hmmm. Pscyh test—hmmm. Typing skills—hmmm. Listening skills—hmmm. Tapos transcribing skills—hmmm. Pagkatapos ng transcribing test, initial interview—ho-humm. Natapos din. Pumunta ako ng alas-otso ng umaga, natapos ko ang exam ng alas-tres ng hapon, kasama ang paghihintay. Ang huling salita, may final interview pa daw at tatawagan pa daw kung pumasa. Patay! Ito yung mga salitang ayaw mong marinig—“we will call you.” Nahihiya kasi kaming sabihin ng harapan na di ka tanggap – toink. Umuwi na ako. Di pa ako nakakalayo sa building—tinext na ako na mag-report ako sa trabaho ng Martes—absuwelto, nakahinga ako ng maluwag. Pebrero 2011. Miniting ang legal transcription group ng OIC—si Steve (pero palihim namin siyang tinatawag na wang-bu, hehehe.) Tungkol daw sa backlogs—mga trabahong inaabot ng tatlong araw sa Pilipinas, di pa naisosoli sa mga abugado sa US. Nagagalit na ang mga kliyente. Malamang, ang selling point ng kumpanya ay 24-hour turn around time at 24-hour assistance, tapos tatlong araw na di pa nata-transcriobe ang report… Napapagalitan na kasi siya at ang mga bisor niya. Nasisira daw ang reputasyon ng kumpanya sa turn-around-time (TAT). Kasalanan ba namin— eh, dinispatsa nila yung mga tao. Nung kaunti na lang kami, tapos dumami na ang trabaho at di na kaya ng naiwang staff—meeting ka diyan. Wala namang ibang salitang iniwan para sa amin kundi —Job security is on the line. Kinakailangan naming humataw sa overtime. Kung hindi namin mahabol ang turn around time, ang banta i-outsource ang trabaho. Napraning ang mga tao—naging restless. Nagtrabaho kami—pero kasabay nun ang paghahanap ng bagong trabaho. Nakasalalay na trabaho. Outsourcing company na mag-outsource din ng trabaho. Marso 2011. Ipinasa na ni Regina ang resignation niya. 30 days. Naloko na. Humingi ako ng leave—susunod na ba ako? Pero wala pa akong nakikitang lilipatan at kung mayroon man—bagong pakikisama na naman. Bahala na. nag-submit ako ng resignation letter. Sa pagitan ng mga buwan at mga linggong wala akong nakatala—paano nga ba naging trabaho to. Ang panadero pagkatapos ng walong oras ay maaring nakagawa na ng isang sakong tinapay, ang kusinera dalawampung putahe na ang naluto, at ang karpintero tapos na marahil ang tatlong lamesita. Sa mundo ng agham, ang formula— W= F x D—work equals force times distance. Eh hindi nga ako umaalis ng work station. So walang distance—minimal pa ang exertion ng force. Sumakit lang ang braso ko katitipa ng keyboard…

May 2006. Idinepende ko na ang buhay/hanapbuhay ko sa linya ng LRT. Pagpasok at pag-uwi, sakay ako rito. Tuwing mag-kakaberya, nahihilo ako. Dahil trainee pa lang ako, bawal ang mahuli—para ka na ring lumiban sa pagpasok sa trabaho kapag nahuli. Masyado pa namang “soft” ang trainer naming—easily provoked Sa linya ng LRT mula Bambang hanggang Gil Puyat—napakarami ko nang nakita, naisip, napagtagumpayan, napanaginipan, napagtawanan, muling pinag-isipan, binalikang ala-ala— mga munting bagay na lumobo sa aking isipan na para akong nilulunod sa laki. At biglang puputok pagdating ng susunod na istasyon. Hunyo 2007. Nakilala ko ng paunti-unti ang mga ka-batch ko sa training. Si Regina, Joseph, Alma, Alain, Ellen, Mike at Gemma—kanya-kanyang personalidad, pero mababait naman lahat. Abril 2007. Na-promote ako sa posisyong legal editor. Maliit na abante sa suweldo at pero malaking talon sa job title at sa responsibilidad—kalidad na ng mga reports ang kailangang bantayan. Hindi na mapapagod ang mga daliri sa pag-transcribe ng mahahabang dictations—masisira lang ang tenga para paulit-ulit na limiin ang sinabi ng abugado na umuubo, nasa sasakyan, nag-aalaga ng bata, nag-aayos ng papeles at kumakausap ng sekretarya—o simpleng may sipon—kailangan ng 100% accuracy. Mortal sin ang misheard. Editor—fault finder—sa isip ko, linya ko to… Agosto 2007. Utay-utay kong nakilala ang mga tao—ang mga bisor, ang mga editor, ang mga grupo nila. Mga physical therapists, may occupational therapists, mga nurses, mga duktor—minsan ay nangingiti kami ni Regina, nakikihalubilo kami sa mga taong college graduate—eh kami mga undergrads. Okay lang, sa tunay na buhay, di na minsan tinitingnan yun—eh may ibubuga naman kami sa linya namin. Abril 2011. Na-deploy na ang mga bagong trainees. Siyam sila—graduate ng nursing lahat, pito na ang lisensiyado. Tinanong ko minsan ang isa—“RN ka, bakit ka nagta-transcribe?” Ang sagot niya, “Ako pa po kasi sir ang magbabayad sa hospital para makapag-training sa kanila. Tapos wala pong suweldo.” Huh? Tumigil na ako sa pagtatanong. Hindi ko na inurirat at ipinagsiksikan na di mo kailangan ng college diploma—sa trabahong to—malinis na tenga, konting common sense at isang Comm I na subject lang, ok na. O baka kanya-kanyang linya lang talaga. Hulyo 2009. Tuluyan nang kinain ng recession ang grupo ng legal transcription. Hindi na kumikita ang grupo namin—bilang na ang mga abugadong nagpapadala ng dictation—minsan ay inuubos ko ang walong oras sa pagtunganga—o pagdaldal sa katabi ko, o pag-iisip kung ano ang mangyayaring kasunod. Napilitang gumawa ng aksyon ang kumpanya—nilipat sa ibang departamento ang ilan sa amin—ang iba ay ginawan ng isyu para matanggal (hula lang to—pero matindi ang basehan ko.) Sa batch namin, nalipat sa ibang departamento si Alain, Ellen at Gemma. Setyembre 2007. Nag-resign si Mike. Natanggap siya sa isang banko. Ang kursong natapos—banking and management, magagamit ang pinag-aralan. Mas dikit sa linya niya. Disyembre 2010, 2009, 2008, 2007, 2006. Di na naman ako sumama sa Christmas party. May kung ano sa pagdiriwang na ito na hindi mahuli ang interes ko. Pilit ko mang isipin, baka manalo sa raffle, makisaya at

Piyer19 (talk) 12:54, 28 April 2011 (UTC)