User talk:Sayeha

فریبرز یدالهی

فریبرز یدالهی در بیستم دیماه هزاروسیصد و پنجاه دو شمسی در شهر سمنان دیده بر جهان گشود. تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در همین شهر سپری نموده و مدرک مهندسی عمران را از دانشگاه سمنان اخذ نمود سپس تحصیلات خود را در رشته شهرسازی دنبال و موفق به اخذ در جه دکترای شهرسازی گردید. علاوه بر نشر مقالات متعدد تخصصی در ارتباط با موضوع شهرسازی در نشریات مختلف از تخصصی تا محلی، کتاب بافت تاریخی سمنان Historical texture of semnan را توسط نشر لامبرت به علاقمندان بافت های تاریخی شهرها تقدیم نمود. نظریه بررسی توسعه شهرها و چگونگی فرسودگی بافت های شهری بر اساس الگوی ساقه ای را مطرح می نماید او خروج سرمایه از بافت های شهری را مهمترین دلیل فرسودگی این بافت ها می داند. به اجمال و خیلی خلاصه در خصوص الگوی ساقه ای می توان گفت: شهر نیز چون درخت سعی بر آن دارد که از پیرامون گسترش یابد این گسترش بیانگر زنده بوده ومتکامل شدن بوده وگسترش آن نشان از استحکام بیشتر آن دارد. بافت های موجود مدام ایجاد شده وبر دور بافت های پیشین قرار می گیرند آنگاه که جریان وحرکت در بافت ها کم می شود از زایش بازمانده وانعطاف پذیری در آن کم شده و بافت هابه مرور سخت می گردند به دنبال کم شدن انعطاف، جریان زندگی کمتروکمتر شده بافت دچارسختی مضاعف می گردد هرچه از قدمت این بافت ها بیشتر می گذرد چون درختان این بافت ها تبدیل به چوب سخت ومحکمی گردیده که شیره نباتی در آن جریان نداشته بلکه تصویری از حیات پویای گذشته بر ساقه دارند وعامل قوام درخت هستند اما درگذر ایام این بافت های قدیمی آرام آرام پوک شده وگاه فرو می ریزد به عبارتی بافت تاریخی در شهرهای کهن همانند بافت داخلی درخت ازجریان تهی گشته وغیر قابل انعطاف می گردند و اگرکه بحال خود رهاگردند این بافت های هویت بخش شهر ازچرخه زندگی شهری خارج خواهند شد. این نویسنده و شاعر سمنانی آثار ذیل را در کارنامه ادبی خود دارد: سایه های آرزو( دفتر شعر 1379 عاشانه است و قلندوار، شور و عشق جوانی در آن موج می زند. ساده است و بی آلایش چون روزگار خوش جوانی. در این کتاب می خوانیم: در خزان هنگام بی برگی اگر مهمان شوی بر شاخه ی خشکده ام برف غم لرزاندم با چه پذیرایی کنم؟ بید و باد(دفتر شعر 1380 مباحث اجتماعی با احساساتی ناب در هم می آمیزد. موجز است و پرمغز. برای نمونه در کتاب می خوانیم: می روی در آب پاک تا زپر شوی غبار مرغک آبی چرا می گذاری پا به خاک عروس دره(رمان 1393 این رمان تاریخی که در سمنان و در زمان حمله مغول یکی از سخت ترین دوران زندگی مردمان این سرزمین اتفاق می افتد. به زیبایی اعتقادات و آداب و رسوم و باورهای مردم و شرایط اجتماعی و سیاسی

آن دوران را با زبانی ساده و روان، می نگارد. هر فصل با شعری موجز که تصویری یا شرحی برآن است شروع می شود. گاه چون چکامه ای به پیش می رود و به حکایاتی شرین گذشته را مقابل چشم تصویر می کند. این داستان با پرداخت مناسب شخصیت‌ها، توصیف عمیق‌ترین احساسات و افکار آن‌ها و هم‌چنین با بیان دقیق جزيیات صحنه‌ها، نوشته شده و شما را با خود همراه خواهد کرد. قهر ومهر(رمان 1394 حکایت سرگردانی و شک و بی اعتمادی در دنیای امروز است. مرز میان عشق و هوس در هم می آمیزد. داستان اینگونه آغاز می شود: همه در گشت و گذار همه در عیش وسرور ماهی تنگ بلور در بهار آخر اسیر همچنان از خانه دور آهوان(رمان 1396 حکایتی است که در شهر سمنان و پیرامون آن اتفاق می‌افتد. دو عاشقانه داستان با هم در آمیخته‌اند و عدم قطعیت و تفاوت‌های دو نسل را بیان می‌کنند. در این داستان فضا و مکان را در می‌نوردد و از یک مکان به مکان دیگر و از زمانی به زمان دیگر می‌رود ولی نه با تکلف و بصورت تصنعی، بلکه خودجوش؛ نه بدان مقدار که خواننده در درک موضوع دچار سختی گردد بلکه به آن میزان که هوشیار بماند. من(رمان 1397 این رمان، زندگی دو زن که به نوعی سرنوشت‌شان بهم پیوند خورده است را روایت می‌کند و بیانگر فضای وهم و خیال، اشتراکات زندگی و آرزوهایی که گاه تحقق نمی‌یابد و گاه با منافع دیگری در تعارض می‌باشد، است.

گاه اندیشه‌ی ما از زبان دیگری بیرون می‌آید و اینکه چه تجربه‌ای مربوط به ما بوده است و یا از آن دیگری، دچار فراموشی می‌گردیم باید کمی هوشیار بود تا کلام را به گوینده‌اش نسبت داد.

نامه های سلیمان(رمان سال 1397 این رمان، حکایت جوانی به نام سلیمان و نامه‌هایی که از خانه ارباب به مادرش می‌نویسد را روایت می‌کند. نامه‌های او، شرح مصائب و مشکلات زندگی کودکی است گیج و لال که نه در چاه تنهایی، که با قلم شرح درد می‌نگارد.

سلیمان که پس از فوت پدر ناچار می‌شود زادگاه خویش را ترک نماید، سوگند می‌خورد که به خانه بازنگردد و لب به سخن گفتن نگشاید اما...

بی شک می‌توان گفت آنچه که در آثار ادبی او مشهود است، بی نقاب و بی دروغ بودن آن است. نه مجیز کسی است و نه برای چیزی، خود جوش است. سیال است و روان، جوشیده از چشمه جان؛ رها از هر قید و بند، متعهد است به معنای صدق در بیان احساس و اندیشه، نه برگرفته از چیزیست و نه وامدار کسی، میراث‌دار تاریخ و فرهنگی‌ است کهن، چرا که منتج از تنفس در هوای شهری است به قدمت تاریخ و سرزمینی زرخیز. در دل هر حکایتی، حکایت هاست. نثری روان و دلنشین و آکنده از حکایت های مردم و باورهای آنان که برغنای آن افزوده است. در این سبک می توان اثری از شیوه های پیشین را دید. شاید تاثیر گلستان و بوستان را در زبانی نوین شاهد بود. از قهرمان سازی می پرهیزد. آنقدر ملموس هست که انگار آنرا تجربه کرده ای و یا شنیده ای، با بافت ها و تار و پودت آشناست. آنچه که هست را باید بارها خواند چون لایه های مختلف را باید هوشیار بود تا دریافت.