User talk:Sopiochikhladze

შალვა ძნელაძე დაიბადა 1892 წელს, ჩოხატაურის რაიონის (ადრე საჯავახო) სოფელ ბურნათში, ვექილ ანტონ ძნელაძის და მისი მეუღლე ვადასის მრავალშვილიან ოჯახში (4 ქალი და 4 ვაჟი). შალვას გარდა მხატვრობას ხელი მიჰყო დამ - დარეჯანმა, რომელიც თბილისის სამხატვრო აკადემიის დასრულების შემდგომ, საინტერესო სათეატრო მხატვრად ჩამოყალიბდა. რაც შეეხება, უფროს ძმას - შალვა ძნელაძეს, იგი პირველ დაწყებით განათლებას ქუთაისის რეალურ სასწავლებელში ეზიარა.ვინაიდან, შალვას ბავშვობიდან აღმოაჩნდა ხატვისადმი მიდრეკილება, მშობლებმა, იგი ქუთაისის რეალურ სასწავლებელში სწავლის პარალელურად, იმავე სასწავლებლის ხატვის პედაგოგ ვასილი კროტკოვს მიაბარეს.

ქუთაისის რეალური სასწავლებლის დასრულებისთანავე, შალვა ძნელაძე ტფილისში ჩამოდის და მხატვრობის გაღრმავების მიზნით სწავლას „სახვითი ხელოვნების წამახალისებელ საზოგადოებასთან“ არსებულ სამხატვრო სკოლაში აგრძელებს. აღნიშნულ სასწავლებელში იმ წლებში ფერწერას და გრაფიკულ ხელოვნებას ასწავლიდნენ: ალექსანდრე მრევლიშვილი, მოსე თოიძე, ჰენრიკ ჰრინევსკი, ბორის ფოგელი. შალვა ძნელაძემ, როგორც ნიჭიერმა ახალგაზრდამ, შეძლო თითოეული ამ არაჩვეულებრივად გამოცდილი მხატვრის შემოქმედებისთვის დამახასიათებელი, გამოკვეთილი ნიშნის ათვისება.საკუთარი თავის მიმართ უაღრესად მომთხოვნი ხელოვანი ამით არ კმაყოფილდება და როგორც ითქვა, პროფესიული სრულყოფისთვის, კიევს გაემგზავრა. მხატვრის საარქივო მასალებში, დაცულია 1917 წლის 2 მაისს კიევის სამხატვრო სასწავლებლის დირექციის მიერ, ვალერიან (შალვა) ანტონის ძე ძნელაძის სახელზე გაცემული ატესტატი, მასში ჩაკრული ნიშნების ფურცლით. ირკვევა, რომ შალვა ძნელაძეს პეტერბურგის საიმპერატორო სამხატვრო აკადემიასთან არსებულ კიევის სამხატვრო სასწავლებელში ხუთი წელი კარგი აკადემიური მოსწრებით უსწავლია. კიევის სამხატვრო სასწავლებლის კედლებში, რეფორმატორი დირექტორის ფიოდორ კრიჩევსკის ინიციატივით საინტერესო მხატვრული ძიებები დაიწყო, რასაც მხარი აუბეს სასწავლებელში მიწვეულმა პედაგოგებმა: ივანე სელეზნიოვმა. ალექსანდრე მურაშკომ, გეორგ ნარბუტმა, მიხაილო ბოიჩუკმა. თითოეულ მათგანს საკმაოდ დიდი ავტორიტეტი ჰქონდათ მოპოვებული არა მარტო უკრაინის, არამედ რუსეთის მასშტაბითაც. შალვა ძნელაძისთვის, პეტერბურგის სამხატვრო აკადემიასთან არსებულ კიევის სამხატვრო სასწავლებელში სწავლის წლები გულისხმობდა გაცილებით უფრო ფართო მასშტაბით მხატვრული ნოვაციების ათვისებას, ევროპაში მიმდინარე სამხატვრო ცხოვრებასთან და შემოქმედებით ძიებებთან მეტ დაახლოებას, ამ პერიოდიდან, შალვა ძნელაძის შემოქმედებაში დაილექა მონუმენტურობის შეგრძნებასთან შერწყმული დეკორატიულ-ორნამენტული ხალხური ტენდენცია, რაც, ამავდროულად, გვიანი მოდერნის სტილურ მახასიათებელს წარმოადგენს.

1917 წლის მიწურულში სამშობლოში დაბრუნებული მხატვარი იწყებს ხატვის პედაგოგად მუშაობას ტფილისის მესამე ვაჟთა საცდელ - საჩვენებელ სკოლაში. ამავდროულად, იგი საყმაწვილო ჟურნალების და აკადემიური გამომცემლობების რედაქციებთან თანამშრომლობს. იგი პედაგოგიურ მოღვაწეობას (17 წლიანი სტაჟით) უთავსებს სპექტაკლების გაფორმებას ჩოხატაურის სახალხო თეატრში. როგორც ირკვევა, სამშობლოში დაბრუნებისთანავე, იგი რეჟისორ სერგო ბოლქვაძეს მხატვრის რანგში მიუწვევია ჩოხატაურის თეატრში. შალვა ძნელაძეს ამ თეატრში 1921 წელს გაუფორმებია ვალერიან გუნიას „და-ძმა“ და აქვსენტი ცაგარელის პიესა „გულჯავარა“. გადმოცემის მიხედვით, 1924 წელს ეკლესიის წინააღმდეგ საბჭოთა სახელმწიფოს მიერ წამოწყებულ ფართომასშტაბიან კამპანიას შეეწირა 1922-23 წწ. შალვა ძნელაძის და შალვა მამალაძის მიერ ქართული ეკლესია-მონასტრების მონახულების შედეგად შესრულებული არქიტექტურული ჩანახატები. შალვა ძნელაძე „ქართველ ხელოვანთა საზოგადოების“ გამგეობის მიერ, 1920 წელს დასახელდა უცხოეთში სასწავლებლად წარსაგზავნ მთავრობის სტიპენდიატთა შორის, რიგით მეათე კანდიდატად. თუმცა,საქართველოში შეცვლილი პოლიტიკური ვითარების-ბოლშევიკური ანექსიის გამო, შალვა ძნელაძე ვეღარ მიემგზავრება ევროპაში მხატვარ- სტიპენდიატის რანგში. მიუხედავად აღნიშნულისა, მას ფარ-ხმალი არ დაუყრია და აქტიურად ჩაება საქართველოს შემოქმედებით ცხოვრებაში.

1924 წელს, მხატვართა ჯგუფთან (ევგენი ლანსერე, იოსებ შარლემანი, მოსე და ერეკლე თოიძეები, აპოლონ ქუთათელაძე და შალვა მამალაძე) ერთად, შალვა ძნელაძე მონაწილეობს ეგნატე ნინოშვილის საიუბილეო ორტომეულის მხატვრულ გაფორმებაში. გარდა ეგნატე ნინოშვილის ნაწარმოებების („ჯანყი გურიაში“ და „ჩვენი ქვეყნის რაინდი“) გაფორმებისა, მხატვარმა დაასურათა ივანე გუგუნავას პოემა „თამარიანი“, ვაჟა-ფშაველას „გოგოთურ და აფშინა“ და „ჩხიკვთა ქორწილი“, დავით კლდიაშვილის მოთხრობები. შალვა ძნელაძე აქტიურად თანამშრომლობდა საბავშვო ჟურნალების ;“ოქტომბრელი“, და „პიონერი“ რედაქციებთან, როგორც ილუსტრატორი. მას გაფორმებული აქვს  აგრეთვე, ქეთევან ჭილაშვილის საბავშვო ნაწარმოები „ვინ  უფრო ძლიერია?!“.ლავრენტი ჭიჭინაძის მოთხრობების კრებული „ისლიანი სახლები“ და ლევან მეტრეველის საბავშვო მოთხრობების წიგნი „ამბავთა ქარავანი“. მიუხედავად იმისა, რომ მხატვარი დიდ დროს თავის მშობლიურ გურიაში, სოფელ ბურნათში ატარებდა,სადაც ქმნიდა გურიის  ისტორიული წარსულის მხატვრულ მატიანეს, იგი მონაწილეობდა დედაქალაქში გამართულ სამხატვრო გამოფენებში (მაგ. „ამიერკავკასიის ხალხთა ხელოვნების ოლიმპიადაზე“, „საბჭოთა საქართველოს მხატვრობა რევოლუციის 13 წლისთავზე“). აღნიშნულ ექსპოზიციებზე წარმოდგენილმა ნამუშევრებმა მაღალი შეფასება და სპეციალური დიპლომები დაიმსახურა. შალვა ძნელაძე ემზადებოდა დიდი დაკვეთის შესასრულებლად, მაგრამ სამწუხაროდ ფილტვების ჭლექით დაავადებული მხატვარი, 1934 წლის შემოდგომაზე, ახალგაზრდა ასაკში გარდაიცვალა. მხატვრის გარდაცვალების ერთი წლის თავზე, 1935 წელს მოეწყო შალვა ძნელაძის პირველი პერსონალური გამოფენა, რომელმაც გამოავლინა უდროოდ დაღუპული ნიჭიერი ხელოვანის არაჩვეულებრივი პროდუქტიულობა და მხატვრულ ძიებათა მრავალფეროვნება.