User talk:Sumit000009

मृमांसादशशनम् भारतृयदशशनशास्त्रृयपरम्परायां बहूिन दशशनािन आबहोः कालात् प्रुसद्धािन। तेषॆ मॆख्यतः भागद्वयं िवद्यते – आूस्तकदशशनािन, नाूस्तकदशशनािन च। अर्त् आूस्तकपदेन न ईश्वरस्य स्वृकारः अुभप्रेतः। यािन दशशनािन वेदस्य प्रामाग्रम् अङ्गॄकॆ वशून्त तािन आूस्तकदशशनािन यािन च दशशनािन वेदस्य प्रामाग्रं न स्वृकॆ वशून्त तािन नाूस्तकदशशनािन इित उच्यन्ते। सांख्य-योग-न्याय- वैशेिषक-पैवशमृमांसोिरमृमांसाख्यािन षड् भारतृयािन आूस्तकदशशनािन प्रुसद्धािन। षट्सॆ भारतृयदशशनेषॆ साक्षात् वेदम् आुश्रत्य ये दशशने प्रवॊिे ते िह पैवशमृमांसादशशनम् उिरमृमांसादशशनम् च। मृमांसाशब्दस्य अथशः पैुजतिवचारः। उिरमृमांसादशशनं वेदान्तदशशननाम्ना पैवशमृमांसादशशनं च मृमांसादशशननाम्ना प्रुसद्धतां गतम्। एतयोः मध्ये मृमांसादशशनं कमशकाग्भात्मकस्य वेदभागस्य िवचाराय प्रवॊिम् अथाशत् वेदस्य कमशकाग्भे िविहतानां िवषयाणां यर्त् चचाश भवित, यर्त् च वेदिविहतेषॆ िवषयेषॆ संशये सित समाधानं लभ्यते तदेव पैवशमृमांसादशशनम्, धमशुजज्ञासा एव तर्त् मॆख्यः िवषयः147। उिरमृमांसादशशनं िह वेदान्तदशशनत्वेन प्रुसद्धम्। तर्त् ज्ञानकाग्भृयिवषयाणाम् अथाशत् उपिनषत्प्रितपािदतिवषयाणां िवस्तरेण िवचारो लभ्यते। ब्रह्मुजज्ञासा एव तर्त् मॆख्यः िवषयः148।