User talk:Vp.suruthi

மேற்கு தொடர்ச்சி மலைகளுக்கு மேற்கேயுள்ள மலையாள நாட்டில் தென்மேற்குப் பருவக்காற்றினால் ஆண்டுக்கு எண்பது அங்குலம் மழை பெய்கிறது. அதனால் அப்பகுதி முழுவதும் காட்டுவளமும் விளைபொருள் வளமும் பெற்றுச் செழிப்புடன் விளங்குகின்றது. அந்நாட்டுக் காடுகளில் மிகப்பெரிய உயர்ந்த மரவகைகளைக் காணலாம். அவற்றுள் குறிப்பிடத்தக்கவை மூங்கில், தேக்கு, கருங்காலி மரங்கள் ஆகும். கடற்கரைப் பகுதி தென்னந்தோப்புகளை மிகுதியாகப் பெற்றுள்ளது. அங்குள்ள சிற்றூர்கள் தென்னந்தோப்புகளால் சூழப்பெற்றுள்ளன. அடர்ந்த காடுகளில் ஏலக்காயும் மிளகும் நன்கு பயிராகின்றன. அரபிக்கடலை அடுத்து உப்பங்கழிகள் அமைந்துள்ளன. இக்கழிகள் சிற்றாறுகள் போல அகன்று நீண்டு இருப்பதால் இவற்றின் வழியே படகுகளில் போக்குவரவு மிகுதியாக நிகழ்கிறது. மலைச்சரிவுகளில் தேயிலை, காபி, ஏலக்காய் முதலியன நன்கு பயிராகின்றன. அந்நாட்டுக் கடற்கரைத் துறைமுகங்களான நறவு, தொண்டி, முசிரி முதலியன ஏறத்தாழ இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் பழைமை உடையன. அவை மேலை நாடுகளுக்கும் கீழை நாடுகளுக்கும் இடைப்பட்ட இடத்தில் அமைந்திருந்த காரணத்தால், கடல் வாணிகச் சிறப்பை மிகுதியாகப் பெற்றிருந்தன. மேற்கு தொடர்ச்சி மலைகளுக்குக் கிழக்கிலுள்ள பகுதியில் ஆண்டுக்கு ஏறத்தாழ நாற்பது அங்குல மழையே பெய்கிறது. அதனால் மைசூர் நாடு ஓரளவு வளமாய் உள்ளது. அங்குள்ள காடுகளில் சந்தன மரங்கள் மிகுதியாகும். தமிழகத்தின் கீழ்க்கரைப் பகுதியில் கொற்கை, காயல், காவிரிப்பூம்பட்டினம், மாமல்லபுரம் என்பவை புகழ் பெற்ற துறைமுக நகரங்களாய் இருந்தன. கொற்கையும் காவிரிப்பூம்பட்டினமும் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே சிறந்திருந்தன. மாமல்லபுரம் கி.பி. ஒன்று முதல் ஒன்பது நூற்றாண்டு வரையிலும் சிறப்புற்றிருந்தது. காயல் கி.பி.13 ஆம் நூற்றாண்டில் சிறப்புற்றிருந்தது. இவற்றுள் காவிரிப்பூம்பட்டினமும், மாமல்லபுரமும் கடல் கொந்தளிப்பால் அழிவுற்றன கொற்கையும் காயலும் கடல் பின்நோக்கிச் சென்றமையால் தம் சிறப்பை இழந்துவிட்டன. காவிரி, வைகை, பொருநை ஆகிய ஆறுகள் பாயப்பெறும் தமிழகப் பகுதி சோழ பாண்டியர்க்கு உரியது. கணக்கற்ற கோயில்களைக் கொண்டது. இந் நாட்டிற்கே உரிய கலைகளைப் பெற்றது. வரலாற்றுக்கு முற்பட்ட ஆதிச்சநல்லூர் போன்ற பழைய இடங்களைப் பெற்றது. மிகப் பழைய காலம் முதல் பயிர்த் தொழிலை உயிர்த்தொழிலாகப் பெற்றது.

வறட்சியை தாங்கி வளரும் மூலிகைப்பயிர்கள் - துளசி
பழங்காலம் தொட்டு மூலிகைப்பயிர்கள் நோய் தீர்க்கும் மருந்தாக பயன்படுத்தப்பட்டு வருகின்றன. காடுகள் அழிந்து வரும் நிலையில், அதில் உள்ள அரிய வகை மூலிகைகளும் வேகமாக அழிந்து வருகின்றன. இதனால் மூலிகைப்பயிர்களை சாகுபடி செய்து உற்பத்தி செய்ய வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டு உள்ளது. இதில் வரட்சியைத் தாங்கி வளரும் துளசி சாகுபடி முறைகள் குறித்து காண்போம். துளசி: துளசி வீடுகளில் தொட்டிகளிலும், பாத்திகளிலும் நட்டு சாகுபடி செய்ய ஏற்ற மூலிகைப்பயிராகும். அதிக சூரிய ஒளியும், வெப்பமும் இதன் வளர்ச்சிக்கு ஏற்றது. துளசி இலைகள் மார்பு சளி, இருமல் மற்றும் காய்ச்சலை குணப்படுத்துவதில் சிறந்தவை. ரத்த அழுத்தத்தை குறைப்பதற்கும், சிறுநீரக மற்றும் கல்லீரல் சார்ந்த நோய்களுக்கும் மருந்தாக பயன்படுகிறது. பசியைத் தூண்டுவதற்கும், தூக்கத்தை உண்டாகுவதற்கும், வயிற்று உபாதைகளை போக்குவதற்கும் வல்லது. துளசி இலையில் இருந்து வாசனை எண்ணெய் எடுக்கப்படுகிறது. யூஜினால், மீதைல் சேவிகால், மீதைல் யூஜினால், கேரியோ பைலின், டிரைடெர்பீன் சினியோல், லினாலூள் ஆகிய வேதிப்பொருட்கள் அடங்கியுள்ளன. துளசி விதை மூலம் இனப்பெருக்கம் செய்யப்படுகிறது. சாகுபடி: ஒரு எக்டரில் சாகுபடி செய்ய 5 கிலோ விதைகள் தேவை. சாகுபடி செய்யம் நிலத்தில் 15 டன் தொழு எருவை அடியூரமாக இட வேண்டும். பின்னர் நிலத்தை நன்கு உழுது சமன்படுத்தி வரிசைக்கு வரிசை 60செ.மீ இடைவெளியும், செடிக்கு செடி 30 செ.மீ. இடைவெளியும் விட்டு நடவு செய்ய வேண்டும். செடிகளின் சீரான வளர்ச்சிக்கு 75 கிலோ தழைச்சத்து, 20 கிலோ மணிச்சத்து, 20 கிலோ சாம்பல் சத்து இட வேண்டும். துளசி செடி நன்றாக வளர ஆரம்பித்து இலைகள் சற்று மஞ்சளாக மாற ஆரம்பிக்கும் போது இலைகளை அறுவடை செய்ய வேண்டும். ஆண்டுக்கு 15 முதல் 20 நாட்கள் இடைவெளியில் 3 அல்லது 4 முறை இலைகளை அறுவடை செய்து விற்பனை செய்யலாம். எக்டேருக்கு 15 முதல் 16 டன் தழைகளை விளைச்சலாக பெறலாம்.

வறட்சியை தாங்கி வளரும் மூலிகைப்பயிர்கள் - அஸ்வகந்தா
பழங்காலம் தொட்டு மூலிகைப்பயிர்கள் நோய் தீர்க்கும் மருந்தாக பயன்படுத்தப்பட்டு வருகின்றன. காடுகள் அழிந்து வரும் நிலையில், அதில் உள்ள அரிய வகை மூலிகைகளும் வேகமாக அழிந்து வருகின்றன. இதனால் மூலிகைப்பயிர்களை சாகுபடி செய்து உற்பத்தி செய்ய வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டு உள்ளது. இதில் வரட்சியைத் தாங்கி வளரும் அஸ்வகந்தா சாகுபடி முறைகள் குறித்து காண்போம். அஸ்வகந்தா: நாட்டின் பல்வேறு பகுதிகளில் அஸ்வகந்தா ஆண்டுக்கு 1500 டன் வேர்கள் உற்பத்தி செய்யப்படுகின்றன. அவை அமெரிக்கா, இங்கிலாந்து, ஜெர்மனி ஆகிய நாடுகளுக்கு ஏற்றுமதி செய்யப்படுகின்றன. அஸ்வகந்தா மூலிகைப்பயிரில் ஜவஹர், ரக்ஷிதா எனப்படும் அதிக விளைச்சல் தரும் ரகங்கள் அதிக அளவில் பயிரிடப்படுகிறது. அறுவடை- மகசூல்: இந்த ரகங்களை சாகுபடி செய்ய தரிசு, களர், உவர் மற்றும் மணற்பாங்கான நிலங்கள் ஏற்றவை. விதைகள் மூலமாக அஸ்வகந்தா சாகுபடி செய்யலாம். ஒரு எக்டரில் சாகுபடி செய்ய 12 முதல் 15 கிலோ விதைகள் தேவைப்படும். நேரடி விதைப்புக்கு செப்டம்பர் - அக்டோபர் மாதங்கள் ஏற்றவை. நன்கு பயன்படுத்திய நிலத்தில் 60க்கு 60 செ.மீ. இடைவெளியில் நடவு செய்ய வேண்டும். பின்னர் தழை, மணி மற்றும் சாம்பல் சத்துக்களை முறையே 40:60:40 கிலோ என்ற அளவில் இட வேண்டும். இவற்றில் பாதி அளவு தழைச்சத்து மற்றும் முழு அளவு மணிச்சத்து, சாம்பல்சத்து உரங்களை அடி உரமாக இட வேண்டும். மீதமுள்ளவற்றை விதைத்த 60 நாட்கள் கழித்து இட வேண்டும். விதைத்த 180 நாட்களில் அறுவடை செய்து வேர்களை சேகரிக்கலாம். எக்டருக்கு 500 கிலோ உலர்ந்த வேர்களும், 70 கிலோ விதைகளும், 8-10 டன் இலைகளும் மகசூலாக கிடைக்கும். அறுவடை செய்த வேர்களை 7-10செ.மீ நீளத்திற்கு சிறுசிறு துண்டுகளாக வெட்டி நிழலில் ஒரு வாரம் வரை உலர்த்தி பின்னர் விற்பனைக்கு அனுப்ப வேண்டும்.

கற்கால நில அமைப்பும், நீர் அமைப்பும்.
நில அமைப்பு: இன்றுள்ள தமிழ் நூல்களுள் காலத்தால் முற்பட்டது தொல்காப்பியம்என்னும் இலக்கண நூல் ஆகும். அதன் காலம் கி.மு300.தமிழகத்தின்வடஎல்லை வேங்கடமலை என்றும் தென் எல்லை குமரி என்றும்  கிழக்கு மேற்கு எல்லைகள் கடல்களால் அமைந்தது என்றும் அந்நூல் கூறுகின்றது. தமிழகத்தின் கிழக்கிலும் மேற்கிலும் நீண்ட மலைத்தொடர்கள்      அமைந்துள்ளன.அவை நடு இந்தியாவிலிருந்து தொடங்கி தெற்கு நோக்கி அமைந்துள்ளன. கிழக்குப் பக்கமுள்ள மலைத்தொடர் கிழக்கு மலைத்தொடர் எனவும்,மேற்குப்பக்கமுள்ள மலைத்தொடர் மேற்கு மலைத்தொடர் எனவும் அழைக்கப்பெற்றது. ஆறுகள்: தக்கணப் பீடபூமியில் கோதாவரி, கிருஷ்ணை என்னும் பெரிய ஆறுகள் மேற்கு தொடர்ச்சி மலையில் இருந்து புறப்பட்டு கிழக்கு நோக்கிப் பாய்ந்து வங்கக்கடலில் கலக்கின்றன. இவ்வாறே வட பெண்ணை, பாலாறு, தென் பெண்ணை, காவேரி, வைகை, பொருநை(தாமிரபரணி) என்னும் ஆறுகள் மேற்கு தொடர்ச்சி மலையிலிருந்தே தோன்றி கிழக்கு நோக்கிப் பாய்கின்றன. மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைகளிலிருந்து தோன்றி மேற்கு நோக்கிப் பாய்ந்து அரபிக்கடலில் கலக்கும் ஆறுகளும் சில உள்ளன. அவற்றுள் நீண்டதும், இலக்கியப் புகழ் பெற்றதும் சேரநாட்டைச் சார்ந்த பேரியாறு என்பது.