Esperanto II

Esperanto II or Esperanto 2 was a reform of Esperanto proposed by René de Saussure in 1937, the last of a long series of such proposals beginning with a 1907 response to Ido with a project called Lingwo Internaciona, later called Antido 1. Esperanto II was one of several languages investigated by the International Auxiliary Language Association, the linguistic research body that eventually standardized and presented Interlingua de IALA.

Several of the grammatical inflections were changed. The accusative is in -u, which replaces the final vowel of nouns, pronouns, and correlatives (ju for ĝin, tu for tion), and for the plural -n is added to both nouns and pronouns (lin "they", lina "their"). Neither suffix affects adjectives, which do not agree with their noun. The correlative series tiu, ĉiu becomes ta, cha when modifying a noun. The indefinite suffix -aŭ is replaced with adverbial -e, and the inchoative -iĝ- becomes -ev-.

Many small grammatical words are also replaced, such as ey for kaj "and", be for ĉe "at", and ki for ol "than". The work of the preposition de "of, by, from" is divided up into several more specific prepositions.

Additionally, the project introduced international cognates when such cognates were readily recognized; for example, skolo was used for "school" in place of standard Esperanto's lernejo (a derivation of lerni, "to learn"); Esperanto has skolo only in the sense of "a school of thought", which is also the meaning that the word has in the example passage below. Antonymic roots such as tarde for malfrue "late" and poke for malmulte "few" are used today in Esperanto poetry, though they resemble Ido and Esperanto may have acquired them from that language.

Orthography and phonology
The orthography and phonology were changed to eliminate diacritics and a few of the more marginal sounds: $⟨j⟩$ becomes $⟨y⟩$, $⟨ĵ⟩$ and $⟨ĝ⟩$ conflate to $⟨j⟩$, $⟨ŭ⟩$ becomes $⟨w⟩$, $⟨ĉ⟩$ becomes $⟨ch⟩$, $⟨ŝ⟩$ becomes $⟨sh⟩$, $⟨kv⟩$ becomes $⟨qu⟩$, $⟨kz⟩$ and $⟨ks⟩$ become $⟨x⟩$, $⟨ej⟩$ becomes $⟨e⟩$.

Sample
Changes from standard Esperanto that involve more than orthography are highlighted in this sample passage and explained below.


 * Esperanto II
 * Vizitinte perhazarde la 2-a Universala Kongres u de Esperanto be Genevo ( te 1906), mi far ev is Esperantisto ey partoprenis tie la fond u de la Int(ernacia) Scienca Asocio Esperantista, kaes mi estis elektata sekretaro. Dum pli longe ki qin yaro n mi ank e estis chef-redaktoro de la Int(ernacia) Scienca Revuo, la oficiala organo de ta Asocio, kay tiam havis pliente ki 800 membr un . En 1907 okazis la 3-a Universala Kongreso de Esperanto be Cambridge, kaw mi ank e be estis ey kie mia pro j ekto de internacia helpmono estis akceptata di la Kongreso. Pos ta Kongreso aperis la riformpro j ekto Ido, verkita di Markezo de Beaufront ey Prof. Couturat. Mi tuy konsciis, ke ta pro j ekto estas tute ne konforma al la spirito de Esperanto, kaes rimarkinda flexebl u Ido detruis per logika derivsistemo tro rigida por la cha taga uzado de la lingvo skribe ey parole, ey dey ta tago mi komencis rifuti la pretend un de Ido en la Int(ernacia) Scienca Revuo. Dum mia laboro por la riformo de Esperanto mi examenis ne nur la pro j ekt u Ido, sed ank e la interlingv un el la skolo "naturista" (Occidental, Latino sine flexione, e tp.). Tala lingvopro j ekto n estas interesa, sed lina awtoro n forgesis, ke la ple malfacila parto de la interlingva problemo ne estas la facila kompreno por la Okcidentano n, sed la facila parolado por cha popolo n de la terglobo. Ey lo ankor e pli malfacila ne estas krei interlingv u , sed ju vivigi, ey tu sukcesis nur Esperanto; forlasi la baz u Esperanta ey la grandega labor u yam farita di la Esperantisto n estus vera frenezajo, tiente pli ke la Esperantisto n niam akceptos lingv u tute nova.


 * Standard Esperanto:
 * Vizitinte perhazarde la 2-a n Universala n Kongres on de Esperanto en Ĝenevo ( en 1906), mi far iĝ is Esperantisto kaj partoprenis tie la fond on de la Int(ernacia) Scienca Asocio Esperantista, de kiu mi estis elektita sekretario. Dum pli longe ol kvin jaro j mi ank aŭ estis ĉef-redaktoro de la Int(ernacia) Scienca Revuo, la oficiala organo de tiu Asocio, kiu tiam havis pli ol 800 membr ojn . En 1907 okazis la 3-a Universala Kongreso de Esperanto en Kembriĝo, kiun mi ank aŭ ĉe estis kaj kie mia pro j ekto de internacia helpmono estis akceptita de la Kongreso. Post tiu Kongreso aperis la reformpro j ekto Ido, verkita de Markizo de Beaufront kaj Prof. Couturat. Mi tuj konsciis, ke tiu pro j ekto estas tute ne konforma al la spirito de Esperanto, kies rimarkinda n fleksebl on Ido detruis per logika derivsistemo tro rigida por la ĉiu taga uzado de la lingvo skribe kaj parole, kaj ekde tiu tago mi komencis rifuzi la pretend ojn de Ido en la Int(ernacia) Scienca Revuo. Dum mia laboro por la reformo de Esperanto mi ekzamenis ne nur la pro j ekt on Ido, sed ank aŭ la interlingv ojn el la skolo "naturalisma" (Occidental, Latino sine flexione, k tp.). Tia lingvopro j ekto j estas interesa j, sed ilia aŭtoro j forgesis, ke la plej malfacila parto de la interlingva problemo ne estas la facila kompreno por la Okcidentano j , sed la facila parolado por ĉiuj popolo j de la terglobo. Kaj ankor aŭ plej malfacile ne estas krei interlingv on , sed ĝin vivigi, kaj tion sukcesis nur Esperanto; forlasi la baz on Esperanta n kaj la grandega n labor on jam farita n de Esperantisto j estus vera frenezaĵo, des pli ke la Esperantisto j neniam akceptos lingv on tute nova n .


 * Translation
 * "Visiting by chance the 2nd World Congress of Esperanto in Geneva (in 1906), I became an Esperantist and took part there in the founding of the International Scientific Esperantist Association, of which I was elected secretary. For more than five years I was also chief editor of the International Science Journal, the official organ of that association, which then had more than 800 members. In 1907 there was the 3rd World Congress of Esperanto in Cambridge, which I also attended and where my project of international financial aid was accepted by the congress. After that congress there appeared the reform project Ido, worked out by Marquis [sic] de Beaufront and Prof. Couturat. I immediately realized that that project was completely non-conforming to the spirit of Esperanto, whose remarkable flexibility Ido destroyed through a logical derivational system too rigid for everyday use of the spoken and written language, and from that day I began to refute the claims of Ido in the International Science Journal. During my work for the reform of Esperanto I examined not only the Ido project, but also the interlanguages of the "naturalist" school (Occidental, Latino sine flexione, etc.). Such language projects are interesting, but their authors forgot that the most difficult part of the interlanguage problem is not easy comprehension by Westerners, but ease of speech for all the peoples of the Earth. And what is more difficult is not to create an interlanguage, but to make it live, and only Esperanto has succeeded in that; to leave the base of Esperanto and the huge work already done by Esperantists would be true craziness, even more given that Esperantists will never accept a completely new language."

In the order in which they occur in the passage above, these are:   -u : -on (as Kongresu : Kongreson, fondu : fondon)  be : ĉe  te : je (date)  farevis : fariĝis  ey : kaj  kaes : kies  ''de kiu. ki : ol''  anke : ankaŭ</li> <li> ta : tiu</li> <li> kay : kiu?</li> <li> pliente ki : more than <li> -n : -j (as yaron : jaroj, membrun : membrojn)</li> <li> kaw : kiun?</li> <li> projekto : projekto (change in pronunciation)</li> <li> di : (accepted) by</li> <li> pos : post</li> <li> cha : ĉiu</li> <li> dey : from</li> <li> tala : tia</li> <li> li-n-a : ili-a (lin for ili is li plus plural ''-n) <li> lo : ?</li> <li> ankore : ankoraŭ</li> <li> ju : ĝin</li> <li> tu : tion</li> <li> tiente: ?</li> <li> niam : neniam</li> </ul>
 * Correspondences